Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Ακροβάτες στο τεντωμένο σκοινί  του αλκοολισμού,   τέσσερις Δανοί καθηγητές  ,  σπάνε του κανόνες καθωσπρεπισμού και  υποτάσσονται για εβδομάδες, στις εντολές  ενός άριστα σχεδιασμένου εθισμού,για να δραπετεύσουν από το μακροχρόνιο  τέλμα της καθημερινότητας τους. Ανοίγουν μπουκάλια με κρασί,πίνουν μπίρες,βάζουν πάγο στο ουίσκι και  κάνουν τα καλύτερα μεθύσια τους!

Ο  Δανός σκηνοθέτης Τόμας Βίντερμπεργκ,  διανύει την πέμπτη δεκαετία της ζωής του.Αμφισβητίας -ήδη από τα μαθητικά του χρόνια- της στερεότυπης σκανδιναβικής κουλτούρας , αιρετικός και στην ενήλικη ζωή του, κάποτε συνυπέγραψε μαζί με τον Λαρς Φον Τρίερ,  ένα φιλόδοξο μανιφέστο δέκα σημείων ( Δόγμα ‘95),ως απάντηση  στις κινηματογραφικές παραγωγές, των  εκατομμυρίων δολαρίων.

Η ταινία του « Οικογενειακή Γιορτή» (1998) αποτελεί τον απόλυτο ορισμό του “ Δόγματος”( κάμερα στο χέρι, σκηνογραφία απούσα , φωτισμός φυσικός, η μουσική τίθεται υπό συγκεκριμένους όρους, η ταινία δεν προάγει  τον δημιουργό),  μα  και την πρώτη αιχμηρή κριτική του, για την ψευδεπίγραφα λειτουργική δανέζικη οικογένεια. Την εφηβεία του,την έζησε κοινόβια- όπως περίπου  την περιέγραψε στην ταινία  «Κομμούνα»- ενώ και η συνύπαρξη  των γονέων του,όσο διάστημα ήταν μαζί,  ήταν τρικυμιώδης.

Στο έργο  « Άσπρο Πάτο» ( Another Round),  έχοντας ως πρόσχημα το ποτό,  περιγραφεί σατιρίζοντας, την  οδυνηρή  κρίση της μέσης ηλικίας,πρωτίστως του καθηγητή ιστορίας (Μάρτιν) αλλά  και των φίλων του.

Μία κρίση προφανώς οικουμενική, ιδιαίτερα όμως  σύνθετη στις σκανδιναβικές χώρες, όπου τα συναισθήματα συνήθως εκφράζονται με φειδώ.Το άτομο λειτουργεί  στο πλαίσιο ρυθμισμένων κανόνων  και η μη συμμόρφωση-έστω και για λίγο  -θεωρείται, αποστασία.

Η επιστροφή στις αρχές του δόγματος ‘95 δεν ήταν αυτοσκοπός για τον Δανό δημιουργό εξού και η μη τήρηση όλων των προαναφερθέντων κανόνων του.Εντούτοις,  η κάμερα στο χέρι, όταν οι  καθηγητές, παραζαλισμένοι, ενδίδουν στο στάδιο ανάφλεξης του αλκοολισμού , δένει άψογα με την ιστορία και  μας υπενθυμίζει τις αγνές προθέσεις του ξεπερασμένου πλέον  μανιφέστου.

Αποτυπώνεται επίσης με σαφήνεια,   η στάση- θεατής του Μάρτιν μέσα στο γάμο του, η αποκόλληση του από τη σύζυγο  και από το παιδί του, όπως επίσης ορθά,  τον βασικό  ήρωα,  η σεναριακή και σκηνοθετική ματιά τον καλύπτει,  αποτινάσσοντας τον, από το βάρος μικρών ή μεγάλων  ενοχών. Αφήνεται  σκόπιμα ανοιχτό το “ τι μέλλει γενέσθαι”.

Οφείλουμε να επισημάνουμε την απουσία στιβαρής σκιαγράφησης της συζύγου του Μάρτιν( Μαρία Μπονεβί), αντιθέτως, δίνεται μονόπλευρη έμφαση στους ανδρικούς χαρακτήρες. Η   διάρκεια των 120 λεπτών θα μπορούσε σαφώς να περιοριστεί, εξαιτίας του περιορισμένου σεναριακού βάθους.

Όπως έπραξε και ο Τρίερ στις ταινίες«Μελαγχόλια» ( για την κατάθλιψη) και «Νυμφομάνιακ» ( για την νυμφομανία), έτσι κι ο Βίντερμπεργκ  αφιέρωσε άπλετο χρόνο,εντρυφώντας επιστημονικά,  στα άδυτα του αλκοολισμού και τούτο γίνεται αντιληπτό ακόμα και με την εμβόλιμη συρραφή πλάνων από γνωστούς ηγέτες,  που είτε επί μονίμου βάσεως ( Γιούνκερ) είτε φευγαλέα ( Σαρκοζί), τα έτσουζαν για τα καλά.  Το ίδιο δουλεμένη ήταν και η προσέγγιση της κρίσης της  μέσης ηλικίας.

Ο Μαντς Μίκελσεν την πάλη ανάμεσα στο αυτοέλεγχο και στην απώλειά , δείχνει να τη βιώνει ολοκληρωτικά στην αρένα του πένθους και της χαράς, στις σκηνές με τον τζερτζελέ της  νεολαίας,  χορεύοντας   και πίνοντας μαζί τους, στην αρχή και στο τέλος  της ταινίας.

Δεν ήταν μόνος του. Ρολίστες υψηλής κλάσης ήταν και  οι τρεις στην κραιπάλη συνοδοιπόροι του, ιδίως ο έμπειρος   Τόμας Μπο Λάρσεν( ως καθηγητής φυσικής αγωγής), ο Μαγκνους Μίλανγκ και ο Λαρς Ράτθε). Το σενάριο συνυπέγραψε ο  Τομπίας Λίντχολμ. συνεργάτης του Βίντερμπεργκ στην ταινία « Το Κυνήγι»  .

Η ταινία είναι υποψήφια για το ξενόγλωσσο όσκαρ.

The post Άσπρο Πάτο appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Οι φυλετικές συγκρούσεις, ο πόλεμος του Βιετνάμ , η γαλλική εξέγερση , ο φοιτητικός ξεσηκωμός σε Ευρώπη και Λατινική Αμερική, οι δολοφονίες Κένεντι-Μάλκολμ Χ- Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, τροφοδότησαν τον εκστατικό στροβιλισμό της κρατικής βίας -από την πλευρά των καπιταλιστών- αλλά και τον διακαή πόθο για επαναστατικές μεταβολές των δυτικών κοινωνιών -από την πλευρά των ακτιβιστών-κομμουνιστών-.

Η δεκαετία του ‘60 τα είχε όλα. Είχε στην Αμερική και τους « Μαύρους Πάνθηρες«.
Συνήθως φόραγαν δερμάτινα μπουφάν, μπερέ και γυαλιά ηλίου . Το κίνημα γεννήθηκε το 1966 στην Καλιφόρνια, έχοντας ως προμετωπίδα του ένα σοσιαλιστικό-μαρξιστικό μανιφέστο, 10 σημείων.
Αποκήρυσσαν τη βία, εφόσον θα την αποκήρυσσε και η αμερικανική εξουσία.
O Πρόεδρος Τζόνσον ( του Δημοκρατικού Κόμματος), ακολουθούσε την πεπατημένη  αντικομουνιστική γραμμή και αποδέχθηκε τις συστάσεις του FBI, ούτως ώστε η οργάνωση να εξουδετερωθεί εν τη γενέσει της.

Ο αποκαλούμενος «Μαύρος Μεσσίας« ( Φρεντ Χάμπτον), έδρασε στο Σικάγο.

Είχε χαρίσματα-παρότι εικοσάχρονος- που θορύβησαν τις μυστικές υπηρεσίες.
Ήταν δεινός ρήτορας, με ριζοσπαστικό λόγο και με αυξανόμενο περίγυρο στελεχών.Ταυτόχρονα, πλήθη υποστηρικτών του συνέρρεαν στις συγκεντρώσεις του, προερχόμενα από τα γκέτο του Ιλινόις.

Οι μυστικές υπηρεσίες χρησιμοποίησαν πράκτορα -χαρακτηρίζεται ως «Ιούδας«- τον Γουίλιαμ Ο’ Νιλ , ο οποίος έφτασε να κατέχει κομβικό ρόλο στην οργάνωση και να ενημερώνει τις αρχές, για τις κινήσεις του Χάμπτον.Δεν ήταν «υπό κάλυψη αστυνομικός«», ήταν μικροαπατεώνας, ακολουθούσε τα βήματα του χρήματος, που του έταξε το FBI.

Ο σκηνοθέτης  Σάκα Κινγκ, αποποιείται ορθά να χαράξει τη βιογραφία του ενός, αντιθέτως σκιαγραφεί την πορεία και των δύο ηρώων .
Πρόσωπα που ξεκινούν από την ίδια αφετηρία ( το υποθέτουμε), όμως ο Χάμπτον αντιλαμβάνεται νωρίς, το ουσιαστικό διακύβευμα:
« χωρίς αγώνα, οι μαύροι θα παραμείνουν στην ίδια δεινή θέση…δεν θα καταπολεμήσουμε τον ρατσισμό με ρατσισμό, θα τον πολεμήσουμε με αλληλεγγύη. Δεν θα πολεμήσουμε τον καπιταλισμό με καπιταλισμό, αλλά θα τον πολεμήσουμε με τον σοσιαλισμό», αυτό ισχυρίζεται.
Ο Ο’ Νιλ από την άλλη, οδηγείται ενστικτωδώς στην παρανομία, όπως έπραττε η πλειοψηφία των μαύρων , σε μια χωρισμένη κοινωνία, που έδινε μονόπλευρα ευκαιρίες στους λευκούς.
Η συνύπαρξη του Ο’ Νιλ με τα μέλη των Μαύρων Πανθήρων, θα του ξυπνήσουν τη φυλετική συνείδηση, αλλά θα είναι αργά, θα έχει υλοποιήσει τον προδοτικό ρόλο που του ανάθεσαν οι μυστικές υπηρεσίες , εκβιάζοντας τον στεγνά.
Η τραγωδία είναι αναπόφευκτη, σε δύο διαφορετικά χρονικά σημεία. Η θυσία για τα ιδανικά, ακολουθεί  η αυτοχειρία της μετάνοιας.

Η συγκεκριμένη σκηνοθετική αποτύπωση- αν και δύσκολη τεχνικά- αποτυπώνεται με σαφήνεια και προσφέρει την έντονη πολιτική ματιά στο έργο, που μας παραπέμπει στην πρόσφατη ανθρωποκτονία του Τζορτζ Φλόιντ στην Μινεάπολις, μας παραπέμπει επίσης στις κάθε λογής διακρίσεις , στην αστυνομική βία και στο διχασμό της αμερικανικής κοινωνίας και στον 21ο αιώνα.

Η οπτική ακολουθεί την μαρξιστική κατεύθυνση, για το πως ορίζεται η ταξική συνείδηση, όπως επίσης και για το πως ορίζονται στον παραδοσιακό μαρξισμό οι ερωτικές σχέσεις, που στηρίζονται στα κοινά οράματα – του Χάμπτον και της Ντέπορα εν προκειμένω- έρωτας μαζί με την επιθυμία τους να εργαστούν για να μετασχηματιστεί η αμερικανική κοινωνία.
Οι σκηνές με το ζευγάρι να βρίσκεται σε πρώτο πλάνο, όπως επί παραδείγματι η εγκυμονούσα  Ντέπορα να περιμένει τον Φρεντ έξω από τη φυλακή, ανήκουν στις κορυφαίες στιγμές της ταινίας.
Ωστόσο, το εγχείρημα του Κινγκ υπονομεύεται από μια σειρά προβλημάτων, ξεκινώντας από τη δομή του σεναρίου, από το αφηγηματικό τέμπο και από την έλλειψη μιας κινηματογραφικής σχέσης του Χάμπτον και του Ο Νιλ. Οι μεταξύ τους σκηνές( των δύο πρωταγωνιστών), οι διάλογοι και η εξερεύνηση ενδότερων χαρακτηριστικών τους, δεν βρίσκονται στο προσκήνιο, ενώ σίγουρα εάν βρίσκονταν ίσως αποτελούσαν μια ουσιαστική ευκαιρία για να αποκαλυφθούν οι εσωτερικές τους συγκρούσεις και τα ακραία διλήμματα τους. Απουσίαζε ένα αναγκαίο ψυχογράφημα των χαρακτήρων τους.

Οι ερμηνείες είναι υψηλών προδιαγραφών, όχι μόνο των δύο πρωταγωνιστών, τον Ντάνιελ Καλούγια( Χάμπτον), του Λακίθ Στάνφιλντ(Ο Νιλ) , αλλά είναι υψηλών προδιαγραφών οι ερμηνείες  από το σύνολο του καστ, όπως επί πραδείγματι από  τον συναισθηματικά βραδυφλεγή ρόλο της Ντομινίκ Φίσμπακ ( σύζυγος Χάμπτον) και από την κυνική ερμηνεία του  Μάρτιν Σιν,σε ρόλο ορκισμένου εχθρού του κινήματος των Μαύρων Πανθήρων.

Η ταινία διεκδικεί το  το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας και άλλα 4  Όσκαρ

The post Ο Ιούδας και ο Μαύρος Μεσσίας appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Ταινία για τις διαταραχές μνήμης, την καλπάζουσα μορφή άνοιας και για το ενοχοποιητικό δίλημμα, εσαεί φροντίδα στους ηλικιωμένους γονείς ή το όριο στην αυτοθυσία, είναι -για τα παιδιά- λυτρωτικό επίτευγμα;
O Γάλλος συγγραφέα, Φλοριάν Ζελέρ, κατέχει τα ψυχολογικά μοτίβα και τον ιδιαίτερο δεσμό κόρης- πατέρα, κατέχει και τη σχέση αγοριού με μητέρα( στην Ελλάδα έχει παρουσιαστεί το θεατρικό του έργο «Ο Γιος») και οραματίζεται την ιστορία του ηλικιωμένου Αντρέ και της θυγατέρας του, πρωτίστως ως θεατρικό έργο.
Όπως και έγινε.
Έδωσε τον τίτλο «Le Pere»( Ο Πατέρας), το έργο ανέβηκε στο Παρίσι το 2012, παίχτηκε επίσης στο  Μπρόντγουεϊ  του Λονδίνου και σε άλλες μικρές και μεγάλες θεατρουπόλεις.
Ο Φλοριάν Ζέλερ κρατάει και στην κινηματογραφική μεταφορά, τα σκηνοθετικά ηνία .
Καλεί μαζί του, όχι Γάλλους αλλά δύο κορυφαίους Βρετανούς ηθοποιούς, τον Άντονι Χόπκινς και την Ολίβια Κόλμαν, για να ερμηνεύσουν τους κεντρικούς ρόλους, με επίκεντρο μια καλοδιατηρημένη παραδοσιακή αγγλική οικία.
Η μεγάλη οθόνη και εγκλωβίζει αλλά και λύνει τα χέρια του σκηνοθέτη αλλά και του Έλληνα μοντέρ, του Γιώργου Λαμπρινού( υποψήφιος για Όσκαρ στην κατηγορία του) και μαζί παίζουν ένα παιχνίδι με το κοινό, τριών διαφορετικών ιστοριών, όπου η στάση του Αντρέ παραμένει αμετάβλητη, ενώ της θυγατέρας του ( Άννα) , είναι μεταβαλλόμενη, όπως επίσης,  των γυναικών που εμφανίζονται για να φροντίσουν τον Αντρέ αλλά και των προσωπικών σχέσεων της κόρης του.
Είναι άραγε το Αλτσχάιμερ,  που θα πυροδοτήσει τον σκοτεινό ναρκισσισμό του, την καταθλιπτική του στάση, να μην ανοίγει τα παντζούρια του σπιτιού του, ή η λογοδιάρροια του, η επιθυμία του να είναι το επίκεντρο της προσοχής των πάντων και βεβαίως της κόρης του, προϋπήρχε της πάθησης του ;
Ο Ζέλερ, αφενός τις ψυχολογικές διεργασίες των ηρώων του, φαίνεται να τις κατέχει εξαιτίας της θεατρικής του παιδείας, αφετέρου, η κινηματογραφική του παιδεία είναι περιορισμένη και ως εκ τούτου δεν μπορεί να ξεκλειδώσει πλήρως, τις δυνατότητες του κινηματογραφικού μέσου.
Επί παραδείγματι , είναι φανερή η αδυναμία του να δημιουργήσει ένα αυτόνομο κινηματογραφικό περιβάλλον. Η ταινία του Μίκαελ Χάνεκε « Αγάπη», βρίσκεται διαρκώς στο μυαλό μας, άλλωστε σε μια σκηνή της ταινίας και ο ίδιος ο σκηνοθέτης αναγνωρίζει πως και στο δικό του μυαλό, βρίσκεται παρούσα η συγκεκριμένη ταινία.
Είναι εμφανής η ροπή προς τη θεατρική τέχνη,γίνεται αντιληπτή και από τη διακοσμητική πινελιά του σκηνικού.

Υπάρχουν όμως στο έργο, δυνατές στιγμές, όπου το Αλτσχάιμερ υποχωρεί και οι δύο χαρακτήρες- ιδίως ο Αντρέ, αποδέχεται την ψευδαίσθηση ως απόδραση από τα τραυματικά συμβάντα της πραγματικής ζωής , όπως στο θεατρικό έργο του Άλμπι« Ποιος Φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ»  αλλά και από τις εμφανείς αναφορές, στον περικυκλωμένο -από γυναίκες- πατέρα, στο ομώνυμο θεατρικό έργο του Στρίντμπεργκ, ο οποίος -πατέρας- οδηγήθηκε μέσα σε ένα 24ώρο στην παραφροσύνη, από τον διακαή του πόθο να ελέγξει τη ζωή της κόρης του.
Ο Άντονι Χόπκινς στα 83 του, διατηρεί το μεγαλείο του “σοφού” ηθοποιού και ισορροπεί μοναδικά σε τρεις γοητευτικές αποκλίνουσες συμπεριφορές ενώ η Ολίβια Κόλμαν,  χαμογελαστή, γαλήνια, με απλότητα και δοτικότητα, είναι η ώριμη παρουσία που μιλάει τη γλώσσα της λογικής. Θα θυσιάσει την προσωπική της ευτυχία, για να παραμείνει εγκλωβισμένη,  μέσα στο σύνδρομο του καλού παιδιού;

The post Ο Πατέρας appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

«Άνθρωποι απ όλο τον κόσμο φεύγανε από τους τόπους τους και πήγαιναν στην Πόλη για να φτιάξουν μια καλύτερη τύχη. Ότι κουβάλησαν από τον τόπο τους ήταν δυο δράμια πιπέρι λίγη ρίγανη, κομμάτι σαφράνι.»

O Τάσος Μπουλμέτης με λόγια, περιγράφει την ταινία «Πολίτικη Κουζίνα»
και το «Minari» του Λι Άισακ Τσανγκ, αμυδρά μας την θυμίζει.
Minari= Μαϊντανός.
Διαφορετικός από τον ελληνικό. Ιαπωνικός- Νοτιοκορεατικός.
Η Πόλη αντικαθίσταται από μια αγροτική κωμόπολη του Αρκάνσας.
Ο Φάνης στην«Πολίτικη Κουζίνα» περιμένει τον παππού του.
Ο Ντέιβιντ στο «Minari» περιμένει τη γιαγιά του.

Και οι ομοιότητες κάπου εδώ τελειώνουν.

Ένας νόμος αμερικανικός του 1965- επί προεδρίας  Τζόνσον- ακύρωνε τις ποσοστώσεις και επέτρεπε σε εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστες, να εισέλθουν μαζί με τις οικογένειές τους, σε αμερικανικό έδαφος, για να εργαστούν.
Οι γονείς του Λι Άισακ Τσανγκ, έφυγαν από την πατρίδα τους , αναζητώντας στην Αμερική , καλύτερες συνθήκες ζωής και ίσες ευκαιρίες.
Ο θεατής στο «Minari» παρακολουθεί την ημι-αυτοβιογραφία του σκηνοθέτη( μέσα από τα μάτια του αγοριού), όπου στον πυρήνα της ιστορίας, υπάρχει ένας νεαρός άντρας , η σύζυγός και μητέρα των παιδιών τους, ενώ στην πορεία προστίθεται και η γιαγιά, η οποία καταφθάνει από τη Νότια Κορέα, για να στηρίξει το μικρό αγόρι, το οποίο “κουβαλάει” ένα καρδιολογικό νόσημα. Μένουν όλοι στριμωγμένοι σε τροχόσπιτο.

Η γεωργική επιχείρηση κορεατικών λαχανικών του πατέρα, αποδίδει ελάχιστα, η εργασία της μητέρας στην Πτηνοτροφική Μονάδα πλήρως την απογοητεύει και η ασθένεια του επτάχρονου Ντέιβιντ, ωθεί την Μόνικα, να θέλει να φύγει από την κωμόπολη.
Η ένταση ανάμεσα στο ζευγάρι πυροδοτείται, από την επιθυμία του άντρα- του Τζέικομπ- να παραμείνει εσαεί στο ίδιο μέρος και να ασχολείται με το ίδιο αντικείμενο , ωσότου εισπράξει χρήματα, για να ζήσουν την άνετη ζωή, των δικών του ονείρων.
Η Μόνικα αποζητά τις οικογενειακές αξίες.

Το πολυφορεμένο Αμερικανικό Όνειρο, το οποίο στέλνεται συχνά εις το πυρ το εξώτερον,
αδίκως ταυτίζεται με το «Minari».
Ο  Τζέικομπ και η Μόνικα αναδεικνύουν διαφορετικές αξίες ως θεμελιώδεις -στο προσωπικό τους κοσμοσύστημα- οι οποίες θα παρέμεναν διαφορετικές, κι αν ζούσαν στην πατρίδα τους.
Υπάρχουν βαθύτερα αίτια, από την ευθύνη του τόπου και αποτυπώνονται κινηματογραφικά, από την απουσία ερωτικής έλξης και συναισθηματικής ταύτισης , αλλά και από τον κομβικό ρόλο της γιαγιάς( η μητέρα της Μόνικας), που λειτουργεί ως γονιός και για τα δύο παιδιά του ζεύγους.
Η κάμερα του Λι Άισακ Τσανγκ ακολουθεί τον Ντέιβιντ, ο οποίος βρίσκεται διαρκώς μαζί με τη γιαγιά του.
Παίζουν, αστειεύονται, με αθωότητα την επιπλήττει που δεν ξέρει να μαγειρεύει μπισκότα.
Η κοινωνική αποδοχή , περνάει και μέσα από τη θρησκεία( το βλέπουμε σε δύο σκηνές), από τη γλώσσα( οι ήρωες μιλάνε κορεατικά και αγγλικά ) μα και από την ισορροπία της κορεατικής εθνικής τους ταυτότητας, σε αντιδιαστολή με την πολυσυλλεκτική της Αμερικής, και ιδίως ο Τζέικομπ, αλλά ως ένα βαθμό και η Μόνικα, δεν είναι έτοιμοι να αποδεχτούν την ισορροπία αυτή.

Εξαιρετικοί οι δύο πρωταγωνιστές , ο Στίβεν Γέουν και η Γέρι Χαν, ταίριαζε απόλυτα ο νωχελικός ρυθμός, όπως επίσης και η πλανοθεσία, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στο ότι η φύση χαρίζει τον πλούτο της,  όπως τον οραματίζεται ο Τζέικομπ στην τελευταία σκηνή.

6 οσκαρικές υποψηφιότητες,στην παραγωγή βρίσκεται ο Μπραντ Πιτ.

The post Minari appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

«Η εξωτερική κίνηση γαληνεύει την εσωτερική ανησυχία.»
Το ταξίδι της Φερν προς την αυτογνωσία ακολουθεί την πλατωνική σκέψη, μετουσιώνοντας την ανθρώπινη αξιοπρέπεια σε θρίαμβο και δημιουργώντας βαθιά ρωγμή στα θεμέλια της αστικής ζωής.
Η κινεζικής καταγωγής σκηνοθέτις Κλοέ Ζάο, για 110 λεπτά, εξαφανίζει τα αυτοκίνητα, τις μονοκατοικίες και τους φράχτες στην αυλή, σέρνει μαζί της μια γυναίκα που θρηνεί , ένα  βανάκι  και τα σύμβολα του ουρανού, του βουνού και του νομαδικού κολεκτιβισμού.

Η  Φράνσις ΜακΝτόρμαντ , δεν χρειάζεται να κάνει κτήμα της τον ρόλο, γίνεται φαν του ίδιου της του εαυτού και αποθεώνει και ρόλο και εαυτό.

Αποβάλλει τον θυμό και τα εκδικητικά χαρακτηριστικά της πρόσφατης ερμηνείας της, στις «Τρεις Πινακίδες Έξω Από το Έμπινγκ, στο Μιζούρι»  και διατηρεί ήπιο τόνο, έχοντας πλήρη επίγνωση των επιλογών της ηρωίδας που ενσαρκώνει. Η  Φράνσις ΜακΝτόρμαντ είναι κοντά, στο να σηκώσει το τρίτο της Όσκαρ Α’ Γυναικείου Ρόλου.

Από την άλλη πλευρά, η 38 χρόνη σκηνοθέτις Κλοέ Ζάο, δείχνει κάπως ανέτοιμη να αναμετρηθεί με τον εαυτό της. Δεν άφησε την ιστορία -της ερευνήτριας και συγγραφέως του ομώνυμου βιβλίου,  Τζέσικα Μπρούντερ- να ρέει χωρίς ασφυκτικούς κανόνες( το ίδιο έπραξε η Ζάο και στο έργο «The Rider»).

Ο αργόσυρτος ρυθμός, τα πλάνα ακριβείας, οι προσεγμένες εμβόλιμες φιγούρες, δεν συμβαδίζουν με τον κόσμο που εμμέσως η Ζάο χλευάζει , του καθωσπρεπισμού και των “κουτιών” του αμερικανικού ονείρου. Βάζει και η ίδια την ταινία σε “κουτιά”, αλλά το πράττει ίσως, από μια -σκηνοθετική- δική της ανασφάλεια.
Ίσως  για τον ίδιο λόγο, έδωσε τότε( τo 2017),  το πράσινο φως  στον ηθοποιό Μπρέιντι Τζαντρό  , να αυτοσχεδιάσει. Τον υποκριτικό αυτοσχεδιασμό τον  επιδιώκει και τώρα στο «Nomadland», με την σκηνοθέτιδα να αφήνει την αμερικανίδα ηθοποιό,Φράνσις ΜακΝτόρμαντ,   να τον  χρησιμοποιεί διακριτικά.
Η Φερν έχει χάσει τον άντρα της, τη δουλειά της και πλέον αρνείται να κάνει συμβατικές επιλογές, όπως με δηκτικό τρόπο, την προτρέπει η αδερφή της.
Η σκηνοθέτις, -ίσως- διαβλέπει μια ιστορική αλλαγή για το αμερικανικό έθνος και έμπρακτη αμφισβήτηση ενός καταδικασμένου τρόπου ζωής και μιας πνευματικής καθίζησης, που οδεύουν προς ανατροπή, όπως συνέβη δεκάδες και εκατοντάδες χρόνια πριν, και στην πατρίδα της.
Το όραμα της είναι αισιόδοξο και αποτυπώνεται με την νομαδική ζωή, τις αρχέγονες  προσλαμβάνουσες,   που τροφοδοτούν την επικοινωνία και τον συναισθηματικό συσχετισμό, μέσα από δοτικές, τυχαίες συναντήσεις, εκ του νομαδικού και όχι εκ του αστικού περίγυρου.

Η Ζάο, ζήτησε την άδεια του διάσημου Ιταλού πιανίστα Λουντοβίκο Εϊνάουντι, για να χρησιμοποιήσει στην ταινία, δικές του μουσικές συνθέσεις.
Ο μινιμαλιστής Ιταλός μουσικός- ο οποίος έχει γράψει μουσική για δεκάδες ταινίες- αποδέχθηκε την πρόταση.
Εδώ, ακούστηκαν και δύο υπέροχες μελαγχολικές μουσικές συνθέσεις από το άλμπουμ «Seven Days Walking Day One», με πιάνο, βιολί και τσέλο, το »Low Mist» και το »Golden Butterflies».

Μπορείτε να το δείτε στην πλατφόρμα Netflix ή στις αίθουσες, όταν αρθούν τα υγειονομικά μέτρα για τους κινηματογράφους.

Υ.Γ.Η κριτική γράφτηκε πριν ανακοινωθούν οι οσκαρικές υποψηφιότητες.

Το έργο «Η Χώρα των Νομάδων»(Nomadland) κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, Σκηνοθεσίας και 1ου Γυναικείου Ρόλου 

Από την Παρασκευή 21/5/2021 στους θερινούς κινηματογράφους

The post Η Χώρα των Νομάδων appeared first on screeneye.gr.