Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης,

Η ταινία «Arcadia» του Γιώργου Ζώη, που  προβλήθηκε για πρώτη φορά  στο τμήμα Encounters του Φεστιβάλ Βερολίνου, διαπραγματεύεται τις ανθρώπινες σχέσεις και την απώλεια,  μέσω ενός αινιγματικού και μεταφυσικού ψυχολογικού δράματος. Το σενάριο, που υπογράφει ο ίδιος ο Ζώης μαζί με την Κωνσταντίνα Κοτζαμάνη, ακολουθεί τον Γιάννη (Βαγγέλης Μουρίκης), έναν σύζυγο που αναζητά την αλήθεια για τον θάνατο της γυναίκας του (Αγγελική Παπούλια), η οποία έχασε τη ζωή της σε τροχαίο ατύχημα στην Αρκαδία. Η ταινία συνδυάζει τη μη γραμμική αφήγηση με την ανακατασκευή του παρόντος και του παρελθόντος, προσπαθώντας να φέρει το κοινό όσο πιο κοντά γίνεται στα συναισθήματα του κεντρικού ήρωα.

Η ατμόσφαιρα της ταινίας, γεμάτη με παραισθησιακές εικόνες και έντονη μεταφυσική διάσταση, συνεισφέρει σημαντικά στην ένταση του έργου. Το ταξίδι της ηρωίδας στον κόσμο των σεξουαλικών φαντασιώσεων, ενισχύει την αίσθηση ότι η ταινία διαπραγματεύεται τα όρια μεταξύ της πραγματικότητας και  φαντασίας. Ο Ζώης  καταφέρνει να κρατήσει την ένταση ψηλά, με τη δημιουργία αυτών των ατμοσφαιρικών εικόνων. Η  επιτυχημένη ατμόσφαιρα, έρχεται σε αντιδιαστολή με ορισμένα άνισα σημεία, όπως επί παραδείγματι, η μετάβαση μεταξύ των δύο χρονικών περιόδων, που  δεν είναι πάντα ομαλή, με αποτέλεσμα σε ορισμένες στιγμές, να χάνεται η συναισθηματική σύνδεση με την ιστορία.

Η ταινία διαθέτει μια δύναμη επιβλητική και ο Ζώης μια μαεστρία στη δημιουργία έντασης , όμως δεν αποφεύγονται οι αρρυθμίες στις  αφηγηματικές μεταβάσεις, όπως επίσης και η  ανάπτυξη των  χαρακτήρων αφήνει κάποια  κενά.

Arcadia από την Πέμπτη 23/1 στους κινηματογράφους

The post Arcadia appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Ο πρωτοεμφανιζόμενος σκηνοθέτης Τζώρτζης Γρηγοράκης, έγραψε και σκηνοθέτησε μια ιστορία ανάμεσα στον Νικήτα ( πατέρα) και στον Τζόνι (γιο), με επίκεντρο μια αγροτική περιοχή της Βορείου Ελλάδος.
Η περιοχή μεταλλάσσεται βίαια, εξαιτίας των έντονων δραστηριοτήτων μιας εξορυκτικής εταιρίας. Οι κάτοικοι διχάζονται.
Μπορεί- πατέρας και γιος- να κουβαλούν την εξ’ αίματος σχέση, στην πραγματικότητα είναι δύο ξένοι. Η μητέρα εγκατέλειψε τον άντρα της, όταν ο Τζόνι ήταν μικρό παιδί,ο δε πατέρας, ζει με τις τραυματικές αναμνήσεις  σε αγρόκτημα, στο οποίο υπάρχει εκεί μέσα, μέχρι και άλογο. Η πρώην σύζυγος και μητέρα, μεταβιβάζει το μερίδιο του σπιτιού στο γιο της. Η εξορυκτική εταιρία χρειάζεται πάση θυσία το αγρόκτημα. Τους προφέρει 200 χιλιάδες ευρώ. Ο Νικήτας αρνείται πεισματικά , ο Τζόνι θέλει να πουληθεί…επιτακτικά.

Ο Τζώρτζης Γρηγοράκης, φιλμάρει με αξιοσημείωτη ακρίβεια από τη μια, και από την άλλη εξερευνά σε βάθος τις εσωτερικές διεργασίες πατέρα και γιου. Η μεταξύ τους αποξένωση, οι προκαταλήψεις, η επιθυμία του πατέρα να μην παραδεχτεί την αγάπη προς το γιο του και να μην αλλάξει τη ζωή του, αλλά και η επιθυμία του νεαρού να πουληθεί η γη, αποδεικνύει μία μάχη δύο διαφορετικών τρόπων ζωής.

Ο Γρηγοράκης,  πέτυχε και ανέσυρε από τον “εκσκαφέα”του ( digger) , δύο  διαφορετικές αντιλήψεις για τη ζωή. Δύο  κόσμοι  που  φαινομενικά δεν μπορούν να βρουν ούτε ένα σημείο επαφής, αλλά μόνο φαινομενικά.

Πάνω στο μπαρ ενός επαρχιακού καφενείου και με τα τσίπουρα να πηγαινοέρχονται, οι θαμώνες προσπαθούν να αντιληφθούν τις κοσμογονικές αλλαγές. Διχάζονται και  ακολουθούν τα δύο στρατόπεδα.

Τα παιχνίδια οικονομικής δύναμης και εξουσίας, όπως επίσης και τα οικολογικά μηνύματα, ο σκηνοθέτης, πλήρως τα αναδεικνύει.

Ο Βαγγέλης Μουρίκης εξακολουθεί να βρίσκεται σε μεγάλη φόρμα και γίνεται ορθά ο καθοδηγητής του έργου. Έχει και ρόλο στο σενάριο.

Ο Αργύρης Πανταζάρας με τις μεταμορφώσεις του, από τη μια αγριεύει από την άλλη έχει τύψεις και αγνά συναισθήματα, έδειξε ότι βρίσκεται βαθιά μέσα στο σεναριακό πνεύμα της ταινίας.
Οι ηθοποιοί που πλαισιώνουν τους κεντρικούς ήρωες( Σοφία Κόκκαλη, Μιχάλης Ιατρόπουλος, Παύλος Ιορδανόπουλος, Στέφανος Κουτσαρδάκης, Βασίλης Μπισμπίκης, Μαριάνθη Παντελοπούλου, Αντώνης Τσιοτσιόπουλος), προέρχονται από την σχολή που θυμίζει το σινεμά του Γιάννη Οικονομίδη, εντούτοις   η οπτική του Γρηγοράκη διαφοροποιείται αισθητά από τη δομή και τον χαρακτήρα των ταινιών του κύπριου δημιουργού.  Η βραβευμένη σκηνοθέτις Αθηνά Ραχήλ Τσαγκάρη, ήταν ανάμεσα στους παραγωγούς του έργου.

Η ταινία αφιερώθηκε από τον σκηνοθέτη στον πατέρα του και -δικαίως- χειροκροτήθηκε θερμά κατά την πρώτη παγκόσμια προβολής της, στο Φεστιβάλ Βερολίνου(2020).

“Digger” από την Πέμπτη  17/6 στους κινηματογράφους

The post Digger appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Για το φαύλο κύκλο της ημιπαρανομίας, για τους παγιδευμένους νέους σε ένα παρόν που επιθυμούν να αποδράσουν αλλά αδυνατούν, εστιάζει ο Φωκίων Μπόγρης, σε μια ταινία αμείλικτης ειρωνείας για το ποιος είναι τελικά ο καθρέφτης της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας.

Το να βάλει κανείς τη ζωή του σε κίνηση, να αλλάξει σκηνικό, μπορεί να δίδεται ως συμβουλή με περισσή ευκολία, οι εκπλήξεις όμως που επιφυλάσσει η καθημερινότητα, επιβεβαιώνουν τη θέση του Χόρχε Μπουκάι« Επιλέγω για μένα, κι ας πληρώσω το τίμημα».

Το ερώτημα βέβαια παραμένει αναπάντητο, εάν τελικά η πορεία καθορίζεται απόλυτα από εμάς ή το στίγμα και οι κοινωνικές συνθήκες, αδρανοποιούν την επιθυμία και μπορεί παραμείνουμε στάσιμοι.
Ο Φωκίων Μπόγρης στην ταινία «Πρόστιμο» κουνάει το κεφάλι και προς τις δύο κατευθύνσεις, οριοθετεί το πλαίσιο σε ένα περιβάλλον όπου τα πρόσωπα επιβιώνουν από πράξεις μη νόμιμες, από αρπαχτές, ναρκωτικά και σεξ( επί παραδείγματι ο Βαγγέλης).

Ενώ κάποιοι άλλοι( ο Πέτρος) επιβάλλουν την κουλτούρα της βίας, η οποία στο έργο, είναι ψυχολογικά και  λεκτικά πανταχού παρούσα. Το παράνομο χρήμα κυλάει μπροστά στη μύτη των αρχών( τις οποίες δεν βλέπουμε ποτέ), που εμμέσως πλην σαφώς, τις παράνομες δραστηριότητες σεγκοντάρουν.
Όταν ο Βαγγέλης θα αναζητήσει διέξοδο και νόμιμη εργασία, είναι πλέον αδύναμος, χρωστάει στον Πέτρο (που είναι ο σύντροφος της αδερφής του) και ο κεντρικός ήρωας πλήρως θα χειραγωγηθεί.
Ο Πέτρος( Στάθης Σταμουλακάκος) ασκεί λεκτική και σωματική βία κατά πάντων. Μπορεί άραγε να υπάρξει η κάθαρση;
Η ταινία, λειτουργεί ως ωδή στο σινεμά του Γιάννη Οικονομίδη( κάνει πέρασμα και ο ίδιος ), αλλά και στην σεναριακή δομή της( μας θυμίζει έντονα  την ταινία « Μαχαιροβγάλτης») αλλά και στο κάστινγκ της.  Ο Φωκίων Μπόγρης, βάζει όμως και τη δική του πινελιά και αυτό το στοιχείο,αξίζει ιδιαίτερης αναφοράς.

Ο σκηνοθέτης επενδύει στην απόκοσμη ατμόσφαιρα, παρά στο ψυχολογικό υπόβαθρο των ηρώων του, ωστόσο, την καθίζηση των ηθικών αξιών και την επιβολή του ισχυρού στον αδύνατο, την αναδεικνύει.
Άρτια δουλεμένο το sound design και -εν γένει- η φόρμα της ταινίας. Υποκριτική δεινότητα από όλους τους ηθοποιούς, τους οποίους έχουμε ξαναδεί-τους περισσότερους είτε θεατρικά είτε κινηματογραφικά- σε παρόμοιους ρόλους (Βαγγέλης Μουρίκης,Στάθης Σταμουλακάκος, Μαρία Μπαλούτσου, Όμηρος Πουλάκης,Βασίλης Αναστασίου, Φένια Αποστόλου).  Ιδιαίτερη μνεία αξίζει στη δυναμική ερμηνεία του βασικού  πρωταγωνιστή της ταινίας,  Βαγγέλη Ευαγγελινού.

“21 Μαίου 2021  στους κινηματογράφους” 

The post Πρόστιμο appeared first on screeneye.gr.

Δράμα,163′, Η.Π.Α 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: Boyhood

Του Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ

Με τους Ελαρ Κολτρέιν, Ίθαν Χόκ,Πατρίσια Αρκέτ,Ταμάρα Τζολέιν

ΠΛΟΚΗ

Εδώ και 12 χρόνια, ο σκηνοθέτης από το Τέξας έχοντας δίπλα του αγαπημένους συνεργάτες, κατέγραφε διακεκομμένα τη διαδρομή 4 προσώπων, του κινηματογραφικού πατέρα( Ίθαν Χόκ), της μητέρας (Πατρίσια Αρκέτ), της κόρης -ονόματι Σαμάνθα- ( Ταμάρα Τζολέιν) και εστιάζοντας ιδιαίτερα στον 6χρόνο τότε μικρό τους γιο, τον Μέισον(Ελαρ Κολτρέιν).

2. Η Ζωή είναι Ωραία με τα Μάτια Κλειστά

Δραματική κομεντί, 108’, Ισπανία 2013

Πρωτότυπος τίτλος: Vivir es facil con los ojos cerrados, Living is easy with eyes closed

Γλώσσα: Ισπανικά

Του Δαβίδ Τρουέμπα

Με τους Χαβιέ Καμάρα, Ναταλία ντε Μολίνα, Φραντσέσκ Κολομέρ, Ραμόν Φοντσερέ

ΠΛΟΚΗ

Ο Αντόνιο Σαν Ρομάν, είναι ένας δάσκαλος από την Καρταχένα της Καστίλλης, που λατρεύει τους Beatles και ειδικά τον Τζον Λένον. Όταν μαθαίνει ότι το αγαπημένο του «σκαθάρι» βρίσκεται στην Αλμερία για τα γυρίσματα μιας ταινίας του Ρίτσαρντ Λέστερ, κάνει… κοπάνα από το σχολείο που διδάσκει και σπεύδει να συναντήσει το ίνδαλμα του, τον «Τζον». Στη διαδρομή με το σαραβαλάκι του προς την Ανδαλουσία, θα αποκτήσει τυχαία δύο νεαρούς συνταξιδιώτες: μια κοπέλα που κρύβει τον πραγματικό σκοπό του ταξιδιού της και ένα αγόρι που το έχει σκάσει από το σπίτι του. Αυτοί οι τρεις ξένοι θα ζήσουν μια απολαυστική και σίγουρα πρωτάκουστη περιπέτεια που θα τους αλλάξει τη ζωή μια για πάντα…

Αναλυτική Κριτική

3.SIN CITY: Η Κυρία Θέλει Φόνο

Θρίλερ Φαντασίας, 102′, Η.Π.Α 2014

των Ρόμπερτ Ροντρίγκεζ & Φρανκ Μίλλερ

Με τους Τζέσικα Άλμπα Τζος Μπρόλιν Ροζάριο Ντώσον Τζόζεφ Γκόρντον-Λέβιτ Έβα Γκριν
Στέισι Κιτς Πάουερς Μπουθ Τζέιμι Κινγκ Ρέι Λιόττα Τζέρεμι Πίβεν Τζέιμι Τσανγκ
Μίκυ Ρουρκ Lady Gaga & Μπρους Γουίλις

ΠΛΟΚΗ

Ο Φρανκ Μίλλερ και ο Ρόμπερτ Ροντρίγκεζ συναντιούνται ξανά για να δώσουν ζωή στα εικονογραφημένα μυθιστορήματα στο Sin City: H κυρία θέλει φόνο.Σε μια πόλη που δεν υπάρχει δικαιοσύνη, οι απεγνωσμένοι αναζητούν εκδίκηση και αδίστακτοι δολοφόνοι διασταυρώνονται στο διάσημο κλαμπ Pecos. Η ταινία ανοίγει με το “Just Another Saturday Night,” όπου ο Μαρβ (Μίκυ Ρουρκ) βρίσκει τον εαυτό του στη μέση μιας σφαγής και προσπαθεί να θυμηθεί τα γεγονότα που προηγήθηκαν.Η ιστορία “The Long, Bad Night” , φέρνει το Τζόνι, έναν υπερόπτη τζογαδόρο (Τζόζεφ Γκόρντον Λέβιτ) αντιμέτωπο με τον πιο αιμοσταγή κακό της Αμαρτωλής Πόλης,  το γερουσιαστή Ρόαρκ (Παόυερς Μπουθ).

Η κεντρική ιστορία « Η Κυρία Θέλει Φόνο» (A Dame To Kill For), ακολουθεί τον Ντουάιτ ΜακΚάρθι (Τζος Μπρόλιν) στην τελική του αναμέτρηση με τη γυναίκα των ονείρων του, αλλά και χειρότερο εφιάλτη του, την Έιβα Λορντ (Έβα Γκριν).

Στον απόηχο της αυτοκτονίας του Τζον Χάρτιγκαν (Μπρους Γουίλις), η ταινία κλείνει με το“Nancy’s Last Dance” και την ορκισμένη για εκδίκηση Νάνσυ Κάλλαχαν (Τζέσικα Άλμπα).

6. Ξόρκισε το Κακό

Θρίλερ, Τρόμου, 118′ Η.Π.Α 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: Deliver us From Evil

Του Σκοτ Ντέρικσον

Με τουςΈρικ Μπάνα, Έντγκαρ Ραμίρεζ, Ολίβια Μουν

ΠΛΟΚΗ

Ο αστυνομικός επιθεωρητής Ralph Sarchie (Eric Bana), έχοντας προσωπικούς δαίμονες που τον ταλαιπωρούν, διενεργεί έρευνες για μια σειρά από άγρια και ανεξήγητα εγκλήματα. Στην πορεία ενώνει τις δυνάμεις του με έναν ανορθόδοξο ιερέα που ειδικεύεται στους εξορκισμούς (Edgar Ramirez) και μαζί προσπαθούν να καταπολεμήσουν το Κακό που τρομοκρατεί την πόλη της Νέας Υόρκης.

7. Η εγκληματική ζωή του Αρτσιμπάλντο ντε λα Κρουζ( Ρετρό)

Δράμα, Θρίλερ, 89′, Μεξικό 1955

Πρωτότυπος Τίτλος: La Vida Criminal de Archibaldo de la Cruz

Του Λουίς Μπουνιουέλ

Με τους Μιροσλάβα Στερν, Ερνέστο Αλόνσο, Ρίτα Μακέδο, Αριάδνα Βέλτερ, Αντρέα Πάλμα, Ροδόλφο Λάντα, Χοσέ Μαρία Λινάρες-Ρίβας, Έβα Κάλβο

ΠΛΟΚΗ

Ο Αρτσιμπάλντο ντε λα Κρουζ είναι ένας εύπορος Μεξικανός, μεγαλοαστικής καταγωγής, που εργάζεται ως αγγειοπλάστης. Στα χρόνια της Μεξικανικής Επανάστασης ήταν ακόμη παιδί, όπου έζησε σε πλούτη και με προνόμια, όμως είδε την γκουβερνάντα του να σκοτώνεται καθώς του έλεγε ένα παραμύθι για το μουσικό κουτί που μόλις του είχε δωρίσει η μητέρα του. Η συγκυρία αυτή, δηλαδή ο θάνατος της γκουβερνάντας και η ιστορία του μουσικού κουτιού, τον έκανε να πιστέψει ότι αυτός σκότωσε τη γυναίκα χρησιμοποιώντας το παιχνίδι. Από εκείνο το σημείο, ξεκινά και η επιθυμία του να σκοτώνει.Ως ενήλικας, ο Αρτσιμπάλντο αφηγείται την ιστορία αυτή σε μία μοναχή που τον φροντίζει. Την ίδια στιγμή απειλεί να την σκοτώσει με ένα ξυράφι. Η τρομοκρατημένη γυναίκα προσπαθώντας να ξεφύγει, βρίσκει απρόσμενο θάνατο. Στη διάρκεια των ερευνών για το τραγικό αυτό συμβάν, ο Αρτσιμπάλντο αποφασίζει να ομολογήσει στον ανακριτή ότι αυτός είναι ο δολοφόνος, κι ότι ακόμη είναι ένας serial killer, αφηγούμενος όλους τους… φόνους που έχει διαπράξει.Από το σημείο αυτό, βλέπουμε σε φλας μπακ την «εγκληματική» ζωή του μοναχικού Αρτσιμπάλντο ντε λα Κρουζ. Ο ίδιος εξιστορεί στον ανακριτή τους φόνους του: εκείνον της γοητευτικής πλην ατίθασης Πατρίσια Τεράζας, η οποία -κατά τη γνώμη της αστυνομίας- αυτοκτόνησε από μια ερωτική απογοήτευση. Εκείνον της Λαβίνια, μιας ξεναγού και μοντέλου ταυτόχρονα η οποία δεν αποδέχεται το φλερτ του Αρτσιμπάλντο γιατί σύντομα παντρεύεται άλλον. Αυτός όμως πιστεύει ότι την σκότωσε. Όπως επίσης και τον φόνο της γυναίκας του Καρλότα Θερβάντες, η οποία εντέλει δολοφονήθηκε από τον παράνομο εραστή της κι όχι από τον ίδιο.Στο τέλος της διήγησης, όταν ανακριτής αποφαίνεται ότι ο Αρτσιμπάλντο δεν έχει διαπράξει κανένα έγκλημα κι ότι όλα είναι αποκυήματα της φαντασίας του, ο πλούσιος αγγειοπλάστης το παίρνει απόφαση και ξεφορτώνεται το μουσικό κουτί που τον έχει «στοιχειώσει». Για να αλαφρύνει την ατμόσφαιρα, ο Μπουνιουέλ δημιουργεί happy end, αφού δείχνει τον Αρτσιμπάλντο ντε λα Κρουζ να βρίσκει επιτέλους την ευτυχία στην αγκαλιά μας γυναίκας.Η ταινία είναι βασισμένη στο μυθιστόρημα του Μεξικανού συγγραφέα Ρομπέρτο Ουσίλι, Ensayo de un crimen.

The post Πρεμιέρες… από 11- 17 Σεπτεμβρίου appeared first on screeneye.gr.

Έγκλημα, Δράμα, 137, Ελλάδα 2014

του Γιάννη Οικονομίδη

Με τους  Βαγγέλης Μουρίκης, Βίκυ Παπαδοπούλου, Γιάννη Τσορτέκη, Πέτρο Ζερβό, Γιώργος Γιαννόπουλος

Ο Γιάννης Οικονομίδης όπως μας έχει συνηθίσει, θα φτιάξει για μία ακόμα φορά τους γνώριμους αρχετυπικούς του χαρακτήρες που κινούνται στα άκρα και στο περιθώριο. Είναι άτομα που οι σκοτεινές τους διαδρομές δεν συναντούν τον δρόμο της ηθικής και η εμπιστοσύνη ανταμείβεται πάντα με προδοσία.Η λεκτική βία εξακολουθεί να είναι πανταχού παρούσα, με όλες τις επαναλήψεις της και τις υπερβολές της, όπως αποτυπώνεται σε όλα τα έργα του σκηνοθέτη.

Αν παραδεχτούμε ότι ο Οικονομίδης στάθηκε πηγή έμπνευσης νέων Ελλήνων σκηνοθετών( Γεωργόπουλος, Σερβετάς), τώρα  με το « Μικρό Ψάρι» ο Οικονομίδης αποκαλύπτει και από πού ο ίδιος μπορεί να  εμπνέεται. Ο τρόπος με τον οποίο χειρίστηκε τον αγαπημένο του συνεργάτη Βαγγέλη Μουρίκη, του κατ’ επάγγελμα  εκτελεστή συμβολαίων θανάτου αλλά και οι ηθικές αναλαμπές του, ταυτίζονται με αυτές του Δανού σκηνοθέτη Νίκολας Γουίντινγκ Ρεφν( Drive, Pusher) χωρίς βέβαια εδώ να υπάρχουν φανταστικές αναφορές αλλά απόλυτα ρεαλιστικές.

Η ταινία ανοίγει με τον Στράτο ( Βαγγέλη Μουρίκη) να βρίσκεται σε μια αλάνα πίσω από παρατημένα τρόλεϊ και να διαπράττει φόνο. Είναι ένας υπάλληλος φούρνου που πλάθει κουλουράκια αλλά ταυτόχρονα και  κατά παραγγελία φονιάς που αμείβεται αδρά για τις υπηρεσίες του.

Μαθαίνουμε ότι ο Στράτος έκανε φυλακή και κάποιος ονόματι Λεωνίδας που βρίσκεται ακόμα στη στενή του έσωσε τη ζωή. Ο Λεωνίδας ζητά από τον Στράτο να καλύψει ένα μεγάλο μέρος της χρηματικής εγγύησης για να αποφυλακιστεί. Ο κεντρικός ήρωας κρατάει αποστάσεις από τον «σωτήρα» του, και δεν δείχνει πρόθυμος να βοηθήσει. Η γυναίκα του Λεωνίδα( την οποία ερμηνεύει η Πόπη Τσαπανίδου) κι ένας κοινός τους φίλος (Γιάννης Τσορτέκης), θα τον πείσουν να δώσει τελικά τα λεφτά. Αλλά ποτέ δεν θα φτάσουν στον Λεωνίδα.

Σε μια παράλληλη ιστορία που εξελίσσεται ένα πρόσωπο του υπόκοσμου, ο Πετρόπουλος (Γιώργος Γιαννόπουλος) που δρα κι ως τοκογλύφος, εκβιάζει τους γείτονες και φίλους του  Στράτου(Βίκυ Παπαδοπούλου-Πετρος Ζερβός)με διάφορους τρόπους, αλλά φαίνεται ότι και αυτοί του οι φίλοι έχουν παραδώσει οποιοδήποτε ίχνος ανθρωπιάς και αξιοπρέπειας.

Ο σκηνοθέτης με την αντισυμβατικότητα που   τον χαρακτηρίζει θα περίμενε κανείς από τον τίτλο και μόνο να συνέδεε συμβολικά το « Μικρό Ψάρι» με το « Μεγάλο» πάνω στη βάση της κοινωνικής και πολιτικής πραγματικότητας των ημερών. Αυτό περνάει ξώφαλτσα μέσα από 1-2 περιστατικά, το έργο ακολουθεί πλήρως ένα ρεαλιστικό-πεσιμιστικό μοτίβο για την σαπίλα των ανθρώπων και του κοινωνικού συνόλου χωρίς από κάπου να φαίνεται φως.

Καλοσχεδιασμένά όλα τα εξωτερικά του πλάνα, φοβερή η μουσική που επιλέχθηκε, ο Βαγγέλης Μουρίκης κινείται στο ίδιο επίπεδο ερμηνείας με όλες τις ταινίες που πρωταγωνιστεί, η έκπληξη όμως έρχεται από τους δευτερεύοντες ρόλους-γραφικές καρικατούρες- που κάποιοι εξ’ αυτών  όπως του Γιάννης Τσορτέκη( φίλος Στράτου που τον εξαπατά) και του Πέτρου Ζερβού( επίσης φίλος Στράτου που βγάζει τη γυναίκα και το παιδί του στο κλαρί) πραγματικά  να ξεχωρίζουν.

‘Ο Οικονομίδης γνωρίζει τις κατηγορίες που του προσάπτουν όλα αυτά τα χρόνια, επιμένει και λέει «αυτό τον κόσμο γνωρίζω με αυτόν θα καταπιάνομαι», του αναγνωρίζουμε αυτή του τη στάση, λέει όμως και κάτι άλλο. Ότι ο ελληνικός κινηματογράφος θα παραμείνει « βιοτέχνης» του παγκόσμιου σινεμά εάν εξακολουθήσει ο κόσμος να σνομπάρει τις ελληνικές ταινίες.

Παραμένει όμως ένα ερώτημα, εάν αυτός ο κινηματογράφος του Οικονομίδη που κάποιοι από μας ( όπως ο γραφών) αγαπάμε αληθινά, θα μπορέσει να συγκινήσει το ελληνικό ακροατήριο, ή εάν ο κόσμος θεωρήσει ότι κάθε φορά βλέπει μικρές παραλλαγές πάνω-κάτω πανομοιότυπων ιστοριών”.

Κριτική από Φ. Βερολίνου

Το “Μικρό Ψάρι” από 27/3 στους κινηματογράφους σε διανομή Feelgood

The post Μικρό Ψάρι appeared first on screeneye.gr.