Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Ο πρωτοεμφανιζόμενος σκηνοθέτης Τζώρτζης Γρηγοράκης, έγραψε και σκηνοθέτησε μια ιστορία ανάμεσα στον Νικήτα ( πατέρα) και στον Τζόνι (γιο), με επίκεντρο μια αγροτική περιοχή της Βορείου Ελλάδος.
Η περιοχή μεταλλάσσεται βίαια, εξαιτίας των έντονων δραστηριοτήτων μιας εξορυκτικής εταιρίας. Οι κάτοικοι διχάζονται.
Μπορεί- πατέρας και γιος- να κουβαλούν την εξ’ αίματος σχέση, στην πραγματικότητα είναι δύο ξένοι. Η μητέρα εγκατέλειψε τον άντρα της, όταν ο Τζόνι ήταν μικρό παιδί,ο δε πατέρας, ζει με τις τραυματικές αναμνήσεις  σε αγρόκτημα, στο οποίο υπάρχει εκεί μέσα, μέχρι και άλογο. Η πρώην σύζυγος και μητέρα, μεταβιβάζει το μερίδιο του σπιτιού στο γιο της. Η εξορυκτική εταιρία χρειάζεται πάση θυσία το αγρόκτημα. Τους προφέρει 200 χιλιάδες ευρώ. Ο Νικήτας αρνείται πεισματικά , ο Τζόνι θέλει να πουληθεί…επιτακτικά.

Ο Τζώρτζης Γρηγοράκης, φιλμάρει με αξιοσημείωτη ακρίβεια από τη μια, και από την άλλη εξερευνά σε βάθος τις εσωτερικές διεργασίες πατέρα και γιου. Η μεταξύ τους αποξένωση, οι προκαταλήψεις, η επιθυμία του πατέρα να μην παραδεχτεί την αγάπη προς το γιο του και να μην αλλάξει τη ζωή του, αλλά και η επιθυμία του νεαρού να πουληθεί η γη, αποδεικνύει μία μάχη δύο διαφορετικών τρόπων ζωής.

Ο Γρηγοράκης,  πέτυχε και ανέσυρε από τον “εκσκαφέα”του ( digger) , δύο  διαφορετικές αντιλήψεις για τη ζωή. Δύο  κόσμοι  που  φαινομενικά δεν μπορούν να βρουν ούτε ένα σημείο επαφής, αλλά μόνο φαινομενικά.

Πάνω στο μπαρ ενός επαρχιακού καφενείου και με τα τσίπουρα να πηγαινοέρχονται, οι θαμώνες προσπαθούν να αντιληφθούν τις κοσμογονικές αλλαγές. Διχάζονται και  ακολουθούν τα δύο στρατόπεδα.

Τα παιχνίδια οικονομικής δύναμης και εξουσίας, όπως επίσης και τα οικολογικά μηνύματα, ο σκηνοθέτης, πλήρως τα αναδεικνύει.

Ο Βαγγέλης Μουρίκης εξακολουθεί να βρίσκεται σε μεγάλη φόρμα και γίνεται ορθά ο καθοδηγητής του έργου. Έχει και ρόλο στο σενάριο.

Ο Αργύρης Πανταζάρας με τις μεταμορφώσεις του, από τη μια αγριεύει από την άλλη έχει τύψεις και αγνά συναισθήματα, έδειξε ότι βρίσκεται βαθιά μέσα στο σεναριακό πνεύμα της ταινίας.
Οι ηθοποιοί που πλαισιώνουν τους κεντρικούς ήρωες( Σοφία Κόκκαλη, Μιχάλης Ιατρόπουλος, Παύλος Ιορδανόπουλος, Στέφανος Κουτσαρδάκης, Βασίλης Μπισμπίκης, Μαριάνθη Παντελοπούλου, Αντώνης Τσιοτσιόπουλος), προέρχονται από την σχολή που θυμίζει το σινεμά του Γιάννη Οικονομίδη, εντούτοις   η οπτική του Γρηγοράκη διαφοροποιείται αισθητά από τη δομή και τον χαρακτήρα των ταινιών του κύπριου δημιουργού.  Η βραβευμένη σκηνοθέτις Αθηνά Ραχήλ Τσαγκάρη, ήταν ανάμεσα στους παραγωγούς του έργου.

Η ταινία αφιερώθηκε από τον σκηνοθέτη στον πατέρα του και -δικαίως- χειροκροτήθηκε θερμά κατά την πρώτη παγκόσμια προβολής της, στο Φεστιβάλ Βερολίνου(2020).

“Digger” από την Πέμπτη  17/6 στους κινηματογράφους

The post Digger appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Η τέχνη της ραπτικής χρονολογείται.

Τέχνη μεσαιωνική, μολαταύτα στο λεξικό της Οξφόρδης, πρωτοεμφανίστηκε, με τη χρήση της γαλλικής λέξης «tailler».

Στην αρχή του αιώνα των μεγάλων αλλαγών(20ου) και για περίοδο 80 χρόνων περίπου- με την ανδροκρατία να κυριαρχεί – οι ράφτες ήταν ακριβά αμειβόμενοι και περιζήτητοι για τα δεδομένα εκείνης της εποχής .Έραβαν κοστούμια φτιαγμένα στην πένα , φινιρισμένα στην εντέλεια, όπως -τα ενδυματολογικά πρότυπα- επέβαλλαν.

Ο « Ράφτης» της ελληνογερμανίδας Σόνιας Λίζα Κέντερμαν, περιγράφει στο πρότυπο του ιταλικού νεορεαλιστικού σινεμά και με συμβατική- αλλά προσεκτικά φροντισμένη στο τεχνικό της μέρος αφήγηση- το αδιέξοδο όσων βίωσαν ή βιώνουν την απαξίωση των δεξιοτήτων τους, από τις μεταβολές των σύγχρονων αναγκών και της οικονομικής κρίσης. Το διδακτικό μήνυμα της ταινίας, στηρίζεται στο εξής: είτε το παρελθόν -τραυματικά- θα οδηγήσει τους ονειροπόλους στο τέλμα , είτε θα αναπροσαρμόσουν τη ζωή τους, στις απαιτήσεις των καιρών. Από τις μεταβολές, μπορεί να βρεθεί εκ νέου η δημιουργικότητα και το νόημα της ζωής.

Πρωταγωνιστές της ιστορίας, είναι ο 50χρόνος Πέτρος( Δημήτρης Ήμελλος) και ο πατέρας του( Θανάσης Παπαγεωργίου). Ο πατέρας, ήταν γνωστός ράφτης των Αθηνών, ο δε υιός, αναλαμβάνει πλέον τα ηνία της επιχείρησης. Τα ακριβά κοστούμια έχουν πια ξεπέσει, οι δυο τους, δεν έχουν καθόλου χρήματα και οδηγούνται ένα βήμα πριν την χρεοκοπία. Το ένστικτο της επιβίωσης, θα οδηγήσει τον Πέτρο, σε πικρό συμβιβασμό και σε αντίθεση με τα “θέλω” του πατέρα του, να μην καταπιαστεί ο γιος του, με οτιδήποτε άλλο εκτός από τα κοστούμια. Μια καταπιεσμένη-παντρεμένη γυναίκα, η Όλγα( Ταμίλα Κουλίεβα), θα σταθεί πλάι στον Πέτρο, στην απόφασή του να ξεκινήσει να ράβει φθηνά νυφικά.

Η Κέντερμαν( με πτυχίο κοινωνιολογίας και σκηνοθεσίας),  φαίνεται να λατρεύει την αισθητική του κινηματογραφικού μέσου. Απόδειξη, η ισορροπημένη  απεικόνιση της ρετρό εποχής, επί παραδείγματι από το παραδοσιακό ραφτάδικο, τις μηχανές, την τροχόκαρότσα, μέχρι την απεικόνιση της σύγχρονης εποχής και των απαιτήσεων της, αλλά και από την επιλογή της, να αναθέσει στον Νίκο Κυπουργό, το σάουντρακ της ταινίας, το οποίο ενισχύει το τελικό θετικό αποτέλεσμα. Έχριζε ίσως περισσότερης καθοδήγησης, το σεναριακό φινάλε της ταινίας.

Συνεσταλμένος, κρυφά μελαγχολικός, στοργικός( προς τον πατέρα του ) και δοτικός σε συναισθήματα, ο εξαιρετικός ηθοποιός Δημήτρης Ήμελλος, που αντεπεξήλθε με άνεση στις απαιτήσεις του ρόλου. Άλλωστε, έχει ερμηνεύσει  με επιτυχία, πιο απαιτητικούς ρόλους.

Στιβαρές οι παρουσίες, του Θανάση Παπαγεωργίου, του Στάθη Σταμουλακάτου(σύζυγός Όλγας), της Ταμίλα Κουλίεβα και της μικρής, μα  ταλαντούχας  Δάφνης Μιχοπούλου.

« Ράφτης» από 3/6/2021 στους κινηματογράφους

The post Ράφτης appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Ακροβάτες στο τεντωμένο σκοινί  του αλκοολισμού,   τέσσερις Δανοί καθηγητές  ,  σπάνε του κανόνες καθωσπρεπισμού και  υποτάσσονται για εβδομάδες, στις εντολές  ενός άριστα σχεδιασμένου εθισμού,για να δραπετεύσουν από το μακροχρόνιο  τέλμα της καθημερινότητας τους. Ανοίγουν μπουκάλια με κρασί,πίνουν μπίρες,βάζουν πάγο στο ουίσκι και  κάνουν τα καλύτερα μεθύσια τους!

Ο  Δανός σκηνοθέτης Τόμας Βίντερμπεργκ,  διανύει την πέμπτη δεκαετία της ζωής του.Αμφισβητίας -ήδη από τα μαθητικά του χρόνια- της στερεότυπης σκανδιναβικής κουλτούρας , αιρετικός και στην ενήλικη ζωή του, κάποτε συνυπέγραψε μαζί με τον Λαρς Φον Τρίερ,  ένα φιλόδοξο μανιφέστο δέκα σημείων ( Δόγμα ‘95),ως απάντηση  στις κινηματογραφικές παραγωγές, των  εκατομμυρίων δολαρίων.

Η ταινία του « Οικογενειακή Γιορτή» (1998) αποτελεί τον απόλυτο ορισμό του “ Δόγματος”( κάμερα στο χέρι, σκηνογραφία απούσα , φωτισμός φυσικός, η μουσική τίθεται υπό συγκεκριμένους όρους, η ταινία δεν προάγει  τον δημιουργό),  μα  και την πρώτη αιχμηρή κριτική του, για την ψευδεπίγραφα λειτουργική δανέζικη οικογένεια. Την εφηβεία του,την έζησε κοινόβια- όπως περίπου  την περιέγραψε στην ταινία  «Κομμούνα»- ενώ και η συνύπαρξη  των γονέων του,όσο διάστημα ήταν μαζί,  ήταν τρικυμιώδης.

Στο έργο  « Άσπρο Πάτο» ( Another Round),  έχοντας ως πρόσχημα το ποτό,  περιγραφεί σατιρίζοντας, την  οδυνηρή  κρίση της μέσης ηλικίας,πρωτίστως του καθηγητή ιστορίας (Μάρτιν) αλλά  και των φίλων του.

Μία κρίση προφανώς οικουμενική, ιδιαίτερα όμως  σύνθετη στις σκανδιναβικές χώρες, όπου τα συναισθήματα συνήθως εκφράζονται με φειδώ.Το άτομο λειτουργεί  στο πλαίσιο ρυθμισμένων κανόνων  και η μη συμμόρφωση-έστω και για λίγο  -θεωρείται, αποστασία.

Η επιστροφή στις αρχές του δόγματος ‘95 δεν ήταν αυτοσκοπός για τον Δανό δημιουργό εξού και η μη τήρηση όλων των προαναφερθέντων κανόνων του.Εντούτοις,  η κάμερα στο χέρι, όταν οι  καθηγητές, παραζαλισμένοι, ενδίδουν στο στάδιο ανάφλεξης του αλκοολισμού , δένει άψογα με την ιστορία και  μας υπενθυμίζει τις αγνές προθέσεις του ξεπερασμένου πλέον  μανιφέστου.

Αποτυπώνεται επίσης με σαφήνεια,   η στάση- θεατής του Μάρτιν μέσα στο γάμο του, η αποκόλληση του από τη σύζυγο  και από το παιδί του, όπως επίσης ορθά,  τον βασικό  ήρωα,  η σεναριακή και σκηνοθετική ματιά τον καλύπτει,  αποτινάσσοντας τον, από το βάρος μικρών ή μεγάλων  ενοχών. Αφήνεται  σκόπιμα ανοιχτό το “ τι μέλλει γενέσθαι”.

Οφείλουμε να επισημάνουμε την απουσία στιβαρής σκιαγράφησης της συζύγου του Μάρτιν( Μαρία Μπονεβί), αντιθέτως, δίνεται μονόπλευρη έμφαση στους ανδρικούς χαρακτήρες. Η   διάρκεια των 120 λεπτών θα μπορούσε σαφώς να περιοριστεί, εξαιτίας του περιορισμένου σεναριακού βάθους.

Όπως έπραξε και ο Τρίερ στις ταινίες«Μελαγχόλια» ( για την κατάθλιψη) και «Νυμφομάνιακ» ( για την νυμφομανία), έτσι κι ο Βίντερμπεργκ  αφιέρωσε άπλετο χρόνο,εντρυφώντας επιστημονικά,  στα άδυτα του αλκοολισμού και τούτο γίνεται αντιληπτό ακόμα και με την εμβόλιμη συρραφή πλάνων από γνωστούς ηγέτες,  που είτε επί μονίμου βάσεως ( Γιούνκερ) είτε φευγαλέα ( Σαρκοζί), τα έτσουζαν για τα καλά.  Το ίδιο δουλεμένη ήταν και η προσέγγιση της κρίσης της  μέσης ηλικίας.

Ο Μαντς Μίκελσεν την πάλη ανάμεσα στο αυτοέλεγχο και στην απώλειά , δείχνει να τη βιώνει ολοκληρωτικά στην αρένα του πένθους και της χαράς, στις σκηνές με τον τζερτζελέ της  νεολαίας,  χορεύοντας   και πίνοντας μαζί τους, στην αρχή και στο τέλος  της ταινίας.

Δεν ήταν μόνος του. Ρολίστες υψηλής κλάσης ήταν και  οι τρεις στην κραιπάλη συνοδοιπόροι του, ιδίως ο έμπειρος   Τόμας Μπο Λάρσεν( ως καθηγητής φυσικής αγωγής), ο Μαγκνους Μίλανγκ και ο Λαρς Ράτθε). Το σενάριο συνυπέγραψε ο  Τομπίας Λίντχολμ. συνεργάτης του Βίντερμπεργκ στην ταινία « Το Κυνήγι»  .

Η ταινία είναι υποψήφια για το ξενόγλωσσο όσκαρ.

The post Άσπρο Πάτο appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Ταινία για τις διαταραχές μνήμης, την καλπάζουσα μορφή άνοιας και για το ενοχοποιητικό δίλημμα, εσαεί φροντίδα στους ηλικιωμένους γονείς ή το όριο στην αυτοθυσία, είναι -για τα παιδιά- λυτρωτικό επίτευγμα;
O Γάλλος συγγραφέα, Φλοριάν Ζελέρ, κατέχει τα ψυχολογικά μοτίβα και τον ιδιαίτερο δεσμό κόρης- πατέρα, κατέχει και τη σχέση αγοριού με μητέρα( στην Ελλάδα έχει παρουσιαστεί το θεατρικό του έργο «Ο Γιος») και οραματίζεται την ιστορία του ηλικιωμένου Αντρέ και της θυγατέρας του, πρωτίστως ως θεατρικό έργο.
Όπως και έγινε.
Έδωσε τον τίτλο «Le Pere»( Ο Πατέρας), το έργο ανέβηκε στο Παρίσι το 2012, παίχτηκε επίσης στο  Μπρόντγουεϊ  του Λονδίνου και σε άλλες μικρές και μεγάλες θεατρουπόλεις.
Ο Φλοριάν Ζέλερ κρατάει και στην κινηματογραφική μεταφορά, τα σκηνοθετικά ηνία .
Καλεί μαζί του, όχι Γάλλους αλλά δύο κορυφαίους Βρετανούς ηθοποιούς, τον Άντονι Χόπκινς και την Ολίβια Κόλμαν, για να ερμηνεύσουν τους κεντρικούς ρόλους, με επίκεντρο μια καλοδιατηρημένη παραδοσιακή αγγλική οικία.
Η μεγάλη οθόνη και εγκλωβίζει αλλά και λύνει τα χέρια του σκηνοθέτη αλλά και του Έλληνα μοντέρ, του Γιώργου Λαμπρινού( υποψήφιος για Όσκαρ στην κατηγορία του) και μαζί παίζουν ένα παιχνίδι με το κοινό, τριών διαφορετικών ιστοριών, όπου η στάση του Αντρέ παραμένει αμετάβλητη, ενώ της θυγατέρας του ( Άννα) , είναι μεταβαλλόμενη, όπως επίσης,  των γυναικών που εμφανίζονται για να φροντίσουν τον Αντρέ αλλά και των προσωπικών σχέσεων της κόρης του.
Είναι άραγε το Αλτσχάιμερ,  που θα πυροδοτήσει τον σκοτεινό ναρκισσισμό του, την καταθλιπτική του στάση, να μην ανοίγει τα παντζούρια του σπιτιού του, ή η λογοδιάρροια του, η επιθυμία του να είναι το επίκεντρο της προσοχής των πάντων και βεβαίως της κόρης του, προϋπήρχε της πάθησης του ;
Ο Ζέλερ, αφενός τις ψυχολογικές διεργασίες των ηρώων του, φαίνεται να τις κατέχει εξαιτίας της θεατρικής του παιδείας, αφετέρου, η κινηματογραφική του παιδεία είναι περιορισμένη και ως εκ τούτου δεν μπορεί να ξεκλειδώσει πλήρως, τις δυνατότητες του κινηματογραφικού μέσου.
Επί παραδείγματι , είναι φανερή η αδυναμία του να δημιουργήσει ένα αυτόνομο κινηματογραφικό περιβάλλον. Η ταινία του Μίκαελ Χάνεκε « Αγάπη», βρίσκεται διαρκώς στο μυαλό μας, άλλωστε σε μια σκηνή της ταινίας και ο ίδιος ο σκηνοθέτης αναγνωρίζει πως και στο δικό του μυαλό, βρίσκεται παρούσα η συγκεκριμένη ταινία.
Είναι εμφανής η ροπή προς τη θεατρική τέχνη,γίνεται αντιληπτή και από τη διακοσμητική πινελιά του σκηνικού.

Υπάρχουν όμως στο έργο, δυνατές στιγμές, όπου το Αλτσχάιμερ υποχωρεί και οι δύο χαρακτήρες- ιδίως ο Αντρέ, αποδέχεται την ψευδαίσθηση ως απόδραση από τα τραυματικά συμβάντα της πραγματικής ζωής , όπως στο θεατρικό έργο του Άλμπι« Ποιος Φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ»  αλλά και από τις εμφανείς αναφορές, στον περικυκλωμένο -από γυναίκες- πατέρα, στο ομώνυμο θεατρικό έργο του Στρίντμπεργκ, ο οποίος -πατέρας- οδηγήθηκε μέσα σε ένα 24ώρο στην παραφροσύνη, από τον διακαή του πόθο να ελέγξει τη ζωή της κόρης του.
Ο Άντονι Χόπκινς στα 83 του, διατηρεί το μεγαλείο του “σοφού” ηθοποιού και ισορροπεί μοναδικά σε τρεις γοητευτικές αποκλίνουσες συμπεριφορές ενώ η Ολίβια Κόλμαν,  χαμογελαστή, γαλήνια, με απλότητα και δοτικότητα, είναι η ώριμη παρουσία που μιλάει τη γλώσσα της λογικής. Θα θυσιάσει την προσωπική της ευτυχία, για να παραμείνει εγκλωβισμένη,  μέσα στο σύνδρομο του καλού παιδιού;

The post Ο Πατέρας appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

«Άνθρωποι απ όλο τον κόσμο φεύγανε από τους τόπους τους και πήγαιναν στην Πόλη για να φτιάξουν μια καλύτερη τύχη. Ότι κουβάλησαν από τον τόπο τους ήταν δυο δράμια πιπέρι λίγη ρίγανη, κομμάτι σαφράνι.»

O Τάσος Μπουλμέτης με λόγια, περιγράφει την ταινία «Πολίτικη Κουζίνα»
και το «Minari» του Λι Άισακ Τσανγκ, αμυδρά μας την θυμίζει.
Minari= Μαϊντανός.
Διαφορετικός από τον ελληνικό. Ιαπωνικός- Νοτιοκορεατικός.
Η Πόλη αντικαθίσταται από μια αγροτική κωμόπολη του Αρκάνσας.
Ο Φάνης στην«Πολίτικη Κουζίνα» περιμένει τον παππού του.
Ο Ντέιβιντ στο «Minari» περιμένει τη γιαγιά του.

Και οι ομοιότητες κάπου εδώ τελειώνουν.

Ένας νόμος αμερικανικός του 1965- επί προεδρίας  Τζόνσον- ακύρωνε τις ποσοστώσεις και επέτρεπε σε εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστες, να εισέλθουν μαζί με τις οικογένειές τους, σε αμερικανικό έδαφος, για να εργαστούν.
Οι γονείς του Λι Άισακ Τσανγκ, έφυγαν από την πατρίδα τους , αναζητώντας στην Αμερική , καλύτερες συνθήκες ζωής και ίσες ευκαιρίες.
Ο θεατής στο «Minari» παρακολουθεί την ημι-αυτοβιογραφία του σκηνοθέτη( μέσα από τα μάτια του αγοριού), όπου στον πυρήνα της ιστορίας, υπάρχει ένας νεαρός άντρας , η σύζυγός και μητέρα των παιδιών τους, ενώ στην πορεία προστίθεται και η γιαγιά, η οποία καταφθάνει από τη Νότια Κορέα, για να στηρίξει το μικρό αγόρι, το οποίο “κουβαλάει” ένα καρδιολογικό νόσημα. Μένουν όλοι στριμωγμένοι σε τροχόσπιτο.

Η γεωργική επιχείρηση κορεατικών λαχανικών του πατέρα, αποδίδει ελάχιστα, η εργασία της μητέρας στην Πτηνοτροφική Μονάδα πλήρως την απογοητεύει και η ασθένεια του επτάχρονου Ντέιβιντ, ωθεί την Μόνικα, να θέλει να φύγει από την κωμόπολη.
Η ένταση ανάμεσα στο ζευγάρι πυροδοτείται, από την επιθυμία του άντρα- του Τζέικομπ- να παραμείνει εσαεί στο ίδιο μέρος και να ασχολείται με το ίδιο αντικείμενο , ωσότου εισπράξει χρήματα, για να ζήσουν την άνετη ζωή, των δικών του ονείρων.
Η Μόνικα αποζητά τις οικογενειακές αξίες.

Το πολυφορεμένο Αμερικανικό Όνειρο, το οποίο στέλνεται συχνά εις το πυρ το εξώτερον,
αδίκως ταυτίζεται με το «Minari».
Ο  Τζέικομπ και η Μόνικα αναδεικνύουν διαφορετικές αξίες ως θεμελιώδεις -στο προσωπικό τους κοσμοσύστημα- οι οποίες θα παρέμεναν διαφορετικές, κι αν ζούσαν στην πατρίδα τους.
Υπάρχουν βαθύτερα αίτια, από την ευθύνη του τόπου και αποτυπώνονται κινηματογραφικά, από την απουσία ερωτικής έλξης και συναισθηματικής ταύτισης , αλλά και από τον κομβικό ρόλο της γιαγιάς( η μητέρα της Μόνικας), που λειτουργεί ως γονιός και για τα δύο παιδιά του ζεύγους.
Η κάμερα του Λι Άισακ Τσανγκ ακολουθεί τον Ντέιβιντ, ο οποίος βρίσκεται διαρκώς μαζί με τη γιαγιά του.
Παίζουν, αστειεύονται, με αθωότητα την επιπλήττει που δεν ξέρει να μαγειρεύει μπισκότα.
Η κοινωνική αποδοχή , περνάει και μέσα από τη θρησκεία( το βλέπουμε σε δύο σκηνές), από τη γλώσσα( οι ήρωες μιλάνε κορεατικά και αγγλικά ) μα και από την ισορροπία της κορεατικής εθνικής τους ταυτότητας, σε αντιδιαστολή με την πολυσυλλεκτική της Αμερικής, και ιδίως ο Τζέικομπ, αλλά ως ένα βαθμό και η Μόνικα, δεν είναι έτοιμοι να αποδεχτούν την ισορροπία αυτή.

Εξαιρετικοί οι δύο πρωταγωνιστές , ο Στίβεν Γέουν και η Γέρι Χαν, ταίριαζε απόλυτα ο νωχελικός ρυθμός, όπως επίσης και η πλανοθεσία, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στο ότι η φύση χαρίζει τον πλούτο της,  όπως τον οραματίζεται ο Τζέικομπ στην τελευταία σκηνή.

6 οσκαρικές υποψηφιότητες,στην παραγωγή βρίσκεται ο Μπραντ Πιτ.

The post Minari appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

«Η εξωτερική κίνηση γαληνεύει την εσωτερική ανησυχία.»
Το ταξίδι της Φερν προς την αυτογνωσία ακολουθεί την πλατωνική σκέψη, μετουσιώνοντας την ανθρώπινη αξιοπρέπεια σε θρίαμβο και δημιουργώντας βαθιά ρωγμή στα θεμέλια της αστικής ζωής.
Η κινεζικής καταγωγής σκηνοθέτις Κλοέ Ζάο, για 110 λεπτά, εξαφανίζει τα αυτοκίνητα, τις μονοκατοικίες και τους φράχτες στην αυλή, σέρνει μαζί της μια γυναίκα που θρηνεί , ένα  βανάκι  και τα σύμβολα του ουρανού, του βουνού και του νομαδικού κολεκτιβισμού.

Η  Φράνσις ΜακΝτόρμαντ , δεν χρειάζεται να κάνει κτήμα της τον ρόλο, γίνεται φαν του ίδιου της του εαυτού και αποθεώνει και ρόλο και εαυτό.

Αποβάλλει τον θυμό και τα εκδικητικά χαρακτηριστικά της πρόσφατης ερμηνείας της, στις «Τρεις Πινακίδες Έξω Από το Έμπινγκ, στο Μιζούρι»  και διατηρεί ήπιο τόνο, έχοντας πλήρη επίγνωση των επιλογών της ηρωίδας που ενσαρκώνει. Η  Φράνσις ΜακΝτόρμαντ είναι κοντά, στο να σηκώσει το τρίτο της Όσκαρ Α’ Γυναικείου Ρόλου.

Από την άλλη πλευρά, η 38 χρόνη σκηνοθέτις Κλοέ Ζάο, δείχνει κάπως ανέτοιμη να αναμετρηθεί με τον εαυτό της. Δεν άφησε την ιστορία -της ερευνήτριας και συγγραφέως του ομώνυμου βιβλίου,  Τζέσικα Μπρούντερ- να ρέει χωρίς ασφυκτικούς κανόνες( το ίδιο έπραξε η Ζάο και στο έργο «The Rider»).

Ο αργόσυρτος ρυθμός, τα πλάνα ακριβείας, οι προσεγμένες εμβόλιμες φιγούρες, δεν συμβαδίζουν με τον κόσμο που εμμέσως η Ζάο χλευάζει , του καθωσπρεπισμού και των “κουτιών” του αμερικανικού ονείρου. Βάζει και η ίδια την ταινία σε “κουτιά”, αλλά το πράττει ίσως, από μια -σκηνοθετική- δική της ανασφάλεια.
Ίσως  για τον ίδιο λόγο, έδωσε τότε( τo 2017),  το πράσινο φως  στον ηθοποιό Μπρέιντι Τζαντρό  , να αυτοσχεδιάσει. Τον υποκριτικό αυτοσχεδιασμό τον  επιδιώκει και τώρα στο «Nomadland», με την σκηνοθέτιδα να αφήνει την αμερικανίδα ηθοποιό,Φράνσις ΜακΝτόρμαντ,   να τον  χρησιμοποιεί διακριτικά.
Η Φερν έχει χάσει τον άντρα της, τη δουλειά της και πλέον αρνείται να κάνει συμβατικές επιλογές, όπως με δηκτικό τρόπο, την προτρέπει η αδερφή της.
Η σκηνοθέτις, -ίσως- διαβλέπει μια ιστορική αλλαγή για το αμερικανικό έθνος και έμπρακτη αμφισβήτηση ενός καταδικασμένου τρόπου ζωής και μιας πνευματικής καθίζησης, που οδεύουν προς ανατροπή, όπως συνέβη δεκάδες και εκατοντάδες χρόνια πριν, και στην πατρίδα της.
Το όραμα της είναι αισιόδοξο και αποτυπώνεται με την νομαδική ζωή, τις αρχέγονες  προσλαμβάνουσες,   που τροφοδοτούν την επικοινωνία και τον συναισθηματικό συσχετισμό, μέσα από δοτικές, τυχαίες συναντήσεις, εκ του νομαδικού και όχι εκ του αστικού περίγυρου.

Η Ζάο, ζήτησε την άδεια του διάσημου Ιταλού πιανίστα Λουντοβίκο Εϊνάουντι, για να χρησιμοποιήσει στην ταινία, δικές του μουσικές συνθέσεις.
Ο μινιμαλιστής Ιταλός μουσικός- ο οποίος έχει γράψει μουσική για δεκάδες ταινίες- αποδέχθηκε την πρόταση.
Εδώ, ακούστηκαν και δύο υπέροχες μελαγχολικές μουσικές συνθέσεις από το άλμπουμ «Seven Days Walking Day One», με πιάνο, βιολί και τσέλο, το »Low Mist» και το »Golden Butterflies».

Μπορείτε να το δείτε στην πλατφόρμα Netflix ή στις αίθουσες, όταν αρθούν τα υγειονομικά μέτρα για τους κινηματογράφους.

Υ.Γ.Η κριτική γράφτηκε πριν ανακοινωθούν οι οσκαρικές υποψηφιότητες.

Το έργο «Η Χώρα των Νομάδων»(Nomadland) κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, Σκηνοθεσίας και 1ου Γυναικείου Ρόλου 

Από την Παρασκευή 21/5/2021 στους θερινούς κινηματογράφους

The post Η Χώρα των Νομάδων appeared first on screeneye.gr.