Ανταπόκριση: Δέσποινα Ηλέκτρα Βούλγαρη

Με αμηχανία και χλιαρό χειροκρότημα υποδέχθηκε το κοινό της Μπερλινάλε τη βράβευση του «Black Coal, Thin Ice» («Bai RI Yan Huo»)του Κινέζου σκηνοθέτη Ντιάο Γινάν ,με το πολυπόθητο αγαλματίδιο της Χρυσής Άρκτου σε μία σύντομη και μάλλον άνευρη τελετή.

Το κινέζικο θρίλερ μυστηρίου, που κέρδισε την ετερόκλητη κριτική επιτροπή του Φεστιβάλ, διακρίνεται στιλιστικά για τη νουάρ ατμόσφαιρα και τη μοναδική φωτογραφία, αλλά εξαιτίας του αδύναμου σεναρίου υστερεί στο σασπένς και στην ίντριγκα. Ο πρωταγωνιστής της ταινίας, Λιάο Φαν, απέσπασε την Αργυρή Άρκτο Ανδρικού Ρόλου, κάνοντας την έκπληξη, καθώς τα προγνωστικά ήταν ξεκάθαρα υπέρ του εξαιρετικού Βαγγέλη Μουρίκη για την ερμηνεία του στο «Μικρό Ψάρι» του Γιάννη Οικονομίδη.

Μπορεί ο Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ να κέρδισε το βραβείο σκηνοθεσίας για το υπέροχο «Boyhood», αλλά αυτό δεν ήταν αρκετό. Η ταινία που χειροκροτήθηκε στις αίθουσες του Φεστιβάλ όσο καμία άλλη, έγινε το νούμερο ένα συζήτησης, κερδίζοντας κοινό και κριτικούς, έπρεπε να φύγει με το χρυσό αγαλματίδιο στα χέρια. Ο Αμερικάνος σκηνοθέτης, που είχε αποσπάσει βραβείο σκηνοθεσίας και το 1995 για την ταινία «Βefore Sunrise», χτίζει μία σπουδή πάνω στις ανθρώπινες σχέσεις, ένα ρεαλιστικό δράμα ενηλικίωσης, πετυχαίνοντας ένα δωδεκαετή καλλιτεχνικό άθλο και ανοίγοντας νέους δρόμους για την πορεία του σινεμά.

Προκαλώντας την απορία θεατών και ειδικών, το ανθρώπινο σινεμά του Λινκλέιτερ δεν  ήταν το μόνο που αδικήθηκε, αλλά και το καταιγιστικό, βρετανικό «71» για την πολιτική ιστορία του φλεγόμενου Μπέλφαστ του 1971, το οποίο καθήλωσε το σινεφίλ κοινό.

Η επέλαση του ασιατικού σινεμά δεν σταμάτησε στη Χρυσή Άρκτο. Βραβείο Γυναικείου Ρόλου απέσπασε δίκαια η Χάρου Κουρόκι για το «The Little House» του Γιόζι Γιαμάντα, ενώ το Βραβείο Καλλιτεχνικού Επιτεύγματος απονεμήθηκε στον Ζeng Jian για τη διεύθυνση φωτογραφίας στην ταινία «Blind Massage” του Λου Γε.

 Το μοναδικό βραβείο, που δεν αποτέλεσε έκπληξη, ήταν η Αργυρή Άρκτος Καλύτερου Σεναρίου για το γερμανικό θρησκευτικό δράμα «Κreuzweg».

Τιμώντας για μία ακόμη φορά τον ανεξάρτητο αμερικάνικο κινηματογράφο, η κριτική επιτροπή απένειμε στον Γουές Άντερσον το Μεγάλο Βραβείο Επιτροπής για το άρτιο αισθητικά “The Grand Budapest Hotel”, ενώ το ειδικό βραβείο Alfred Bauer απέσπασε ο κορυφαίος Γάλλος σκηνοθέτης Αλέν Ρενέ για την ταινία «Aimer, Boire et Chanter».

Μπορεί η απονομή των βραβείων να προκάλεσε γκρίνια και ποικίλα σχόλια στα ηλεκτρονικά και έντυπα μέσα, αλλά η ουσία παραμένει ότι το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου στέφθηκε με επιτυχία, προσελκύοντας αριθμό ρεκόρ θεατών (κοντά στους 500.000)για τις πάνω από 400 ταινίες από κάθε γωνιά του κόσμου. Καλές ή κακές ταινίες, την επόμενη μέρα ενός Φεστιβάλ, αυτό που μένει είναι η έμπρακτη αγάπη του θεατή για τον κινηματογράφο.

 Δέσποινα-Ηλέκτρα Βούλγαρη

The post Ανάμεικτα συναισθήματα για τις βραβεύσεις αλλά και με ρεκόρ προσέλευσης έκλεισε η Μπερλινάλε appeared first on screeneye.gr.

Χρυσή Αρκτος (Καλύτερη Ταινία)

Black Coal, Thin Ice του Ντιάο Γινάν( Κίνα)

Αργυρή Αρκτος (Μεγάλο Βραβείο Επιτροπής)

“The Grand Budapest Hotel” του Γουές Άντερσον( Η.Π.Α)

Αργυρή Αρκτος (Καλύτερης Σκηνοθεσίας)

  “Boyhood” του Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ( Η.Π.Α)

Αργυρή Αρκτος (Καλύτερου Γυναικείου Ρόλου)

Haru Kuroki in Chiisai Ouchi (The Little House) by Yoji Yamada( Ιαπωνία)

Αργυρή Αρκτος (Καλύτερου Ανδρικού Ρόλου)

Liao Fan (Black Coal, Thin Ice) του  Diao Yinan( Κίνα)

ΑργυρήΑρκτος (Καλύτερο Σενάριο)

“Stations of the Cross” των Dietrich Brüggemann & Anna Brüggemann( Γερμανία)

Βραβείο Αλφρεντ Μπάουερ( Νέων Προοπτικών)

“Life of Riley” του Αλέν Ρενέ( Γαλλία)

Βραβείο Πανοράματος Μεγάλου Μήκους

“Güeros”  του Αλόνσο Ρουιζπαλάθιος (Μεξικο)

Αργυρή Άρκτος Καλλιτεχνικής Συνεισφοράς

Zeng Jian για τη διεύθυνση φωτογραφίας στην ταινία

Tui Na (Blind Massage) (Ιαπωνία) 

Χρυσή Αρκτος  Μικρού Μήκους

“As Long as Shotguns Remain” των Καρολίν Πογκί και Τζόναθαν Βίνελ( Γαλλία)

Αργυρή Αρκτος Μικρού Μήκους

‘Laborat’ του Γκυγιώμ Kαγιώ ( Γερμανία)

The post “Παγώσαμε” με τα βραβεία του Φ. Βερολίνου. Αδικήθηκε το “Boyhood” του Λινκλέιτερ και το Βρετανικό ” 71″. Χρυσή Άρκτος για το κινέζικο ” Μαύρο Κάρβουνο, λεπτός Πάγος”. appeared first on screeneye.gr.

Ανταποκρίση: Βάλυ Μουκανάκη

Ο Αθανάσιος Καρανικόλας, μία ενδιαφέρουσα φωνή της σύγχρονης κινηματογραφικής σκηνής, με τη νέα του ταινία «Στο Σπίτι» επανέρχεται για μία ακόμη φορά στο Φεστιβάλ Βερολίνου κερδίζοντας τις εντυπώσεις και το βραβείο της Οικουμενικής Επιτροπής στο τμήμα Forum.

Η ταινία βασίζεται στην ιστορία της Νάντιας, μιας μετανάστριας από τη Γεωργία, που εργάζεται ως οικιακή βοηθός στο σπίτι μιας εύπορης οικογένειας. Ζώντας μαζί  για παραπάνω από μία δεκαετία, έχουν αναπτυχθεί μεταξύ τους προσωπικοί δεσμοί που ξεφεύγουν από την εργασιακή  σχέση. Η Νάντια αντιμετωπίζεται ως μέλος της οικογένειας  μέχρι τη στιγμή που θα διαγνωσθεί ότι πάσχει από κάποια σοβαρή ασθένεια. Τότε θα χάσει τη δουλειά της, θα έρθει αντιμέτωπη με τη μοναξιά και με το άλλο πρόσωπο των ανθρώπων που θεωρούσε δικούς της.

Η Νάντια, η οποία ερμηνεύεται υποδειγματικά από τη Μαρία Καλλιμάνη, είναι ένας άνθρωπος που αντιμετωπίζει τις δυσκολίες της ζωής με διακριτικότητα και αξιοπρέπεια, ακόμα κι όταν βιώνει την εγκατάλειψη. Η απλότητα και το βάθος της προσωπικότητάς της υπαγορεύουν και το ύφος της ταινίας, η λιτότητα της οποίας είναι εμφανής ακόμα και στα σκηνικά, στα κουστούμια (τα οποία περιέργως παραμένουν ίδια καθ’ όλη τη διάρκεια της ταινίας) αλλά και στην ελάχιστη ύπαρξη μουσικής.

Ο σκηνοθέτης ισχυρίζεται ότι παρά τις σχέσεις στοργής και εγγύτητας που αναπτύσσονται ανάμεσα σε μια οικογένεια και σε μια οικιακή βοηθό, υπάρχει πάντα ένας τοίχος που τους χωρίζει, ο οποίος αποκαλύπτεται στις δύσκολες συγκυρίες και απορρέει από τη διαφορά κοινωνικού στάτους.

 Η ταινία κινείται σε ήπιους και ήσυχους ρυθμούς χωρίς να καταφεύγει σε φθηνούς συναισθηματισμούς και περιττά ξεσπάσματα. Παρόλο που τα έντονα συναισθήματα της ηρωίδας και η αντιμετώπισή της από την οικογένεια αποτελούν τον κύριο άξονα της ταινίας, η προσέγγιση του σκηνοθέτη δεν είναι συναισθηματική. Ο Καρανικόλας επιλέγει μια θέση αποστασιοποίησης, από την οποία παρατηρεί και διεισδύει στην καθημερινότητα των ηρώων του, εξετάζει και με τον τρόπο του σχολιάζει μια κοινωνική πραγματικότητα. Επιτυγχάνει εν τέλει να προβληματίσει και όχι τόσο να συγκινήσει, θέτοντας ερωτήματα σχετικά με τα όρια που θέτουν οι άνθρωποι, την αδυναμία τους να παραδεχτούν την ύπαρξή τους και κατ’ επέκταση να τα ξεπεράσουν.

The post Κριτική για το ελληνικό ” Στο Σπίτι” που κέρδισε βραβείο Οικουμενικής Επιτροπής στο Φ.Βερολίνου appeared first on screeneye.gr.

Ανταπόκριση Ιάκωβος Γωγάκης

Το σινεμά δεν χρειάζεται  κρυμμένα νοήματα, πολύπλοκους χαρακτήρες, φτιαχτούς συναισθηματισμούς για να μας ανυψώσει στα αλήθεια. Το « Boyhood» αποτελεί μια μεγάλη στιγμή της 7ης τέχνης γιατί ο Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ με απλές κινήσεις πάνω στην κινηματογραφική σκακιέρα θα φωτίσει ένα κομμάτι από τον κύκλο της ζωής,  που δεν φτάνει μέχρι τον θάνατο, αλλά μέχρι την ενηλικίωση του κεντρικού προσώπου, κλείνοντας μας το μάτι για το δεύτερο μέρος ίσως μετά από 10 και βάλε χρόνια.  Ο σκηνοθέτης καταδύει  σε μια φαμίλια και προσδίδει σε αυτήν χαρακτηριστικά που ξεπερνούν τα Αμερικάνικα σύνορα, και με τον ατόφιο του ρεαλισμό διανθισμένου με χιούμορ, δημιουργεί  απλούς φιλοσοφικούς στοχασμούς για την πορεία των ανθρώπων στο κόσμο τούτο, για τις επιλογές τους, τις εντάσεις και τις αντιφάσεις τους, χωρίς να κατακρίνει κανέναν.

Τα τελευταία 13 χρόνια ο σκηνοθέτης από το Τέξας έχοντας δίπλα του αγαπημένους συνεργάτες κατέγραφε διακεκομμένα τη διαδρομή 4 προσώπων, του πατέρα( Ίθαν Χόκ), της μητέρας (Πατρίσια Αρκέτ), της κόρης( Ταμάρα Τζολέιν) κι εστιάζοντας ιδιαίτερα στο μικρό τους γιο τον Μέισον(Ελαρ Κολτρέιν).

Ο Λινκλέιτερ δημιουργεί ένα αξιοθαύμαστο κινηματογραφικό ενσταντανέ 163 λεπτών, όπου εναλλάσσεται περίτεχνα η δεμένη οικογενειακή ζωή, έπειτα επέρχεται η ασυμφωνία χαρακτήρων και το διαζύγιο του ζευγαριού, καρέ καρέ ο τρόπος που βιώνουν τα παιδιά αυτή την αλλαγή, όπως επίσης και η ανάγκη των δύο γονέων για επαγγελματική και προσωπική ηρεμία.

Ο Λινκλέιτερ υπονομεύει ορθά τη φλυαρία των χαρακτήρων που είχαμε δει στις προηγούμενες του ταινίες «Πριν το Ξημέρωμα», «Πριν το Ηλιοβασίλεμα», «Πριν τα Μεσάνυχτα», κρατάει το αισιόδοξο ρομαντικό του στυλ, προσαρμόζοντας το όχι σε κάποια φανταστική ιστορία αλλά στη πραγματική ζωή, με πρόσωπα και περιστατικά οικεία σε όλους.

Η ταινία αυτή επειδή ξεκίνησε και ολοκληρώθηκε μέσα σε διάστημα αρκετών ετών, βλέπουμε τις τεχνολογικές, μουσικές, κι άλλες αλλαγές που επήλθαν τα τελευταία χρόνια όσο η ιστορία διαδραματίζεται.Στο επίκεντρο είναι ο νεαρός Μέισον αλλά ο σκηνοθέτης θα βρει την αφορμή για να σαρκάσει τις παραδοσιακές αντιλήψεις του τόπου καταγωγής του, του Τέξας ,για την εμμονή στη ψήφο προς τους Ρεπουμπλικάνους, για την οπλοκατοχή και τις θρησκευτικές αντιλήψεις.

Όμως το « Boyhood» είναι πάνω απ’όλα μια ωδή για τα ανήλικα παιδιά για τους ενήλικους γονείς και για τον συνεχή επαναπροσδιορισμό τους, μέσα σε κοινωνικές και διαπροσωπικές συνθήκες διαρκώς ευμετάβλητες .

Μια ταινία που μας κλείνει το μάτι για τη συνέχεια της κάποια στιγμή, ένα έργο που ρίχνει γερή σφαλιάρα στον υπερεκτιμημένο Τέρενς Μάλικ και στο δικό του « Δέντρο της Ζωής». Αυτή είναι η πραγματική ζωή όπως την καταγράφει αριστουργηματικά   ο Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ.

The post Το Αριστουργηματικό ” Boyhood” του Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ. Η κριτική μας από Φ. Βερολίνου appeared first on screeneye.gr.

  Ανταπόκριση Δέσποινα-Ηλέκτρα  Βούλγαρη

Το «20.000 Days on Earth» δεν είναι ένα συνηθισμένο μουσικό βιογραφικό ντοκιμαντέρ. Ο Νικ Κέιβ, όπως δήλωσε και ο ίδιος, δεν εμπιστεύεται τη φόρμα της βιογραφίας και για αυτό δεν είναι τυχαία η επιλογή των σκηνοθετών. Οι  δύο αναγνωρισμένοι Βρετανοί εικαστικοί , ο Ίαν Φόρσαϊθ  και η Τζέιν Πόλαρντ, πλέκουν με αριστοτεχνικό τρόπο τη φαντασία και την πραγματικότητα, καθώς ξεδιπλώνεται η προσωπικότητα της σύνθετης περσόνας, μίας από τις πιο επιδραστικές φιγούρες της ροκ, του Νικ Κέιβ. Πέρα από ένα καταιγιστικό μοντάζ εικόνων από την αρχή της ζωής του καλλιτέχνη μέχρι και σήμερα, με το οποίο ξεκινά η ταινία, τίποτα δεν μας θυμίζει κλασικό ντοκιμαντέρ.

Η αφήγηση ξεκινά με τον πρωταγωνιστή να ξυπνά σαν από όνειρο μετά από 19.999 μέρες ζωής στην κρεβατοκάμαρα του σπιτιού του, στο Μπράιτον της Μεγάλης Βρετανίας, στο πλευρό της γυναίκας του, σε ένα πλάνο αναφορά στο εξώφυλλο του πιο προσφάτου δίσκου του με τους Bad Seeds.

Ο Βρετανός συγγραφέας Ντάριαν Λίντερ παίζει τον ρόλο του ψυχαναλυτή και ο Κέιβ στον ρόλο του ασθενή μας αποκαλύπτει για την παιδική του ηλικία στην Αυστραλία, για την ιδιαίτερη σχέση με τον πατέρα του, για το Θεό και την πίστη, για την πρώτη σεξουαλική του εμπειρία και την οικογένεια, για τη σχέση του με τα ναρκωτικά, ενώ δεν διστάζει να εκφράσει και τον μεγαλύτερο του φόβο: την απώλεια της μνήμης, γιατί ,σύμφωνα με τον ίδιο, είμαστε οι αναμνήσεις μας. Σε ένα από τα πιο ατμοσφαιρικά μέρη της ταινίας, ο Κέιβ οδηγεί μία μαύρη Jaguar στους δρόμους της αγαπημένης του πόλης, το Μπράιτον, φιλοξενώντας διάσημους συνεπιβάτες , οι οποίοι δεν διστάζουν να απαντήσουν στις ερωτήσεις του μουσικού. Ο Ρέι Γουίνστον, πρωταγωνιστής της ταινίας «The Proposition», της οποίας το σενάριο υπογράφει ο Κέιβ, ο Γερμανός μουσικός και πρώην κιθαρίστας των Bad Seeds Μπλίξα Μπάργκελντ, βρίσκεται με τον ίδιο για πρώτη φορά μετά την αποχώρησή του από την μπάντα, ενώ η Κάιλι Μινόγκ, με την οποία συνεργάστηκε ο μουσικός για το άκρως επιτυχημένο «Where the wild roses grow», δίνει την οπτική της για τη σχέση κοινού και καλλιτέχνη.

«Θέλαμε να παραβιάσουμε τους κανόνες του τυπικού μουσικού ντοκιμαντέρ», δήλωσαν οι νεαροί σκηνοθέτες λίγο μετά την προβολή της ταινίας, και το κατάφεραν μέσω της ατμοσφαιρικά λυρικής κινηματογράφησης, με τις γεμάτες ηλεκτρισμό μουσικές στιγμές και την υπνωτική φωτογραφία του Έρικ Γουίλσον. Εξάλλου πέρα από τη βράβευση για την σκηνοθεσία της ταινίας από την κριτική επιτροπή του Φεστιβάλ στο Sundance, δεν είναι τυχαία και η βράβευση του Τζόναθαναν Έιμος για το μοντάζ, η δεξιοτεχνία του οποίου μας ταξιδεύει στις πτυχές του δαιδαλώδους μυαλού του καλλιτέχνη. Η ταινία, ή αλλιώς το docufiction όπως το προσδιόρισαν ξένοι κριτικοί, δεν απευθύνεται μόνο στους θαυμαστές της μουσικής του Νικ Κέιβ και των Βad Seeds. Το καθηλωτικό μοντάζ στιγμιότυπων από συναυλίες των τελευταίων χρόνων του τραγουδοποιού υπό τους ήχους του κομματιού «Jubilee Street» δεν αφήνει κανένα περιθώριο, ακόμη και στον πιο δύσπιστο θεατή, να μείνει ασυγκίνητος.

Δέσποινα-Ηλέκτρα Βούλγαρη

The post Ανταπόκριση από το 64ο Φεστιβάλ Βερολίνου: Βρεθήκαμε στην ευρωπαϊκή πρεμιέρα του ντοκιμαντέρ για τη ζωή του Νικ Κέιβ appeared first on screeneye.gr.

Ανταπόκριση: Ιάκωβος Γωγάκης

Με αποχωρήσεις, αποδοκιμασίες αλλά και χειροκροτήματα, υποδέχθηκε στο Βερολίνο ο δημοσιογραφικός κόσμος την πρώτη προβολή του  Μικρού Ψαριού ή όπως το λένε διεθνώς ” Stratos”.

Ο ελληνοκύπριος σκηνοθέτης γνωστός τοις πάσι για το « Σπιρτόκουτο» για τη « Ψυχή στο Στόμα» και για τον « Μαχαιροβγάλτη» δοκιμάζεται για πρώτη φορά μακριά από την Ελλάδα και δημιουργεί τα ίδια συναισθήματα και στο εξωτερικό. Ένας Αμερικάνος παραγωγός μας έλεγε προ ημερών ότι είναι μία από τις καλύτερες ταινίες που έχει δει τα τελευταία χρόνια, και μια Πολωνή φίλη δημοσιογράφος θα την έριχνε στο πυρ το εξώτερο.

Ο Γιάννης Οικονομίδης όπως μας έχει συνηθίσει, θα φτιάξει για μία ακόμα φορά τους γνώριμους αρχετυπικούς του χαρακτήρες που κινούνται στα άκρα και στο περιθώριο. Είναι άτομα που οι σκοτεινές τους διαδρομές δεν συναντούν τον δρόμο της ηθικής και η εμπιστοσύνη ανταμείβεται πάντα με προδοσία.Η λεκτική βία εξακολουθεί να είναι πανταχού παρούσα, με όλες τις επαναλήψεις της και τις υπερβολές της, όπως αποτυπώνεται σε όλα τα έργα του σκηνοθέτη.

Αν παραδεχτούμε ότι ο Οικονομίδης στάθηκε πηγή έμπνευσης νέων Ελλήνων σκηνοθετών( Γεωργόπουλος, Σερβετάς), τώρα  με το « Μικρό Ψάρι» ο Οικονομίδης αποκαλύπτει και από πού ο ίδιος μπορεί να  εμπνέεται. Ο τρόπος με τον οποίο χειρίστηκε τον αγαπημένο του συνεργάτη Βαγγέλη Μουρίκη, του κατ’ επάγγελμα  εκτελεστή συμβολαίων θανάτου αλλά και οι ηθικές αναλαμπές του, ταυτίζονται με αυτές του Δανού σκηνοθέτη Νίκολας Γουίντινγκ Ρεφν( Drive, Pusher) χωρίς βέβαια εδώ να υπάρχουν φανταστικές αναφορές αλλά απόλυτα ρεαλιστικές.

Η ταινία ανοίγει με τον Στράτο ( Βαγγέλη Μουρίκη) να βρίσκεται σε μια αλάνα πίσω από παρατημένα τρόλεϊ και να διαπράττει φόνο. Είναι ένας υπάλληλος φούρνου που πλάθει κουλουράκια αλλά ταυτόχρονα και  κατά παραγγελία φονιάς που αμείβεται αδρά για τις υπηρεσίες του.

Μαθαίνουμε ότι ο Στράτος έκανε φυλακή και κάποιος ονόματι Λεωνίδας που βρίσκεται ακόμα στη στενή του έσωσε τη ζωή. Ο Λεωνίδας ζητά από τον Στράτο να καλύψει ένα μεγάλο μέρος της χρηματικής εγγύησης για να αποφυλακιστεί. Ο κεντρικός ήρωας κρατάει αποστάσεις από τον «σωτήρα» του, και δεν δείχνει πρόθυμος να βοηθήσει. Η γυναίκα του Λεωνίδα( την οποία ερμηνεύει η Πόπη Τσαπανίδου) κι ένας κοινός τους φίλος (Γιάννης Τσορτέκης), θα τον πείσουν να δώσει τελικά τα λεφτά. Αλλά ποτέ δεν θα φτάσουν στον Λεωνίδα.

Σε μια παράλληλη ιστορία που εξελίσσεται ένα πρόσωπο του υπόκοσμου, ο Πετρόπουλος (Γιώργος Γιαννόπουλος) που δρα κι ως τοκογλύφος, εκβιάζει τους γείτονες και φίλους του  Στράτου(Βίκυ Παπαδοπούλου-Πετρος Ζερβός)με διάφορους τρόπους, αλλά φαίνεται ότι και αυτοί του οι φίλοι έχουν παραδώσει οποιοδήποτε ίχνος ανθρωπιάς και αξιοπρέπειας.

Ο σκηνοθέτης με την αντισυμβατικότητα που   τον χαρακτηρίζει θα περίμενε κανείς από τον τίτλο και μόνο να συνέδεε συμβολικά το « Μικρό Ψάρι» με το « Μεγάλο» πάνω στη βάση της κοινωνικής και πολιτικής πραγματικότητας των ημερών. Αυτό περνάει ξώφαλτσα μέσα από 1-2 περιστατικά, το έργο ακολουθεί πλήρως ένα ρεαλιστικό-πεσιμιστικό μοτίβο για την σαπίλα των ανθρώπων και του κοινωνικού συνόλου χωρίς από κάπου να φαίνεται φως.

Καλοσχεδιασμένά όλα τα εξωτερικά του πλάνα, φοβερή η μουσική που επιλέχθηκε, ο Βαγγέλης Μουρίκης κινείται στο ίδιο επίπεδο ερμηνείας με όλες τις ταινίες που πρωταγωνιστεί, η έκπληξη όμως έρχεται από τους δευτερεύοντες ρόλους-γραφικές καρικατούρες- που κάποιοι εξ’ αυτών  όπως του Γιάννης Τσορτέκη( φίλος Στράτου που τον εξαπατά) και του Πέτρου Ζερβού( επίσης φίλος Στράτου που βγάζει τη γυναίκα και το παιδί του στο κλαρί) πραγματικά  να ξεχωρίζουν.

‘Ο Οικονομίδης γνωρίζει τις κατηγορίες που του προσάπτουν όλα αυτά τα χρόνια, επιμένει και λέει «αυτό τον κόσμο γνωρίζω με αυτόν θα καταπιάνομαι», του αναγνωρίζουμε αυτή του τη στάση, λέει όμως και κάτι άλλο. Ότι ο ελληνικός κινηματογράφος θα παραμείνει « βιοτέχνης» του παγκόσμιου σινεμά εάν εξακολουθήσει ο κόσμος να σνομπάρει τις ελληνικές ταινίες.

Παραμένει όμως ένα ερώτημα, εάν αυτός ο κινηματογράφος του Οικονομίδη που κάποιοι από μας ( όπως ο γραφών) αγαπάμε αληθινά, θα μπορέσει να συγκινήσει το ελληνικό ακροατήριο, ή εάν ο κόσμος θεωρήσει ότι κάθε φορά βλέπει μικρές παραλλαγές πάνω-κάτω πανομοιότυπων ιστοριών”.

The post Άναψε φωτιές. Διχάζει και εκτός συνόρων ο κινηματογράφος του Γ. Οικονομίδη. Η κριτική μας για το « Μικρό Ψάρι» appeared first on screeneye.gr.

Το animation ντοκιμαντέρ του Μισέλ Γκοντρί ( Αιώνια Λιακάδα ενός Καθαρού Μυαλού) με τον ευρηματικό τίτλο “Is The Man Who is Tall happy?” που καταγράφει τις συνομιλίες του σκηνοθέτη με τον φιλόσοφο και γλωσσολόγο Νόαμ Τσόμσκι παρουσιάζεται αυτές τις μέρες στο Φεστιβάλ του Βερολίνου με όλες τις προβολές να είναι sold out. O ίδιος ο σκηνοθέτης περιγράφει με ενθουσιασμό την συνάντησή του με τον περίφημο ακαδημαϊκό, στο Screeneye και στην Ναταλία Αργυράκη.

«Οι συζητήσεις μου με τον Τσόμσκι ήταν έντονες, πολυσύνθετες και πάντα ανθρώπινες» μας λέει ο Γκoντρί.

«Δώσαμε έμφαση σε γλωσσικά θέματα, μιλήσαμε για την θεωρία του μπιγκ μπανγκ και για τον αστρονόμο Έντγουιν Χαμπλ» αναφέρει ο Γκοντρί  και προσθέτει ότι η σχέση που αναπτύχθηκε με τον Νόαμ Τσόμσκι ήταν σαν πατέρα και γιου, περίμενα με αγωνία τα σχόλιά του, καταλήγει ο Γάλλος σκηνοθέτης.

Αυτό που θα κρατήσει από τις συναντήσεις με τον Αμερικάνο φιλόσοφο είναι η ανθρωπιά του, ο σεβασμός του στον διαφορετικό τρόπο ζωής και τα πιστεύω των ανθρώπων.

Θα τον ενδιέφερε να συνεχίσει αυτού του είδους τα ντοκιμαντέρ και   να πάρει και από άλλες προσωπικότητες συνέντευξη, όπως ο μουσικός παραγωγός Κουίνσι Τζόουνς.

«Ο Τσόμσκι μιλάει πολύ για το τι συμβαίνει στην  Ελλάδα και θα ήθελα να μάθω ακόμα  περισσότερα» καταλήγει ο Μισέλ Γκοντρί

Ολόκληρη η συνέντευξη προσεχώς στο Screeneye

The post Συνομιλούμε με το Γάλλο σκηνοθέτη Μισέλ Γκοντρί για το ντοκιμαντέρ στον Νόαμ Τσόμσκι appeared first on screeneye.gr.

Ανταπόκριση: Ιάκωβος Γωγάκης

Οι διοργανωτές του Φεστιβάλ Βερολίνου άνοιξαν για πρώτη φορά στην ιστορία του θεσμού την πόρτα σε ταινία από την Αιθιοπία. Το « Difret» του νεαρού σκηνοθέτη  Zeresenay Berhane Mehari συγκαταλέγεται στα φαβορί για τουλάχιστον ένα βραβείο, αυτό του κοινού, το έχει ήδη κερδίσει στο Sundance πριν μερικές μέρες.

Το έργο  θα μπορούσε να συμπεριληφθεί στο διαγωνιστικό τμήμα αλλά προβάλλεται στην κατηγορία του Πανοράματος.

Ένα 14χρόνο κορίτσι η Hirut που ζει με την οικογένεια της στην ύπαιθρο της Αιθιοπίας  που θα την απαγάγουν 5 άνδρες και ένας από αυτούς θα την βιάσει. Το νεαρό κορίτσι θα προσπαθήσει να δραπετεύσει και στην αυτοάμυνα της απάνω θα σκοτώσει έναν από αυτούς.

Στην Αιθιοπία την εποχή που διαδραματιζόταν αυτό το πραγματικό περιστατικό τα λαϊκά δικαστήρια είχαν το πάνω χέρι και η ποινή για την Hirut θα ήταν ο θάνατος. Στην ιστορία  εμπλέκεται μια ακτιβίστρια που υπερασπίζεται τα δικαιώματα των γυναικών και θα καταφέρει να οδηγήσει την υπόθεση μέχρι την επίσημη δικαιοσύνη.

Το έργο θα επιτύχει όχι μόνο να διηγηθεί ένα πραγματικό περιστατικό αλλά θα παρουσιάσει προς τα έξω ένα διαφορετικό πρόσωπο μιας χώρας και  ενός λαού που όλοι εμείς τον έχουμε ταυτίσει με την απόλυτη φτώχια και την εξαθλίωση.

Ο Zeresenay Berhane Mehari  βγάζει στο φως ένα υπαρκτό συμβάν  που έγινε το 1996 αλλά με τέτοιο τρόπο ώστε να συνδυάσει τις αντιθέσεις, τις νοοτροπίες, τη κουλτούρα και ένα τεράστιο χάσμα των αντιλήψεων όσων ζουν στις πόλεις με αυτούς που ζουν στην επαρχία.

Η ταινία μαγεύει με την αμεσότητα που προσφέρουν οι ερμηνείες των ερασιτεχνών πρωταγωνιστών της, συγκινεί με τον ρεαλισμό της και προβληματίζει για το τι μπορεί να εξακολουθεί να συμβαίνει εκεί που δεν υπάρχουν νόμοι ή εκεί που υπάρχουν αλλά δεν εφαρμόζονται.

Ο σκηνοθέτης που ζει 6 μήνες στην Αιθιοπία και τους υπόλοιπους στην Αμερική, δήλωσε στη συνέντευξη που παραχώρησε στο Screeneye

« Έμαθα για την ιστορία αυτή πριν από 8 χρόνια. Χρειάστηκε να ερευνήσω όλες τις πτυχές πριν προχωρήσω στο εγχείρημα. Η Αιθιοπία είναι μια χώρα με αντιθέσεις και αυτές ήθελα να αναδείξω. Οι αντιλήψεις στις μεγάλες πόλεις είναι διαφορετικές από αυτές στην επαρχία, κανείς βέβαια δεν ξέρει τι γίνεται πίσω από τις κλειστές πόρτες».

Στο τελευταίο στάδιο της παραγωγής συμμετείχε και η Αντζελίνα Τζολι.

Κριτική και ολόκληρη η συνέντευξη του Zeresenay Berhane Mehari  θα δημοσιευθεί είτε με την προβολή της ταινίας στους ελλ. κινηματογράφους( ακόμα δεν υπάρχει διανομέας) είτε με την πρώτη αφορμή που θα δοθεί.

Ιάκωβος Γωγάκης

The post Η καλύτερη ταινία, το «Difret» από την Αιθιοπία. Η πραγματική ιστορία της μικρής «Hirut» που μαγεύει την Μπερλινάλε appeared first on screeneye.gr.

Ανταπόκριση: Δέσποινα-Ηλέκτρα Βούλγαρη

Η επέλαση των ελληνικών ταινιών στο 64ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου ξεκίνησε: η ταινία «Να κάθεσαι και να κοιτάς» του Γιώργου Σερβετά προβλήθηκε χθες το βράδυ στο τμήμα Πανόραμα του 64ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου, λίγους μήνες μετά την πρεμιέρα της στο Φεστιβάλ του Τορόντο.

Σε ένα άγριο και λεηλατημένο τοπίο εκτυλίσσεται η ιστορία της νεαρής Αντιγόνης, η οποία επιστρέφει στον τόπο καταγωγής της για να διαπιστώσει την παρακμή μίας φαινομενικά ήρεμης κοινότητας. Η βία είναι το συνεκτικό στοιχείο που διαπερνά την κλειστή κοινωνία σε όλα τα επίπεδα: λεκτικά, σωματικά, σε βάρος του φυσικού περιβάλλοντος. Η πρωταγωνίστρια βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα τείχος σιωπής και το δίλημμα γίνεται ξεκάθαρο: να «καθίσει να κοιτά» ή να πάρει την κατάσταση στα χέρια της.

Μέσα στο απογυμνωμένο βιομηχανικό σκηνικό της ελληνικής επαρχίας οι ήρωες της ταινίας μένουν αδιάφοροι και αμέτοχοι, αποδέχονται τους νόμους της ζούγκλας –δίκαιο έχει ο πιο ισχυρός-, εθίζονται στην βία και στην υποταγή. Ο σκηνοθέτης στήνει ένα μεταμοντέρνο γουέστερν καθώς οι πρωταγωνιστές γίνονται έρμαια στην εξουσιομανία του κακού σερίφη. Οι νέοι διαφθείρονται, οι μεγαλύτεροι διαφθείρουν. Μία κοινωνία σε διαρκή πτώση.

Χαρακτηριστική για τη σαθρή κοινωνία που στήνει ο σκηνοθέτης  είναι η δήλωση του ίδιου για την έμπνευση της ταινίας : «οι διαδηλώσεις που ξέσπασαν στην Ελλάδα το 2008, λίγους μήνες πριν την “επίσημη” έναρξη της οικονομικής κρίσης, σήμαναν (ή μάλλον γιόρτασαν) το τέλος μιας “κουλτούρας επιθετικής ευημερίας”. Ένα τέτοιο περιβάλλον επέτρεψε στο χαρακτήρα της Αντιγόνης να αποκτήσει την αυτοπεποίθηση για να απαιτήσει ένα κόσμο στα μέτρα της».

Ο Γιώργος Σερβετάς με την δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του βουτάει στα βαθιά νερά του κοινωνικού σχολιασμού προκαλώντας το ενδιαφέρον του κινηματογραφόφιλου κοινού και δημιουργώντας προσδοκίες για το μέλλον.

Δέσποινα-Ηλέκτρα Βούλγαρη

The post Βρεθήκαμε στην επίσημη προβολή της ταινίας του Γ. Σερβετά ” Να Κάθεσαι και να Κοιτάς” στο Πανόραμα του Βερολίνου appeared first on screeneye.gr.

Η νεαρή σκηνοθέτις Κωνσταντίνα Κοτζαμάνη θα βρίσκεται στο Βερολίνο για να παρουσιάσει την 25 λέπτη μικρού μήκους  της με τίτλο «Washingtonia» που διεκδικεί ακόμα και το πρώτο βραβείο στη συγκεκριμένη κατηγορία. Η ταινία προβλήθηκε στην Αθήνα τον Σεπτέμβριο του 2013 στα πλαίσια του Open Air Film Festival που διοργανώνεται από  τις Νύχτες Πρεμιέρας.

Όπως μας ανέφερε “Το «Washingtonia» ολοκληρώθηκε μέσα σε ένα μήνα, συμπεριλαμβανομένου και του μοντάζ, γιατί υπήρχε  μια συγκεκριμένη προθεσμία υποβολής των αιτήσεων και προβολής των ταινιών στο Φεστιβάλ Αθηνών. Στη συνέχεια όμως, η ταινία πέρασε ξανά από τη διαδικασία του μοντάζ, κι έχοντας πια περισσότερο χρόνο στη διάθεση μου προχώρησα σε αλλαγές, όπως ακριβώς θα προβληθεί στο Βερολίνο”.

Υπήρχε κάποιο άτομο που σε στήριξε και  σε προέτρεψε να δοκιμαστείς και εκτός των ελληνικών συνόρων ή ήταν καθαρά δική σου επιλογή;
Η διαδικασία προώθησης των έργων μέσα από τα Φεστιβάλ ,είναι χρονοβόρα και πολυδάπανη, ιδιαίτερα όταν δεν υπάρχει ομάδα να σε στηρίζει όπως γίνεται στο εξωτερικό. Αλλά δεν βλέπω να υπάρχει άλλος αποδοτικότερος τρόπος για να επικοινωνήσει ένας δημιουργός τις ταινίες του με τον έξω κόσμο . Συνέπεσε χρονικά και κάπως έτσι την έστειλα στο Βερολίνο.

Από μια πρώτη ανάγνωση της περίληψης εικάζουμε ότι το έργο δεν κινείται σε ρεαλιστικά μονοπάτια αφήγησης. Όντως ισχύει κάτι τέτοιο ή αυτό που διαβάσαμε είναι παραπλανητικό; Πως θα το χαρακτήριζες;

Η σύνοψη αποτυπώνει την ατμόσφαιρα της ταινίας. Η αφήγηση είναι ρεαλιστική ωστόσο υπάρχουν πολλά μονοπάτια. Υπάρχουν και  αναφορές στη μυθολογία που κάνουν την αφήγηση ίσως πιο σύνθετη αλλά όχι λιγότερο ρεαλιστική.

Θα έλεγες ότι το έργο έχει χαρακτηριστικά στο επίπεδο είτε της τεχνικής ή του σεναρίου με τις 2 προηγούμενες σου ταινίες;

Δεν ξέρω τί σημαίνει ακολουθώ μια τεχνική. Δεν νιώθω ότι ακολούθησα μια τεχνική στις προηγούμενες δουλειές μου. Σεναριακά νομίζω ότι οι ταινίες μου έχουν κάτι κοινό. Γράφω για τους ανθρώπους και τα ζώα – ή – τα ζώα και για τους ανθρώπους.

Ακολουθείς ένα συγκεκριμένο μοτίβο σκηνοθετών που θαυμάζεις; Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σου σκηνοθέτες.

Δεν έχω αγαπημένους. Συνήθως λειτουργώ με το να κρατάω μέσα μου την τελευταία ταινία που μου άρεσε και σκέφτομαι έτσι τον σκηνοθέτη της. Για παράδειγμα πρόσφατα σκεφτόμουν την Lucrecia Martel με αφορμή μια σχετική συζήτηση που είχα.

Πως προσέγγισες τους ηθοποιούς και το τεχνικό τιμ. Συμμετείχαν γνωστοί και φίλοι όπως συνηθίζεται στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, ή λειτούργησες διαφορετικά;

Αυτή η ταινία είχε μια ιδιαιτερότητα. Δεν είχε σενάριο. Είχε ένα προσχέδιο. Επίσης αυτό το προσχέδιο χτιζόταν κάθε μέρα σε σχέση με τους χώρους τους ανθρώπους που πιστεύαμε ότι ταίριαζαν στο κλίμα της ταινίας. Όσοι πρωταγωνιστούν δεν είναι ηθοποιοί. Τους ανακαλύψαμε είτε από φίλους φίλων, είτε από τον δρόμο είτε τυχαία. Αντίστοιχα η βασική ομάδα συνεργατών αποτελείται από άτομα του πολύ στενού φιλικού μου κύκλου, που έχω ήδη ξαναδουλέψει μαζί τους. Ωστόσο ήρθαν και άτομα που δεν τα γνώριζα πιο πριν και με εμπιστεύτηκαν.

Αντιμετώπισες προβλήματα στη διαδικασία εξεύρεσης των πόρων. Στηρίχθηκες αποκλειστικά στην αυτοχρηματοδότηση ή υπήρξε στήριξη και από άλλες πηγές.

Δυστυχώς στηριχθήκαμε αποκλειστικά στα χρήματα του Ε.Κ.Κ που ήταν ελάχιστα. Σε κάθε ταινία αντιστοιχούσε  το ποσό των 5.000 ευρώ. Και λέω δυστυχώς γιατί ζοριστήκαμε πολύ, και οι άνθρωποι πληρώθηκαν συμβολικά, ουσιαστικά μόνο για τα έξοδά τους. Αλλά όλα έγιναν πολύ γρήγορα και δεν είχαμε χρόνο να ψάξουμε για άλλα χρήματα.

Πιστεύεις ανοίγει και άλλους δρόμους το διαγωνιστικό του Βερολίνου; Θα ήθελες η επόμενη σου ταινία να είναι μεγάλου μήκους ή θα συνεχίσεις με ένα ακόμα short.

Δεν ξέρω αν ανοίγει. Θα ήθελα να περιμένω να μου ανοίξει κάτι …
Σχεδιάζω να κάνω μια μικρού μήκους ακόμη. Την είχα ξεκινήσει σεναριακά αρκετό καιρό πριν.
Και μια μεγάλου… Το ένα δεν αποκλείει το άλλο…

washingtonia trailer/madame elli from Konstantina Kotzamani on Vimeo.

The post Η Κωνσταντίνα Κοτζαμάνη μιλάει για το «Washingtonia» λίγα 24ώρα πριν προβληθεί στην Μπερλινάλε appeared first on screeneye.gr.