Γράφει η Μερόπη Κυριάκου

Στις παράπλευρες απώλειες της Πανδημίας του Covid-19 κατατάσσονται οι τέχνες και ο πολιτισμός. Στη Νέα Υόρκη το επίκεντρο αυτή τη στιγμή της πανδημίας  γκαλερί, μουσεία, θέατρα και κινηματογραφικές αίθουσες ανέστειλαν τη λειτουργία τους μέχρι νεωτέρας. Ακολουθώντας το πνεύμα της εποχής που θέλει όλους μας να διεξάγουμε πάσης φύσεως εργασίες αποκλειστικά διαδικτυακά αποφεύγοντας κάθε διαπροσωπική επαφή το Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Τραϊμπέκα πραγματοποιείται για το 2020 αποκλειστικά ιντερνετικά,  χαρίζοντας την ευκαιρία στους σινεφίλ να απολαύσουν τις προβολές και τα δρώμενα του στον ιδιωτικό τους χώρο.

Ainu Mosir ( 3/5)

Η κινηματογραφική αφήγηση του Takeshi Fukunaga εκτυλίσσεται σε ένα γηγενές χωριό της Βόρειας Ιαπωνίας όπου η επιβίωση της κοινότητας των Ainu εξαρτάται από τη διατήρηση και τη διεκπεραίωση των αρχαίων παραδόσεών τους για τουριστικούς και βιοποριστικούς σκοπούς. Σε αυτό το μικρό χωριό ζει ο Kanto Shimokura, ένα ευαίσθητο 14χρονο αγόρι που πρόσφατα έχασε τον πατέρα του. Τα υπόλοιπα παιδιά της ηλικίας του όπως και ο ίδιος έχουν κουραστεί από τον εξαναγκασμό τον οποίο υφίστανται από τους γονείς και τους μεγαλυτέρους τους ως προς το να συμμετέχουν στα διάφορα πολιτιστικά δρώμενα και τελετές.

Ο Kanto έχοντας δίπλα του έναν οικογενειακό φίλο τον Debo Akibe, μυείται στα μυστικά και τη σοφία των προγόνων του. Κατά τη διάρκεια αυτού του ταξιδιού προσωπικής αναζήτησης προκύπτει μια συζήτηση στην κοινότητα για κάποιαν αμφιλεγόμενου τύπου τελετή της παράδοσης των Ainu η οποία είχε προσπεραστεί για πολλά χρόνια και παρέμενε αδρανής.

Παρακολουθούμε καθ’ όλη τη διάρκεια του φιλμ τη δυσφορία του νεαρού πρωταγωνιστή που οφείλεται στην απουσία του πατέρα του. Ελλείψει αυτής παρουσίας ο Kanto αμφιταλαντεύεται ως προς την αίσθηση του σωστού και του λάθους. Αναζητά απαντήσεις στα ερωτήματα του και φτάνει μέχρι το Σπήλαιο των Πνευμάτων με την προσδοκία να συναντήσει τον πατέρα του με εσωτερική προσδοκία να καταφέρει να αποφασίσει αν θα αποδεχθεί τις παραδόσεις ή αν θα υπερασπιστεί τις δικές του αξίες.

Για τους Ainu Mosir: με νομοθεσία η οποία τέθηκε σε ισχύ μόλις τον Μάιο του 2019, απέκτησαν τη νομική αναγνώριση της χώρας Ainu, την αναγνώριση τους ως  αυτόχθονες και την προώθηση της εκπαίδευσης σχετικά με τις παραδόσεις τους. Η ονομασία Ainu αφορά τους αυτόχθονες πληθυσμούς του σημερινού Νομού Χοκάιντο, της Ιαπωνίας καθώς και του νησιού Sakhalin της Ρωσίας και των νησιών Kuril. Εκτιμάται πως υπάρχουν περίπου 20.000 Ainu σήμερα στο Χοκάιντο.

Takeshi Fukunaga: Ιάπωνας σκηνοθέτης με έδρα τη Νέα Υόρκη. Η πρώτη του ταινία, Out of My Hand, έκανε πρεμιέρα στο Berlinale Panorama το 2015 και προτάθηκε για το βραβείο John Cassavetes. Ο Fukunaga επιλέχθηκε από το Cannes Cinéfondation για να δημιουργήσει τη δεύτερη του ταινία.

The post Tribeca: Κινηματογραφικό Φεστιβάλ σε καραντίνα appeared first on screeneye.gr.

Το ντοκιμαντέρ του HBO το οποίο προβάλλεται σε δύο μέρη, What’s my Name | Muhammad Ali, καταγράφει την εκπληκτική ζωή μιας εκ των πιο Θρυλικών φιγούρων του 20ού αιώνα. Το ντοκιμαντέρ μετά την πρώτη προβολή του στο φεστιβάλ θα είναι διαθέσιμο στο HBO GO, HBO NOW, HBO on Demand και πλατφόρμες streaming διαφόρων συνεργατών του καναλιού. Ο σκηνοθέτης Antoine Fuqua (Training Day, Southpaw, The Magnificent Seven, The Equalizer), εξερευνά σε αυτό το φιλμ τις προκλήσεις, τις αντιπαραθέσεις, τις επιστροφές και τους θριάμβους του Άλι. Μέσα από ένα οδοιπορικό όπου ο ίδιος ο Άλι παρουσιάζεται και μιλά σε πρώτο πρόσωπο, σχηματίζεται ένα οικείο πορτρέτο ενός ανθρώπου που ήταν φάρος ελπίδας για πολλούς καταπιεσμένους σε ολόκληρη την υφήλιο και στα χρόνια που ακολούθησαν την καριέρα του αναγνωρίστηκε ως παγκόσμιος πολίτης, ένα σύμβολο ανθρωπιάς και κατανόησης.

Πέραν του ότι άνηκε στον ίδιο τον Άλι η αποκλειστική ευθύνη να κατευθύνει τους θεατές μέσα από το αξιοθαύμαστο ταξίδι του, το φιλμ διαθέτει αρχειακό υλικό το οποίο προβάλλεται για πρώτη φορά. Καταγράφει όλο το θάρρος και την πεποίθηση που χρειαζόταν για να υπερασπιστεί αυτή η μορφή τα όσα πίστευε, από την αγωνιστική του καριέρα και την ανάγκη του να παραμείνει ο Πρωταθλητής, μέχρι τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις, την αλλαγή του ονόματος του και την εναντίωση και άρνηση του για τη συμμετοχή της Αμερικής στον Πόλεμο του Βιετνάμ και κατ’ επέκταση την άρνηση της δικής του θητείας στον πόλεμο. Το έντονο χιούμορ που χαρακτήριζε τον Άλι μέχρι και τα χρόνια της ασθένειας του, είναι ουσιαστικά παρόν σε ολόκληρο το φιλμ καθιστώντας την ταινία ακόμη πιο προσωπική και άκρως ευχάριστη. Ο Antoine Fuqua καταφέρνει επιτυχώς να συνδέσει όλα τα κομμάτια του παζλ της δημιουργίας αυτού του θρύλου που το όνομα του ήταν… Μωχάμετ Άλι.

The post Η άποψή μας από το Φ. Τραϊμπέκα για το ντοκιμαντέρ-ύμνο στον Muhammad Ali appeared first on screeneye.gr.

Μερόπη Κυριάκου–Κακοπιέρου

Στο μεταβιομηχανικό Οχάιο, το 2014 ένας Κινέζος δισεκατομμυριούχος ανοίγει ένα νέο εργοστάσιο στους χώρους ενός εγκαταλελειμμένου εργοστασίου της General Motors. Προσλαμβάνει 2.000 Αμερικανούς εργάτες οι οποίοι εξακολουθούν να ανακάμπτουν από τις επιπτώσεις της ύφεσης του 2008. Συνυπάρχουν παράλληλα με έμπειρους Κινέζους εργάτες οι οποίοι ήρθαν κατευθείαν από την Κίνα για να εργαστούν στην επιχείρηση. Οι ημεδαποί εργάτες αισθάνονται για πρώτη φορά μετά από καιρό αισιόδοξοι. Την ευφορία των πρώτων ημερών ακολουθούν οι προστριβές, καθώς οι έμπειροι και καταρτισμένοι Κινέζοι εργάτες βρίσκονται να συγκρούονται με την αμερικανική εργατική τάξη και τα θέματα της γλώσσας και της κουλτούρας, κυρίως της εργασιακής, να φέρει ρήγματα μεταξύ των δυο ομάδων. Οι Αμερικανοί εργάτες έχοντας συνηθίσει στο 8ωρο εργασίας και τις συνθήκες ασφάλειας με βάση τα αμερικανικά πρότυπα δυσκολεύονται να προσαρμοστούν στα κινεζικά δεδομένα κάτω από τα οποία λειτουργεί το εργοστάσιο. Από την άλλη,  οι Κινέζοι εργάτες δεν μπορούν να κατανοήσουν την ύπαρξη ακριβούς ωραρίου εργασίας όταν υπάρχει μια διαδικασία η οποία πρέπει να διεκπεραιωθεί. Όσο το Fuyao Glass America επεκτείνει τις εργασίες του, ο χρόνος και η τριβή μεταξύ των εργαζομένων έρχεται να εξομαλύνει καταστάσεις και να ξεπεράσει τα γλωσσικά εμπόδια, με τη χρήση μεταφραστικών εφαρμογών στα κινητά τους τηλέφωνα, όπως και τις πολιτισμικές διαφορές. Κάνουν έτσι την εμφάνιση τους οι πρώτες φιλίες και η συμμετοχή των εργαζομένων κινεζικής καταγωγής στις δραστηριότητες της Αμερικανικής Δύσης.

Ο Steven Bognar και η Julia Reichert επιχειρούν με αυτό το φιλμ να σκιαγραφήσουν την αναζωογόνηση ενός εργοστασίου σε βάθος χρόνου, ενώ παράλληλα δίνουν μια ενδιαφέρουσα ματιά σε μια παγκόσμια οικονομική επανεξισορρόπηση που συμβαίνει τώρα στις πόλεις της Αμερικής, με την επαναλειτουργία παλαιών εργοστασίων από Κινέζους επιχειρηματίες,  πράγμα το οποίο φέρει τη δημιουργία θέσεων εργασίας για Αμερικανούς πολίτες σε μια περίοδο όπου ο Πρόεδρος Τράμπ έρχεται σε εμπορική ρήξη με το κινεζικό κράτος.
Χάρη στη γενναιόδωρη πρόσβαση στο εργοστάσιο και με την ουσιαστική συμμετοχή των υπαλλήλων, ο Bognar, η Reichert και η ομάδα τους πέρασαν τρία χρόνια καταγράφοντας το ξεκίνημα των δραστηριοτήτων στο Fuyao Glass America. Μέσα από αυτή τη συλλογή υλικού παρουσιάζονται ειλικρινείς στιγμές ανθρώπων ξεκινώντας από τον οραματιστή δισεκατομμυριούχο επιχειρηματία μέχρι τους Αμερικανούς και Κινέζους εργαζόμενους. Μέσα από τον μικρόκοσμο του American Factory παρουσιάζεται μια άποψη ενός οικουμενικού φαινομένου που θα μπορούσε να αντιπροσωπεύει τη νέα πραγματικότητα της αμερικανικής εργατικής τάξης.

The post Η συνύπαρξη Αμερικανών και Κινέζων εργατών που πονοκεφαλιάζει τον Τραμπ! Στον μικρόκοσμο του “American Factory” appeared first on screeneye.gr.

Αφού απασχόλησε τη διεθνή κινηματογραφική κοινότητα με τις μικρού μήκους ταινίες του ο Δανός Christian Tafdrup επιχειρεί την πρώτη μεγάλου μήκους προσπάθεια του. Το “Parents”, το οποίο έκανε παγκόσμια πρεμιέρα, στις 15 Απριλίου 2016, στο Μανχάταν, της Νέας Υόρκης, στα πλαίσια του κινηματογραφικού φεστιβάλ Tribeca, έτυχε θερμότατης υποδοχής από το κοινό και την επιτροπή του φεστιβάλ. Το Screeneye συνάντησε και συνομίλησε με τον Christian Tafdrup.

Έχω διαβάσει κάπου πως οι ταινίες σου περιέχουν αυτοβιογραφικά στοιχεία. Ισχύει αυτό στην τελευταία σου ταινία;

Ναι, κατά κάποιο τρόπο. Δεν είναι ότι έχω πραγματικά βιώσει κάποια από τα στοιχεία του «Parents» προσωπικά, αλλά εξακολουθεί να είναι μια πολύ ειλικρινής και προσωπική ταινία για τις σχέσεις, την οικογενειακή ζωή, την ταυτότητα και φυσικά τη νοσταλγία. Όπως ο κεντρικός χαρακτήρας, ο Kjeld, ίσως έχω και εγώ μια κάπως ρομαντική, λίγο μελαγχολική, προσέγγιση των πραγμάτων και της ζωής και το βρίσκω πολύ δύσκολο να αφήσω το παρελθόν. Το σπίτι μου για παράδειγμα, είναι ένα χάος από παλιά πράγματα, δεν μπορώ να αποχωριστώ παλιά βιβλία, ημερολόγια, φωτογραφίες, ακόμα και παλιά εισιτήρια του λεωφορείου! Η κοπέλα μου πετάει συχνά τα πράγματά μου στα σκουπίδια, για να κάνει χώρο για το μωρό μας. Και σίγουρα καλά κάνει, αλλά εξακολουθεί να πονάει το να τοποθετείς το παρελθόν στο υπόγειο.

Πως προέκυψε λοιπόν το Parents;

Προέκυψε από ένα όνειρο που είχα πριν από μερικά χρόνια και αφορούσε τους δικούς μου γονείς, να μετακομίζουν πίσω στο πρώτο τους διαμέρισμά. Στο όνειρο με είχαν καλέσει για δείπνο και φορούσαν τα παλιά τους ρούχα. Ο μπαμπάς μου είχε αφήσει γένια, φλέρταρε και φιλούσε, μπροστά μου, τη «νεαρή» μαμά μου. Ήταν ένας αληθινός εφιάλτης, αλλά και μια τόσο εμπνευσμένη ιδέα. Αστείο, αλλά και λυπηρό. Για να είμαι ειλικρινής με το όνειρο, θα ήθελα η ιστορία να έχει κάποια σουρεαλιστικά στοιχεία.

Τι είναι αυτό που σε ενδιαφέρει περισσότερο στις ενδοοικογενειακές σχέσεις; Κατάφερες να το προσεγγίσεις μέσα από αυτό το φιλμ;

Νομίζω πως μου αρέσουν περισσότερο οι ιστορίες για τους απλούς ανθρώπους σε διάφορα στάδια της ζωής τους. Προσωπικά βρίσκω πως το οικογενειακό περιβάλλον αποτελεί την τέλεια αρένα για να τα βρεις όλα αυτά. Επίσης αισθάνομαι διχασμένος όσων αφορά την έννοια της οικογένειας. Μας κάνει ευτυχισμένους, πολλές φορές όμως και δυστυχισμένους, και είναι κάτι που δύσκολα μπορείς να αφήσεις πίσω. Παρά τις σκοτεινές αποχρώσεις του, το «Parents» αφορά σε μια ελαφριά ιστορία, με αίσιο τέλος. Το φιλμ πιστεύει στην αγάπη και στην αξία του να πορεύονται μαζί οι άνθρωποι στη ζωή.

Βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέρουσα την περιγραφή που έδωσες με αυτό το φιλμ στην ‘αλυσίδα’ των σχέσεων εντός οικογένειας. Τη συναισθηματική προσέγγιση της κάθε σχέσης, το ενδιαφέρον και τη προσοχή του κάθε χαρακτήρα.

Πράγματι, αυτό ήταν εξαιρετικά σημαντικό για μένα. Ήθελα να εξερευνήσω τη ζωή μιας φυσιολογικής οικογένειας και την αντιμετώπιση των συγκρούσεων που όλοι αντιμετωπίζουμε ως ανθρώπινα όντα στην καθημερινή μας ζωή. Αρκετοί που διάβασαν το σενάριο σχολίασαν ότι ο Kjeld και η Vibeke θα έπρεπε να αγωνιστούν περισσότερο, με μια πιο Στρίντμπεργκ προσέγγιση του όρου, αλλά εγώ τους προτίμησα να είναι ένα πολύ προσγειωμένο ζευγάρι, όπου ο ένας αγαπά ακόμα τον άλλο, αλλά φοβούνται την οικειότητα, και τους είναι δύσκολο να βρουν ο ένας τον άλλο μετά την αποχώρηση του γιου τους από το σπίτι, όπως συμβαίνει σε πολλά παντρεμένα ζευγάρια. Το ίδιο ισχύει και για τον γιο. Ήθελα να είναι ένα κοινό παιδί, το οποίο ανακαλύπτει ότι χρειάζεται ακόμα τους γονείς του. Δεν επιδίωξα να είναι τίποτα το εξωπραγματικό και τίποτα το ασυνήθιστο. Αυτό χρειάζεται για την ακρίβεια πολύ θάρρος, να πιστεύεις σε αυτούς τους απλούς χαρακτήρες και τα θεμελιώδη συναισθήματά τους.

Ποιας υποδοχής έτυχε από το κοινό στο Φ. Tribeca;

Πραγματικά θερμότατης. Δεν έτυχε ποτέ μεγαλύτερης υποδοχής οτιδήποτε έχω κάνει ως τώρα. Και ήταν έκπληξη για μένα αυτό. Δεν πίστευα ότι θα άρεσε τόσο πολύ σε ένα τόσο μεγάλο κοινό, αυτή η ταινία.

Ποια η άποψη σου για το Δανέζικο σινεμά;

Πιστεύω πως το δανέζικο σινεμά παίζει εκ του ασφαλούς – όπως νομίζω και ολόκληρος ο Ευρωπαϊκός κινηματογράφος, αυτή τη στιγμή. Δυο σκηνοθέτες έχω σαν πρότυπα, τον Σουηδό Ruben Ostlund και τον Έλληνα Γιώργο Λάνθιμο. Θα ήθελα να δω περισσότερους δημιουργούς να παίρνουν αυτά τα ρίσκα.

Θεωρείς τον εαυτό σου παιδί του Τρίερ;

Όχι, η δουλειά μου διαφέρει. Στη Δανία, ο Trier θεωρείται θεός του κινηματογράφου, πράγμα το οποίο περιέχει μια αλήθεια. Αλλά με εκπλήσσει που δεν υπάρχουν περισσότεροι Δανοί σκηνοθέτες με το θάρρος να διαφοροποιηθούν από τη δουλειά του.

Χρησιμοποιείς στις ταινίες σου το δόγμα 95;

Καθόλου, στην πραγματικότητα συμβαίνει το αντίθετο. Κατά μία έννοια, η ταινία είναι μια εξέγερση ενάντια στο Δόγμα, προσπαθώντας να φέρει τον πραγματικό κινηματογράφο πίσω στην οθόνη.

Τι έπεται;

Δουλεύω ένα σενάριο για την επόμενη μου ταινία η οποία θα ονομάζεται “A Horrible Woman”. Πρόκειται για μια ταινία που περιγράφει όλα τα φοβερά πράγματα που οι γυναίκες μπορούν να κάνουν στους άνδρες μέσα σε μια σχέση.

Η κριτική μας και τρέιλερ για το “Parents”

The post Κρίστιαν Ταφντραπ appeared first on screeneye.gr.

Δράμα Μυστηρίου, Δανία 2016

Πρωτότυπος Τίτλος: Forældre Γλώσσα Δανέζικα

Του Κρίστιαν Ταφντραπ

Με τους

Miri Ann Beuschel,Emilia Imperatore Bjørnvad,Anton Honik,Elliott Crosset Hove,Bodil Jørgensen,Søren Malling Søren, Christian Tafdrup

Κριτική από το Φεστιβάλ Τραιμπέκα της Νέας Υόρκης Μερόπη Κυριάκου

Αφού απασχόλησε το ενδιαφέρον της παγκόσμιας κινηματογραφικής κοινότητας, με τις τρεις μικρού μήκους ταινίες του, με πιο πρόσφατο το βραβευμένο Awakening(2008), ο Christian Tafdrup, επανήλθε δριμύτερος. Με την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του, “Parents” προσεγγίζει ένα καθημερινό και ενίοτε άβολο θέμα αυτό της αποχώρησης των ενηλίκων παιδιών από την πατρική οικία. Εστιάζοντας με ενδιαφέρον στη γονεϊκή σχέση και στο πως αυτή εντοπίζεται όταν βρίσκεται πλέον στο επίκεντρο της ζωής των ανθρώπων που την απαρτίζουν, ο Tafdrup, καταφέρνει ένα φιλμ όπου ρεαλισμός, σουρεαλισμός και υπαρξισμός συνυπάρχουν για να περιγράψουν μια σχέση του παρόντος, που αφού πρώτα περάσει από το παρελθόν έρχεται να ανακαθορίσει τον εαυτό της, όχι για να καταλήξει αλλά για να ζήσει εκ νέου μέσα από τα νέα δεδομένα τα οποία την καθορίζουν.

Το φιλμ ανοίγει με τον Kjeld(Soren Malling) και τη Vibeke(Bodil Jorgensen), ένα μεσήλικο ζευγάρι του οποίου το σπίτι και η ζωή αδειάζει όταν ο γιος τους Esben(Anton Honik) φεύγει για να ζήσει μόνος του. Το γεγονός τους φέρνει αντιμέτωπους με την απουσία όχι μόνο του παιδιού τους αλλά και της ίδιας τους της σχέσης η οποία παραγκωνίστηκε μερικές δεκαετίες πριν. Το αδειανό εμβαδόν του σπιτιού έρχεται να τονίσει το κενό στις ζωές τους, το οποίου ο Kjeld καλείται να καλύψει, οδηγούμενος από την αγάπη του προς την Vibeke, έτσι ώστε να καταφέρει μια νέα συνάντηση στις ζωές τους. Η τυχαία ανακάλυψη πως το πρώτο τους σπίτι, στο κέντρο της πόλης, το φοιτητικό τους διαμέρισμα, διατίθεται προς πώληση, οδηγεί το ζευγάρι σε μια επιστροφή στις ρίζες του. Ο Kjeld συναισθανόμενος τη θλίψη της γυναίκας του και σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να φτάσει σε εκείνο το πρώτο τους ρομαντικό συναίσθημα, ανακατασκευάζει τον παλιό τους χώρο όπου οι δυο τους τελικά συναντιούνται κυριολεκτικά δεκαετίες μικρότεροι.

Η σουρεαλιστική προσέγγιση πλέον της ιστορίας και το ταξίδι στο χρόνο καταφέρνει μια περιγραφή του ίδιου του δεσμού και της εξέλιξης των τριών χαρακτήρων. Με ιδιαίτερο και κυρίως ψυχρό χιούμορ ο Tafdrup αφηγείται την αλυσίδα των σχέσεων των τριών προσώπων και πως ο ένας ενσωματώνεται ή εκτοπίζεται από τις ζωές των άλλων, σχηματίζοντας ένα άκρος ενδιαφέρον τρίγωνο. Φτάνοντας σε ένα έντονα σκοτεινό σημείο το φιλμ, επανέρχεται εν τέλει σε μια ρεαλιστική προσέγγιση της ιστορίας αφήνοντας τα πρόσωπα της σε παροντικό χωροχρόνο να διαπραγματευτούν τη σχέση τους αφού οι αναμνήσεις μπορούν να αποτελούν μόνο τη βάση της κοινής τους ζωής, αλλά ανήκουν πλέον στο παρελθόν και στα χαρτοκιβώτια της αποθήκης.

The post Κριτική της Δανέζικης ταινίας ” Parents” από το Φ. Τραϊμπέκα της Νέας Υόρκης appeared first on screeneye.gr.

Ιστορικό Κωμικό Δράμα,120′, Ιταλία 2015

Πρωτότυπος Τίτλος: Wondrous Boccaccio Maraviglioso Boccaccio Γλώσσα: Ιταλικά

Των

Με τους Λέλο Αρένα, Πάολα Κορτελέσι, Καρολίνα Κρεσεντλίνι, Φλάβιο Παρέντι, Βιτόρια Πουτσίνι

Γράφει η Μερόπη Κυριάκου-Κακοπιέρος

Στην Ιταλία και πιο συγκεκριμένα στη Φλωρεντία του 1348 μας μεταφέρουν οι βετεράνοι του Ιταλικού κινηματογράφου, τα αδέλφια Paolo και Vittorio Taviani. Τρία χρόνια μετά το «Caesar Must Die» που πήρε τη Χρυσή Άρκτο στο Φεστιβάλ του Βερολίνου το 2012, επανέρχονται με το «Wondrous Boccaccio», εμπνευσμένο από το αριστουργηματικό λογοτεχνικό έργο του Giovanni Boccaccio “The Decameron”, από όπου δανείζονται 5 από τις 100 ιστορίες του, επιδεικνύοντας για άλλη μια φορά το μεγάλο τους ενδιαφέρον για τη λογοτεχνία.

Καθώς η πανούκλα θερίζει την Ευρώπη, η Φλωρεντία μετατρέπεται σιγά σιγά σε πόλη φάντασμα. Η ταινία ανοίγει με τη μορφή ενός νεαρού άνδρα, το σώμα του οποίου εμφανώς ταλαιπωρημένο και καλυμμένο από τις πληγές της νόσου, να ρίχνει τον εαυτό του στο κενό. Η φρίκη του θανάτου είναι καθόλα παρούσα και στα υπόλοιπα πρώτα λεπτά του φιλμ. Εργάτες με κάρα φορτώνουν παρατημένα πτώματα και τα πετάνε σε ομαδικούς τάφους, εν ζωή άνθρωποι θάβονται με τους αγαπημένους τους, κόσμος τρέχει στους δρόμους κρατώντας λουλούδια στο πρόσωπο έτσι ώστε να μην έρχεται σε επαφή με τη δυσοσμία των πτωμάτων που βρίσκονται σε αποσύνθεση, πληγέντες από την ασθένεια παγιδεύουν στο δρόμο περαστικούς για να τους μεταδώσουν το μικρόβιο απεγνωσμένοι από την οργή και το φόβο του επερχόμενου θανάτου τους.

Μια ομάδα νεαρών, εφτά κορίτσια παρέα με τα αγόρια τριών από αυτά (μια λεπτομέρεια αρκετά πρωτοποριακή, έχοντας υπόψιν πως η ιστορία διαδραματίζεται το 14ο αιώνα), παίρνουν την απόφαση να κάνουν ένα μικρό διάλειμμα από τη πραγματικότητα και βρίσκουν καταφύγιο σε ένα απομακρυσμένο κτήμα στα προάστια της Φλωρεντίας. Δημιουργώντας την εφήμερη κοινότητα τους στην έπαυλη λειτουργούν με τρόπο ώστε να αντεπεξέλθουν στις καθημερινές ανάγκες της συμβίωσης αποφασίζοντας ταυτόχρονα πως κάθε μέρα ένας εκ του συνόλου θα παίρνει το λόγο και θα διηγείται μια ιστορία στους υπόλοιπους σε μια προσπάθεια να πάρουν το λογισμό τους από την επισφαλή πραγματικότητα. Έτσι με τη σειρά αφηγούνται πέντε ιστορίες, για την αγάπη και τον έρωτα.

Κάνοντας αρχή από την Catalina(Vittoria Puccini) η οποία άρρωστη και ετοιμοθάνατη βιώνει την αντιπάθεια της κακιάς πεθεράς που δεν αφήνει το γιο της να έρθει σε κοντινή επαφή μήπως και μολυνθεί. Η γυναίκα πεθαίνει και αφήνουν το άψυχο σώμα της σε μια κρύπτη. Ο Carisendi(Riccardo Scamarcio) παντοτινά κρυφά ερωτευμένος μαζί της τους ακολουθεί. Απαρηγόρητος την αγκαλιάζει, αφού ακουμπά στο στήθος της ανακαλύπτει πως η καρδιά της κτυπά ακόμα και την παίρνει μαζί του. Η δεύτερη αφήγηση αφορά στην ιστορία του αφελή Calandrino(Kim Rossi Stuart) που γίνεται κάθε φορά ο περίγελος όλων. Πέφτοντας στη παγίδα των Bruno και Buffalmacco οι οποίοι τον πείθουν για τις μαγικές ιδιότητες ενός μαύρου λίθου, κυκλοφορεί στη πόλη νομιζόμενος πως είναι αόρατος. Στην τρίτη ιστορία ο Δούκας Tancredi(Lello Arena) ανακαλύπτει ότι η χήρα κόρη του, Ghismunda (Kasia Smutniak), εμπλέκεται ερωτικά με τον αγαπημένο του γλύπτη Guiscardo (Michele Riondino). Στην τέταρτη η Isabetta(Carolina Crescentini), μια όμορφη καλόγρια συλλαμβάνεται επ’ αυτοφώρω από άλλες καλογριές σε στιγμές ερωτικής περίπτυξης με ένα νεαρό άνδρα στο μοναστήρι. Η ‘αγνή’ Ηγουμένη Usimbalda (Paola Cortellesi), αναλαμβάνει την τιμωρία της. Η ιστορία έρχεται σαν σχόλιο και ειρωνεία προς την Καθολική εκκλησία. Χιλιοειπωμένο μεν αλλά με διασκεδαστική διάθεση από τους Taviani δε. Το τέλος των αφηγήσεων έρχεται με τον Federico(Josafat Vagni) ο οποίος τρέφει μεγάλη αγάπη για τη χήρα Giovanna(Jasmine Trinca) και στη προσπάθεια του να βρεθεί κοντά της επιστρατεύει το σύντροφο του, το γεράκι.

Η εικόνα, στο σύνολο της, σαν ζωγραφικός πίνακας που βρίσκεται σε εξέλιξη, με πλάνα σε μεσαιωνικές υποδομές και την Ιταλική καταπράσινη φύση, τις λίμνες και τα βουνά. Η λυρική αφήγηση των αδελφών Taviani χαρακτηριστική, με το σύνολο των νεαρών να φαίνεται και να φέρεται ως χορός σε αρχαίο δράμα διευρύνοντας την απόσταση θεάματος και θεατή. Μέσα από τη ζωντάνια των νεαρών αφηγητών, δανειζόμενοι τις ιστορίες οι Taviani καταφέρνουν ένα καινούριο παραμύθι που ξεκινά από το θάνατο και μιλά για ζωή.

“Θαυμάσιος Βοκάκιος” από 31/12 στους κινηματογράφους σε διανομή Weirdwave

The post Θαυμάσιος Βοκάκιος appeared first on screeneye.gr.

Συνέντευξη στη Μερόπη Κυριάκου-Κακοπιέρου

Ο Αρν Μπίρκενστοκ (Arne Birkenstock) βρέθηκε τον προηγούμενο μήνα στη Νέα Υόρκη συνοδεύοντας τη ταινία του “Beltacchi-The Art of Forgery”, η οποία προβλήθηκε στα πλαίσια του Γερμανικού Φεστιβάλ κινηματογράφου, και παρουσιάσαμε πρόσφατα στο site μας. Το ντοκιμαντέρ το οποίο αφορά τη δράση του Wolfgang Beltracchi, σχετικά με τη πλαστογράφηση αρκετών έργων τέχνης, εξασφάλισε ήδη διανομή στις κινηματογραφικές αίθουσες της Νέας Υόρκης από τις αρχές του 2015 για τον ερχόμενο Αύγουστο. Συνομιλήσαμε μαζί του.

Το φιλμ “Beltacchi-The Art of Forgery” ανοίγει σε μερικές ώρες εδώ στη Νέα Υόρκη. Εξασφαλίσατε όμως ήδη ένα βραβείο από τη Γερμανική Ακαδημία Κινηματογράφου. Τι σημαίνει για εσάς η όποια διάκριση συνοδεύει το έργο σας;

Τα βραβεία της Γερμανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου, είναι μια μικρογραφία των Όσκαρ ,έτσι αντιλαμβάνεσαι πως πρόκειται για μια σημαντική κινηματογραφική διοργάνωση. Αυτό εξ υπακούει πως το φιλμ έχει προβληθεί σε ένα αξιοσέβαστο αριθμό θεατών και επίσης όταν αρκετοί συνάδελφοι, από τους καλύτερους στον τομέα τους, αποφασίζουν πως η δουλειά σου είναι η καλύτερη της χρονιάς είναι αρκετά κολακευτικό. Πέραν αυτού ,ένα βραβείο εξυπηρετεί σίγουρα και οικονομικά, άμεσα ή έμμεσα, σε κάθε επόμενη απαιτούμενη επιχορήγηση για μια νέα δουλειά.

Πως προέκυψε η ιδέα για αυτό το ντοκιμαντέρ; Στην έρευνα μου βρήκα πως ο πατέρας σας υπήρξε ο νομικός σύμβουλός του Beltracchi σε αυτή την υπόθεση των πλαστών έργων. Πως χειριστήκατε τα τυχών διαπλεκόμενα συμφέροντα με το υλικό που προέκυψε στα χέρια σας;

Ναι αληθεύει. Ο πατέρας μου είναι ο δικηγόρος του ζεύγους Beltracchi σε αυτή την υπόθεση και μάλιστα ο ίδιος μου πρότεινε να ασχοληθώ κινηματογραφικά με αυτό το ενδιαφέρον θέμα. Τότε όμως δεν ήμουν σίγουρος εάν εγώ θα έπρεπε να είμαι αυτός ο οποίος θα το έκανε. Άρχισα να το ψάχνω περισσότερο, μίλησα με αρκετά άτομα τα οποία μπορούσαν να μου δώσουν κατεύθυνση και έγκυρη συμβουλή πάνω στο θέμα. Επειδή η υπόθεση δικαστικά είχε κλείσει, και αφού με διαβεβαίωσαν πως όλα θα ήταν εντάξει αποφάσισα να προχωρήσω. Διασφάλισα όμως εκ των προτέρων το ίδιο το υλικό, ότι δηλαδή δεν θα πρέπει να κόψω ή να αποκλείσω τίποτε από τα όσα θα καταγραφούν.

Ο Beltracchi στο φιλμ παρουσιάζει και αναπαράγει τα όσα έχει διαπράξει με μια υπερηφάνεια, εάν μου επιτρέπεται να τον χαρακτηρίσω έτσι. Πόσο πρόθυμος ήταν στο να μιλήσει;

Ήταν πολύ ανοικτός από την αρχή με την ιδέα του φιλμ και ο χαρακτηρισμός τον οποίο δίνεις δεν είναι καθόλου υπερβολικός. Στο φιλμ είναι πολύ ομιλητικός και επιδειξίας, του αρέσει να μιλά για το εαυτό του με αυτοθαυμασμό πάντα.

Ο ίδιος παρακολούθησε το φιλμ; Ποια ήταν η αντίδραση του;

Το παρακολούθησε και το τελικό αποτέλεσμα δεν του άρεσε. Όταν κινηματογραφούσα τον ίδιο, ένιωθε πως είχε τον έλεγχο στα όσα συνέβαιναν αλλά στο φιλμ περιλαμβάνονται και άλλα πρόσωπα με διαφορετική οπτική. Αυτό δεν μπορεί να το ελέγξει και δεν του αρέσει. Ο Beltracchi θεωρεί τον εαυτό του ιδιοφυή καλλιτέχνη και οτιδήποτε αρνητικό δεν του είναι ευχάριστο. Όλη αυτή η αυτοπεποίθηση δεν προκύπτει μόνο από την προσωπικότητα του αλλά και εξαιτίας των όσων κατά καιρούς ακούστηκαν από τους διάφορους ειδικούς, εκτιμητές, κριτικούς τέχνης κτλ. Όταν για παράδειγμα ένα πλαστό έργο του Marx Ernst, δημιούργημα Beltracchi ήρθε στο φως όλοι μίλησαν για το καλύτερο έργο του καλλιτέχνη. Η ίδια η γυναίκα του Ernst  έτυχε να σταθεί μπροστά από έργο του και να πει πως είναι ο καλύτερος πίνακας τον οποίο είχε ζωγραφίσει ο σύζυγος της.

Στο φιλμ μας δίνετε πολλές πληροφορίες γύρω από τη δράση του Beltracchi. Τι είναι αυτό που θα θέλατε σίγουρα να επικοινωνήσετε στο κοινό με αυτή τη δουλειά;

Κάποιος μπορεί να πει πως εάν αυτά τα έργα είναι πράγματι τόσο σπουδαία τι σημασία έχει εάν είναι πλαστά. Αυτό που θα ήθελα να του εξηγήσω είναι τη διαφορά πλαστού και αυθεντικού. Το ζήτημα δεν είναι οι όμορφοι πίνακες. Το όλο θέμα αφορά στη δημιουργική διαδικασία. Τι είναι τέχνη, τι είναι η αύρα του αυθεντικού. Είναι ο νους πίσω από τη δημιουργία.

Ο Beltracchi είναι ζωγράφος με πτυχίο καλών τεχνών. Προτίμησε όμως την πλαστογραφία αντί της δημιουργίας. Πέραν από το κερδοσκοπικό κομμάτι αυτής του της απόφασης, μετά από τις τόσες ώρες που ξοδέψατε μαζί του, τι κατά την άποψη σας ήταν αυτό που τον ώθησε σε αυτή τη διαδικασία;

Στο συμπέρασμα για αυτό το πράγμα το οποίο με ρωτάς κατέληξα όταν τελείωσα με τα γυρίσματα και είχα στη κατοχή μου 60-70 ώρες καταγεγραμμένης εικόνας και έπρεπε να καταλήξω με τι από όλα θα καταπιαστώ. Όταν αποφάσισα προς ποια κατεύθυνση θα κινηθώ τελικά, πόσο δύσκολη και ουσιαστική είναι η διαδικασία της δημιουργίας κατάλαβα πως αυτό που φοβάται πραγματικά ο Beltracchi είναι τον άσπρο καμβά. Δεν δημιουργεί. Ο φόβος του έγκειται ακριβώς σε αυτό. Απλά αναδημιουργεί κάτι που δεν του ανήκει. Αυτή είναι η διαφορά της τέχνης από τη δεξιοτεχνία.

Από τα όσα έχω παρακολουθήσει, δεν έχω καταλήξει εάν ο Beltracchi έχει την τέχνη σε μεγάλη υπόληψη.

Ο Beltracchi γνωρίζει πολλά περί τέχνης και σίγουρα αγαπά τη δουλειά πολλών καλλιτεχνών. Θα τολμούσα να πω πως ίσως ζηλεύει τη δουλειά την οποία έχουν κάνει και πιστεύει πως μέσα από την αντιγραφή των έργων τους πως είναι ισάξια καλός καλλιτέχνης. Τώρα αν την εκτιμά θα έλεγα και ναι και όχι και αυτό γιατί ενώ γνωρίζει τόσο καλά το έργο κάποιων και με αυτούς ασχολήθηκε, ταυτόχρονα μιλά για αυτούς τόσο υποτιμητικά. Στο φιλμ προσπάθησα να τον δείξω όπως ακριβώς είναι, χωρίς κριτική ή ωραιοποίηση. Όταν δημιουργεί είναι  συγκεντρωμένος και εργατικός ενώ όταν δεν δουλεύει είναι ένας αντιπαθητικός πολυλογάς.

Υπάρχει κάτι ενδιαφέρον όσων αφορά τη προσωπικότητα του;

Το ότι είναι ένας επιζών. Νομίζω πάντα θα βρίσκει τον τρόπο να είναι. Να σου δώσω ένα παράδειγμα. Η φυλακή δεν είναι μια εύκολη κατάσταση και ένα τέτοιο περιβάλλον δεν το βιώνουν όλοι καλά. Ο Beltracchi όταν έκτιε τη ποινή του άρχισε να ζωγραφίζει τους συγκρατούμενους του και τις οικογένειες τους μέσα από τις φωτογραφίες τις οποίες του έφερναν, έτσι ήταν προστατευμένος και περνούσε καλά, σε αντίθεση με τη γυναίκα του που βρισκόταν στις γυναικείες φυλακές. Επιζεί των καταστάσεων.

Ποία ήταν η μεγαλύτερη δυσκολία που αντιμετωπίσατε στην όλη διαδικασία;

Στο ντοκιμαντέρ πολλά πράγματα εναπόκεινται στην εμπιστοσύνη που θα επιδείκνυα στο αντικείμενο μου και αυτό καταλαβαίνεις πως αφού μιλάμε για έναν άνθρωπο που έχει εγκλιματίσει με απάτη η εμπιστοσύνη δεν είναι κάτι που τον χαρακτηρίζει. Η δεύτερη μεγάλη μου δυσκολία ήταν το να έχω την άλλη πλευρά μπροστά στη κάμερα. Δεν θέλω να μικρύνω τη σημασία της απάτης του Beltracchi αλλά θα έλεγα πως δεν βρέθηκε και κάποιος να τον σταματήσει, είτε τον ίδιο είτε άλλους που εγκληματούν κατά παρόμοιο τρόπο. Ο Marx Ernst είναι νεκρός αλλά η ζήτηση των έργων του ζωντανή και πολύ υψηλή. Άρα δεν υπάρχει τίποτε καλύτερο για την παγκόσμια αγορά τέχνης από το να έρθει στο φως ένας νέος πίνακας του καλλιτέχνη. Πολλής κόσμος έκανε λεφτά από τα έργα του Beltracchi. Αυτή τη πλευρά δεν κατάφερα να την έχω στο φιλμ.

The post Αρν Μπίρκενστοκ appeared first on screeneye.gr.

3.000 μίλια μακριά απ’ το Χόλιγουντ

Της Απεσταλμένης μας Μερόπης Κυριάκου

Τη 18η διοργάνωση του μετρά φέτος το κινηματογραφικό φεστιβάλ του Μπρούκλιν και με την εμβληματική φράση «3.000 μίλια μακριά απ’ το Χόλιγουντ» έρχεται να υπενθυμίσει τη διαφορετική φιλοσοφία αλλά και προσέγγιση που διέπει την ανεξάρτητη κινηματογραφία αλλά/και κυρίως των όσων  παρακολουθήσαμε στο φεστιβάλ. Η απόσταση λοιπόν που κάθε άλλο από χιλιομετρική είναι μας ζητά να ξεχάσουμε τα χολιγουντιανά μπλοκμπάστερς και τις φανταχτερές παραγωγές και να εξετάσουμε μια αισθητικά διαφορετική θεματική που περιορίζεται σε μια άκρως αντίθετη διεκπεραίωση. Ταινίες μικρού και μεγάλου μήκους, αφηγηματικά, ντοκιμαντέρ και ταινίες κινουμένων σχεδίων ήταν τα όσα κάλυπταν το πρόγραμμα της διοργάνωσης του Brooklyn Film Festival 2015.

Ταινίες που παρακολουθήσαμε:

Placebo / Ινδία 2014

O σκηνοθέτης Abhay Kumar που καταγράφει στο ενεργητικό του τρεις βραβευμένες ταινίες μικρού μήκους ανάμεσα τους το ‘Just that sort of a day’ το οποίο τιμήθηκε το 2012 σε Busan, Νέα Υόρκη και Γερμανία, επέστρεψε αυτή τη φορά με ένα ντοκιμαντέρ. Παίρνοντας αφορμή από ένα περιστατικό βίας και τραυματισμού το οποίο κόστισε στον αδερφό του μια μόνιμη παράλυση στο ένα του χέρι αποφασίζει να διεισδύσει στις φοιτητικές εστίες του AIIMS(All India Institute of Medical Sciences), στο Νέο Δελχί.

Με διάθεση μυστηρίου προσπαθεί να διερευνήσει και να κατανοήσει τα αυξανόμενα περιστατικά βίας μεταξύ ορισμένων εκ των μεγαλυτέρων διανοιών  του έθνους, που φοιτούν στη σχολή. Εγκαθίσταται στο δωμάτιο του αδερφού του, ο οποίος είναι φοιτητής της εν λόγω σχολής και προσεγγίζει μερικούς από τους συμφοιτητές του καταγράφοντας τη καθημερινή τους δράση και αλληλεπίδραση στο χώρο, όπως και τις κατά καιρούς συναισθηματικές τους τοποθετήσεις και προσωπικές διαδρομές στα όσα τους αφορούν εντός σχολής, νοσοκομείου και οικογένειας.

Οι τέσσερις τους γίνονται για έναν ολόκληρο χρόνο μέρος αυτής της παρατήρησης που καταλήγει σε ακόμη δυσκολότερα ευρήματα, στο απάνθρωπο περιβάλλον της φιλοδοξίας και του ανταγωνισμού, όπου μόνο μια μειονότητα των αρίστων μπορεί να επιβιώσει. Ο ανταγωνισμός και η πίεση φέρνουν τη βία η οποία τελικά είναι το μικρότερο κομμάτι της τραγωδίας αυτών των σχολών όταν ακόμα και αυτοχειρίες αποτελούν επιλογή διεξόδου για τους φοιτητές.

Valedictorian / Αμερική 2015

Το Valedictorian το κινηματογραφικό ντεμπούτο του σκηνοθέτη και σεναριογράφου Matthew Yeager σκιαγραφεί το προφίλ ενός νεαρού άνδρα, τη στιγμή που αποφασίζει να πραγματοποιήσει τη προσωπική του επανάσταση. Ο Ben, ασυμβίβαστος και ρομαντικός αρνούμενος να μείνει καθηλωμένος στην όποια κοινωνική νόρμα, σε ότι αποδέχθηκε να κλείσει τον εαυτό του μέχρι τη στιγμή εκείνη αναλαμβάνει το ρίσκο να ζήσει τη δυνατότερη εσωτερική του επιθυμία, την αγάπη του για τη μουσική.

Εγκαταλείπει τη δουλειά, τη σχέση, το σπίτι, τους φίλους του και γενικότερα ότι άλλο τον περιβάλλει. Χάνει το ενδιαφέρον του ακόμα και για τη μπάντα του αλλά όχι για την ίδια τη μουσική αφού τον παρακολουθούμε σε πολλά πλάνα να καταγράφει τις εμπνεύσεις του. Η ανάγκη του για τη μουσική δεν αποτελεί το επίκεντρο αυτού του φιλμ. Ο Yeager δημιουργεί ένα χαρακτήρα έξω από κάθε κοινωνικά αποδεχτό πρότυπο, έναν άνθρωπο που δυσκολεύεται να υπάρξει υπό το όποιο κοινωνικό στάτους ακόμα και αν αυτό θα του εξασφαλίσει τα προς το ζην. Παρατηρεί επίσης τις διαπροσωπικές σχέσεις των ανθρώπων στις μεγαλουπόλεις, σε φιλικό, οικογενειακό και συναδελφικό επίπεδο, καταφέρνοντας ένα σχόλιο ως προς τη ρηχότητα που τις χαρακτηρίζει, πόσο και τι ξέρουμε για όσους ονομάζουμε φίλους.

Παρότι ο Yeager βρήκε τις λέξεις να περιγράψει την ιδέα για αυτό το φιλμ, δυσκολεύτηκε να μας διηγηθεί την ιστορία. Τα κίνητρα, η ιδεολογία τα όσα υποκινούν τη δράση του κεντρικού χαρακτήρα παρουσιάζονται ελλιπή με την πλοκή να γίνεται ιδιαίτερα αργή και βαρετή ακολουθώντας τον Ben σε μια αναίτια περιπλάνηση στους δρόμους του Μπρούκλιν μη καταφέρνοντας να δώσει ούτε κατά το ήμισυ την έκταση που θα μπορούσε να πάρει η ιστορία του. Ενδιαφέρον σημείο στο φιλμ το γεγονός ότι εκτυλίσσεται σε διάρκεια ενός έτους με τα γυρίσματα να πραγματοποιούνται κάθε πρώτη βδομάδα του μήνα σε διάρκεια ενός έτους και αυτή η εποχική αλλαγή να περιγράφεται και στο φιλμ.

Τι είδαμε και ξεχωρίσαμε…. 

Funny Bunny /Αμερική 2015

O Gene(Kentucker Audley), ξοδεύει τις μέρες του στην από πόρτα σε πόρτα ενημέρωση του κοινού για τη παιδική παχυσαρκία σε μια εύπορη συνοικία της Αμερικής. Ένας ιδιαίτερος χαρακτήρας με εμφανή τη δυσκολία να συνυπάρξει με τους άλλους μένει αγκιστρωμένος σε μια τελειωμένη σχέση επικαλούμενος παιδικές υποσχέσεις που δόθηκαν από κοινού με τη κοπέλα του. Κοιμάται στο καναπέ της μέχρι που ο νυν σύντροφος της τον πετάει στο δρόμο. Μη έχοντας που να πάει αποφασίζει να κτυπήσει μια πόρτα η οποία είχε ανοίξει και προηγουμένως μέσα στη μέρα του. Πίσω απ’ αυτή κρύβεται ο παράξενος και θαυμαστός κόσμος του 19χρονου Titty(Olly Alexander).

Σε ένα σχεδόν άδειο από έπιπλα αρχοντικό, χωρίς οικογένεια, κοινωνικά αδέξιος, έχοντας οδηγήσει τον ίδιο του το πατέρα στα δικαστήρια και έχοντας κερδίσει μεγάλη περιουσία, με μοναδική διέξοδο τον υπολογιστή του, ζει ο Titty. Στην άλλη άκρη(του υπολογιστή) συντροφιά του κρατά η Ginger(Joslyn Jensen), ένα κορίτσι επίσης κοινωνικά αποκλεισμένο το οποίο συντροφεύουν τα κατοικίδια και ενίοτε η ομάδα  ακτιβιστών με τους οποίους συναναστρέφεται. Τα χρήματα που δεν έχουν ιδιαίτερη αξία για τον Titty αποτελούν το συνδετικό κρίκο μεταξύ των δυο νέων αφού σε μια προσπάθεια να εξαγοράσει την αγάπη της που τόσο έχει ανάγκη, συνδράμει με διάφορες εισφορές στους φιλοζωικούς εράνους της Ginger.

Ο Gene πείθει τον Titty να ξεπεράσει τη συστολή του και να αναζητήσει τη κοπέλα. Παίρνοντας μαζί ένα καινούριο ποδήλατο, δώρο για τη νεαρή, φτάνουν  στο κατώφλι της για να ανακαλύψουν πως πρόκειται για ένα πολύ λιγότερο τολμηρό, φιλικό και δυναμικό κορίτσι από αυτό που γνώρισαν εκ του μακρόθεν. Τα άσχημα βιώματα του παρελθόντος και ο επακόλουθος φόβος την απέκλεισαν από το ευρύ σύνολο βρίσκοντας ασφαλές να κοιτάει μόνο έξω από τα παράθυρα του υπολογιστή. Οι τρεις νέοι καταφέρνουν τελικά να βρουν κοινό κώδικα επικοινωνίας με αφορμή μια ακτιβιστική επιχείρηση απελευθέρωσης χοίρων σε ένα κοντινό χοιροστάσιο.

Η σκηνοθέτιδα Alison Bagnall καταφέρνει ένα σχόλιο σε πολλές θεματικές χωρίς βαρύγδουπες δηλώσεις. Η παιδική παχυσαρκία, η ακτιβιστική δράση, η σεξουαλική και συναισθηματική κακοποίηση, η κοινωνική απομόνωση θα μπορούσαν να χαρακτηρίσουν τη ταινία ως ένα επίπεδο πολιτικοκοινωνική και επίσης να κατηγορήσουν την ίδια για αφελή περιγραφή της συγκεκριμένης θεματολογίας. Κάθε άλλο όμως παρά κακό είναι το αποτέλεσμα αφού με το ιδιαίτερο και έξυπνο χιούμορ της καταφέρνει μια μαγική εικόνα, μια άρτια ιστορία την οποία αποδίδει καθόλα άψογα.

Εντελώς ανθρωποκεντρικό το Funny Bunny δεν αφορά τελικά σε τίποτε άλλο παρά στη φιλία, την αγάπη, την εσωτερική ελευθερία, την ευκαιρία για όσους κουβαλούν σκληρά βιώματα θυμίζοντας τους πως δικαιούνται μια δεύτερη ευκαιρία στη χαρά και την ευτυχία. Καθένας από τους χαρακτήρες της Bagnall κουβαλά το βάρος της δικής του ύπαρξης με τις ζοφερές θύμησες του παρελθόντος καταλήγοντας όμως στο συμπέρασμα ότι έχει μια καλύτερη ευκαιρία επιβίωσης σε αυτόν το κόσμο, μέσα από την σωτήρια αγάπη και τη στοργή που ο καθένας βρίσκει στον άλλο. Έξυπνα τοποθετημένη στο κέντρο της ιστορίας η ακτιβιστική δράση, που παραπέμπει στη δική τους ανάγκη για ελευθερία από τη κομφορμιστική φύση της κοινωνίας. Οι ερμηνείες των τριών πρωταγωνιστών άξιες μνείας με τον Kentucker Audley να παίρνει το βραβείο του καλύτερου ηθοποιού στο φεστιβάλ και την ταινία να διακρίνεται για το μοντάζ της.

The post Βρεθήκαμε 3.000 μίλια μακριά απ’ το Χόλιγουντ, στο ανερχόμενο Φεστιβάλ Μπρούκλιν. Ταινίες που είδαμε και ξεχωρίσαμε appeared first on screeneye.gr.

Κωμωδία, Δράμα,108′ Μ. Βρετανία 2014

Του Μάικλ Γουίντερμπότομ

Με τους  Στιβ Κούγκαν, Ρομ Μπράιντον

Με το ίδιο καστ ηθοποιών, το δυναμικό δίδυμο Steve Coogan και Rob Brydon επέστρεψε στις κινηματογραφικές αίθουσες ο Michael Winterbottom. Η νέα παραγωγή, sequel στο «The trip»(2010), ευχάριστα μας ταξιδεύει αυτή τη φορά, από το Ηνωμένο Βασίλειο στην Ιταλία δημιουργώντας την απορία εάν θα υπάρξει και ποια θα είναι η συνέχεια της συνεργασίας των δυο κωμικών σε ένα μελλοντικό τρίτο μαγευτικό προορισμό.

Το «The Trip to Italy» αφορά και πάλι ένα γαστρονομικό road trip. Ακολουθεί τους δυο χαρακτήρες πέραν από τη περιδιάβαση στα άδυτα των υδατανθράκων, των θαλασσινών και λοιπών εδεσμάτων που παρελαύνουν εντυπωσιακά στα πιάτα και τα ποτήρια τους, από τη βόρεια Piemonte στην ακτή του Αμάλφι, προς περισυλλογή του απαραίτητου υλικού από έξι ιταλικά εστιατόρια για τις ανάγκες των κριτικών τους κειμένων για την «The Observer» του Λονδίνου. Ταξιδεύοντας με ένα Mini Cooper και έχοντας το Jagged Little Pill (1995) της Alanis Morissette να τους συντροφεύει στη διαδρομή, ο Coogan και Brydon συμπληρώνουν το χρόνο μεταξύ δειγματοληψίας, γευμάτων και διαμονής σε παραδεισένιους προορισμούς και εντυπωσιακούς ξενώνες, με σκέψεις για την τέχνη, τη λογοτεχνία, τη ζωή και μια αδιάκοπη αναπαράσταση διαλόγων πληθώρας χαρακτήρων από κλασικές και μη κινηματογραφικές παραγωγές.

Λογοτεχνική τους αναφορά, αυτή τη φορά, ο Λόρδος Βύρων, ο οποίος έζησε στην Ιταλία το 1817, πριν από τη συμμετοχή του στην ελληνική επανάσταση. Με ρομαντική και ποιητική αφήγηση, ενίοτε με χιούμορ και τη συντροφιά των (λογοτεχνικών και καλλιτεχνικών) φαντασμάτων, οι δυο τους στοχάζονται για τον έρωτα, τη ζωή και το θάνατο.

Το παλιό και το νέο, το θνητό και το αιώνιο εναλλάσσονται όχι μόνο ως σχήματα λόγου αλλά και ως διάσπαρτες αναφορές σε εικόνες καθ’ όλη τη διάρκεια της ταινίας. Η θεματολογία που επιλέγει ο Winterbottom, σοβαροφανής για αυτή τη ταινία και μια τάση μελαγχολίας η οποία προκύπτει από τη συγκρουόμενη συνύπαρξη των εν λόγω στοιχείων εξαλείφεται, και επιτυγχάνεται τελικά εξισορρόπηση από τη γενικότερη αισθητική του φιλμ που υπαγορεύει το χιούμορ, το λογοπαίγνιο, τη χαλαρότητα και τέρψη στο ηλιόλουστο μεσογειακό σκηνικό, που περιβάλλει τους πάντες. Μετατοπίζοντας ακόμη περισσότερο (σε σχέση με την πρώτη του ταινία) τη βαρύτητα από το γαστρονομικό κομμάτι αυτού του ταξιδιού, ο Winterbottom, μας περιγράφει άρτια τη νέα ιστορία που πλάθει για τους δυο συνεργάτες, δημιουργώντας μας την επιθυμία να κρατάμε σημειώσεις για τους όποιους προορισμούς με το λογοτεχνικό και καλλιτεχνικό υπόβαθρο, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει πως το φιλμ παραπέμπει σε ταξιδιωτικό.

                                  “Ταξίδι στην Ιταλία” από 25 Ιουνίου στους κινηματογράφους σε διανομή Filmtrade

The post Ταξίδι στην Ιταλία appeared first on screeneye.gr.

Της Μερόπης Κυριάκου-Κακοπιέρου

Το κινηματογραφικό της ντεμπούτο έκανε η Leah Meyerhoff τη χρονιά που μας πέρασε, με τη πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της. Το «I believe in Unicorns»  περιόδευσε σε τουλάχιστο 50 φεστιβαλικές διοργανώσεις ανά το παγκόσμιο, εξασφαλίζοντας αρκετά βραβεία και διακρίσεις.

Με αυτοβιογραφική διάθεση επιστρέφει στο πατρικό της και προσεγγίζει τον έφηβο εαυτό της καταφέρνοντας ένα ιμπρεσιονιστικό δράμα που παρόλη τη προσωπική οπτική απηχεί μια οικουμενική πραγματικότητα. Μεγαλώνοντας με τη μητέρα της, η οποία πάσχει από πολλαπλή σκλήρυνση και βρίσκεται καθηλωμένη σε αναπηρικό καροτσάκι,  από τότε που η Meyerhoff ήταν δύο ετών, της ζητά να υποδυθεί τον ίδιο της τον εαυτό στη ταινία.

Η Davina(Natalia Dyer) ένα όμορφο, αφελές και ισχυρογνώμων κορίτσι στην εφηβεία, με μεγάλη αγάπη για τη φωτογραφία, αναζητά διέξοδο από τη πραγματικότητα και τα προβλήματα της ηλικίας που διανύει, και πλάθει τα δικά της φανταστικά παραμύθια κατακλυσμένα από μονόκερους, δράκους και μια πριγκίπισσα. Αναγκασμένη να μεγαλώσει γρήγορα έχοντας τη φροντίδα της παράλυτης μητέρας της(Toni Meyerhoff) αναζητά διαφυγή και σωτηρία. Η χαραμάδα φωτός δίδεται όταν στη ζωή της μπαίνει ο κατά μερικά χρόνια μεγαλύτερος της Sterling(Peter Vack).

Η Davina παρασύρεται σε μια δίνη ρομαντισμού και περιπέτειας, αλλά η μαγεία στη σχέση των δυο νέων χάνεται γρήγορα από τις αναδυόμενες προβληματικές συμπεριφορές του Sterling, ο οποίος αποδεικνύεται κάτι αντίστροφο του γοητευτικού πρίγκιπα που η Davina έχει ανάγκη. Το οδικό ταξίδι το οποίο ξεκινούν παραπέμπει στη συναισθηματική περιπλάνηση με τα όποια στάδια βιώνουν στη μεταξύ τους σχέση αφού οι καταστάσεις διυλίζονται μέσα από το προσωπικό εσωτερικό τους φορτίο, το γεμάτο πόνο και δύσκολα βιώματα.

Παρότι η Meyerhoff καταπιάνεται με γνώριμες θεματικές που αρχικά θυμίζουν χιλιοειπωμένες κινηματογραφικές ιστορίες, επιδέξια καταφέρνει να αποφύγει τα κλισέ,  χρησιμοποιώντας το stop-motion animation. Σποραδικά κενά στο σενάριο, σχεδόν ανεπαίσθητα στην πλοκή η οποία περιορίζεται στη δράση των δυο κεντρικών χαρακτήρων, που με την ερμηνευτικά άρτια απόδοση τους, επιτυγχάνεται (στο σύνολο), ένα όχι και τόσο εμπορικό αλλά καλαίσθητο αποτέλεσμα.

Συμμετοχή σε 17 Φεστιβάλ και 6 υποψηφιότητες για βραβείο, ανάμεσα σε αυτές, στο  Φεστιβάλ του Νάσβιλ και της Ιερουσαλήμ. Στην Ελλάδα πρεμιέρα τον Σεπτέμβριο, στις Νύχτες Πρεμιέρας.

The post I Believe in Unicorns appeared first on screeneye.gr.