Της Ελένης Ανδρεάδου

Ο Yoon Ji Wook(Cha Seung Won) είναι ένας δραστήριος και ιδιαίτερα ικανός ντετέκτιβ της κορεατικής αστυνομίας. Η αποδοχή και ο θαυμασμός των συναδέλφων του αποτελούν αδιαμφισβήτητα στοιχεία της καθημερινότητάς του, εκείνος όμως ονειρεύεται μια διαφορετική ζωή μακριά από αυτό το γνωστό πλαίσιο, και με μια ταυτότητα που τoν χαρακτηρίζει πραγματικά, ως γυναίκα.

Το “Man on high heels” αποτελεί μια τολμηρή, αποκαλυπτική, βίαιη, συναισθηματική και ενίοτε διασκεδαστική δημιουργία του βραβευμένου σκηνοθέτη και ηθοποιού Jang Jin που διαθέτει μια ξεχωριστή αισθητική και διανοητική εκφραστική ικανότητα. Αυτό που ξεκινάει σαν αστυνομική περιπέτεια δράσης θα εξελιχθεί σε μια ανθρώπινη και πολυεπίπεδη ιστορία για την αναζήτηση της ταυτότητας, την επανερμήνευσή της μέσα στο κοινωνικό πλαίσιο δράσης, αλλά και την εκμετάλλευση της “διαφορετικότητας”και την αντίληψη για τον σεβασμό του υποκειμένου και των χαρακτηριστικών ιδιοτήτων του που εκφράζουν την ξεχωριστή του προσωπικότητα.

Οι ήρωες του Jang Jin βιώνουν τα προσωπικά τους πάθη και τα ηθικά τους διλήμματα, το βάρος των ενοχών τους για το παρελθόν αλλά και το παρόν τους. Ο Yoon παλεύει με την αντιφατικότητα της φύσης του και της κοινωνικής του εικόνας, αυτομαστιγώνεται κάνοντας επιλογές που πληγώνουν το σώμα του, υποβάλλοντάς το συνειδητά σε ριψοκίνδυνες δοκιμασίες, παραμορφώνοντας όψεις της πραγματικότητάς του και ξορκίζοντάς την προς όφελος της καταπιεσμένης του επιθυμίας για ένα άλλο σώμα, μια άλλη αληθινή ταυτότητα. Είναι ένας χαρακτήρας που κινείται ανάμεσα στον κενό χώρο των αντιθέσεων. Από τη μια, η ιδανικότητα της κοινωνίας που θεωρεί ως αρρενωπότητα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και συμπεριφορές και αναμένει ανάλογες εκδηλώσεις τους, τις οποίες ο Yoon ενσαρκώνει παραπάνω από επιτυχώς στα μάτια των συναδέλφων και γνωστών του, και από την άλλη, η δική του τραυματισμένη ιδανικότητα, απόρροια μιας συνείδησης που έχασε την ισορροπία της επειδή υποχρεώθηκε σε απώλεια της προσωπικής βούλησης από την κοινή έλλογη ηθική. Ο Yoon ακολουθεί την πραγμάτωση της επιθυμίας του μέσω μιας εις άτοπον απαγωγής αυτογνωσία, που προκύπτει από την εικόνα του στα μάτια των άλλων για να σημειώσει τελικά ένα άλμα εμπρός ή και αναδίπλωση κατά την προσωπική κρίση του κάθε θεατή, καθώς επιλέγει να προστατέψει ό,τι πολυτιμότερο έχει, το οποίο δεν είναι άλλο παρά ένα υποκατάστατο και μια ανάμνηση της μορφής που αγάπησε, κάνοντας ίσως τη μεγαλύτερη θυσία της ζωής του, την αναβολή επ’ αορίστου της δικής του επιθυμίας . Γίνεται ο ήρωας, ο οποίος βρισκόμενος εν εξελίξει ακόμα φυλακισμένος στην μερικότητά του, υποθάλπει το όνειρό  για ολότητα διαισθανόμενος ήδη την απατηλότητά του.

Η κινηματογράφηση της ταινίας είναι σαφώς σχηματισμένη, με βέβαιες συντεταγμένες, ωστόσο, συχνά θραυσματική  αναδεικνύοντας στις λεπτομέρειες το αίσθημα της απώλειας, τον πόνο, την τραγική τύχη. Πλούσια σε ποικιλία πλάνων εκκεντρικών και μη, “πάσχει” δημιουργικά από ένα μοναδικό συνταίριασμα τόσο αντιφατικών στοιχείων όσο και ο ίδιος ο ετερόκλητος ήρωας της ταινίας.

Ο Jang Jin τοποθετεί τη δράση του κατεξοχήν στο κέντρο των πλάνων του, συλλαμβάνοντάς την αιφνιδιαστικά με τολμηρές γωνίες λήψεις, μέσω μιας αισθητικής που λειτουργεί σαν μορφασμός στην αγωνιώδη περιπέτεια του ήρωα. Η ίδια η κάμερα δεν είναι απλά ένα μέσο απόδοσης της εικόνας αλλά πεδίο δράσης, που με την “αδηφαγική” τεχνοτροπία της συλλαμβάνει τους χαρακτήρες στις λεπτομέρειες της ύπαρξής τους, χωρίς να υπερκαλύπτει τον χώρο τους. Περισσότερο μεσολαβεί προς μια οπτική εγγύτητα, εμβαθύνοντας στην περιοχή των προσωπικών τους, εντάσσοντας τον θεατή με “σεμνότητα” σ’ έναν κοινό χώρο ανάμεσα σε αυτόν και τους κινηματογραφούμενους, χωρίς να φθείρεται από υπερβολή ή επίδειξη.

Το κωμικό στοιχείο δεν αποφορτίζει μόνο από τη βία, αισθητικοποιεί την αντιφατικότητα που ειλικρινώς και απόλυτα φυσικά κυοφορείται σε κάθε δυσάρεστη κατάσταση αναδεικνύοντας την ποικιλομορφία των ρυθμών της ταινίας.

Ο Cha Seung Won είναι αποκαλυπτικά υπέροχος και η μοναδική μουσική “ ένδυση” του Kim Jung Won αποτελούν ουσιωδώς αμοιβαίες αναλογίες στην καλλιτεχνική έκφραση του Jang Jin.

The post Man on high heels appeared first on screeneye.gr.

Γράφει η Ελένη Ανδρεάδου

Ένας άντρας που πλησιάζει τα 70, επιστρέφει από τη Σεούλ, όπου διαμένει με την οικογένειά του, στη γενέτειρά του, μια επαρχιακή περιοχή στην Andong της Ν. Κορέας, για να αναλάβει τη φροντίδα της υπερήλικης μητέρας του, της οποίας η υγεία επιβαρύνεται μέρα με τη μέρα.

Μέσα σε 52 λεπτά ο δημιουργός του ντοκιμαντέρ Chai Min Ahn πετυχαίνει να αποδώσει σε μια συνοπτική αλλά περιεκτική, ανθρώπινη και συγκινητική αφήγηση την ιστορία μια γυναίκας που έγινε μητέρα σε νεαρή ηλικία, τις δυσκολίες που έζησε αλλά κυρίως τη σοφία και τις ανασφάλειές της που προκύπτουν από την αμείλικτη επίδραση του χρόνου πάνω στο σώμα και το πνεύμα της.
Οι οικογενειακές αξίες και η αγάπη ανάμεσα στα μέλη της παρά τις συντριπτικές αλλαγές της κοινωνίας στο πέρασμα του χρόνου, οι ιδιαίτεροι δεσμοί τους, που κάνουν περισσότερο αισθητή την παρουσία τους κυρίως όταν χάνουμε αγαπημένα πρόσωπα παρά εν τη παρουσία τους στη ζωή μας, η κούραση και αγανάκτηση της φροντίδας τους που καταπνίγονται σχεδόν αμέσως για να δώσουν τη θέση τους σε μια διακριτική νοσταλγία μπροστά στην συνειδητοποίηση του επικείμενου τέλους και ο πόνος της απώλειας, διατηρούν τη θέση τους σ’αυτή την καθημερινή ιστορία που συνοδεύεται από όμορφη φωτογραφία και μουσική.

The post Για τις οικογενειακές αξίες και την επίδραση του χρόνου πάνω στο σώμα στο Where Is My Son από τη Ν. Κορέα appeared first on screeneye.gr.

Γράφει η Ελένη Ανδρεάδου

Ταινία που ανοίγει δημιουργικά με την απλότητά της ένα προωθήσιμο μονοπάτι ανθρωπιάς μέσα στην κοινωνία. Μ’ έναν σταθερό, σχεδόν συμπαγή πυρήνα πλοκής γύρω από τον οποίο κατανέμει τις προσωπικές ιστορίες των ηρώων της, η Naomi Kawase διαχειρίζεται το υλικό της με τρυφερότητα και μορφολογική λιτότητα. Σχηματίζει τις αισθητικές της αποχρώσεις κλειδώνοντας τις κυρίως σε πλάνα λεπτομέρειας, ικανά να αποδώσουν ξεκάθαρα την πολυμορφία των ανθρώπων αλλά και τις ομοιότητές τους.

Τα συναισθήματα εκδηλώνονται αργά χωρίς επισφάλεια, “χτίζονται” διακριτικά γεφυρώνοντας τα εξωτερικά ερεθίσματα και τις εσωτερικές εντυπώσεις, μνήμες και εμπειρίες για να γεννήσουν τελικά μια βαθιά αφοσίωση ανάμεσα στους πρωταγωνιστές. Οι ήρωες, δε διεκδικούν την πρώτη θέση. Αναζητούν, ψηλαφίζοντας με διακριτική αξιοπρέπεια και αγάπη τον κόσμο, τη δική τους θέση μέσα σ’ αυτόν χωρίς να εκλιπαρούν παρά την όποια ανάγκη τους. Ζώντας σε ένα περιθώριο που έχει επιβληθεί είτε από την κοινωνία είτε από το δικό τους αξιολογικό σύστημα ηθικής οι τρεις σύμμαχοι- πρωταγωνιστές προτάσουν στην επιφυλακτικότητα των έμψυχων εκπροσώπων του κόσμου τον αγώνα της ίδιας της φύσης για επιβίωση και εν τέλει την ομορφιά που διασφαλίζεται μέσα από την αέναη προσπάθειά της για συνέχεια, ανεξάρτητα από τους ανθρώπινους κανόνες.

Η ψυχοσύνθεση των ηρώων της γίνεται ίσως το πιο αποκαλυπτικό και εύχρηστο εργαλείο στα χέρια της Kawase, για να αποδώσει με τις εικόνες της το μήνυμα της κινηματογραφικής της δημιουργίας. Έτσι αυτό που ξεκινά ως καταθλιπτική πιθανότητα μετατρέπεται σε επιλογή ελευθερίας και παρηγοριάς μέσα από τη σκηνοθετική της ματιά που ξεχωρίζει για την αισθητική και συναισθηματική της λεπτότητα και αρμονία.

Το ” Γλυκό Φασόλι” από 9 Νοεμβρίου στους κινηματογράφους σε διανομή Μικρόκοσμος

The post Γλυκό Φασόλι appeared first on screeneye.gr.

The Sower is a strong emotional family drama, where random encounters the necessity of a congregation of disparate rhythmic events that find their artistic expression in an abyss of reflections.
A film that attacks the contractual relations, doubting the welfare of family peace and perfection that draws on the surface of the innermost thoughts, desires and passions of heroes, investing in the nature of human existence, which allows to look to the future with a calculated and courageous optimism, because there is simply no other way beyond our own desire for optimism.
Yosuke Takeuchi is facing human errors as moral issues, which depending on the approach, may prove beneficial elements that motivate forward.
Daydream in a rational manner on the man’s maneuvers to build his life on a new basis. He examines the actions from a distant perspective, demonstrating the intentions and consequences, to complement the weakness of termination of life itself that remains pending in perpetuity.
The filming of the Sower serves clear and simple forms, while fulfilling the specific aesthetic nature of “time” with harmonious coexistence and alternation of rhythmic patterns that are sometimes strange in their duration, and sometimes rationally adapted to the facts.

Q._In the Greek language the Sower “Ο Σπορέας” is he who sows / dispersing / still distributes and causes. Does the “Sower” in your movie serves some of these properties?

A._Of course, all these properties are represented metaphorically by Mitsuo. Even the existence of sunflowers (Himawary) serves these properties in the film. Of a new life, the seed scattered on the ground and a cause for continuity, a symbol of recovery and hope. In a way the existence of the film has to do with sunflowers since the idea came when we saw sunflowers sprouted at various points, in one of our random visits in an area that suffered great damage from the tsunami. That made us think that despite the fact that the tsunami caused massive destruction and taken many lives, but had at the same time enticing sunflowers seeds that sprouted in the ground where people have been buried.

Q._Throughout the film I had a feeling of intense religiosity. The ascetic figure of the “Sower” referred me to Christ sacrificed by taking responsibility for the sins of others out of love. Even the role of the police referred me to Pontius Pilate, that without taking a clear position on who is guilty, let the family to determine who committed the crime. Was this scheme in your mind during the movie creation process?

A._I didn’t consider until now my film with respect to any religious symbols. The inspiration for Mitsuo character emerged from the life and work of Danish painter Vincent van Gogh. He too often accepted help from his brother to be able to live and paint, as the hero of the film receives the care of his brother. Another similarity is that when van Goghs’ brother got married, the two brothers alienated just us Mitsuo and Yuta do in the film. However as I think about you mentioning Christ I believe that one carrying this information in his culture might make such a comparison. In fact, the name Yuta may refer to Judas and what this means in the development of the story of the film. As for the role of the police, they do leave in the discretion of the family the answer of who will take the blame and bear the crime. The police knows from the start who killed Ituski but their aloof attitude gives Chie the opportunity to redeem from an act that would condemn her forever while Mitsuo is easier to assume liability because of his weary past.

Q._Through the sacrifice of two people and especially of the two most vulnerable and innocent in your story the prospect of a new and more optimistic principle for the family is ensured. Do you think that the decision of this family was a brave one?

A._Their decision never occupied me. Since they had to protect a young girl, they had to do everything to achieve it. Besides the passage of time brings solutions to all problems whatever decision that is. In some cases who appear to be dead end and the solution is inevitable the Japanese society seems to sweep the bad situation under the carpet and just continues to live as if nothing had happened. As in the Ancestral Sin, Man, erred and paid for his error, so here too. The family has made mistakes, hurt, paying the price but must continue. This might seem unfair but all of us are led to such decisions at some point in our lives, even in our daily lives. For example, the cell phones or the glasses that we use often come from dubious production conditions which may be unfair to those who serve them. But we continue to use them because what else can we do?

Q._Chie demonstrated the most courageous personality. She will take the initiative, despite her young age, to lead her family away from a deadlock of accusation and guilt that they could not find a way to express. Do you think this is one of the roles of the younger generation towards their immediate environment and society in general?

A._Chie is a child that accumulated very early a heavy load of family problems. I would say that they have violently stolen her childhood. For me this is prohibitive. A child must live according to its age and to enjoy the childhood years. In this case, Chie, who has realized the intense conflict that underlies in her surrounding environment after the birth of her sister is driven to this act in order to live a normal life. Now if that makes her of a good or bad personality, that is another matter.

Q._Does the choice of a girl for this role and not of a boy has to do with the specific characteristics of womanhood or was it a coincidence?

A._A girl in this age is certainly a more complicated character. She can think more mature and be expressed more easily and this helps to establish relations with the environment, like Chie does with her uncle and her father. Conversely, a boy the same age acts more simply. So the choice had to do with this feature, although it arose spontaneously.

Q._In the end, when father and daughter turn to the camera, it seems as they are looking for an answer from the audience or their opinions for their practice. It’s like asking the viewer what he would do in their place. From the reactions of the audience at the end of the film what did you earn as a creator? What was their reactions on this? Do you think that in the end the viewers accept what happened or disagree?

A._I ask exactly the same question for the audience’s reactions and I don’t have a clear picture. Some found the end optimistic and some did not. I did not want to influence in any way the audience on this. Everyone can think as they want. The ending was solid early on as the script was written. The sunflowers would dominate the landscape at the closing scene of the film, and that was something that I decided once I saw the Sunflowers of Van Gogh in Paris. We searched long to find such a place and because we could not find one we went on and planted ourselves the sunflowers you see in the movie. We wanted the last scene to exude optimism, so we put Chie turning back and facing these flowers that always turn towards the sun. There I was thinking that there are so many people in Japan who commit suicide and I wanted to give an optimistic perspective.

Q._The film looks somewhat “defiant” in the use of “time”. There are shots that are extended in duration without apparent reason. It is the time a film shape that motivates developments?

A._People experience time in different ways. Especially when they face a psychological problem, including depression, then it becomes in even greater problem. This is a parameter that I wanted to raise. Moreover, the Japanese people are people who work too many hours and I wanted to show that maybe we should slow down our pace and see time through another perspective.

Q._As we are coming to the end of our interview could we say that the end of the “Sower” is your personal vision of Japan? A country that, with the use of nuclear energy made a big mistake and paid the consequences through a fiery accident, but it is now time to look up with optimism for a brighter future?

A._Originally it was something that didn’t crossed my mind. But an American friend watching the “Sower” raised the issue and got me in the process to think that the end we wrote for the film could be a hope symbolism. Of course they can be given many interpretations about the ending, but such an interpretation would be very beautiful.

The post Yosuke Takeuchi appeared first on screeneye.gr.

Γράφει η Ελένη Ανδρεάδου

Ένα δυνατό συγκινησιακά οικογενειακό δράμα, όπου το τυχαίο συναντά την αναγκαιότητα σε μια σύναξη ”ετερόκλητων” ρυθμικών συμβάντων που βρίσκουν την καλλιτεχνική τους έκφραση σε μια άβυσσο στοχασμών.

Μια ταινία που επιτίθεται στις συμβατικές σχέσεις, αμφιβάλλοντας για την ευημερία της οικογενειακής γαλήνης και τελειότητας, που σύρει στην επιφάνεια τις μύχιες σκέψεις, τις επιθυμίες και τα πάθη των ηρώων της, επενδύοντας στη φύση της ανθρώπινης υπόστασης, στην οποία επιτρέπει να ατενίσει το μέλλον με μια αισιοδοξία υπολογισμένη και γενναία, γιατί απλά δεν υπάρχει άλλος τρόπος πέρα από τη ίδια μας τη βούληση για αισιοδοξία.

Ο Yosuke Takeuchi αντικρίζει τα ανθρώπινα σφάλματα ως ηθικά ζητήματα, τα οποία εξαρτώμενα από τον τρόπο προσέγγισης,  μπορεί να αποδειχθούν ωφέλιμα στοιχεία που παρακινούν προς την πρόοδο.

Ονειροπολεί με έναν ορθολογικό τρόπο πάνω στη δυνατότητα ελιγμών του ανθρώπου να χτίσει τη ζωή του σε νέες βάσεις. Εξετάζει τις πράξεις με αποστασιοποιημένη οπτική καταδεικνύοντας τις προθέσεις και τις συνέπειές τους, για να συμπληρώσει την αδυναμία περάτωσης της ίδιας της ζωής που παραμένει εν αναμονή στο διηνεκές.

Η κινηματογράφηση του Σπορέα υπηρετεί ξεκάθαρες και απλές μορφές, ενώ εκπληρώνει την ιδιάζουσα αισθητική φύση του ”χρόνου” του με αρμονική συνύπαρξη και εναλλαγή ρυθμικών μοτίβων που άλλοτε ξενίζουν ως προς τη διάρκειά τους, και άλλοτε έλλογα προσαρμόζονται στα γεγονότα.

Συνέντευξη με τον σκηνοθέτη της Γιόσουκε Τακέουτσι

The post Είδαμε την ταινία “Σπορέας” που κέρδισε τον Χάλκινο Αλέξανδρο του Φ. Θεσσαλονίκης appeared first on screeneye.gr.

Ο Μιτσούο μόλις βγήκε από μια ψυχιατρική κλινική μετά από τρία χρόνια και συναντά όλο χαρά τον αδελφό του, Γιούτα, και την ανιψιά του, Τσίε. Μόνο που την επόμενη μέρα ένα τραγικό γεγονός θα διαλύσει την επιφανειακή γαλήνη και θα βυθίσει ολόκληρη την οικογένεια στην οδύνη, τις τύψεις και την αμφιβολία. Ψηλαφίζοντας έννοιες όπως η ενοχή, η συγχώρεση, η μοίρα, κι εγείροντας σημαντικά ηθικά ερωτήματα, το φιλμ σε οδηγεί δίχως ανάσα, σε μια διαδρομή συναισθηματικής έντασης και ψυχολογικής αγωνίας.

Μία συγκλονιστική ταινία και ένα από τα φαβορί για βραβείο στο 57ο Φ. Θεσσαλονίκης. Ο σκηνοθέτης της Γιόσουκε Τακέουτσι μιλάει στο Screeneye

Συνέντευξη από το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης στην Ελένη Ανδρεάδου

Στα ελληνικά σπορέας είναι αυτός που σπέρνει/ διασκορπίζει/διαμοιράζει ακόμα και προξενεί. Ο ”Σπορέας” στην ταινία σας υπηρετεί κάποια από αυτές τις ιδιότητες;

Φυσικά, όλες αυτές οι ιδιότητες εκπροσωπούνται μεταφορικά από τον Mitsuo. Ακόμα και η ύπαρξη των ηλιοτρόπιων(Himawary) στην ταινία αυτές τις ιδιότητες υπηρετεί. Της νέας ζωής, του σπόρου που διασκορπίζεται στο έδαφος και προκαλεί τη συνέχεια, σύμβολο ανάκαμψης και ελπίδας. Άλλωστε, η ίδια η ύπαρξη της ταινίας οφείλεται στα ηλιοτρόπια, καθώς η ιδέα για τη δημιουργία της γεννήθηκε ύστερα από μια τυχαία επίσκεψή μας σε μια περιοχή που, ενώ είχε υποστεί μεγάλη καταστροφή από το τσουνάμι, είχαν φυτρώσει σε διάφορα σημεία ηλιοτρόπια. Αυτό μας έκανε να σκεφτούμε πως μπορεί μεν το τσουνάμι να είχε παρασύρει στο θάνατο πολλές ζωές, είχε όμως την ίδια στιγμή παρασύρει και σπόρους ηλιοτρόπιων που είχαν φυτρώσει σε έδαφος κάτω από το οποίο πιθανόν να είχαν θαφτεί άνθρωποι.

Σ’ όλη την ταινία είχα μια αίσθηση έντονης θρησκευτικότητας. Η ασκητική φιγούρα του ”Σπορέα” με παρέπεμψε στον Χριστό που θυσιάστηκε παίρνοντας την ευθύνη για τα αμαρτήματα των άλλων από αγάπη. Ακόμα και ο ρόλος της αστυνομίας με παρέπεμψε στον Πόντιο Πιλάτο, που χωρίς να παίρνει σαφή θέση στο ποιος είναι ο ένοχος, αφήνει την ίδια την οικογένεια να αποφασίσει ποιος διέπραξε το έγκλημα. Υπήρχε αυτό το σχήμα στο μυαλό σας στη διαδικασία δημιουργίας της ταινίας;

Δεν είχα σκεφτεί ποτέ μέχρι τώρα τη δημιουργία μου αναφορικά με οποιαδήποτε θρησκευτικά σύμβολα. Η έμπνευση του χαρακτήρα του Mitsuo προέκυψε από τη ζωή και το έργο του δανού ζωγράφου Vincent van Gogh. Kαι εκείνος συχνά δεχόταν βόηθεια από τον αδερφό του για να μπορεί να ζήσει και να ζωγραφίζει, όπως ο ήρωας της ταινίας δέχεται τη φροντίδα του αδερφού του. Μία ακόμα ομοιότητα είναι πως όταν ο αδερφός του van Gogh παντρεύτηκε, τα δύο αδέρφια απομακρύνθηκαν μεταξύ τους, όπως οι Mitsuo και Yuta στην ταινία. Ωστόσο, σκεφτόμενος πάνω στην αναφορά σας για τον Χριστό θεωρώ πως θα μπορούσε κάποιος, που φέρει στην κουλτούρα του αυτή την πληροφορία, να κάνει μια τέτοια σύγκριση. Μάλιστα, το όνομα Yuta μπορεί να μας παραπέμψει στο όνομα Iούδας(Juda) και όσα αυτό συνεπάγεται για την εξέλιξη της υπόθεσης στην ταινία.
Όσο για το ρόλο της αστυνομίας, όντως αφήνουν στη διακριτική ευχέρεια της οικογένεας την απόφαση για το ποιος θα επωμιστεί το ”έγκλημα”. Η αστυνομία γνωρίζει από την αρχή ποιος έχει σκοτώσει την Ituski. Με την ”αμέτοχη” στάση τους δίνουν την ευκαιρία στην Chie να απαλευθερωθεί από μία πράξη που θα την καταδικάσει για πάντα, ενώ ο Mitsuo είναι ευκολότερο να αναλάβει την ευθύνη λόγω και του βεβαρυμένου του παρελθόντος.

Μέσα από τη θυσία δύο ουσιαστικά ατόμων και μάλιστα των πιο ευάλωτων και αθώων της ιστορίας, εξασφαλίζεται η προοπτική μιας νέας και πιο αισιόδοξης αρχής για την οικογένεια. Θεωρείτε αυτή την απόφαση της οικογένειας σκληρή ή γενναία;

Δεν με απασχόλησε ποτέ αυτό. Από τη στιγμή που είχαν ένα μικρό κορίτσι να προστατέψουν όφειλαν να κάνουν τα πάντα για να το πετύχουν. Άλλωστε, ο χρόνος που περνάει λύνει σιγά σιγά τα προβλήματα, όποια απόφαση κι αν έχει πάρει κάποιος. Σε περιπτώσεις που φαίνεται να μην υπάρχει κάτι άλλο να κάνεις, που η λύση σου είναι μονόδρομος η ιαπωνική κοινωνία μοιάζει να κρύβει κάτω από το χαλί την άσχημη κατάσταση και απλά συνεχίζει να ζει σαν να μην έχει συμβεί τίποτα. Όπως στο πρωπατορικό αμάρτημα, ο άνθρωπος έσφαλε και πλήρωσε για το σφάλμα του, έτσι κι εδώ. Ή οικογένεια έχει κάνει λάθη, πληγώνεται, πληρώνει το τίμημα αλλά οφείλει να συνεχίσει. Μπορεί αυτό να φαίνεται άδικο όμως όλοι μας οδηγούμαστε σε τέτοιες αποφάσεις κάποια στιγμή στη ζωή μας, ακόμα και στην καθημερινότητά μας. Για παράδειγμα το κινητό ή το ποτήρι που χρησιμοποιούμε προέρχονται συχνά από αμφίβολες συνθήκες παραγωγής που ίσως είναι άδικες για όσους τις υπηρετούν. Συνεχίζουμε όμως να τα χρησιμοποιούμε γιατί τι άλλο μπορούμε να κάνουμε;

H Chie αποδεικνύεται ίσως η πιο θαρραλέα προσωπικότητα. Θα πάρει την πρωτοβουλία, παρά το νεαρό της ηλικίας της, να οδηγήσει την οικογένειά της μακριά από ένα αδιέξοδο αλληλοτροφοδοτούμενων κατηγοριών και ενοχών που δεν έβρισκαν τρόπο εκτόνωσης. Θεωρείτε πως αυτός είναι ένας από τους ρόλους της νεότερης γενιάς απέναντι στο άμεσο περιβάλλον τους αλλά και στην κοινωνία γενικότερα;

Η Chie είναι ένα παιδί που έχει φορτωθεί από πολύ νωρίς τα οικογενειακά προβλήματα. Θα έλεγα πως της έχουν κλέψει βίαια την παιδικότητά της, Για μένα αυτό είναι απαγορευτικό. Ένα παιδί οφείλει να ζει με βάση την ηλικία του και να χαίρεται την παιδικότητά του. Στη συγκεκριμένη περίπτωση η Chie, που έχει αντιληφθεί την έντονη σύγκρουση που υποβόσκει στο περιβάλλον της μετά τη γέννηση της αδερφή της, οδηγείται σ’ αυτή την πράξη για να μπορέσει να ζήσει η ίδια. Τώρα αν αυτό την κάνει καλή ή κακή προσωπικότητα είναι άλλο θέμα.

Η επιλογή ενός κοριτσιού γι’αυτό το ρόλο και όχι ενός αγοριού έχει να κάνει με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της γυναικείας φύσης ή ήταν τυχαίο γεγονός;

Ένα κορίτσι σ’ αυτή την ηλικία είναι σίγουρα πιο περίπλοκος χαρακτήρας. Μπορεί να σκεφτεί πιο ώριμα και να εκφραστεί ευκολότερα, και αυτό βοηθάει στη σύναψη σχέσων με το περιβάλλον του, όπως αυτή της Chie με τον θείο και τον πατέρα της. Αντιθέτως, ένα αγόρι στην αντίστοιχη ηλικία λειτουργεί πιο απλά. Οπότε η επιλογή είχε να κάνει με αυτό το χαρακτηριστικό, αν και προέκυψε αυθόρμητα τουλάχιστον αρχικά.

Στο τέλος, όταν πατέρας και κόρη στρέφονται προς την κάμερα, φαίνεται να ζητούν από τους θεατές τη γνώμη τους για την πράξη τους. Είναι σαν να ρωτούν το θεατή τι θα έκανε εκείνος στη θέση τους. Από τις αντιδράσεις του κοινού στο τέλος της ταινίας τι μηνύματα εισπράττετε; Τι αίσθηση αποκομίζετε ως προς αυτό; Νιώθετε πως οι θεατές αποδέχονται το τέλος ή διαφωνούν;

Θα ήθελα να κάνω ακριβώς την ίδια ερώτηση για τις αντιδράσεις του κοινού. Δεν έχω ξεκάθαρη εικόνα. Κάποιοι βρήκαν το τέλος αισιόδοξο και κάποιοι όχι. Δεν ήθελα να επηρεάσω σε καμία περίπτωση τον κόσμο ως προς αυτό. Ο καθένας μπορεί να το σκέφτεται όπως θέλει. Από την αρχή που γράφτηκε το σενάριο το τέλος παρέμεινε σταθερό. Τα ηλιοτρόπια θα δέσποζαν στο τοπίο που θα έκλεινε η ταινία, και αυτό ήταν κάτι που το αποφάσισα από τη στιγμή που είδα τα Ηλιοτρόπια του Van Gogh στο Παρίσι. Ψάχναμε καιρό να βρούμε ένα τέτοιο μέρος και επειδή δεν τα καταφέραμε φυτέψαμε μόνοι μας σε εκείνο το σημείο τα ηλιοτρόπια που βλέπετε στην ταινία. Θέλαμε η τελευταία σκηνή να αποπνέει αισιοδοξία, γι’αυτό βάλαμε την Chie να γυρίζει πίσω και να αντικρύζει αυτά τα λουλούδια που πάντα στρέφονται προς τον ήλιο. Εκεί σκεφτόμουν πως υπάρχουν τόσοι άνθρωποι στην Ιαπωνία που διαπράττουν αυτοκτονία και ήθελα να δώσω μια αισιόδοξη οπτική.

H ταινία μοιάζει κάπως ”προκλητική” ως προς τη χρήση του ”χρόνου”. Υπάρχουν πλάνα που παρατείνονται σε διάρκεια χωρίς εμφανή λόγο. Είναι ο χρόνος ένα κινηματογραφικό σχήμα που κινητοποιεί τις εξελίξεις;

Ο χρόνος βιώνεται με διαφορετικό τρόπο από τους ανθρώπους. Όταν μάλιστα αυτοί αντιμετωπίζουν κάποιο ψυχολογικό πρόβλημα, όπως κατάθλιψη, τότε αποκτά ακόμα μεγαλύτερη διαφοροποίηση στη σύλληψή του. Αυτό είναι μια παράμετρος που ήθελα να θίξω. Επιπλέον οι ιάπωνες είναι ένας λαός που δουλεύουν υπερβολικά πολλές ώρες. Ήθελα να δείξω πως ίσως πρέπει να ρίξουμε τους ρυθμούς μας και να δούμε τον χρόνο αλλιώς. Όπως και το γεγονός πως όλα μπορούν να αλλάξουν ανά πάσα στιγμή. Για παράδειγμα εμείς φυτέψαμε με το συνεργείο σε εκείνη την περιοχή τα ηλιοτρόπια κι αυτό πήρε χρόνο. Όπως χρειάζεται και χρόνος για να αποδώσει ο σπόρος καρπό. Κι όμως η ίδια περιοχή αγοράστηκε από μια κατασκευαστική εταιρία η οποία μετά το πέρας της ταινίας ξερίζωσε τα ηλιοτρόπιά μας για να επιδοθεί στις εργασίες της. Αυτό πήρε μία μόνο στιγμή για να συμβεί.

Τελειώνοντας θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε πως το τέλος της ιστορίας του ” Σπορεά” είναι η προσωπική σας οπτική για την Ιαπωνία; Μια χώρα που με τη χρήση της ραδιενέργειας υπέπεσε σε ένα μεγάλο σφάλμα και πλήρωσε τις συνέπειες με το πύρινο ατύχημα, αλλά είναι καιρός να ατενίσει με αισιοδοξία ένα μέλλον πιο φωτεινό;

Αρχικά ήταν κάτι που δεν είχε περάσει από το μυαλό μου. Ένας φίλος όμως αμερικανός βλέποντας τον ”Σπορέα” έθιξε το θέμα και με έβαλε στη διαδικασία να σκεφτώ πως το τέλος που δώσαμε στην ταινία θα μπορούσε να είναι ένας συμβολισμός ελπίδας. Φυσικά μπορούν να δοθούν πολλές ερμηνείες για το τέλος, όμως μια τέτοια ερμηνεία θα ήταν πολύ όμορφη.

The post Συνέντευξη:Γιόσουκε Τακέουτσι appeared first on screeneye.gr.

 Έγκλημα,Θρίλερ, 111′, Νότια Κορέα 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: Kkeut-kka-ji-gan-da Γλώσσα: Κορεάτικα

Του Kim Sung Hoon

Με τους  Sun-kyun Lee, Jang In-sub, Man-sik Jeong

Γράφει η Ελένη Ανδρεάδου

 Ο ντετέκτιβ Gun-Soo μπλέκει σε μια απίστευτη περιπέτεια, που κινείται στα όρια της παράλογης κακοτυχίας, στη διαδρομή  προς την κηδεία της μητέρας του.

Διαφθορά, βρώμικο χρήμα, ξεπούλημα συνειδήσεων, δωροδοκίες, ναρκωτικά, βία και η χρεοκοπία του σύγχρονου κοινωνικού οικοδομήματος είναι μερικά από τα στοιχεία που συνθέτουν τον δημιουργικό οίστρο του σκηνοθέτη και σεναριογράφου Kim Sung Hoon, σ’ αυτή την ταινία δράσης.

Δανειζόμενο χαρακτηριστικά ταινιών θρίλερ με έντονο σασπένς, το “A hard day” διακρίνεται όχι για την θεματολογική του πρωτοτυπία αλλά κατεξοχήν για την ιδιότυπη και εφευρετικά δοσμένη του βία που αγγίζει, κάποιες φορές, την κωμωδία ακόμα και την παρωδία μέσα στην υπερβολή του.

Με ξεκάθαρη κινηματογράφηση ο χαρακτήρας της ταινίας διαφαίνεται από το πρώτο  μόλις λεπτό, ενώ η ένταση κορυφώνεται με την προοδευτική πολυπλοκότητα της πλοκής.

Η γραμμικότητα του αφηγηματικού άξονα διακόπτεται σε μικρές ελεγχόμενες δόσεις κυρίως από flash back.  Κάθε καδράρισμα αποκλείει τη σταθερότητα της εικόνας, η αγωνία επιτείνεται με τη βοήθεια των “αυθαίρετων” γωνιών λήψης, τις  γρήγορες εναλλαγές  πλάνων, τα επίμονα κοντινά και την αποσπασματικότητα.

Ο κεντρικός ήρωας βρίσκεται σε μια αλληλοτροφοδοτούμενη σχέση με την παράνοια μιας πραγματικότητας, ισορροπώντας σε ακρότητες μέσα σ’ένα σκοτεινό και κλειστοφοβικό παρασκηνιακό φόντο.

 Ο Kim Sung Hoo μεροληπτεί ανοιχτά υπέρ του ήρωά του, γονιμοποιώντας ένα είδος ηρωισμού στην-αρχικά τουλάχιστον-εγωπαθή και δειλή του στάση ζωής. Στο τέλος η τύχη τού χαρίζεται απλόχερα “δικαιώνοντας” τον για την τολμηρή του ασέβεια απέναντι σε ηθικούς και κοινωνικούς κανόνες.

Οι ερμηνείες είναι μοναδικά δομημένες, απόλυτα εναρμονισμένες με τις κινηματογραφικές συντεταγμένες του Sung Hoo, ευανάγνωστες και χωρίς υπαινικτικές προεκτάσεις, ιδιαίτερα από τις δυο κεντρικές φυσιογνωμίες Lee Sun Kyun και Cho Jin Woong, που “λεηλατούν” τον φακό με πληθωρική υποκριτική λιτότητα. Εν τέλει κερδίζουν το θεατή χωρίς να υποκινούν τη συμπάθειά του, διατηρώντας μέχρι τέλους την καταχρηστική απρέπεια της επιφανειακής τους βουλιμίας, που τους ωθεί σε μια ηδονικά αυτάρεσκη αναμέτρηση μέχρι τελικής πτώσεως, έχοντας πιθανόν ξεχάσει το κίνητρο της αρχικής τους αντιπαράθεσης.

Η ταινία προβλήθηκε μεταξύ άλλων στα Φεστιβάλ Καννών, Τορόντο και Λονδίνου

The post A Hard Day appeared first on screeneye.gr.

Δράμα, 105′, Ταιβάν 2015

Πρωτότυπος Τίτλος: The Assassin/Nie yin niang

Γλώσσα: Mανδαρίνικα

Του Χου Χσιάο Χσιέν

Με τους Σου Κι, Τσανγκ Τσεν, Ζου Γιουν, Τσουμαμπούκι Σατόσι

Γράφει η Ελένη Ανδρεάδου

Η Yinniang ύστερα από μια σειρά ατυχών συγκυριών, απομακρύνεται από την οικογένειά της και εκπαιδεύται από την πολύ τρυφερή της ακόμα ηλικία στις πολεμικές τέχνες, με σκοπό να εξελιχθεί σε μια ικανή δολοφόνο. Αποστολή της η εξουδετέρωση διεφθαρμένων κυβερνητικών και αρχόντων που καταδυναστεύουν το λαό και επωφελούνται καταστάσεων διάγωντας μια ζωή αφθονίας και απολαύσεων. Μια “λανθασμένη” απόφαση της Yinniang σε αποστολή, αφορμώμενη από ηθικά κίνητρα, την οδηγεί σε μια πιο δύσκολη αποστολή με ηθικές και συναισθηματικές προεκτάσεις, καθώς καλείται να σκοτώσει τον ξάδερφό της τον οποίο προοριζόταν να παντρευτεί.

Το Assasssin θα μπορούσε να είναι μια λαογραφική αναπαράσταση της Κίνας του 9ou αιώνα παραθέτοντας πλήθος στοιχείων της κοινωνικής διαστρωμάτωσης, της οργάνωσης του παλατιού, των κοινωνικών εκδηλώσεων, των δοξασιών και προλήψεων. Την ίδια στιγμή αποτελεί μια δημιουργία με κέντρο βάρους της τη γυναικεία παρουσία.

Ο Hou Hsiao-Hsien δεν παραδίδει τη γυναίκα στο έλεος των περιστάσεων και συνθηκών ζωής. Αντιθέτως, την μετατρέπει σε εν ενεργεία ιστορικό υποκείμενο δράσεως που με τις αποφάσεις της επηρεάζει οριστικά και αμετάκλειτα τις ζωές άλλων σε συλλογικό και ατομικό επίπεδο. Μοιάζει να αναψηλαφεί τη γυναικεία δυναμικη υπό το φως μιας ταραγμένης ιστορικά εποχής.
Στο κέντρο της μυθεικασίας του υπάρχει η έννοια της ευθύνης. Το βάρος της ευθύνης απέναντι στην προσωπική της ηθική ωθεί την Yinniang σε αποφάσεις ενάντια στις εντολές που έχει δεχτεί και ενάντια στο σκοπό της εκπαίδευσής της, ώστε μεταλλασσόμενη από την επαφή της με το πόνο των αποκαλύψεων, που γίνεται προοδευτικά περισσότερο ευανάγνωστος στην ταινία, να οδηγείται στην αποτίναξη της επιβληθείσας ταυτότητας ως στυγερής δολοφόνου χωρίς δικαίωμα αμφισβήτησης της ορθότητας της αποστολής της . Η Yinniang τελικά κηδευμονεύει τη ζωή της δίνοντας ένα φωτεινό μάθημα στο σκοτεινό κόσμο.

Ο Hou Hsiao-Hsien μέσα από μια ιδιότυπη φορμαλιστική προσέγγιση απεικονίζει το σεναριακό του υλικό με εικαστική ευλάβεια. Ο χειροτεχνημένος κινηματογραφικός του λόγος χάνεται σε μια φωτογραφική σιωπή που μοιάζει να αδρανεί στην επιφάνειά της με στοιχείο αιφνιδιασμού τις ξαφνικές σκηνές πολεμικών αναμετρήσεων. Η αισθητική του χαρακτηρίζεται από αργό διαλογιστικό ρυθμό, φυσικό φωτισμό και απουσία οποιασδήποτε μουσικής επένδυσης. Οι ήχοι που φτάνουν στον θεατή είναι αποκλειστικά προερχόμενοι από τη φύση. Επιλέγει σχεδόν πάντα την ασφάλεια των μεσαίων και μακρινών πλάνων, τα κάδρα του κεντράρουν το θέμα που τον ενδιαφέρει και με τη λογική του κινηματογραφιστή-επισκέπτη που δεν παρεμβαίνει στη διαδικασία της δημιουργίας φαίνεται να διακρίνεται από κινηματογραφική συστολή και αυτοπεριορισμό, που όμως είναι απόλυτα και κομψά υπολογισμένα. Οι εικόνες του “πάσχουν” από μία σχεδόν αυτάρεσκη τελειότητα. Είναι σε τέτοιο βαθμό αριστοτεχνικά δουλεμένες που τούς λείπει η διαλεκτικότητα, ενώ την ίδια στιγμή ξεχειλίζουν από μυστικιστικούς υπαινιγμούς που αυξάνουν μεν το αίσθημα μιας αναμονής αλλά δεν το τελειώνουν ποτέ.

Βραβείο Σκηνοθεσίας Φ. Καννών 2015

“Η Σιωπηλή Δολοφόνος” από 31/12 στους κινηματογράφους σε διανομή Seven

The post Η Σιωπηλή Δολοφόνος appeared first on screeneye.gr.

Δράμα, 105′, Ταιβάν 2015

Πρωτότυπος Τίτλος: The Assassin/Nie yin niang

Γλώσσα: Mανδαρίνικα

Του Χου Χσιάο Χσιέν

Με τους Σου Κι, Τσανγκ Τσεν, Ζου Γιουν, Τσουμαμπούκι Σατόσι

Γράφει η Ελένη Ανδρεάδου

Η Yinniang ύστερα από μια σειρά ατυχών συγκυριών, απομακρύνεται από την οικογένειά της και εκπαιδεύται από την πολύ τρυφερή της ακόμα ηλικία στις πολεμικές τέχνες, με σκοπό να εξελιχθεί σε μια ικανή δολοφόνο. Αποστολή της η εξουδετέρωση διεφθαρμένων κυβερνητικών και αρχόντων που καταδυναστεύουν το λαό και επωφελούνται καταστάσεων διάγωντας μια ζωή αφθονίας και απολαύσεων. Μια “λανθασμένη” απόφαση της Yinniang σε αποστολή, αφορμώμενη από ηθικά κίνητρα, την οδηγεί σε μια πιο δύσκολη αποστολή με ηθικές και συναισθηματικές προεκτάσεις, καθώς καλείται να σκοτώσει τον ξάδερφό της τον οποίο προοριζόταν να παντρευτεί.

Το Assasssin θα μπορούσε να είναι μια λαογραφική αναπαράσταση της Κίνας του 9ou αιώνα παραθέτοντας πλήθος στοιχείων της κοινωνικής διαστρωμάτωσης, της οργάνωσης του παλατιού, των κοινωνικών εκδηλώσεων, των δοξασιών και προλήψεων. Την ίδια στιγμή αποτελεί μια δημιουργία με κέντρο βάρους της τη γυναικεία παρουσία.

Ο Hou Hsiao-Hsien δεν παραδίδει τη γυναίκα στο έλεος των περιστάσεων και συνθηκών ζωής. Αντιθέτως, την μετατρέπει σε εν ενεργεία ιστορικό υποκείμενο δράσεως που με τις αποφάσεις της επηρεάζει οριστικά και αμετάκλειτα τις ζωές άλλων σε συλλογικό και ατομικό επίπεδο. Μοιάζει να αναψηλαφεί τη γυναικεία δυναμικη υπό το φως μιας ταραγμένης ιστορικά εποχής.
Στο κέντρο της μυθεικασίας του υπάρχει η έννοια της ευθύνης. Το βάρος της ευθύνης απέναντι στην προσωπική της ηθική ωθεί την Yinniang σε αποφάσεις ενάντια στις εντολές που έχει δεχτεί και ενάντια στο σκοπό της εκπαίδευσής της, ώστε μεταλλασσόμενη από την επαφή της με το πόνο των αποκαλύψεων, που γίνεται προοδευτικά περισσότερο ευανάγνωστος στην ταινία, να οδηγείται στην αποτίναξη της επιβληθείσας ταυτότητας ως στυγερής δολοφόνου χωρίς δικαίωμα αμφισβήτησης της ορθότητας της αποστολής της . Η Yinniang τελικά κηδευμονεύει τη ζωή της δίνοντας ένα φωτεινό μάθημα στο σκοτεινό κόσμο.

Ο Hou Hsiao-Hsien μέσα από μια ιδιότυπη φορμαλιστική προσέγγιση απεικονίζει το σεναριακό του υλικό με εικαστική ευλάβεια. Ο χειροτεχνημένος κινηματογραφικός του λόγος χάνεται σε μια φωτογραφική σιωπή που μοιάζει να αδρανεί στην επιφάνειά της με στοιχείο αιφνιδιασμού τις ξαφνικές σκηνές πολεμικών αναμετρήσεων. Η αισθητική του χαρακτηρίζεται από αργό διαλογιστικό ρυθμό, φυσικό φωτισμό και απουσία οποιασδήποτε μουσικής επένδυσης. Οι ήχοι που φτάνουν στον θεατή είναι αποκλειστικά προερχόμενοι από τη φύση. Επιλέγει σχεδόν πάντα την ασφάλεια των μεσαίων και μακρινών πλάνων, τα κάδρα του κεντράρουν το θέμα που τον ενδιαφέρει και με τη λογική του κινηματογραφιστή-επισκέπτη που δεν παρεμβαίνει στη διαδικασία της δημιουργίας φαίνεται να διακρίνεται από κινηματογραφική συστολή και αυτοπεριορισμό, που όμως είναι απόλυτα και κομψά υπολογισμένα. Οι εικόνες του “πάσχουν” από μία σχεδόν αυτάρεσκη τελειότητα. Είναι σε τέτοιο βαθμό αριστοτεχνικά δουλεμένες που τούς λείπει η διαλεκτικότητα, ενώ την ίδια στιγμή ξεχειλίζουν από μυστικιστικούς υπαινιγμούς που αυξάνουν μεν το αίσθημα μιας αναμονής αλλά δεν το τελειώνουν ποτέ.

Βραβείο Σκηνοθεσίας Φ. Καννών 2015

“Η Σιωπηλή Δολοφόνος” από 31/12 στους κινηματογράφους σε διανομή Seven

The post Η Σιωπηλή Δολοφόνος appeared first on screeneye.gr.

Ανταπόκριση-Κριτική Ελένη Ανδρεάδου

To “An” είναι μια ταινία που ανοίγει δημιουργικά με την απλότητά της ένα προωθήσιμο μονοπάτι ανθρωπιάς μέσα στην κοινωνία. Μ’ έναν σταθερό, σχεδόν συμπαγή πυρήνα πλοκής γύρω από τον οποίο κατανέμει τις προσωπικές ιστορίες των ηρώων της, η Naomi Kawase διαχειρίζεται το υλικό της με τρυφερότητα και μορφολογική λιτότητα. Σχηματίζει τις αισθητικές της αποχρώσεις κλειδώνοντας τις κυρίως σε πλάνα λεπτομέρειας, ικανά να αποδώσουν ξεκάθαρα την πολυμορφία των ανθρώπων αλλά και τις ομοιότητές τους.

Τα συναισθήματα εκδηλώνονται αργά χωρίς επισφάλεια, “χτίζονται” διακριτικά γεφυρώνοντας τα εξωτερικά ερεθίσματα και τις εσωτερικές εντυπώσεις, μνήμες και εμπειρίες για να γεννήσουν τελικά μια βαθιά αφοσίωση ανάμεσα στους πρωταγωνιστές. Οι ήρωες του “An” δε διεκδικούν την πρώτη θέση. Αναζητούν, ψηλαφίζοντας με διακριτική αξιοπρέπεια και αγάπη τον κόσμο, τη δική τους θέση μέσα σ’ αυτόν χωρίς να εκλιπαρούν παρά την όποια ανάγκη τους. Ζώντας σε ένα περιθώριο που έχει επιβληθεί είτε από την κοινωνία είτε από το δικό τους αξιολογικό σύστημα ηθικής οι τρεις σύμμαχοι- πρωταγωνιστές προτάσουν στην επιφυλακτικότητα των έμψυχων εκπροσώπων του κόσμου τον αγώνα της ίδιας της φύσης για επιβίωση και εν τέλει την ομορφιά που διασφαλίζεται μέσα από την αέναη προσπάθειά της για συνέχεια, ανεξάρτητα από τους ανθρώπινους κανόνες.

Η ψυχοσύνθεση των ηρώων της γίνεται ίσως το πιο αποκαλυπτικό και εύχρηστο εργαλείο στα χέρια της Kawase, για να αποδώσει με τις εικόνες της το μήνυμα της κινηματογραφικής της δημιουργίας. Έτσι αυτό που ξεκινά ως καταθλιπτική πιθανότητα μετατρέπεται σε επιλογή ελευθερίας και παρηγοριάς μέσα από τη σκηνοθετική της ματιά που ξεχωρίζει για την αισθητική και συναισθηματική της λεπτότητα και αρμονία.

The post Είδαμε το ” An” της βραβευμένης Ναόμι Καουάσε appeared first on screeneye.gr.