Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης
Οι εύθραυστες ισορροπίες ενός ζευγαριού από τη Νορβηγία, κλυδωνίζονται την περίοδο των Χριστουγέννων , όταν η προϋπάρχουσα καρκινική νόσος της χορογράφου Άνια, επανεμφανίζεται επιθετικά. Η Άνια συζεί με τον θεατρικό σκηνοθέτη, τον Τόμας, ενώ και οι δύο, κουβαλάνε μαζί τους παιδιά από διαφορετικούς συντρόφους.
Εγκλωβισμένοι σε μια παγίδα θανάτου της ίδιας της σχέσης, όπου οι ανάγκες του, και οι επιθυμίες τους δεν συναντώνται, η Άνια στον ελάχιστο χρόνο ζωής που της απομένει, εκρήγνυται και ο Τόμας αμήχανος, επανατοποθετεί τις προτεραιότητες του.
Η σκηνοθέτις και σεναριογράφος Μαρία Σοντάλ, αποκαλύπτει στην έναρξη της ταινίας, τον τρόπο με τον οποίο ταυτίζεται με την κεντρική ηρωίδα, σε μια ιστορία όπου κυριαρχούν τα δικά της τραυματικά βιώματα.
Η Σοντάλ, σχηματίζει το περίγραμμα της σκανδιναβικής κουλτούρας, όπως για παράδειγμα είναι οι τελετουργίες γύρω από το οικογενειακό τραπέζι, και ότι τα προβλήματα, αποσιωπώνται, κρύβονται κάτω από το χαλί. Οι καριέρες εξανεμίζονται, είναι πλέον ασήμαντες, μπροστά στα ραντεβού με ογκολόγους, σε μη αναστρέψιμα πορίσματα, μπροστά στην κλεψύδρα, όταν η άμμος της λιγοστεύει . Η επιθυμία της Άνια να διεκδικήσει την αληθινή αγάπη από τον σύντροφο της, ψυχογραφείται με τρομακτική ακρίβεια από την Νορβηγίδα δημιουργό.
Ενώ στο σπίτι, η Ανια και ο Τόμας συμβιώνουν και με τα παιδιά τους, η σκηνοθετική ματιά απομονώνει τα δύο πρόσωπα, σε μια κραυγή της ίδιας της δημιουργού για την ανεκτίμητη αξία του δούναι και λαβείν στη σχέση μεταξύ συντρόφων, ακόμη κι αν γνωρίζει κανείς, ότι το τέλος της επίγειας ζωής είναι δεδομένο και πλησιάζει. Ο τελευταίος χορός…είναι συγκλονιστικός. Περαιτέρω ώθηση στο περιορισμένου εύρους σενάριο της Μαρία Σοντάλ , έδωσαν δύο ηθοποιοί με μεγάλη υποκριτική γκάμα και ποιότητα δεξιοτήτων, η Άντρεα Μπριν Χόβιγκ και ο Στέλαν Σκάρσγκαρντ.

Η ταινία, είναι η επιλογή της Νορβηγίας στην κούρσα για το ξενόγλωσσο Όσκαρ.

The post Ελπίδα appeared first on screeneye.gr.

Δράση/ Κωμωδία/ Έγκλημα, 116′, Νορβηγία 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: Kraftidioten/In Order of Disappearance

Γλώσσα: Νορβηγικά/ Αγγλικά

Του Χανς Πέτερ Μόλαντ

Με τους  Στέλαν Σκάρσγκαρντ, Κρίστοφερ Χίβτζου, Μπριγκίτε Χιόρτ Σόρενσεν, Μπρούνο Γκαντζ, Τομπίας Σάντελμα

Έχοντας για οδηγό την ελληνική παροιμία ” η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο” ο Χανς Πέτερ Μόλαντ παίρνει μια τετριμμένη ιστορία συμμοριών, οικογενειακής τραγωδίας, ρεβάνς και αυτοδικίας, με φόντο τις χιονισμένες εκτάσεις της νορβηγικής γης και τη συνθέτει σε ένα μακάβριο, γκροτέσκο φιλμ του παραλόγου. Αφενός μεν είναι επιδέξια δομημένο, συναρμολογημένο με μαθηματική ακρίβεια, στο σενάριο, στους διαλόγους και στην εικόνα, αφετέρου δε είναι κοινωνικά επίκαιρο, αλλά ταυτόχρονα τόσο αιχμηρά ειρωνικό, κυνικό και διασκεδαστικό, που πιθανόν οι Κοέν και ο Ταραντίνο να επευφημούσαν τον Νορβηγό μιμητή τους( το τοπίο θυμίζει τη Μινεσότα από το “Fargo”, η ατμόσφαιρα και οι γκανγκστερικές παρεξηγήσεις το “Pulp Fiction”) τους οποίους μνημόνευσε και στο πρώτο πόστερ του έργου ,στο Φεστιβάλ Βερολίνου. Ασφαλώς και δεν μπορούν να μας διαφύγουν αυτά τα υπαρκτά στο φιλμ στερεότυπα και κλισέ, που παρά τις αξιέπαινες προσπάθειες του σκηνοθέτη και εμπνευστή αυτής της ταινίας να τα διακωμωδήσει, γίνονται -στο τελευταίο ημίωρο- μονότονα και δεν συμβάλουν στην διάνοιξη μιας -μη κορεσμένης από καιρό- πρωτότυπης κινηματογραφικής φόρμας.

Ο Νίλς Ντίγκμαν είναι ένας μετανάστης από τη Δανία, χειριστής εκχιονιστικού μηχανήματος που ζει σε μια μικρή πόλη, κοντά στο Όσλο, πρότυπο για τους συμπολίτες του, που βρίσκονται ένα βήμα πριν του αποδώσουν τον τίτλο ” Ο Πολίτης της Χρονιάς”. Όταν ο έφηβος γιός του θα βρεθεί νεκρός, θύμα της ηρωίνης, ο νομοταγής πατέρας δεν πείθεται από τις έρευνες των αρχών και ξετυλίγει ο ίδιος το κουβάρι του κυκλώματος, ξεκινώντας από τον κολλητό-φίλο του παιδιού του, για να καταλήξει στον αρχιμαφιόζο υπαίτιο της δολοφονίας, τον αποκαλούμενο ” Κόμη”. Η κατάσταση περιπλέκεται, από την κατά λάθος εμπλοκή στην υπόθεση του γιού του αρχηγού της σερβικής μαφίας, του ” Πάπα”, με τον αμείλικτο για αντίποινα πρωταγωνιστή, να ανακαλύπτει ένα δίκτυο διακινητών λευκού θανάτου, τριών διαφορετικών εθνοτήτων ( Νορβηγών, Σέρβων, Αλβανών) κάτω από τη μύτη- ή ακόμα και με τη συνενοχή- της αστυνομίας. Ό ένας θάνατος ακολουθεί τον άλλον. Μετρήσαμε 22!. Χαρακτηριστικό της σπιρτόζικης κινηματογραφικής τους αποτύπωσης, το μαύρο της οθόνης, το οποίο σπάει με μια λευκή επιτύμβια στήλη, με το όνομα του νεκρού… και Θεός μακαρίσει τους(δικό μας).

Ο Χανς Πέτερ Μόλαντ παίζει με το τέμπο και αντιπαραβάλει την ανδρική επιθετικότητα με το καθαρό λευκό-αγνό σκηνικό, την διοχετεύει σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικής ζωής της Νορβηγίας, ανεξαρτήτου του γεγονότος αν κάποιος είναι ντόπιος ή μετανάστης, σαρκάζει ταυτόχρονα το νορβηγικό κράτος δικαίου, κάποια στιγμή θα τεθεί το θέμα της κοινωνικής πρόνοιας και θα γίνει μια -πέρα για πέρα- εύστοχη αναφορά και στην Ελλάδα, θα βρει επίσης την κατάλληλη στιγμή για να ισχυριστεί ότι η ομοφυλοφιλία ακόμα και σε μια πλήρως εκσυγχρονισμένη χώρα δεν είναι κοινωνικά αποδεκτή και τέλος θα υπονομεύσει τον θεσμό της πατριαρχικής οικογένειας, με τον τρόπο που η εμμονική βία και τα ζωώδη ένστικτα επισκιάζουν τη λογική. Η ταινία μπορεί να έχει σαν κεντρικό στόρι τον πατέρα που επιζητεί το όφθαλμόν αντί οφθαλμού, για τον χαμό του γιού του, αλλά το ευφάνταστο σενάριο θα φέρει τελικά τρεις πατεράδες που θα τους ενώσει-περίπου-ο συγκεκριμένος κοινός παρονομαστής, μιας γενικευμένης τυφλωτικής αλληλοεξόντωσης.

Δεν είναι μόνο ο  Στέλαν Σκάρσγκαρντ το υποκριτικό Α και το Ω αυτής της ταινίας, θα λέγαμε το σύνολο του καστ, οι μεγάλοι και οι μικροί ρόλοι συνδράμουν αποφασίστηκα στο φιλόδοξο και επιτυχημένο όραμα του Χανς Πέτερ Μόλαντ.

Συνέντευξη του σκηνοθέτη Χανς Πέτερ Μόλαντ στο Screeneye

“Με Σειρά Εξαφάνισης” από 2/4 στους κινηματογράφους σε διανομή Feelgood

The post Με Σειρά Εξαφάνισης appeared first on screeneye.gr.

1. Στο Σκοτάδι

Δράμα, 96′, Νορβηγία 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: Blind

Του Έσκιλ Βογκτ

Με τους  Έλεν Ντόριτ Πιτερσεν, Χένρικ Ραφαέλσεν, Βέρα Βιτάλι

ΠΛΟΚΗ

Η Ίνγκριντ, έχοντας πρόσφατα χάσει την όρασή της αποσύρεται στην ασφάλεια του σπιτιού της, το μοναδικό μέρος που αισθάνεται ότι έχει τον έλεγχο, μόνη της με τον σύζυγό της και τις σκέψεις της. Παράλληλα, ο εθισμένος στην πορνογραφία, μοναχικός γείτονας της φαίνεται να στρέφει την προσοχή του σε μια νεαρή κοπέλα του απέναντι κτηρίου. Η ηρεμία της Ίνγκριντ σύντομα διακόπτεται όταν ξεκινά να διαισθάνεται στο διαμέρισμά την παρουσία του άντρα της, στιγμές που εκείνος θα έπρεπε να είναι στο γραφείο. Βρίσκεται πράγματι εκεί; Και γιατί να την παρακολουθεί σιωπηλά; Τα πραγματικά προβλήματα της μάλλον δεν βρίσκονται πέρα από τους τοίχους του σπιτιού και σύντομα οι φαντασιώσεις και ο φόβος την κυριεύουν…

Δράμα, , Δανία 2013, Γλώσσα Αγγλικά

Πρωτότυπος Τίτλος: Nymphomaniac

του Λαρς φον Τρίερ

Με τους Σαρλότ Γκενσμπούρ, Ούμα Θέρμαν, Σία Λαμπούφ, Στέλαν Σκάρσγκαρντ, Τζέιμι Μπελ, Κρίστιαν Σλέιτερ

ΠΛΟΚΗ

Το άγριο, αλλά ποιητικό ταξίδι, όπως το αφηγείται η διαγνωσμένη νυμφομανής Τζο, από τη γέννηση της μέχρι σήμερα, σε ηλικία 50 ετών. Ένα κρύο βράδυ του χειμώνα, ο γοητευτικός εργένης Σέλιγκμαν, βρίσκει τη Τζο χτυπημένη σ’ ένα σοκάκι. Τη μεταφέρει στο διαμέρισμα του, όπου τη φροντίζει και τη ρωτάει για τη ζωή της. Την ακούει με βαθιά προσήλωση καθώς η πολύπλευρη και χειμαρρώδης ζωή της ξετυλίγεται σε 8 κεφάλαια.

ΚΡΙΤΙΚΗ

To ίδιο και σχεδόν απαράλλακτο πρώτο μέρος του Νυμφομάνιακ που είδαμε πριν από περίπου 1 χρόνο, επιστρέφει χωρίς όμως τις λογοκριμένες σκηνές. Σε πρώτο πλάνο γεννητικά όργανα και απροκάλυπτες σεξουαλικές διεισδύσεις που πραγματοποιούνται με τη βοήθεια της τεχνολογίας, ο Τρίερ κάποιους θα τους σοκάρει εμάς σίγουρα όχι. Η πρώτη uncut version δεν άλλαξε ούτε προς το καλύτερο ούτε προς το χειρότερο την άποψή μας για το θεωρητικά προκλητικό του έργο.

Αναλυτική Κριτική A’&B Μέρος+Τρέιλερ

4. Ο Φύλακας της Μνήμης

Επιστημονική Φαντασία, 97′, Η.Π.Α 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: The Giver

Του Φίλιπ Νόις

Με τους: Μπρέντον Τουέιτς, Μέριλ Στριπ, Τζεφ Μπρίτζες, Αλεξάντερ Σκάργσκαρντ, Κέιτι Χολμς

ΠΛΟΚΗ

Στη νέα ταινία του Φίλιπ Νόις (Salt, Patriot Games) με τίτλο «The Giver» πρωταγωνιστεί ο πρωτοεμφανιζόμενος Μπρέντον Τουέιτς στο ρόλο του Τζόνας, ενός νεαρού που ζει σε έναν ουτοπικό κόσμο που καταστρέφεται όταν μαθαίνει για το σκοτεινό παρελθόν της κοινότητάς στην οποία μένει. Η ταινία βασίζεται στο μυθιστόρημα της Λόις Λόουρι με τον ίδιο τίτλο, το οποίο και κέρδισε το Newbery Medal το 1994 ενώ πούλησε πάνω από 10 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως.

ΚΡΙΤΙΚΗ

Τα κινηματογραφικά μεγαθήρια Μέριλ Στριπ, και Τζεφ Μπρίτζες δεν θα μπορέσουν να διασώσουν το  Οργουελικό  νέο όραμα του Φίλιπ Νόις.

Το σενάριο είναι πραγματικά χαοτικό,  και η σκηνοθετική τεχνική του Νόις αντί να ξεδιαλύνει μάλλον περισσότερο μπερδεύει , με αποτέλεσμα ο θεατής όταν θα αρχίσει να αντιλαμβάνεται τι γίνεται -στο βαρετό αυτό έργο- ουσιαστικά εκεί η ταινία ολοκληρώνεται. Μια ακόμα προσπάθεια που επιδιώκει να αναδείξει τους κατασταλτικούς μηχανισμούς των κοινωνιών, το ψυχολογικό παιχνίδι  μεταξύ λογικής και παραλόγου σκιαγραφώντας τους κακούς(βλέπε Μέριλ Στριπ) με χολιγουντιανή αφέλεια.  Οι αδυναμίες και οι αρετές της ανθρώπινης φύσης παρουσιάζονται μέσα από το μαύρο και το λευκό χρώμα, επιδιώκοντας ο Νόις να δείξει ότι ο άνθρωπος ακολουθεί το απόλυτο, τα άκρα και αδυνατεί να δει  τις αποχρώσεις τις ζωής. Πρόκειται για τη μοναδική στιγμή που δούλεψε θετικά η αλληγορία στο έργο.

Στο συγκεκριμένο είδος που συζητάμε μία είναι η ταινία που ξεχωρίζει, και είναι Οι “Αγώνες Πείνας”.

5. Dracula Untold

Επιστημονική Φαντασία/Δράση, 92′, Η.Π.Α 2014

Του Γκάρι Σορ

Με τους: Λουκ Έβανς, Ντομινίκ Κούπερ, Σάρα Γκέιντον

ΠΛΟΚΗ

Είμαστε στο 1462. Η Τρανσυλβανία απολαμβάνει παρατεταμένη περίοδο ειρήνης υπό τη βασιλεία του Βλαντ ΙΙΙ και της συζύγου του Μιρένα, οι οποίοι μεριμνούν ώστε οι υπήκοοί τους να ζουν προστατευμένοι από τους εχθρούς και ειδικότερα τους Τούρκους που επεκτείνονταν επικίνδυνα, κατακτώντας όποια εδάφη έβρισκαν στο πέρασμά τους.

Όταν ο Σουλτάνος Μεμέτ ο ΙΙ απαιτεί 100 παιδιά για το στρατό των Γενιτσάρων του ο Βλαντ καλείται να αποφασίσει αν θα ακολουθήσει το παράδειγμα του πατέρα του και να παραδώσει το γιο του στο σουλτάνο ή αν θα απευθυνθεί σε ένα τέρας ώστε να νικήσει τους Τούρκους, χάνοντας, όμως, την ψυχή του.

The post Πρεμιέρες… από 9 Οκτωβρίου appeared first on screeneye.gr.

Βιογραφικό δράμα, 116′, Αυστραλία, Μ. Βρετανία 2013

Του Τζόναθαν Τεπλίτζκι

Με τους  Κόλιν Φερθ, Νικόλ Κίντμαν, Στέλαν Σκάρσγκαρντ, Τζέρεμι Ιρβάιν

Ο Έρικ Λόμαξ  ήταν μέλος του Βρετανικού στρατού στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η  διμοιρία του είχε επιφορτιστεί με την κατασκευή ένα σιδηροδρόμου στη Νοτιοανατολική Ασία. Ο νεαρός στρατιώτης θα πέσει στα χέρια των Ιαπώνων και θα κακοποιηθεί ανελέητα.

Η ταινία έχει ως αφετηρία τη δεκαετία το 80’ , όταν ο Έρικ κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού με  τρένο για τη Σκωτία, θα συναντήσει τη νοσοκόμα Πάτι θα την ερωτευτεί και θα την παντρευτεί. Μέσα σε ελάχιστο χρόνο η Πάτι θα αντιληφθεί την αλλόκοτη συμπεριφορά του συζύγου της, στα τακτά διαστήματα αναζωπύρωσης των εφιαλτικών αναμνήσεων , μιας περιόδου της ζωής του , που για αυτήν είναι ακόμα άγνωστη. Θα ζητήσει τη βοήθεια ενός φίλου του, του Φίνλει, θα της πει χαρτί και καλαμάρι, τι συνέβη στο πεδίο της μάχης. Η μόνη λύση για τον Έρικ για να ξεπεράσει τους δαίμονες είναι να βρει τον βασανιστή του και να εξιλεωθεί… όπερ και εγένετο.

Στις αμέτρητες αντιπολεμικές ταινίες, προσθέτουμε τη βιογραφία του Έρικ Λόμαξ , όμως οι  μεγάλες ιδέες και οι καλοπροαίρετες  προθέσεις του Αυστραλού Τζόναθαν Τεπλίτζκι, δεν αρκούν.

Η σκηνοθετική του αυτοσυγκράτηση τον οδηγεί σε υπερβολικό ακαδημαϊσμό, που συν τω χρόνω,  καταλήγει –στα δύο από τα τρία μέρη-ανυπόφορα στατικός και μονότονος.

Υπερ-χρησιμοποιείται η σιγουριά που προσδίδει η τεχνική του φλας μπακ ,με τέτοιο τρόπο, ώστε το αποτέλεσμα να είναι αντίθετο από το επιδιωκόμενο, και τελικά το οδυνηρό οδοιπορικό του πρωταγωνιστή,  να  μην αγγίζει τις καρδίες μας.

 Η παρατεταμένη σε διάρκεια ρομαντική ιστορία του Έρικ με τη μετέπειτα σύντροφό του, τη Πάτι, θα παραμερίσει το πραγματικό ζητούμενο του κοινωνικού δράματος , που είναι η επώδυνη διαδικασία λύτρωσης κι επούλωσης των ψυχικών τραυμάτων του κεντρικού προσώπου, 40 χρόνια μετά τους φρικτούς βασανισμούς που υπέστη.

Όπως είναι δομημένο το έργο και με το σαθρό σεναριακό υπόβαθρο, κατ’ουδένα λόγο δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι ο « Κύκλος των Αναμνήσεων» διερεύνα τις διαταραχές του Έρικ ή γενικά των μεταπολεμικών ψυχολογικών του νευρώσεων, όπως τις αποτύπωσε πιο πετυχημένα η Κάθριν Μπιγκελόου στο «Hurt Locker».

Στην τρίτη και τελευταία πράξη, στο τετ α τετ  του θύματος με τον θύτη, η συνάντηση δηλαδή του Έρικ  με τον Ιάπωνα βασανιστή του, τον Τακέσι Ναγκάσι,  εκεί θα δούμε τις πιο καλοδουλεμένες σκηνές του έργου και στο κομμάτι της φωτογραφίας, των ερμηνειών και των ουμανιστικών μηνυμάτων,  αλλά είναι δώρον άδωρον, όταν αυτό ξεκινά να συμβαίνει  από το 95 λεπτό. Μέχρι τότε, ποιος  πραγματικά αντέχει.

“Ο Κύκλος των Αναμνήσεων” από 10/7 στους κινηματογράφους σε διανομή Seven

The post Ο Κύκλος των Αναμνήσεων appeared first on screeneye.gr.

Αισθηματική- δραματική, 118’, Μ. Βρετανία- Ιταλία 2013

Του Κάρλο Καρλέι 

Με τους Χέιλι Στέινφελντ, Ντάγκλας Μπουθ, Πολ Τζαμάτι, Ντέμιαν Λιούις, Στέλαν Σκάρσγκαρντ, Νατάσα Μακέλον

Μοντέγοι και Καπουλέτοι, οι πιο ισχυρές φατρίες ευγενών στη Βερόνα του 16ου αιώνα, μισούνται θανάσιμα εδώ και αιώνες εξαιτίας μιας παλιάς βεντέτας που κανείς πλέον δεν θυμάται πως ξεκίνησε. Απηυδισμένος ο πρίγκιπας Εσκάλους, ανακοινώνει διάταγμα σύμφωνα με το οποίο θα τιμωρείται με θάνατο όποιο μέλος της μιας ή της άλλης οικογένειας, τολμήσει να ξανανοίξει τον κύκλο του αίματος. Εν τω μεταξύ στο αρχοντικό του Καπουλέτου, πραγματοποιείται γιορτή ώστε να γνωρίσει ο κόμης Πάρης την όμορφη Ιουλιέτα, τη θυγατέρα του οικοδεσπότη, από τον οποίο έχει ζητήσει το χέρι της. Στο μασκέ χορό θα παρεισφρήσει κρυφά ο Ρωμαίος Μοντέγος που είναι ερωτευμένος με τη Ροζαλίνα, ανιψιά του Καπουλέτου αλλά όταν αντικρίζει την Ιουλιέτα χάνει το… φως του! Με θράσος που μόνο ένας τρελός ή ερωτευμένος διαθέτει, χορεύει μαζί της, την φιλάει και το πρωί κρύβεται κάτω από το μπαλκόνι της για να κρυφακούσει την ερωτική εξομολόγηση της. Τα υπόλοιπα είναι εκτός από γνωστά και ο δραματικός επίλογος της πιο μεγάλης ερωτικής ιστορίας που γράφτηκε ποτέ.        

Από τα πρώτα και πιο διάσημα έργα του Σαίξπηρ γραμμένο στα 1595, το απόλυτο love story «Ρωμαίος και Ιουλιέτα», έχει μεταφερθεί άπειρες φορές στο θέατρο, το κινηματογράφο και την τηλεόραση. Ξεχωρίζει φυσικά η εκδοχή του Φράνκο Τζεφιρέλι (1968) καθώς και η αποδόμηση του έργου που έκανε με μια γκανγκστερική ροκ οπερετική ματιά ο Μπαζ Λούρμαν (1996) με τον Ντι Κάπριο να κάνει… όργια ως Ρωμαίος, ενώ ακόμη και στα καθ’ ημάς δόθηκε ο απαραίτητος κιτς τραγέλαφος («Η νεράιδα και το παλικάρι» του Ντίνου Δημόπουλου) με το εθνικό ζευγάρι Βουγιουκλάκη- Παπαμιχαήλ να προκαλεί άθελα του γέλια στη κρητική βεντέτα των Βροντάκηδων και Φουρτουνάκηδων! Εδώ ο άγνωστος στο ελληνικό κοινό Κάρλο Καρλέι (η μεγαλύτερη σκηνοθετική στιγμή του το τηλεοπτικό θρησκευτικό δράμα «Padre Pio» του 2000 ενώ ήταν στους συνσεναριογράφους της επικής «Τελευταίας λεγεώνας» του 2007 με τους Κόλιν Φερθ και Μπεν Κίνγκσλεϊ), αναθέτει στο βραβευμένο με όσκαρ Τζούλιαν Φέλοους τη διασκευή του σαιξπηρικού κειμένου.

Παρότι ο Φέλοους – εκ των δημιουργών του τηλεοπτικού «Ο πύργος του Ντάουντον» και του κομψοτεχνήματος του Αλτμαν «Έγκλημα στο Γκόσφορντ παρκ» – δεν ακολουθεί το έμμετρο στίχο του Σαίξπηρ, διατηρεί μια ποιητικότητα αρκετά συμβατή και πιστή με το πνεύμα του έργου, προσφέροντας μια ικανοποιητική πλατφόρμα παρακολούθησης του φιλμ. Ενός φιλμ που απευθύνεται πρωτίστως στο νεανικό κοινό των multiplex, αναλαμβάνοντας ένα ρόλο ψυχαγωγικό και εκπαιδευτικό μαζί για τους νεαρούς θεατές. Υπό αυτή την σκοπιά η ταινία του Καρλέι έχει κάποιο νόημα. Ο έμπειρος σινεφίλ όμως και κυρίως αυτός που έχει χορτάσει από την ποιητική πληρότητα του Τζεφιρέλι ή τη δαιμωνιώδη κάμερα του Λούρμαν, θα μείνει αδιάφορος.  Χωρίς σκηνοθετικές εκπλήξεις, με ένα πρωταγωνιστικό ζευγάρι άφθαρτο αλλά και άγευστο μαζί, με μια κινηματογράφηση που ποντάρει στα δυνατά κομμάτια του αρχετυπικού έρωτα, τούτη η σαιξπηρική διασκευή δεν έχει και πολλά να μας πει. Κρατάμε την υποκριτική αξία του Πολ Τζαμάτι (στο ρόλο του πάτερ Λαυρέντιου), τα υπέροχα τοπία της Βερόνα και της Μάντοβα, την αίσθηση μιας θεαματικής παραγωγής με έμφαση στην καλλιτεχνική διεύθυνση και φυσικά το μαγικό φίλτρο του καταδικασμένου έρωτα που δεν ξεθωριάζει ποτέ.

Ρωμαίος και Ιουλιέτα από 15/5 στους κινηματογράφους σε διανομή Feelgood

The post Ρωμαίος και Ιουλιέτα(Romeo and Juliet) appeared first on screeneye.gr.

Δράμα, Συνολική Διάρκεια 247′, Δανία 2013, Γλώσσα Αγγλικά

του Λαρς φον Τρίερ

Με τους Σαρλότ Γκενσμπούρ, Ούμα Θέρμαν, Σία Λαμπούφ, Στέλαν Σκάρσγκαρντ, Τζέιμι Μπελ, Κρίστιαν Σλέιτερ

Νυμφομάνιακ  Α

Όσοι πήραν στα σοβαρά τη δήλωση του Λαρς φον Τρίερ τον Μάιο του 2011 στις Κάννες, ότι δηλαδή μετά το «Μελαγχολία» θα ακολουθούσε ένα πολύωρο φιλμ σκληρού πορνό , πρέπει να αναθεωρήσουν. Ο επικοινωνιακός σαματάς γύρω από το  « Νυμφομάνιακ»( μέρος πρώτο) ίσως αποδώσει εισπρακτικά αλλά η ταινία δεν προκαλεί ούτε με τις σκηνές σεξ, ούτε καταφέρνει να διεγείρει περισσότερο το πνεύμα από το σώμα, όπως ήταν ο διακαής μας πόθος. Εικαστικά άρτια έναρξη που  δημιουργεί προσμονή, όχι όμως και με μια ανάλογη συνέχεια.

Το αρχικό μαύρο της οθόνης που κρατάει μερικά δευτερόλεπτα εξαφανίζεται, με το πρώτο πλάνο να δείχνει ένα χιονισμένο τοπίο και μια γυναίκα με μώλωπες στο πρόσωπο( η Τζο), σωριασμένη στην αυλή ενός σπιτιού. Ο ιδιοκτήτης του(Σέλιγκμαν) θα την περίθαλψη, και η γυναίκα αυτή θα ξεκινήσει κομμάτι κομμάτι να αποκαλύπτει το παρελθόν της, χωρισμένο σε 4 μέρη.  Η πρώτη ερωτική της επαφή, και η συνάντησή τους χρόνια αργότερα σε χώρο δουλειάς, η σεξομανία της και οι 15 ταυτόχρονοι εραστές της, που για να τους ξεχωρίζει  τους κατατάσσει  με γράμματα του αλφαβήτου, και στο τελευταίο μέρος την βλέπουμε μαζί με τον άρρωστο πατέρα της.

Ενώ η συντριπτική πλειοψηφία των ταινιών του Λαρς φον Τριερ πλαισιώνονται με στοιχεία και αναφορές για τον σύνθετο χαρακτήρα αυτού του κόσμου-που μοιάζει με τον κόσμο των ονείρων-(  Δαμάζοντας τα Κύματα), των προσωπικών παθών( Dogville, Χορεύοντας στο Σκοτάδι), μιας προβοκατόρικα διχαστικής άποψης για το ρόλο των δύο φύλων( Αντίχριστος,Μάντερλει), και μιας εύστοχης φιλοσοφικής τοποθέτησης για το τέλος της ανθρωπότητας( Μελαγχολία), τώρα εδώ ο Δανός σκηνοθέτης αδυνατεί να δώσει μια άλλου είδους υπόσταση στην ακόρεστη σεξουαλικά ηρωίδα του. Ο λόγος πρέπει να αναζητηθεί στο ίδιο το θέμα που επεξεργάζεται.

Την πάθηση της  « Νυμφομανίας» η ιατρική επιστήμη μπορεί να την αναγνωρίσει, αλλά δεν μπορεί να την εξηγήσει. Το ίδιο ισχύει και στο πεδίο της ψυχανάλυσης , όπου η «σεξουαλική παρεκτροπή» είναι πανταχού παρούσα, αλλά στα βιβλία του  Φρόιντ και Ζαν-Μαρτέν Σαρκό η « Νυμφομανία» παρέμενε όρος ασαφής.

Ο Τρίερ  επιθυμεί να ξετυλίξει ο ίδιος το κουβάρι, δείχνει κατά το ήμισυ διαβασμένος, όμως δεν θα αποφύγει τις κακοτοπιές, και θα σκοντάψει πάνω στο ίδιο το δαιδαλώδες θέμα που προβάλλει.

Δεν είναι τυχαίο το γεγονός-όσοι θα το δείτε θα το διαπιστώσετε- ότι οι δευτερεύοντες χαρακτήρες ( του ηλικιωμένου εξομολογητή της πρωταγωνίστριας, του πρώτου της έρωτα, του παντρεμένου εραστή της, της γυναίκας του, και του πατέρα της), είναι ρόλοι βραχείας διάρκειας αλλά σεναριακά καλοδουλεμένοι, και δίνεται η δυνατότητα στους ηθοποιούς να ξετυλίξουν τις υποκριτικές τους ικανότητες.

Η Ούμα Θέρμαν ως απατημένη σύζυγος για παράδειγμα, στην περίπου 7λέπτη της παρουσία, είναι εκπληκτική. Μαγνητίζει με τον τρόπο που γεμίζει τη μεγάλη οθόνη, πάνω σε μια κραυγή απόγνωσης, για την «απώλεια» του συζύγου και πατέρα των παιδιών της. Είναι το μοναδικό πρόσωπο που θα κλέψει τελικά τις εντυπώσεις. Σχήμα οξύμωρο, γιατί θα έπρεπε η Νυμφομανής Τζό, που ερμηνεύεται ως έφηβη από την Στέισι Μάρτιν, κι ως ενήλική από την Σαρλότ Γκένσμπουργκ, να αποτελούν μαζί με τον δημιουργό, το Α και το Ώ της ταινίας. Το γεγονός ότι ο Τρίερ εγκλωβίζεται μέσα στη προσπάθεια του να δώσει ουσία και περιεχόμενο στα στερεότυπα χαρακτηριστικά (αν υπάρχουν)  της « Νυμφομανίας», συμπαρασύρει  και τις 2 ηθοποιούς, σε άνευρες μηχανιστικές ερμηνείες.

Οι σκηνές που η Τζο ξαπλωμένη σε ένα κρεβάτι-χωρίς να κάνει σεξ- εξιστορεί στον Σέλιγκμαν τις προσωπικές της ιστορίες, σκηνοθετείται λαμπρά από τον Τρίερ, σε έναν άδειο και μπρεχτικά θεατρικό χώρο, που δεν δημιουργεί όμως αποξένωση, αλλά λειτουργεί με τέτοιο αισθητικό τρόπο έτσι ώστε να  αποκαλυφθούν κάποια χαρακτηριστικά της ηρωίδας, όπως το συναίσθημα της αυτοταπείνωσης  και της  κατάθλιψης.

Ότι πάει να κτίσει ο Δανός δημιουργός, ο ίδιος το γκρεμίζει,  με τον επιφανειακό του ακαδημαϊσμό, με ατάκες που παραπέμπουν στο « Τους άνδρες τους ψαρεύεις, χρειάζονται  δόλωμα, αν δεν πιάσει(το δόλωμα) χρειάζεται πιο δυνατό», στιγμιαίες αναφορές για τον εβραϊσμό και γενικότερα τη θρησκεία και το τι είναι αμαρτία.

Η ασάφεια στη διασύνδεση προσώπων και καταστάσεων φαίνεται πιο καθαρά στο 4^ο κεφάλαιο, στη σχέση κόρης-πατέρα( τον ερμηνεύει ο Κρίστιαν Σλέιτερ), όταν ο σκηνοθέτης προσπαθεί να συνδέσει ανεπιτυχώς το οιδιπόδειο σύμπλεγμα με τη Νυμφομανία, σε μια σκηνή φαντασίας, εντελώς παρωδία, που σαφώς ΔΕΝ προκαλεί  σοκ αλλά μόνο γέλια.

Νυμφομάνιακ Β

Τα 4 τελευταία κεφάλαια του «Νυμφομάνιακ« εξελίσσονται χωρίς ιδιαίτερα πισωγυρίσματα. Ο Τρίερ θα ακολουθήσει την ηρωίδα του στο μέσο περίπου του ηλικιακού της βίου, όταν η Νυμφομανία από υπέρτατη ερωτική ηδονή μετατρέπεται σε καθημερινό εφιάλτη. Η Τζο θα επιζητήσει τη ψυχική γαλήνη μένοντας για μία χρονική περίοδο πιστή στον πρώτο της έρωτα( τον Ζερόμ) και πατέρα του παιδιού της. Οι  ακόρεστες σεξουαλικές της ορέξεις τελικά θα εκδηλωθούν, με ένα τρίο που θα αποδειχθεί φιάσκο, και με τον Κ, έναν φετιχιστή-σαδομαζοχιστή νεαρό που θα την δέσει και με βία θα την μαστιγώνει, με έναν τρόπο που να της προκαλεί ηδονή.

Ο Λαρς Φον Τρίερ θα επιβεβαιώσει τις σχεδόν βέβαιες μας προβλέψεις, ότι  το Νυμφομάνιακ 2 δεν θα μπορούσε να αλλάξει προς το θετικότερο τις αρχικές μας εκτιμήσεις. Σε κανένα σημείο δεν μπορέσαμε να ταυτιστούμε με την ηρωίδα, γιατί ο σκηνοθέτης θα δημιουργήσει ένα θολό της πορτραίτο, ως αποτέλεσμα του γεγονότος ότι το έργο στερείται από την αρχή μέχρι και το τέλος στιβαρού σεναριακού υπόβαθρου, που αναγκάζουν τον Τρίερ να χρησιμοποιήσει από σκηνοθετικά τεχνάσματα, πομπώδεις κλασσικές  μουσικές, μέχρι τραβηγμένες από τα μαλλιά υπερβολές και συμπτώσεις, για να μπορέσει να δέσει κάπως την ιστορία.

Η ανοησία σε όλο της το μεγαλείο όταν στο 8^ο και τελευταίο κεφάλαιο, εκεί που η Τζο θα εργοδοτηθεί από ένα κύκλωμα τοκογλύφων-εκβιαστών και θα πέσει στα χέρια της ένας παιδεραστής, τελικά θα του προσφέρει μια αξέχαστη ερωτική εμπειρία. Θα τον λυπηθεί και θα τον συμπονέσει επειδή ως παιδόφιλος που είναι δεν μπορεί να ικανοποιήσει ελευθέρα τη σεξουαλική του επιθυμία, όπως κι αυτή καταπιέζεται από τη «Νυμφομανία» της.

Οι φιλοσοφικές συζητήσεις του  Σάλιγκμαν με την Τζο (που ξεκίνησαν από το πρώτο μέρος), εδώ θα πάρουν χαρακτηριστικά αφόρητης δηθενιάς, μιλάμε λίγο για τον Φρόιντ για τα 40 ραπίσματα του Ιησού που δεν ήταν 40 άλλα 39, και μιας επιστημονικά ατεκμηρίωτης  άποψης για το “asexual behavior” του Σάλιγκμαν, με τον Τρίερ να ζουμάρει στην εικόνας της Παναγίας και να ξεκινάει ένας διάλογος των δύο τους, με τον ένα  να διακηρύττει ότι το σεξ είναι αμαρτία  και την άλλη ευλαβικά να ακούει. Όλο αυτό γίνεται για να αποκαλυφθεί η καταπίεση  και τα συμπλέγματα που δημιουργεί στους πιστούς η θρησκευτική προσήλωση, με τον Τρίερ να το προβάλλει με τρόπο παιδικό, επιφανειακό, ακατάσχετης ρητορείας χωρίς κινηματογραφικό τακτ.

Έργο ενός πρωτοπόρου και αγαπημένου δημιουργού που πέτυχε στο διαφημιστικό του κομμάτι να δημιουργήσει προσμονή για κάτι μεγαλειώδες,  αλλά εν τέλει άνθρακας ο θησαυρός.

Το ” Νυμφομάνιακ”2 από 20/2 στους κινηματογράφους σε διανομή Seven

Το έργο είναι χωρισμένο σε δύο Μέρη (Α’ και Β’), και υπάρχει σε δύο εκδοχές (η μία διάρκειας 4 ωρών συνολικά, και η δεύτερη 5, 5 ωρών).Από τις 25 Δεκεμβρίου που κάνει πρεμιέρα στη Δανία κι έπειτα, θα προβάλλεται παγκοσμίως η τετράωρη εκδοχή. Στην Ελλάδα τα δύο μέρη θα κυκλοφορήσουν ξεχωριστά (30 Ιανουαρίου το πρώτο και 20 Φεβρουαρίου το δεύτερο).Η εκδοχή των 5,5 ωρών θα είναι έτοιμη για διανομή κάποια στιγμή μέσα στο 2014. Ο τρόπος διανομής της θα εξαρτηθεί και θα ανακοινωθεί όταν είναι έτοιμη. Το πρώτο μέρος της εκδοχής αυτής θα προβληθεί στο φετινό Φεστιβάλ Βερολίνου.

The post Νυμφομάνιακ(Nymphomaniac) Μέρος Α’ & Β’ appeared first on screeneye.gr.