Στον πυρήνα αυτής της ταινίας, οι έννοιες αμαρτία, υποσυνείδητο- ασυνείδητο, δικαιοσύνη, λύτρωση και θάνατος, με επίκεντρο τους θρησκευτικούς μέντορες της Καθολικής Εκκλησίας. Ο σκηνοθέτης το “No” Πάμπλο Λαρέν, δεν ξεκαθαρίζει πλήρως το τοπίο, δεν είναι η καλύτερη του ταινία, αλλά πάλι θα βρει τον τρόπο να ερεθίσει και να ξεχωρίσει
Διαβάστε Περισσότερα...
Το θαυμασμό του στο έργο «Birdman» του Αλεχάντρο Ιναρίτου, εκφράζει εμμέσως με τη δικιά του Μαργκερίτ, ο Γάλλος σκηνοθέτης και ηθοποιός, Ξαβιέ Τζιανολί, στη λιγότερο επιτυχημένη ευρωπαϊκή παραλλαγή της οσκαρικής ταινίας του 2014. Το ηθικό δίδαγμα επικαλύπτεται από μια σκηνοθετική ματιά που δίνει υπέρμετρη σημασία στα επουσιώδη
Διαβάστε Περισσότερα...
Γράφει ο Ιάκωβος Γωγάκης Γιορτή που κρατάει χρόνια κι ευτυχώς
Διαβάστε Περισσότερα...
Σε πρώτο πλάνο, οι παγίδες που κρύβει η για χρόνια συμβίωση ενός ζευγαριού, η υποκρισία της αποκαλούμενης « Τέλειας Οικογένειας», τα φαντάσματα του παρελθόντος, η κατάθλιψη στην τρίτη ηλικία, η υπαρξιακή κρίση. Η σκηνοθετική ματιά του Άντριου Χέι είναι υποδειγματική, διατηρώντας ένα σιωπηλό, υπόγειο ρεύμα της έντασης και της μελαγχολίας
Διαβάστε Περισσότερα...
Ο 28 ετών Τσαϊτάνια Ταμάν, δεν κάνει τίποτα περισσότερο από το να στήσει –σχεδόν εξ’ ολοκλήρου-τη κάμερα του σε μια αίθουσα δικαστηρίου και να τη χρησιμοποιήσει σαν ντοκιμαντέρ, αλλά κι ως κλειδαρότρυπα του νομοθετικού παραλογισμού,υμνώντας τη λογική του δολοφονημένου Γκάντι περί μη βίας, στην σύγχρονη Ινδία.
Διαβάστε Περισσότερα...
Συνέντευξη στον Ιάκωβο Γωγάκη Ήμουν νιος και γέρασα ή
Διαβάστε Περισσότερα...
Άφθονοι κοινωνικοί συμβολισμοί, ολιγόλογοι και καταπιεσμένοι ήρωες, πινελιές κωμικού πνεύματος, μελαγχολική και υπερρεαλιστική κινηματογράφηση, δηλαδή το αγαπημένο περιβάλλον του Γιώργου Λάνθιμου, ξεδιπλώνεται ξανά, προσπερνώντας το έντονο ελληνικό στοιχείο των προηγούμενων ταινιών του, εκμεταλλευόμενος το υψηλών προδιαγραφών καστ, που λειτούργησε καταλυτικά, στην ήπια προσγείωση της ταινίας, στα άνισα τελευταία, 35 λεπτά της
Διαβάστε Περισσότερα...
Το μεγαλείο αυτής της τραγικής κωμωδίας, καθ’ολη τη διάρκεια του έργου, είναι η ευφυής κινηματογραφική στάση του Όστλουντ, να παρατηρεί –σαν ντοκιμαντέρ-χωρίς άμεσα να κρίνει, όμως η ουδέτερη του στάση, γίνεται σκόπιμα μια πλάνη, σαρκάζοντας επί παραδείγματι τις εθιμοτυπίες, την έννοια της ομάδας και πως αυτή διαλύεται από τον καταπιεστικό ρόλο κάποιου που το παίζει αρχηγός, το πολύ μπλα μπλα και το τι κρύβεται πίσω από τις πολλές λέξεις
Διαβάστε Περισσότερα...
Αξιόλογο γκανγκστερικό δράμα, στηριζόμενο σε αληθινά γεγονότα, γύρω από τον περιβόητο Τζίμι Μπάλτζερ. Πλην. Ο σκηνοθέτης ακολουθεί όλες τις συμβάσεις του είδους.Συν. Υπάρχει μια έλξη υπερφυσικού τύπου, από το ίδιο το σενάριο και τον τρόπο που αποτυπώνεται η νοσηρή ατμόσφαιρα, επίσης με τον τρόπο που ο Κούπερ παραβάλλει τα παράλληλα συμβάντα, δημιουργώντας μια κατάσταση, όπου ο θεατής παραμένει απερίσπαστος στην οθόνη, μέχρι το τέλος.Καίρια και καθοριστική η παρουσία του Τζόνι Ντεπ
Διαβάστε Περισσότερα...
Μυθοπλασία εν είδει ντοκιμαντέρ, για το πικρό χάπι του κοινωνικού αποκλεισμού, στο πορτρέτο ενός 51 χρόνου γάλλου, παγιδευμένου για χρόνια, έξω από την αγορά εργασίας. Ο Στέφαν Μπριζέ, γίνεται συνεχιστής των συμπατριωτών του, Κώστα Γαβρά και Ρομπέρ Γκεντιγκιάν, δείχνοντας από την άλλη, να είναι πιο κοντά στον κοινωνικό και ιδεολογικό τρόπο σκέψης των αδερφών Νταρντέν αλλά η αναπαράσταση του δεν είναι τόσο επιτυχημένη , σε μια βέβαια ρεαλιστική ακτινογραφία του συγκεκριμένου φαινομένου
Διαβάστε Περισσότερα...