Γράφει από τις ” Νύχτες Πρεμιέρας” η Δέσποινα-Ηλέκτρα Βούλγαρη

Με το πολυαναμενόμενο και δυνατό βιογραφικό ντοκιμαντέρ για τον Μπερτ Μπερνς( bang the bert berns story), τον άνθρωπο πίσω από τα μεγάλα χιτάκια, ξεκίνησε τις προβολές του το δημοφιλές τμήμα Μουσική και Φιλμ στις Νύχτες Πρεμιέρας, θέτοντας από την πρώτη μέρα του Φεστιβάλ ηχηρή υποψηφιότητα για βραβείο και κάνοντας το κοινό να αναρωτιέται αν πρόκειται για το καλύτερο μουσικό ντοκιμαντέρ της χρονιάς.

Τι συνδέει το “Twist And Shout” των Beatles, το “Piece of my heart ” της Έρμα Φράνκλιν (και αργότερα της Τζάνις Τζόπλιν) και το “Brown eyed girl” του Βαν Μόρισον; Ο άνθρωπος πίσω από αυτά, ο ενορχηστρωτής Μπερτ Μπερνς, ένας από τους σημαντικότερους και επιδραστικότερους παραγωγούς της αμερικανικής μουσικής βιομηχανίας των 60′s. Επτά χρόνια ήταν αρκετά για το Νεοϋορκέζο δισκογράφο να βάλει την υπογραφή του σε 51 ροκ, ποπ και σόουλ επιτυχίες πριν πεθάνει από καρδιακή ανακοπή στα 38 του, στα τέλη του 1967.

Χορταστικές λεπτομέρειες, μεστή αφήγηση, συνεντεύξεις του Πολ Μακάρτνεϊ, του Σόλομον Μπερκ, του Βαν Μόρισον και πολλών άλλων, σκιαγραφούν τη διαδρομή μέχρι τα πρώτα χιτάκια, την προσπάθεια του να καθιερωθεί ως παραγωγός και τη μάχη με τα δισκογραφικά θηρία, την επιτυχία, το χρήμα και την ίδρυση της εμβληματικής πια δισκογραφικής εταιρείας Βang. Παράλληλα στο προσκήνιο έρχεται και η σκοτεινή πλευρά της δισκογραφίας, τα τεράστια κέρδη, η αγωνία και ο τρόπος παραγωγής μίας ακόμη επιτυχίας δημιουργώντας μία σαφή εικόνα για την αμερικανική μουσική βιομηχανία της εποχής. Ο σκηνοθέτης και γιος του Μπερνς καταφέρνει να φωτίσει όλες τις πλευρές της προσωπικότητας και να τονίσει τις μυθικές διαστάσεις μίας καριέρας, που του εξασφάλισε φέτος την είσοδο στο Rock and Roll Hall of Fame. Εφευρετικός και ταλαντούχος, υποτιμημένος όσο λίγοι στο χώρο του, με μία τραγική προσωπική ιστορία που αντανακλάται στους σκοτεινούς και σπαρακτικούς στίχους των τραγουδιών του, (καθώς ήταν θαύμα που η ελαττωματική καρδιά του άντεξε ως τα 38 του χρόνια), η ιστορία του Μπερτ Μπερνς, εφάμιλλης καταραμένου ροκ σταρ, τον εκτοξεύει στο πάνθεον της μουσικής ιστορίας.

The post Τι συνδέει τους Beatles την Έρμα Φράνκλιν και τον Βαν Μόρισον; Η ηχηρή μουσική έναρξη στις ” Νύχτες” appeared first on screeneye.gr.

Το ντοκιμαντέρ Fire at Sea του Τζιανφράνκο Ρόσι, για το προσφυγικό και τους μετανάστες στην Λαμπεντούζα, κέρδισε τη Χρυσή Αρκτο του Φεστιβάλ Βερολίνου, έναμιση χρόνο μετά το Χρυσό Λέοντα της Βενετίας, για το ντοκιμαντέρ του Sacro Gra. Δεύτερο μεγάλο βραβείο δόθηκε στον Βόσνιο Ντάνις Τάνοβιτς για το πολιτικό έργο “Death In Sarajevo” και το βραβείο κριτικών κινηματογράφου Fipresci.

Αναλυτικά τα βραβεία:

Χρυσή Άρκτος καλύτερης ταινίας Fire At Sea, σκην. Gianfranco Rosi

Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΑΣ

Αργυρή Άρκτος Μεγάλου Βραβείου Κριτικής Επιτροπής Death In Sarajevo σκην. Danis Tanovic

Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΑΣ

Αργυρή Άρκτος Alfred Bauer Prize A Lullaby To The Sorrowful Mystery, σκην. Lav Diaz

Αργυρή Άρκτος καλύτερης σκηνοθεσίας Mia Hansen-Love για το Things To Come

Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΑΣ

Αργυρή Άρκτος Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας Trine Dyrholm για το The Commune

Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΑΣ

Αργυρή Άρκτος Καλύτερης Ανδρικής Ερμηνείας Majd Mastoura για το Hedi

Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΑΣ

Αργυρή Άρκτος Καλύτερου Σεναρίου Tomasz Wasilewski για το United States Of Love (Pol-Swe), σκην. Tomasz Wasilewski

Αργυρή Άρκτος Ξεχωριστής Καλλιτεχνικής Συνεισφοράς Mark Lee Ping-bing για τη διευθυνση φωτογραφίας στο Crosscurrent (China), σκην. Yang Chao

Καλύτερη ταινία πρωτοεμφανιζόμενου (€50,000) Hedi (Tun-Bel-Fr), Mohamed Ben Attia

Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΑΣ

Χρυσή Άρκτος καλύτερης ταινίας μικρού μήκους Batrachian’s Ballad (Balada de um Batráquio), Leonor Teles

The post Ανακοινώθηκαν τα βραβεία του Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου. Χρυσή Άρκτος στο “Fire at Sea” appeared first on screeneye.gr.

Συνέντευξη στον Ιάκωβο Γωγάκη

Τριάντα χρόνια νεότερος από τον γνωστότερο εκπρόσωπο του Τυνησιακού σινεμά Νουρί Μπουζίντ, και μια δεκαπενταετία από τον σκηνοθέτη της «Αντέλ» Αμπντελατίφ Κεσίς, ο μέχρι προσφάτως μικρομηκάς ρομαντικών ιστοριών   Μοχάμεντ Μπεν Άτια, έβαλε φαρδιά πλατιά την υπογραφή του στο 66ο Φεστιβάλ Βερολίνου, παρουσιάζοντας στο διαγωνιστικό τμήμα, ένα ισχυρό ερωτικό δράμα κοινωνικών αποχρώσεων, ενταγμένο στο ασταθές περιβάλλον της χώρας του, 4 χρόνια μετά την εξέγερση της νεολαίας, κατά του προέδρου  Μπεν Άλι, κοινώς  «Αραβική Άνοιξη». Το  «Hedi« κέρδισε τελικά το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη και βραβείο πρώτου Ανδρικού ρόλου στον Μαχντ Μαστούρα στο Φεστιβάλ Βερολίνου.

Ο  γεννημένος στην Τύνιδα  Μπεν Άτια και με πτυχίο «Οπτικοακουστικών Μέσων» στη Γαλλία, ήταν από τους μετρημένους στα δάχτυλα δημιουργούς, που στήριξαν ανοιχτά το ξεσηκωμό του 2011. Η ιστορία του θλιμμένου  πωλητή αυτοκινήτων της Peugeot, Χεντί, εγκλωβισμένος από την  αυταρχική του μητέρα,  που θέλει να τον παντρέψει άρον άρον και η γνωριμία του με την ανεξάρτητη υπάλληλο ενός ξενοδοχείου την Μαχντία, παρασύροντάς τον να εξερευνήσει και τα δικά του θέλω, συγκίνησε τους θρυλικούς αδερφούς Νταρντέν αναλαμβάνοντας τη παραγωγή του έργου.

«Η παραγωγός μου, είχε τη φαεινή  ιδέα να στείλω το σενάριο στους αδερφούς Νταρντέν, γνωρίζοντας πως η εταιρία τους καταπιάνεται με τη παραγωγή αρκετών πρότζεκτ, αποδεχόμενοι τελικά να το στηρίξουν. Το «Hedi» είναι μια ιστορία κοινωνικού ρεαλισμού, , άλλωστε το ύφος και το στιλ των Νταρντέν, επέδρασε καταλυτικά στον τρόπο που βλέπω το σινεμά», τονίζει στο Screeneye ο 39χρόνος σκηνοθέτης.

Τέσσερα χρόνια μετά την « Αραβική Άνοιξη», το όραμα των συμπατριωτών σου για ανάπτυξη, περιορισμό των ανισοτήτων, μεγαλύτερη ελευθερία και δημοκρατία φαίνεται πως κάπου έχει κολλήσει. Στο « Hedi» αποτυπώνεις με γλαφυρό και οδυνηρό τρόπο αυτή τη στασιμότητα και την απαισιοδοξία. Τελικά τι πήγε λάθος;

Θα συμφωνήσω μαζί σου. Με πολιτικούς και οικονομικούς όρους έχουμε μείνει στάσιμοι. Μπορώ να ισχυριστώ ακόμα,  πως το βασικό αίτημα της επανάστασης για μείωση των κοινωνικών ανισοτήτων δεν το έχουμε δει, αντίθετα έχει  διευρυνθεί το χάσμα ανάμεσα σε φτωχούς και πλούσιους. Όμως αλλαγές έχουν υπάρξει και είναι εμφανείς. Η Τυνησία άλλαξε. Είναι η πρώτη φορά  που η χώρα μου έχει ανακαλύψει την απόλυτη ελευθερία της έκφρασης, που δεν γνωρίζαμε τι θα πει αυτό στο παρελθόν, και το έργο θα έλεγα, πως δεν είναι απαισιόδοξο αλλά αισιόδοξο. Ο Χεντί  ανεξάρτητα από τις συγκεκριμένες του επιλογές ανακουφίστηκε, ανακάλυψε  τελικά τις πραγματικές του επιθυμίες και με αυτές θα πορευθεί. Το βλέμμα του στη τελευταία σκηνή δείχνει το μέλλον.

Στην Ελλάδα χρησιμοποιούμε την έκφραση « Η αγία ελληνική οικογένεια», ειρωνεία για το αίσθημα καταπίεσης των νέων από τον στενό τους περίγυρο. Παρατήρησα στο έργο καταστάσεις στην Τυνησία  παρόμοιες με τη δικιά μου χώρα και σε μεγαλύτερο βαθμό. Αποτελεί εξαίρεση ή τον κανόνα;

Υπάρχει υπερπροστασία και μια σκληρή παράδοση κανόνων που οφείλει το παιδί να ακολουθήσει. Το στάτους αυτό καταβροχθίζει τους αδύναμους χαρακτήρες και εφόρου ζωής μπορεί να καταπιέσουν τις επιθυμίες τους, χωρίς να μπορούν να το αλλάξουν. Είναι αδύνατον στην Τυνησία να φτάνεις τα 30, όπως ο Χεντί και να μην έχεις παντρευτεί.  Η επιδίωξη μου ήταν να δείξω τις ψυχολογικές διεργασίες ενός υποταγμένου στις παραδόσεις νέου, μέσα από μια απλή ερωτική ιστορία, που θα  τον οδηγήσει σε μια προσωπική επανάσταση.

Όπως και στις μικρού μήκους ταινίες σου, έτσι και εδώ, χρησιμοποιείς τον έρωτα και τον ρομαντικό ρεαλισμό ως το βασικό σου αφηγηματικό μέσον. Γιατί υποστηρίζεις σθεναρά αυτό το σεναριακό μοτίβο;

Το κοινό στην Τυνησία είναι εξοικειωμένο με τον ορθολογισμό και τις σκηνές βίας, τους βιασμούς και τη διεστραμμένη σεξουαλικότητα. Το τόσο απλό και ταυτόχρονα πολύπλοκό συναίσθημα του έρωτα, με στομάχια να σφίγγονται και τις καρδιές να χτυπάνε, αποτελεί ακόμα ταμπού στο προβεβλημένο σινεμά της χώρας. Ήθελα να παρουσιάσω τον έρωτα και το μυστήριο του, στην αγνή του μορφή, ένα φιλί, μια βαθιά συναισθηματική σεξουαλική πράξη.

Η κριτική μας για το “Hedi”

The post Συνέντευξη με τον Μοχάμεντ Μπεν Άτια, το νέο μεγάλο ταλέντο του παγκόσμιου σινεμά. Οι Νταρντέν τον πιστεύουν και εμείς μαζί appeared first on screeneye.gr.

Κριτική από Φ. Βερολίνου Ιάκωβος Γωγάκης

Τα οικογενειακά βιώματα και οι προσωπικές του εμπειρίες, μεγαλώνοντας μέσα σε ένα κοινόβιο μέχρι και τα 19 του χρόνια, είναι το κίνητρο του Δανού σκηνοθέτη της περίφημης « Οικογενειακής Γιορτής» και του  ψυχολογικού θρίλερ « The Hunt» Τόμας Βίντερμπεργκ – να κινηματογραφήσει το « The Commune» – ο ελληνικός τίτλος – « Η Κομμούνα», που διαγωνίζεται για τη Χρυσή Άρκτο του Βερολίνου.

Ήταν ηλίου φαεινότερον να περίμενε κανείς πως θα  δει -έχοντας υιοθετήσει τέτοιο τίτλο-,   ιστορίες που θα φώτιζαν τις καθημερινές στιγμές, μιας πολυάριθμης συγκατοίκησης, αφήνοντας  -τουλάχιστον- και μια αμυδρή πολιτική προσέγγιση για τις ασυνήθιστες στις μεσογειακές χώρες-αλλά όχι τόσο στις σκανδιναβικές- εμπειρίες μεσοαστικών οικογενειών , να μένουν οικειοθελώς κάτω από την ίδια στέγη.

Αντίθετα, το σενάριο μένει μέχρι τέλους πάνω στις ράγες του κοινωνικού ρεαλισμού και  δίνει όλο του το βάρος από το μισάωρο  και μετά, σε ένα εν εξελίξει ερωτικό τρίγωνο και τους τριγμούς που δημιουργούνται στα μέλη της κοινότητας, από το γεγονός αυτό. Το συγκεκριμένο κινηματογραφικό στερεότυπο, δηλαδή η κρίση της μέσης ηλικίας και η απιστία, μονοπωλούν τη πλοκή μέχρι και το τέλος της, αυτή είναι και η ουσιαστική και μεγάλη αδυναμία του έργου, σε μια παραλλαγή του  «American Beauty» και όσων ταινιών προηγήθηκαν και το ακολούθησαν, επικαλύπτοντας  τις  άλλες σημαντικές πτυχές, ενός ανεξερεύνητου κινηματογραφικού θέματος, από το τόσο κορεσμένο του ερωτικού τριγώνου.

Από την άλλη, υπάρχει και μια θετική ρομαντικού τύπου επιστροφή του σκηνοθέτη, στην εποχή του αποκαλούμενου δόγματος ’95 και αυτό φαίνεται από τα γυρίσματα σε φυσικούς χώρους και από τα μη στατικά του πλάνα.

Δεκαετία του ’70. Ο Έρικ είναι καθηγητής, η Άννα είναι παρουσιάστρια του κεντρικού δελτίου ειδήσεων της κρατικής τηλεόρασης στην Κοπεγχάγη. Έχουν και μια κόρη. Αποφασίζουν να αγοράσουν το πατρικό σπίτι του Έρικ, διακαής του πόθος, εδώ και χρόνια. Αρκετά λεφτά δεν υπάρχουν για τη συντήρηση του και τα τρέχοντα έξοδα και η Άννα του προτείνει να το μετατρέψουν σε κοινόβιο, καλώντας φίλους να μείνουν εκεί, υπογράφοντας ένα συμβόλαιο.  Οι φίλοι έφεραν δικούς τους φίλους, πέρασαν και κάποιον από ιντερβιού.  Μερικές εβδομάδες αργότερα ο  Έρικ θα τα φτιάξει με μια 24χρόνη φοιτήτρια του, την Έμμα και όπως είναι φυσικό τα πρώτα προβλήματα εμφανίζονται.

 Οι αναρχοσυνελεύσεις των ενοίκων,  ο παρατεταμένος τους  παλιμπαιδισμός και οι πολυήμερες φοιτητοκαταστάσεις, τον πρώτο καιρό μοιάζουν βγαλμένες από τον παράδεισο, δεν θα αργήσει όμως όλο αυτό να  καταστεί δυσλειτουργικό, για να χρειαστεί να ληφθούν σκληρές και αναπόφευκτα διασπαστικές αποφάσεις, με τη κολεκτίβα…εις τα εξ ων συνετέθη. Ιδού λοιπόν και το συμπέρασμα του Τόμας Βίντερμπεργκ. Η συλλογικότητα και η κοινή πορεία με φίλους, με συγκατοίκους, ακόμα και με όσους ενώνονται με τα δεσμά του γάμου, είναι επωφελής και ευεργετική για τη σημασία της γενναιοδωρίας και της προσφοράς, είναι και απρόβλεπτη έχει όρια, έχει διασπάσεις και χωρισμούς.

Υποθέτουμε πως ο εμπνευστής και σκηνοθέτης της ταινίας, βρίσκεται και σαν παρουσία μέσα στο έργο( εκτός από κομπάρσος σε μια σκηνή), κυρίως μέσα από τα μάτια της αμίλητης και θλιμμένης κόρης,   του εν διαστάσει πια ζεύγους.

Ο Δανός σκηνοθέτης σκιαγραφεί αμυδρά τους δευτερεύοντες χαρακτήρες(τα μέλη του κοινόβιου), βγάζοντας τους εντελώς έξω από το πλάνο του, συνεχίζοντας ένα μονότονο και ανελέητο σφυροκόπημα για το πώς θα καταλήξει ο γάμος του Έρικ και της Άννα.

The post Συγκάτοικοι είμαστε όλοι στην « Κομμούνα» του Τόμας Βίντερμπεργκ. Κριτική. appeared first on screeneye.gr.

Κριτική από Φ. Βερολίνου Ιάκωβος Γωγάκης

Κινηματογραφική κατασκευή για τις διακρίσεις και τα στερεότυπα μιας μερίδας  Αμερικανών έναντι των Μεξικανών και εν γένει των ξένων, αλλά  και τη τραγική ειρωνεία να συμβαίνει και το αντίστροφο, για την μετάλλαξη εν μια νυκτί όσων αποκτούν την αμερικανική ιθαγένεια, αρνούμενοι το παρελθόν τους, υιοθετώντας ακόμα και πιο ακραίες αντιλήψεις.

Ο 17χρόνος Νίρο χωρίς ταυτότητα, χωρίς χαρτιά, θα  ξεφύγει από το άγρυπνο μάτι των συνοριοφυλάκων και θα πηδήξει το φράχτη που χωρίζει το Μεξικό από τις Ηνωμένες Πολιτείες για να αναζητήσει τον αδερφό του και να βρει τη «γη της επαγγελίας», το δικό του αμερικανικό όνειρο. Διακαής του πόθος, να υπηρετήσει στον αμερικανικό στρατό.

Μέχρι να φτάσει στο Μπέβερλι Χιλς, θα συναντήσει τον Σέιμουρ και τη κόρη του, ξεκινώντας μαζί, ένα road-trip. Καθοδόν, ο μεσήλικας άντρας, αρχίζει να  αναπτύσσει  τις ιδέες του για την οπλοκατοχή, για την ενεργειακή πολιτική των Η.Π.Α, υιοθετώντας  δογματικές και συνωμοσιολογικές απόψεις, που αντιπροσωπεύουν ένα μεγάλο κομμάτι του αμερικανικού πληθυσμού.

Ο νεαρός μας ήρωας, βλέποντας την αστυνομία να πραγματοποιεί ελέγχους, θα το σκάσει και με τα πολλά, θα βρεθεί στην εντυπωσιακή βίλα που διαμένει ο αδερφός του, έρχεται όμως το πρώτο σοκ, όταν αντιλαμβάνεται πως δεν είναι ο ιδιοκτήτης της, αλλά ένας απλός επιστάτης της. Αν κάτι θα κερδίσει από την απρόσμενη του επίσκεψη, είναι μια ταυτότητα και ένα άλλο όνομα.  Το δεύτερο και μεγαλύτερο σοκ, είναι τη στιγμή που το όνειρο του, θα πάρει σάρκα και οστά, εργαζόμενος μετά από χρόνια στον αμερικανικό στρατό, αλλά η πραγματικότητα δεν είναι ακριβώς όπως τη φαντάζεται.

Το ζήτημα της ενσωμάτωσης των Μεξικανών στο αμερικανικό περιβάλλον απασχολεί όχι μόνο τους ακαδημαϊκούς, μα και τους κινηματογραφιστές, έχοντας ως σημείο αναφοράς -μεταξύ άλλων- τις ταινίες « Κάτω από το ίδιο Φεγγάρι» και το ντοκιμαντέρ « Από πού Πάμε Σπίτι μας», αλλά και την περσινή  αποτυχημένη ταινία του Ριπστάιν «600 Μίλια», που προβλήθηκε και στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.

Ο Αμερικανο-ιρανός σκηνοθέτης Ράφι Πιτς, στην πρώτη μισή ώρα, θα κατορθώσει να γεννήσει -για το εγχείρημα- του μεγάλες προσδοκίες, οι οποίες όσο ο χρόνος κυλάει, όλο και  θα εξανεμίζονται.

Η υποκριτική στόφα του ηθοποιού Μάικλ Χάρνει ( ερμηνεύει τον μεσήλικα άντρα, τον Σέιμουρ) θα κάνει τη διαφορά. Όταν ο Πιτς θα τον εξαφανίσει οριστικά και αμετάκλητα από το κάδρο, τότε στο έργο θα προκληθεί  η πρώτη ρωγμή . Προσδοκούσαμε, πως το ταξίδι από τη μια άκρη της Αμερικής μέχρι την άλλη, θα ξεδίπλωνε ένα πολύπλευρο και  ευρύ φάσμα αντιλήψεων και πεποιθήσεων, πλάθοντας  στο τέλος της διαδρομής, την προσωπικότητα του Μεξικανού Νίρο. Παραδόξως, ο σκηνοθέτης επιλέγει έναν άλλο δρόμο,  μακρολογίας και τριαντάλεπτης βίας( έμμεση αναφορά στον φονταμενταλισμό και στους θρησκευτικούς πολέμους),  για να επαναλάβει ενίοτε εύστοχα, αλλά τις περισσότερες φορές αδόκιμα ,την ισχυρή του πεποίθηση για τον αυξανόμενο κοινωνικό, εθνικό και φυλετικό διαχωρισμό των Αμερικανών,  αλλά και την αλλοτρίωση των μεταναστών, να γίνουν κάτι άλλο από αυτό που είναι.

The post ” Είμαι ο Νίρο”. Η πράσινη κάρτα οδηγεί στο αμερικανικό όνειρο και στον εφιάλτη μαζί appeared first on screeneye.gr.

Κριτική από Φ. Βερολίνου Ελίνα Τραιφόρου

Το «Genius», η πρώτη κινηματογραφική απόπειρα του θεατρικού σκηνοθέτη Μάικλ Γκράντατζ βρίσκεται στο διαγωνιστικό τμήμα της Berlinale και έχει Τζουντ Λο, Κόλιν Φερθ, Νικόλ Κίντμαν και Λόρα Λίνεϊ.

Η ταινία εξερευνά τη σχέση του συγγραφέα Τόμας Γουλφ(Τζουντ Λο) με τον επιμελητή κειμένων Μάξγουελ Πέρκινς (Κόλιν Φερθ), η οποία θα αποφέρει καρπούς, επιτυχία, κριτική και εμπορική αλλά και κρίση στις οικογένειες των δύο αντρών.

Δεν θέλει και πολλή σκέψη για να αντιληφθεί κανείς πως οι δύο χαρακτήρες λειτουργούν ως αντιθετικοί κι όμως συμπληρωματικοί πόλοι. Ο Γουλφ γράφει μυθιστορήματα πολλών χιλιάδων σελίδων και μαζί με τον Πέρκινς θα μάθει, με πόνο καρδιάς πολλές φορές, πως θα πρέπει να αποχωριστεί μεγάλο μέρος τους, ξεχωρίζοντας το ουσιώδες από το επουσιώδες. Τελικά ποιος είναι η ιδιοφυΐα; Και οι δύο μαζί, η συνεργασία τους είναι η πραγματική ιδιοφυΐα. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Γουλφ θέλησε να αφιερώσει το δεύτερο μυθιστόρημά του στον Πέρκινς.

Είναι πραγματικά απορίας άξιο πως γίνεται ο Τζουντ Λο να ερμηνεύει τόσο άσχημα, υπερβολικά, εκνευριστικά έναν τέτοιο ρόλο και ο Κόλιν Φερθ να ερμηνεύει τόσο κουμπωμένα και υποτονικά. Μήπως όμως με αυτή τη διαφορετική ερμηνευτική προσέγγιση ο Γκράντατζ απλά πάει ένα βήμα παραπέρα την συγγραφική προσέγγιση των δύο αντρών; Θέλω να πιστεύω ότι από την μία ο Γουλφ και η οικογένειά του εκπροσωπούν την υπερβολή σε χαρακτήρα και πένα, ενώ ο Πέρκινς κόβει προτάσεις και συναισθήματα σε μια οικογένεια πιο χαμηλών τόνων. Να σημειωθεί κι ότι παρότι προκαλεί γελοιότητα η σκηνή με την Νικόλ Κίντμαν που βγάζει ένα πιστόλι ο Κόλιν Φερθ της λέει «δεν νομίζεις ότι υπερδραματοποιείς;».

Αν ισχύουν όμως όλα αυτά η ταινία συνολικά γιατί μοιάζει τόσο κλισέ, στις λήψεις, στη μουσική επένδυση, στην όλη ατμόσφαιρα που εκπέμπει; Δεν θα έπρεπε κάποια στιγμή μέσα από αυτή την σύνδεση (με πινελιά κρυμμένης ομοφυλίας) των δύο αντρών να αλλάξουν τα δεδομένα έτσι ώστε ο Τζουντ Λο να γειώσει λίγο την ερμηνεία του ενώ ο Κόλιν Φερθ να την απογειώσει; Είναι αργά για δάκρυα και αργά για σύντμηση συναισθημάτων σε ένα χαρτί αλληλογραφίας. Η ερμηνευτική ασυμφωνία ξενίζει τόσο πολύ, που δεν μπορείς να καταλάβεις τι βρίσκει ο Πέρκινς στον Γουλφ, που κινείται και μιλάει με στόμφο σαν να βρίσκεται σε αρχαία ελληνική θεατρική παράσταση που θέλουμε να ξεχάσουμε. Η Νικόλ Κίντμαν ισχυρίζεται μέσα στο έργο πως της πήρε πολύ χρόνο για να μην νιώθει τίποτα. Κι όμως πήρε 104 λεπτά για να μην νιώσουμε στο τέλος τίποτα γι αυτό το έργο.

The post Στο θέατρο είναι Γκράντ…στο σινεμά; Το κινηματογραφικό ντεμπούτο του Μάικλ Γκράντατζ appeared first on screeneye.gr.

Κριτική από Φ. Βερολίνου  Ιάκωβος Γωγάκης

Ο Βόσνιος σκηνοθέτης Ντάνις Τάνοβιτς, βραβευμένος με Όσκαρ για το  αντιπολεμικό  αριστούργημα «No Man’s Land»  , επιστρέφει στο τόπο του πιο πρόσφατου του θριάμβου, όταν εδώ στο Φεστιβάλ Βερολίνου του ‘13, κέρδισε τρεις μεγάλες διακρίσεις (Ασημένια Άρκτο, Οικουμενικό Έπαινο Κριτικής Επιτροπής και  Ερμηνείας Πρωταγωνιστή), για το ντοκιμαντέρ  «Στιγμές στη Ζωή Ενός Ήρωα», κουνώντας το δάχτυλο στους συμπατριώτες του, για τον αυξανόμενο τους ατομικισμό,  θέτοντας προ των ευθυνών του, το  ανάλγητο και  βάναυσο κοινωνικό σύστημα της χώρας, αφήνοντας κυριολεκτικά αλλά  και μεταφορικά, μια οικογένεια Ρομά «στους πέντε δρόμους».

Ο τίτλος της φετινής του ταινίας « Θάνατος στο Σεράγιεβο»(Death In Sαragevo) επιβεβαίωσε τις υποψίες μας, για διεύρυνση του ίδιου προβληματισμού.

Ο διευθυντής του καλύτερου ξενοδοχείου της Βοσνίας ο Ομέρ, ετοιμάζεται να υποδεχτεί μια αντιπροσωπεία ευρωπαίων αξιωματούχων, προετοιμάζοντας  ένα δείπνο, επ’ ευκαιρία  των 100 χρόνων από τη λήξη του Ά Παγκόσμιου Πολέμου.

Η μεγάλη φιέστα μπορεί να εξελιχθεί σε φιάσκο, με τους εργαζόμενους- όπως του έχουν διαμηνύσει- να είναι έτοιμοι να κατέλθουν σε απεργία,  εάν δεν τους πληρώσει τα δεδουλευμένα 2 μηνών. Ο Ομέρ θα αντεπιτεθεί ζητώντας από τους μπράβους ενός στριπτιζάδικου που λειτουργεί στο υπόγειο, να ξυλοφορτώσουν τους υποκινητές της απεργίας. Ανάμεσα σε αυτούς βρίσκεται και η Χαντίτζα, μια γυναίκα 50 χρονών περίπου. Η κόρη της, η Λαμί, είναι το δεξί χέρι του Ομέρ στην υποδοχή. Ο διεφθαρμένος διευθυντής θα φτάσει στο σημείο να την εκβιάσει με απόλυση, αν δεν πείσει τη μητέρα της να κάνει πίσω και να εργαστεί κανονικά. Παράλληλα στο Roof garden, έχει στηθεί ένα τηλεοπτικό στούντιο, το οποίο προετοιμάζει ένα ειδικό αφιέρωμα για τα 100 χρόνια από το θάνατο του Σερβοβόσνιου Γκαβρίλο Πρίντσιπ, ο οποίος δολοφόνησε τον Αρχιδούκα της Αυστρίας, η δικαιολογία της Αυστροουγγαρίας για να μπει  δυναμικά στον Α’ Παγκόσμιο πόλεμο. Οι συνεντεύξεις της δημοσιογράφου για το ποιόν του Πρίντσιπ θα ανοίξει τον “Ασκό του Αιόλου”  για το παρελθόν και το μέλλον της Βοσνίας.

Πράγματι, ο Τάνοβιτς δεν αφήνει τίποτα και κανέναν στο απυρόβλητο. Μια ανηλεής επίθεση σε όλους και σε όλα. Για τη φιλαυτία της πλειοψηφίας των Βόσνιων, για τις στάχτες του πολέμου που εξακολουθούν να σιγοκαίνε -με τον εθνικισμό να αναβιώνει  επικίνδυνα-, για το push back των ευρωπαϊκών μεγάλων ιδεών και των ψεύτικών λόγων( ρόλος που ανατίθεται στον παιχνιδιάρη Γάλλο ηθοποιό Ζακ Γουέμπερ) αλλά και τη μετατροπή της ελπίδας σε προδοσία από τους πολιτικούς, μετά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, υιοθετώντας μια θέση που θα συζητηθεί.

Συγχρόνως, το έργο προσεγγίζει τα θύματα του ενδοαστικού ανταγωνισμού. Δηλαδή  τους εργαζόμενους που απειλούνται και  εκβιάζονται, κάποιοι υποκύπτουν και κάποιοι άλλοι είναι έτοιμοι να εξεγερθούν . Η ανάγκη για κοινωνική «επανάσταση» είναι και το βασικό συμπέρασμα αυτής της ταινίας.

Ο κατανοητός και –ίσως-δικαιολογημένος θυμός του Ντάνις Τάνοβιτς διαπερνάει τα παράλληλα συμβάντα -που διαδραματίζονται στο συγκεκριμένο ξενοδοχείο-, με τέτοιο τρόπο, όπου κάποιες στιγμές γίνονται δυσπαρακολούθητα, ακόμα και για τους θεατές με γνώση της σύγχρονης βαλκανικής ιστορίας, με τους διαλόγους ενίοτε να θυμίζουν  πολιτικά μανιφέστα.

DEATH IN SARAJEVO (2016) by Danis Tanovic [excerpt] from Richard Lormand on Vimeo.

“>

The post Να εξεγερθούν ζητάει από τους συμπατριώτες του ο βραβευμένος με Όσκαρ Ντάνις Τάνοβιτς στο έργο ” Θάνατος στο Σεράγιεβο” appeared first on screeneye.gr.

Κριτική από Φ. Βερολίνου Ελίνα Τραιφόρου

Το «Being 17»η 21η ταινία του Αντρέ Τεσινέ στα 72 του χρόνια παρουσιάστηκε στο φεστιβάλ Βερολίνου και διαγωνίζεται για τη Χρυσή Άρκτο.

Η υπόθεση περιστρέφεται γύρω από τη σχέση δύο εφήβων, του Νταμιέν και του Τομ, και των οικογενειών τους σε ένα απομακρυσμένο μέρος της Γαλλίας. Στη διάρκεια του έργου θα παλέψουν μεταξύ τους, θα μονιάσουν και θα αλληλοβοηθηθούν. Η μητέρα του Νταμιέν είναι γιατρός και η μητέρα του Τομ σε εγκυμοσύνη. Ο Τομ δεν τα πηγαίνει καλά στο σχολείο έχοντας να διανύσει απόσταση μιάμισης ώρας από το σπίτι, να φροντίσει το αγρόκτημα και την εξασθενημένη μητέρα του. Μια μέρα οι δύο μητέρες θα αποφασίσουν να μείνει ο Τομ στο σπίτι του Νταμιέν για να καλυτερεύσει τη βαθμολογία του στο σχολείο αλλά και για να τα βρούνε μεταξύ τους. Αυτό θα έχει σαν αποτέλεσμα να ξεσπάσουν εντάσεις, συναισθήματα και να γίνουν διάφορες αποκαλύψεις.

Το «Being 17» προσεγγίζει το θέμα του bullying ως επικάλυψη φόβων, με την πάλη να βρίσκεται σε συνάρτηση με την σεξουαλική αφύπνιση ως απόρροια σωματικής εκτόνωσης και με μια σύγκρουση της επιθυμίας με την άρνησή της να αντανακλάται σε αποστροφή. Το άτυπο αυτό παιχνίδι φαινομενικά αντίθετων πόλων σε όψεις του ίδιου νομίσματος είναι ένα από τα δυνατά χαρτιά της ταινίας.  Φανερώνεται όμως αρκετά γρήγορα η διάθεση του σκηνοθέτη να σχετίσει την σωματική παρενόχληση ως εκδήλωση μιας ερωτικής ανησυχίας με αποτέλεσμα ο θεατής να καταλαβαίνει ότι αυτό πρόκειται σύντομα να μετατραπεί σε καθαρό πάθος, εφηβικό, με τις απαραίτητες διακυμάνσεις μεταξύ των δύο αγοριών μέχρι την λύτρωση της αποδοχής.  Συγχρόνως κινείται και μια δευτερεύουσα ιστορία στο παρασκήνιο, της μητέρας του Νταμιέν με τον πατέρα να βρίσκεται ως πρόσωπο μέσα από το σκάιπ, να έρχεται και να φεύγει όντας στρατιωτικός.

Αυτή η αφηγηματική υποενότητα δεν εξυπηρετεί την κεντρική ιστορία των αγοριών, δεν ωθεί την πρωταρχική δράση. Αντιθέτως δημιουργεί «κοιλιά», αντί να συνθέτει αποσυνθέτει την όλη ατμόσφαιρα, χαλαρώνει τη δομή και πλατιάζει το έργο ανευ λογου και ουσίας.  Ο Τεσινέ σκηνοθετεί με ρεαλισμό το νεανικό ψυχισμό γύρω από ένα χιονισμένο, απομονωμένο τοπίο σε μια ιστορία που θα έπρεπε να διαρκούσε μια ώρα αν έλειπαν οι επαναλήψεις και οι άσχετες με την θεματολογία του έργου σκηνές. Αν πρόσθετε και μια διαφορετική επιλογή στη μουσική επένδυση μπορεί να μιλούσαμε για μια δυνατή ωριαία ταινία. Τώρα όμως μιλάμε για άνισες σκηνές που αφήνουν μπερδεμένες εντυπώσεις για την επίσης μπερδεμένη εφηβεία που καταγράφει ο Τεσινέ.

The post Σεξουαλική αφύπνιση και bullying ως επικάλυψη των φόβων, στο «Being 17» του Αντρέ Τεσινέ appeared first on screeneye.gr.

Κριτική από Φεστιβάλ Βερολίνου

Ιάκωβος Γωγάκης

1971. Ερωτευμένος με τη σύντροφό του μέχρι θανάτου, έτοιμος σύντομα να γίνει και πατέρας, απόφοιτος πρόσφατα και της ιατρικής σχολής, όμως ο Πορτογάλος Αντόνιο λογάριαζε χωρίς το ξενοδόχο. Ο στρατός της χώρας του θα τον επιστρατεύσει στην Αγκόλα, -μέχρι τότε αποικία της Πορτογαλίας- που μάχεται για την αυτοδιάθεσή της. Μακριά από την αγαπημένη του σύζυγο, στη κόλαση των εχθροπραξιών, ο νεαρός γιατρός γράφει καθημερινά γράμματα στην αγαπημένη του, αρνούμενος ψυχικά να ενσωματωθεί στο πολεμικό πεδίο.

Ο 40 χρόνος Πορτογάλος σκηνοθέτης Ίβο Μάρκες Φερέιρα, ακολουθεί τον δρόμο που χάραξε ο συμπατριώτης του και περίπου συνομήλικος του Μισέλ Γκόμεζ, με το « Tabu» του 2013, μεταφέροντας στη μεγάλη οθόνη τα γράμματα του Αντόνιο Λόμπο προς τη σύζυγό του Μαρία Χοσέ, κατά τη διάρκεια του πολέμου, τα οποία δημοσιεύθηκαν το 2005.

Ενώ το έργο του δεν φαίνεται να διαθέτει κανένα πολιτικό υπόβαθρο, ο πόλεμος των ερωτικών επιστολών προς τη γυναίκα του, δημιουργεί το τέλειο περιβάλλον αντιπαραβολής, από τη μια, της τερατώδους κατάστασης καθημερινής βίας και από την άλλη, του μεγαλείου που κρύβει ο έρωτας, η ιερότητα του, που τον μεταφέρει στον φαντασιακό κόσμο πέρα και έξω από τα γήινα και πολλές φορές επιβαλλόμενα συμβάντα και ακριβώς αυτό το βάθος της συγκεκριμένης ιδεατότητας, είναι το θετικό χαρακτηριστικό γνώρισμα αυτής της ασπρόμαυρής-όπως και το « Tabu»- ταινίας. Μας υπενθυμίζει εν ολίγοις, πως η ελπίδα της ανθρωπότητας βρίσκεται στην αγάπη. Αναφορά με πολλούς αποδέκτες.

Το ρομαντικό και όμορφο όραμα του Ίβο Μάρκες Φερέιρα, χάνεται όμως, σε ένα -σχεδόν δίωρο-επαναλαμβανόμενο μοτίβο. Η φωνή της Μαρία Χοσέ (Margarida Vila-Nova) μετατρέπεται σε βασικό όχημα του σκηνοθέτη, διαβάζοντας επί μακρόν, τα ερωτικά γράμματα του συζύγου της, με τη κάμερα να είναι τοποθετημένη στον Αντόνιο Λόμπο (Miguel Nunes) προσπαθώντας να ισορροπήσει την ανάγκη για επιβίωση και τις ενδόμυχες κραυγές του, να φύγει μακριά. Ένα τέτοιο σενάριο, δεν είναι αρκετό για να κρατήσει ζωντανό το ενδιαφέρον μας μέχρι τέλους, χρειάζονταν εμβόλιμα δυνατά αφηγηματικά παρακλάδια, τα οποία απουσίαζαν και ήταν κάτι περισσότερο από αναγκαία, στο συγκεκριμένο έργο. Ταυτόχρονα, και η κινηματογράφηση του, παρότι διέθετε κάποιες αναλαμπές οπτικά ονειρικές-όπως ήταν μετενσάρκωση του ενός προσώπου με το άλλο, ήταν λιγότερο τολμηρή από το ίδιο το θέμα που διαπραγματεύεται.

The post ” Η ελπίδα της ανθρωπότητας βρίσκεται στην αγάπη”, το μήνυμα του Ίβο Φερέιρα στο ” Letters From War” appeared first on screeneye.gr.

Κριτική από Φεστιβάλ Βερολίνου Ελίνα Τραιφόρου

Στο «Things to come» η Μία Χάνσεν Λοβ σκηνοθετεί την Ιζαμπέλ Ιπέρ για το διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ Βερολίνου. Η Ιπέρ υποδύεται μια αφοσιωμένη καθηγήτρια λυκείου που διδάσκει φιλοσοφία. Ζει με την οικογένειά της, περιτριγυρισμένη από βιβλία και «εγκεφαλικές» συζητήσεις με πρώην και νυν συμμαθητές της αλλά και με τον ίδιο της τον άντρα, που είναι επίσης καθηγητής. Στο μεταξύ βρίσκεται σε κατάσταση «εφημερίας» με την ιδιόμορφη μητέρα της, η οποία παθαίνει συχνά κρίσεις πανικού. Η καθημερινότητά της όμως σταδιακά καταρρέει. Μπορεί να συνεχίζει να φροντίζει την μητέρα της; Συν τοις άλλοις ο άντρας της κρύβει ένα μυστικό που θα της αλλάξει την οικογενειακή της θαλπωρή. Τι γίνεται τότε με αυτά που έρχονται μπροστά μας και πως τα αντιμετωπίζουμε; Η Μία Χάνσεν Λοβ μπλέκει μια μπουρζουά ζωή με ερωτήματα φιλοσοφικού τύπου.

«Τα πράγματα που έρχονται» στην προκειμένη περίπτωση δεν είναι «πράγματα». Είναι διάφορες καταστάσεις μέσα στον χρόνο που διαμορφώνουν νέες συνθήκες.

Αν η αλήθεια, όπως ισχυρίζεται η Ναταλί (Ιπέρ) πραγματώνεται και αξιολογείται μέσα στη ροή του χρόνου, όπως στην τέχνη, τι συμβαίνει με τις ιστορίες των ανθρώπων πέρα από τα ιστορικά δεδομένα ως μια απλή χρονολογική αποτύπωση; Είναι προτιμότερη η νόηση και ο λογοκεντρισμός από τις αισθητηριακές λειτουργίες; Είναι μήπως η αλήθεια της ίδιας της ύπαρξης πολλές αλήθειες αναλογικές με την εμπειρία; Μήπως η αλήθεια του καθένα δεν είναι παρά απλά μια προσέγγιση;

Η Ναταλί κάποια στιγμή ισχυρίζεται πως έχει ξεπεράσει τον ριζοσπαστισμό, θέτοντας το ερώτημα το κατά πόσο η επανάσταση σχετίζεται με ένα νεανικό ένστικτο. Μια έκδοση βιβλίου επιβεβαιώνει την διαφορά αισθητικής, που για άλλους το περιεχόμενο είναι πιο σημαντικό από το περιτύλιγμα ως εργασιακό πόνημα, ενώ για κάποιον άλλον, ένα προϊόν με όρους εμπορικούς.

Η αλήθεια του συγγραφέα δεν συμπίπτει με την αγοραστική αλήθεια. Όσο για τα πράγματα που έρχονται δίνουν στην πρωταγωνίστρια ελευθερία. Ελευθερία χρόνου, ελευθερία να ακούσει διαφορετική μουσική, αλλά αυτό δεν σημαίνει και απαραίτητα ότι ο άνθρωπος αλλάζει ριζικά. Όσο δύσκολη είναι η κοινωνική επανάσταση άλλο τόσο είναι και η προσωπική. Η ηρωίδα εκπέμπει μια ήρεμη δύναμη μέσα από τις λεπτές κινησιολογικές εκφράσεις της Ιπέρ. Δεν ουρλιάζει, δεν υπερδραματίζει ούτε η Ιπέρ αλλά ούτε και η Μία Χανσεν Λοβ. Ο θάνατος έρχεται ως τηλεφώνημα και ο χωρισμός ως χαλαρός πόνος. Κι η όποια ερωτική υπόνοια μένει απλά ως αίσθηση χωρίς ποτέ να εκδηλώνεται ούτε σαρκικά αλλά ούτε καν λεκτικά. Απλά «αιωρείται». Αυτό που σίγουρα έρχεται είναι ο θάνατος. Ένα βιβλίο του Λέβινας που χάθηκε ξαναβρίσκεται. Όχι όμως η απώλεια των ατόμων. Όση φιλοσοφία κι αν διδάξεις, ένα παιδί στην αγκαλιά σου θα είναι πάντα πιο ανεκτίμητο.

Η Μία Χάνσεν Λοβ δημιουργεί μια ταινία πλημμυρισμένη από γρήγορο ακαδημαϊκό λόγο που πολλές φορές αδυνατείς να απορροφήσεις. Θα μας αποχαιρετήσει όμως με ένα νανούρισμα κι όχι με μια ξύλινη ακαδημαϊκή γλώσσα. Αφήνοντας τη Ναταλί σε μια τόσο ανθρώπινη, πανανθρώπινη στιγμή, ναι αυτό είναι μια μικρή προσωπική επανάσταση. Για κάθε θάνατο που έρχεται υπάρχει και μια γέννηση. Στο ενδιάμεσο πάντα θα προκύπτουν προβληματισμοί για να τους φιλοσοφούμε.

The post Όσο δύσκολη είναι η κοινωνική επανάσταση άλλο τόσο είναι και η προσωπική. Η Ιζαμπέλ Ιπέρ στο αξιόλογο έργο “Things to come” appeared first on screeneye.gr.