Δράμα,111′, Ιταλία 2013, Γλώσσα: Ιταλικά

Πρωτότυπος Τίτλος: Il Capitale Umano

Του  Πάολο Βίρτζι

Με τους Βαλέρια Γκολίνο, Βαλέρια Μπρούνι Τεντέσκι, Φαμπρίτζιο Μπεντιβόγλιο

Ένα μήνα πριν την απονομή του  Ξενόγλωσσου Όσκαρ στην  « Τέλεια Ομορφιά» του Πάολο Σορεντίνο, το κοινό της Ιταλίας βρέθηκε μπροστά σε μια λιγότερο θορυβώδη αλλά με παρόμοιους συμβολισμούς ταινία, το « Ανθρώπινο Κεφάλαιο», του άγνωστου στην Ελλάδα σκηνοθέτη κοινωνικών κωμωδιών, του Πάολο Βίρτζι ( από τα 16 έργα που γύρισε, μόνο « Η Γυναίκα της Ζωής μου», του 2011, παίχτηκε στα σινεμά της χώρας μας).

Μέσα από την πρώτη σκηνή, ξετυλίγεται ολόκληρη η ιστορία-θρίλερ. Ένα νυχτόβιος ποδηλάτης, θα βρεθεί παραμονή Χριστουγέννων στον γκρεμό, όταν θα παρασυρθεί από διερχόμενο όχημα, με τον οδηγό του να συνεχίζει κανονικά την πορεία του.

Ενώ παραμένει άγνωστος σε μας ο θύτης του τροχαίου, το έργο θα πάρει μια διαφορετική κατεύθυνση, εξετάζοντας τη ζωή διαφορετικών ανθρώπων. Του  κτηματομεσίτη Ντίνο, που βρίσκεται στο χείλος της χρεοκοπίας εξαιτίας των παιχνιδιών που παίζει ο χρηματιστής Τζιοβάνι, των ευκατάστατων συζύγων τους, τις οποίες ερμηνεύουν η  Βαλέρια Μπρούνι Τεντέσκι και η Βαλέρια Γκολίνο και των έφηβων παιδιών τους , με τις δύο οικογένειες ξεχωριστά αλλά παρόμοια, να επενδύουν σε αυτά τα παιδιά και να τα καταπιέζουν. Η αστυνομία κάποια στιγμή θα εμφανιστεί, θα τους κτυπήσει τη πόρτα και θα αρχίσει να λύνεται το αρχικό μυστήριο.

Το συμπέρασμα του αλά “American Beauty” « Ανθρώπινου Κεφαλαίου» ,συνοψίζεται στην ανεκτίμητη αξία του να παραμείνει κανείς ακέραιος και αξιοπρεπής, σε έναν σύγχρονο κόσμο -όπως τον καταγράφει-

 των δημοσίων σχέσεων, της  διαπλοκής, παραδομένο στο χρήμα, στο κέρδος, στην απληστία της ψυχής, στον χωρίς όρια ατομικισμό.

Η οπτική του  Πάολο Βίρτζι – μοιάζει με  του Πάολο Σορεντίνο στην « Τέλεια Ομορφιά»-  παρακολουθεί τον ηθικό ξεπεσμό της ιταλικής κοινωνίας, αλλά δεν τον κρίνει, αφήνει έξυπνα το κοινό να αντιληφθεί,  τις πταίει.

Οι αδυναμίες του έργου( επαναλήψεις, τηλεοπτική φόρμα, διδακτισμός, γνώριμη θεματολογία) , αφαιρούν  εκείνη την δυναμική που θα το ωθούσε πολύ ψηλά, αλλά όλα αυτά  δεν μπορούν να μειώσουν αισθητά τα προτερήματα του. Το ατύχημα εν τέλει χρησιμοποιείται ως τρικ, για να φανερωθεί ο καριερισμός των δύο ανδρών- που είναι πάνω από όλα-η εκ του ασφαλούς κριτική των γυναικών τους, και ο όψιμος επαναστατικός λόγος των παιδιών τους. Οι 6 ήρωες μας είναι γεμάτοι αντιφάσεις, πλήρως αποξενωμένοι μεταξύ τους, σαν ήρωες του Τσέχοφ, αδυνατούν να δουν την αλλαγή των  κοινωνικών συνθηκών που τους περιβάλλει.

Επίσημη υποψηφιότητα της Ιταλίας για Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης ταινίας 2015

“Το Ανθρώπινο Κεφάλαιο” από 16/10 στους κινηματογράφους σε διανομή Strada

The post Το Ανθρώπινο Κεφάλαιο appeared first on screeneye.gr.

Δραματική κομεντί, 104΄, Ινδία – Γαλλία – ΗΠΑ- Γερμανία, 2013

Πρωτότυπος Τίτλος: Dabba, Γλώσσα: Ινδικά/ Αγγλικά

Του Ριτές Μπάτρα

Με τους Ιρφάν Καν, Νιμράτ Καούρ, Ναβαζουντίν Σιντίκι

«Καμιά φορά ένα λάθος τρένο σε βγάζει στο σωστό προορισμό». Ένα μοτίβο που ακούγεται στην ταινία και εμπεριέχει μεγάλη δόση αλήθειας. Τουλάχιστον στην περίπτωση του μοναχικού λογιστή Σαατζάν (ο σπουδαίος Ιρφάν Καν του «Slumdog Millionaire» και της «Ζωής του Πι») που εργάζεται σε μεγάλη ασφαλιστική εταιρεία και βλέπει έκπληκτος κάποιο “νταμπαβάλα” να του παραδίδει ένα lunchbox γεμάτο με θεσπέσιο φαγητό. Εδώ και 120 χρόνια στη Μουμπάι, κάθε πρωί 5.000 νταμπαβάλα (Dabbawallahs), δηλαδή τοπικοί κούριερ φαγητού, διανέμουν ζεστά γεύματα από την κουζίνα των νοικοκυρών στα γραφεία των συζύγων τους. Το λάθος αυτό – η πιθανότητα να συμβεί κάτι τέτοιο είναι μόλις μία στο εκατομμύριο σύμφωνα με έρευνα του πανεπιστημίου του Χάρβαρντ που θεώρησε σχεδόν αλάνθαστο το παμπάλαιο κωδικοποιημένο σύστημα διανομής των νταμπαβάλα – θα γίνει αφορμή για να ξεκινήσει μια ιδιαίτερη σχέση δια αλληλογραφίας μεταξύ του λογιστή και της νοικοκυράς. Φυσικά το μέσο είναι πάντα το ίδιο: ένα lunchbox που όμως ανάμεσα σε κάποια από τα λαχταριστά πιτάκια του κρύβει κι ένα νέο γράμμα.

Ένα φιλμ χάρμα ιδέσθαι. Απολαυστικό, φρέσκο και γευστικό σαν τα φαγητά που μαγειρεύει η γλυκιά Ίλα. Παντρεμένη, νεαρή μητέρα και μοναχική σύζυγος, η Ίλα αναπάντεχα βρίσκει μια διέξοδο – και μαζί χαραμάδα φωτός και αισιοδοξίας- από τη μιζέρια ενός γάμου καταδικασμένου στο σκοτάδι και την έλλειψη επικοινωνίας. Ο κυνικός κι απαθής Σαατζάν από την άλλη, είναι ένας μεσήλικας χήρος που έχει πάψει προ πολλού να έχει ενδιαφέρον για οτιδήποτε. «Παρακολουθώ τηλεόραση» είναι η απάντηση του στην ερώτηση του αφελή βοηθού του Σαίκ (χαρακτήρας- κλειδί για την εξέλιξη της πλοκής και κυρίως των χαρακτήρων) για το τι κάνει στον ελεύθερο χρόνο του. Θα ανακαλύψει όμως ξανά τη γεύση του σπιτικού φαγητού και μαζί τη χαμένη όρεξη του για ζωή. Η συναισθηματική ζεστασιά και ο βαθιά ανθρωπιά που βγάζει το φιλμ οφείλεται στην «επαφή» δύο μοναχικών ψυχών. Δύο ανθρώπων που δεν περιμένουν τίποτε πλέον από την προδιαγεγραμμένη καθημερινότητα τους. Θα φτάσουν όμως στο σημείο να την αμφισβητήσουν κάποια στιγμή και θα αναθεωρήσουν τις επιλογές τους. Στα αφοπλιστικά, συγκινητικά γράμματα που ανταλλάσουν αφουγκραζόμαστε τη δική τους λαχτάρα κάθε φορά που διαβάζουν τις πρώτες γραμμές.

Σε ένα χαοτικό, δύσκαμπτο και αναχρονιστικό περιβάλλον, αυτό της «απάνθρωπης» Μουμπάι, χρειάζεται μεγάλα ψυχικά αποθέματα για να διατηρήσει κάποιος τα όνειρα του ζωντανά. Η αλληλογραφία των 2 ξένων αρχίζει με τα τυπικά («ευχαριστώ που επέστρεψες καθαρά τα κουτάκια»), εξελίσσεται στα αναμενόμενα (ειλικρίνεια, αλληλοσεβασμός και κατανόηση) και καταλήγει στα… προβλέψιμα; Όχι ακριβώς. Η συνάντηση που όλοι περιμένουν ίσως να πραγματοποιηθεί. Ίσως κι όχι. Σημασία έχει ότι αυτοί οι δύο ξένοι μοιράστηκαν ένα κοινό δρόμο, χωρίς να συναντηθούν ποτέ, σταματώντας για λίγο το χρόνο ώστε να τραβήξουν τα όνειρα τους από την λάσπη της Μουμπάι.

Πικρό, μελαγχολικό το χιούμορ στο υπέροχο σκηνοθετικό ντεμπούτο ενός ταλαντούχου ινδού σκηνοθέτη. Μαζί με έναν παλιομοδίτικο, εξωτικό ρομαντισμό. Αυτά τα δύο στοιχεία συνδυαζόμενα με μια κομψή, φινετσάτη αφήγηση που φέρνει στο νου το στιλιστικό σύμπαν του Γουόν Καρ Γουάι και την αφοπλιστική λεπτότητα του Σατιαζίτ Ρέι, μετατρέπουν το «Lunchbox» σε μια σπάνια κινηματογραφική απόλαυση. Με συμβολισμούς και προβληματισμό που παραπέμπουν ευθέως στη «Μοναχική γυναίκα» του Ρέι, το «Lunchbox» (που τιμήθηκε στις Κάνες τo 2013 με το βραβείο Εβδομάδας Κριτικής) του ταλαντούχου Ριτές Μπάτρα, αποδίδει επακριβώς την ερμηνεία στον όρο feelgood ταινία.

«The Lunchbox» από 4/9 στους κινηματογράφους σε διανομή Feelgood

The post The Lunchbox appeared first on screeneye.gr.

Δραματική κομεντί, 104΄, Γαλλία, 2013

Του Φιλίπ Λε Γκλε 

Με τους Φαμπρίς Λουκινί, Λαμπέρ Γουιλσόν, Μάγια Σάνσα

Ο Γκοτιέ, σταρ τηλεοπτικής σαπουνόπερας όπου υποδύεται ένα χειρούργο που σώζει ζωές, καταφτάνει σε ένα παραθαλάσσιο χωριό της γαλλικής επαρχίας. Εκεί ζει απομονωμένος από όλα κι όλους ο Σερζ, ένας βετεράνος συνάδελφος του που έχει εγκαταλείψει οριστικά (;) την υποκριτική. Ο Γκοτιέ θα επιχειρήσει να αποσπάσει το ναι του Σερζ για συμμετοχή του σε μια θεατρική παράσταση που φιλοδοξεί να ανεβάσει στην επόμενη σεζόν. Παρά τις αρχικές ενστάσεις του του Σερζ, ο Γκοτιέ θα επιμείνει και θα ζητήσει προθεσμία, διάρκειας μιας βδομάδας, πριν δώσει την τελική του απάντηση. Μόνη προϋπόθεση και απαίτηση του Γκοτιέ είναι να κάνουν μαζί πρόβες αυτές τις μέρες πάνω στο πρωτότυπο κείμενο του έργου. Ο «Μισάνθρωπος» του Μολιέρου, ένα έργο με εξαιρετική σημασία ακόμη και για τη σημερινή εποχή, θα δώσει την ευκαιρία στους δύο παλιόφιλους να εναλλάσουν ρόλους – άλλοτε τον Αλσέστ υποδύεται ο Γκοτιέ κι άλλοτε ο Σερζ- και να αντιπαραθέσουν τις συγκρουόμενες απόψεις τους  γύρω από τους διφορούμενους συμβολισμούς του Μολιέρου. Ταυτόχρονα θα γνωρίσουν μια χωρισμένη ιταλίδα, μόνιμη κάτοικο της περιοχής, που πουλάει το σπίτι της και δεν έχει σε καμία υπόληψη το επάγγελμα τους, καθώς θεωρεί όλους τους ηθοποιούς νάρκισσους!  

Όλη η φιλοσοφική θεώρηση του μολιερικού «Μισανθρώπου» διαπερνά τη ραχοκοκαλιά αυτής της δραμεντί, που προτάθηκε για τρία βραβεία Σεζάρ (πρώτου αντρικού ρόλου, σεναρίου, μουσικής). Πρόκειται για φιλμ φινετσάτο, ευφυές και διεισδυτικό, που ξεκινά σαν απλή «θεατρική» κομεντί χαρακτήρων γύρω από την καθημερινότητα των ηθοποιών και σταδιακά εξελίσσεται σε κραυγή αγωνίας για την ανθρώπινη φύση.

Με την επιλογή της πιο αμφίσημης και στιβαρής «κωμωδίας» του Μολιέρου, ο Φιλίπ λε Γκλε, σκηνοθέτης του συμπαθητικού «Οι γυναίκες του τελευταίου ορόφου», όπου επίσης πρωταγωνιστούσε ο εξαίσιος Λουκιντί, θίγει πολλά ζητήματα. Γραμμένος σε αλεξανδρινό δωδεκασύλλαβο στίχο στα 1666, ο αυτοβιογραφικός «Μισάνθρωπος» αφορά έναν αλλοτινό κόσμο, αυτόν της Αυλής του Λουδοβίκου ΙΔ, που σε πρώτο επίπεδο δείχνει οριστικά ξεπερασμένος. Με το πρόσχημα όμως της δελεαστικής προσφοράς για την επιστροφή του περιθωριοποιημένου Σερζ σε αυτή, την ευνοούμενη «βασιλική Αυλή» δηλαδή (απόλυτη η ταύτιση θεατρικής ή καλλιτεχνικής πιάτσας με την ελίτ μιας κοσμικής ολιγαρχίας), ο σκηνοθέτης βρίσκει την ευκαιρία να μας παρουσιάσει ένα έργο αγέραστο και σπάνιου διαλογισμού. Μέσα από τις μικρές ιδιοτροπίες, τις ανασφάλειες και φυσικά τα ναρκισσιστικά καπρίτσια των δύο ηθοποιών, παρουσιάζεται ένα κωμικό στην επιφάνεια του έργο, που όμως στον πυρήνα του κρύβει βαθιά θλίψη και φορτισμένα συναισθήματα. Το αληθινό πρόσωπο του κόσμου είναι για τον Σερζ όπως και στην περίπτωση του μισάνθρωπου Αλσέστ, «τρομακτικό» και απεχθές.

Η υποκρισία και η ψεύτικη ευγένεια, τα όρια τέχνης και ζωής, τα εναλλασόμενα πρόσωπα, η αναζήτηση της αλήθειας, η δοκιμασία της φιλίας, το ερωτικό στοιχείο είναι μερικά μόνο από τα θέματα που καταπιάνει με αφηγηματική ευαισθησία και ειλικρίνεια ο σκηνοθέτης. Σχεδόν σε όλα τα μέτωπα που ανοίγει αντεπεξέρχεται με θαυμαστή συνάφεια, φαντασία και δημιουργική κριτική. Όπως κι ο Μολιέρος, στέκει με αποφασιστικότητα πάνω από τους πρωταγωνιστές του και βάζει στην πρώτη γραμμή, τις προσωπικές αντιμαχίες, διαφορές ή ομοιότητες, για να αποδώσει πλήρως το προφίλ του θεατράνθρωπου που μπούχτισε από το ανθρώπινο είδος και επέλεξε την ολοκληρωτική μοναξιά για να νιώσει πρώτη φορά ελεύθερος. Όπως γίνεται όμως και στο έργο του Μολιέρου ή τον ομότιτλο πίνακα του Μπρίγκελ, κάτι τέτοιο είναι σχεδόν αδύνατο. Ο Φιλίπ Λε Γκλε ισορροπεί ιδανικά ανάμεσα στο ρηχό και την πεμπτουσία. Την υπερφίαλη ματαιοδοξία και την ομορφιά της απλότητας. Την αλήθεια και το ψέμα. Η βόλτα των δύο φίλων με το Μολιέρο πάνω στις ρόδες των ποδηλάτων τους δεν θα μπορούσε να είναι κάτι διαφορετικό. Η αίσθηση της ευδαιμονίας, η απλή χαρά της ζωής δίνεται μέσα από το ανάλαφρο αεράκι που χαιδεύει το μαλλί. Ή μέσα από τις ακτίνες του ήλιου που ζεσταίνουν το δέρμα. Όμως πάντα θα υπάρχει ο κίνδυνος να πέσουν κάτω ή να γλιστρίσουν στο διπλανό ποταμάκι. Ακόμη κι αν στα ακουστικά ακούγεται ο απελευθερωτικός ύμνος του “Il mondo” (τι υπέροχη σκηνή αυτή στο αυτοκίνητο της Φρανσέσκα…). Ακόμη κι αν αυτή η βόλτα δεν τελειώνει ποτέ…

“Βόλτα με το Μολιέρο” από 8/5 στους κινηματογράφους σε διανομή Odeon

The post Βόλτα με το Μολιέρο(Cycling with Moliere) appeared first on screeneye.gr.

Βιογραφία,Περιπέτεια,Δράμα, 121’, Η.Π.Α 2013

Του Πίτερ Μπεργκ

Με τους Μαρκ Γουόλμπεργκ, Τέιλορ Κιτς, Έμιλ Χιρς, Μπεν Φόστερ

Μία ακόμη αμερικανιά που εξυμνεί το ατσαλένιο σθένος των «υπερ-ηρώων» στρατιωτών, που πολεμούν τον εχθρό, αυτή τη φορά στα βουνά του Αφγανιστάν.

Η πιο ελκυστική πτυχή της ταινίας είναι ο γρήγορός της ρυθμός και οι γεμάτες ένταση σκηνές δράσης. Το επιτηδευμένο και στομφώδες ύφος υπεράσπισης του τοπικού πληθυσμού από τους Ταλιμπάν, περνάει προπαγανδιστικά μηνύματα για το ρόλο της υπερδύναμης ανά τον κόσμο, όσο κι αν ο σκηνοθέτης αρνείται το χαρακτηρισμό αυτόν.

Το έργο είναι γραμμένο από δύο στρατιώτες, τον Μάρκους Λούτρελ και τον Πάτρικ Ρόμπινσον, είναι  εμφανής η μονόπλευρη στάση του σκηνοθέτη Πίτερ Μπεργκ, να προβάλει το θάρρος και την αποφασιστικότητα των συμπατριωτών του, στο πεδίο της μάχης. Κάποιοι εξ αυτών έχασαν τη ζωή τους(τους βλέπουμε μέσα από ένα μονταρισμένο τετράλεπτο), αποτίοντας τους φόρο τιμής.

Η ταινία αφηγείται την ιστορία τεσσάρων Αμερικανών καταδρομέων του Πολεμικού Ναυτικού, σε μια μυστική αποστολή στα σύνορα Αφγανιστάν-Πακιστάν, με στόχο να συλλάβουν τον Αχμάντ Σα, ενός υψηλά ιστάμενο στην ιεραρχία της Αλ Κάιντα που ήταν υπεύθυνος για το θάνατο πολλών Αμερικανών στρατιωτών. Παγιδευμένοι στα ορεινά του Αφγανιστάν απέναντι σε μια μεγάλη ετοιμοπόλεμη ομάδα Ταλιμπάν, οι τέσσερις άνδρες καλούνται να βρουν τη δύναμη και το κουράγιο να μείνουν ενωμένοι στη μάχη μέχρι το τέλος. Πέντε μέρες αργότερα, μόνο ένας από αυτούς τους στρατιώτες θα μείνει ζωντανός.

Ο σκοπός της ταινίας παραμένει ασαφής όπως και το τελικό συμπέρασμα που εξάγεται. Οι καλοί κι άγιοι Αφγανοί πολίτες που τείνουν χέρι φιλίας στους Αμερικανούς γιατί ούτε οι μεν, ούτε οι δε επιθυμούν την παραμονή των Ταλιμπάν στα Αφγανικά εδάφη. Οι διεθνολόγοι δεν έχουν την ίδια απλοϊκή άποψη, αναδεικνύοντας πολλές φορές τις αντιφάσεις που προκύπτουν στη χώρα αυτή, από τη στιγμή που συνυπάρχουν δεκάδες φυλές με συγκρουόμενα ακόμα και μεταξύ τους συμφέροντα.

Δεν περίμενε κανείς από τον Πίτερ Μπεργκ να διερευνήσει ενδελεχώς το τι πραγματικά συμβαίνει στο Αφγανιστάν και δεν μπορούμε να τον κατηγορήσουμε για αυτό. Η ταινία κάπου- κάπου συμπορεύεται με το « Hurt Locker» της Κάθριν Μπίγκελοου γιατί ακριβώς παρακολουθεί τη ζωή των κατ’ επάγγελμα αμερικανών στρατιωτών, χωρίς να καταδικάζει τον πόλεμο αλλά και ούτε να τον στηρίζει απόλυτα. Τα κοντινά πλάνα πάνω στο πρόσωπο του μοναδικού επιζώντα στρατιώτη, καλυμμένος με αίμα και γεμάτος πληγές, στην μακρά κινηματογραφική μάχη με τους Ταλιμπάν, αποτυπώνει και τη προσωπική του αλλά και τη γενικευμένη αίσθηση ανασφάλειας, όταν η ανθρώπινη ύπαρξη κρέμεται από μια κλωστή. Ο σκηνοθέτης μένει ως εκεί, σαν ένα πολεμικό παιχνίδι  όπου η  ψυχολογία του φόβου  καταγράφεται αποσπασματικά.

“Ο Μόνος Επιζών” από 10/4 στους κινηματογράφους σε διανομή Audio Visual

The post Ο Μόνος Επιζών(Lone Survivor) appeared first on screeneye.gr.

Βιογραφικό δράμα, 111΄, Μεγάλη Βρετανία, 2013

του Ρέιφ Φάινς

Με τους Ρέιφ Φάινς, Φελίσιτι Τζόουνς, Κριστίν Σκοτ Τόμας, Τζοάνα Σκάνλαν, Αμάντα Χέιλ 

Δεκαετία του 1850, βικτοριανή Αγγλία. Ο Τσαρλς Ντίκενς (Ρέιφ Φάινς) απολαμβάνει τη φήμη και τα πλούτη του σημαντικότερου συγγραφέα της εποχής του. Παντρεμένος εδώ και 20 χρόνια με την Αικατερίνη Χόγκαρθ (Τζοάνα Σκάνλαν) – με την οποία απέκτησε 9 (!) παιδιά – έχει την αποδοχή μιας διασημότητας και χωρίς υπερβολή κάθε δημόσια εμφάνιση του καταλήγει σε ενθουσιώδες λαϊκό παραλήρημα. Το 1857 ο 45χρονος Ντίκενς βλέπει σε μια θεατρική παράσταση την 18χρονη εκκολαπτόμενη ηθοποιό Νέλι Τέρναν (Φελίσιτι Τζόουνς) και μαγεύεται από την ομορφιά της. Γίνεται φίλος με τη μητέρα της Φράνσις (Κριστίν Σκοτ Τόμας), μια χήρα ηθοποιό που έχει μεταδώσει στις 3 κόρες της το μικρόβιο της υποκριτικής και αρχίζει να περνάει όλο και περισσότερες ώρες μαζί τους παρά με την οικογένεια του. Ύστερα από λίγο καιρό ο ερωτευμένος πλέον συγγραφέας εκφράζει τον έρωτα του για την Νέλι και ξεκινάει μια ιστορία με πολλά δραματικά επεισόδια που κάλλιστα θε μπορούσαν να αποτελέσουν υλικό για κάποιο έργο του.

Ειδικά οι «Μεγάλες προσδοκίες» που γράφτηκαν εκείνη την εποχή (δημοσιεύτηκαν τη διετία 1860-61), μοιάζουν βγαλμένες από αυτή την παράνομη σχέση που ποτέ δεν έγινε γνωστή παρά τις κατά καιρούς φήμες που κυκλοφόρησαν στις φυλλάδες της εποχής.

Μια από τις πιο σκληρές αλλά και συγχρόνως λιγότερο γνωστές τραγωδίες του Σαίξπηρ, τον «Κοριολανό», επέλεξε ο Ρέιφ Φάινς για να κάνει το σκηνοθετικό ντεμπούτο του πριν από 4 χρόνια. Για τη δεύτερη σκηνοθεσία του επέλεξε πάλι ένα εμβληματικό καλλιτέχνη, τον Τσαρλς Ντίκενς, για να μεταφέρει όμως όχι κάποιο έργο του βικτοριανού συγγραφέα αλλά μια σχετικά άγνωστη ιστορία της ζωής του. Ο έρωτας του δημιουργού των ακόμη και σήμερα αξεπέραστων «Ντέιβιντ Κόπερφιλντ», «Μια χριστουγεννιάτικη ιστορία», «Όλιβερ Τουίστ» και, κυρίως, «Μεγάλες προσδοκίες», για τη νεαρή και άσημη Νέλι Τέρνερ είναι το θέμα που επέλεξε ο Φάινς για να μας δώσει μια αρκετά συγκροτημένη αλλά όχι και πληρέστατη άποψη για το συγγραφέα.

Ο Φάινς προσπαθεί να είναι ακριβοδίκαιος με τον Ντίκενς: ούτε να τον αγιοποιήσει αλλά ούτε και να μειώσει στο ελάχιστο το αδιαμφισβήτητο συγγραφικό ταλέντο του. Τι συμβαίνει όμως με τον άνθρωπο πίσω από τον συγγραφέα; Ακόμη κι εκεί όμως ο Φάινς διατηρεί κάποιες επιφυλάξεις παρότι δείχνει βέβαιος στις πιο κομβικές σκηνές του φιλμ για το σκληρό και εγωιστή άντρα που περισσότερο από όλα αγάπησε τα λογοτεχνικά έργα του. Ο Ντίκενς του είναι ένας… σταρ αλλοτινής εποχής- τα θέατρα που γεμίζουν από πλήθη που συρρέουν για να ακούσουν τις συνέχειες των δημοφιλών ιστοριών του, παραπέμπουν στις κινηματογραφικές αίθουσες του σήμερα- γεμάτης αντιθέσεις αλλά και αρκετούς συσχετισμούς με τη σημερινή εποχή.

Το βικτοριανό Λονδίνο της πνευματικής άνθησης και του αριστοκρατικού φωτός από τη μια πλευρά, αλληλοσυμπληρώνεται από το σκοτάδι των απόκληρων και εξαθλιωμένων Όλιβερ Τουίστ που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα. Ο Φάινς θέλει να δώσει το στίγμα αυτής της εποχής και ταυτόχρονα μια αίσθηση από τα αριστουργήματα του Ντίκενς αλλά πέρα από μια νατουραλιστική σκηνή -αυτή της βραδυνής περιπλάνησης του ήρωα μετά μια θεατρική παράσταση στα σκοτεινά υπόγεια που φυτοζωούν οι άθλιοι του Λονδίνου-  όλο το υπόλοιπο φιλμ πηγαινοέρχεται μεταξύ της κλασικής ακαδημαϊκής βιογραφίας εποχής και του τυπικού μοντέρνου μελοδράματος που έχει ως θέμα ένα παράνομο έρωτα. Τα βαριά κοστούμια και η ογκώδης παραγωγή της καλλιτεχνικής διεύθυνσης που αναπαριστά το βικτοριανό Λονδίνο μοιάζουν να προσθέτουν… βαρύδια στην αφήγηση του σκηνοθέτη Φάινς.

Ο βρετανός ηθοποιός-σκηνοθέτης ευτυχεί περισσότερο στην υποκριτική απόδοση του χαρακτήρα του Ντίκενς. Ορμητικός, με σπάνια χαρίσματα – πέρα από ακαταμάχητος storyteller ήταν ένας δεξιοτέχνης υπνωτιστής και μεγάλος χιουμορίστας- θαυμαστή παιδικότητα και λαχτάρα για ζωή ο Ντίκενς του Φάινς, μπορεί να μετατραπεί από τη μια στιγμή στην άλλη από μεγαλόψυχο και ανθρωπιστή καλλιτεχνή σε εγωιστή, άκαρδο σύζυγο – εξαιρετικά καλογυρισμένη η σκηνή που «αναγκάζει» τη γυναίκα του να συναντήσει την ερωμένη του -και αδίστακτο καριερίστα που ενδιαφέρεται μόνο πως θα διαφυλάξει τη φήμη του. Αυτό πιστεύω πως είναι και το πρόβλημα με την ταινία του Φάινς.

Την ίδια στιγμή που θέλει να επιδείξει τόλμη και αποφασιστικότητα γύρω από μια τόσο ελκυστική ιστορία – το σενάριο της Άμπι Μόργκαν που ανάμεσα σε άλλα έχει δώσει το στίγμα της με το «Shame» του Στιβ Μακ Κουίν, αποτελεί διασκευή του ομότιτλου βιβλίου της Κλερ Τόμαλιν- αποφασίζει να συμβιβαστεί με πιο σίγουρες κι εύκολες λύσεις προκειμένου να διαφυλάξει την καλή φήμη και τις έντιμες προθέσεις της.

“H Αόρατη Γυναίκα” από 13/3 στους κινηματογράφους σε διανομή Σπέντζος     

The post H Αόρατη Γυναίκα (The Invisible Woman) appeared first on screeneye.gr.

Κοινωνική δραματική, 149’, Ελλάδα – Κύπρος – Βουλγαρία 2013

Του Ανδρέα Πάντζη

Με τους Χάρη Αμπράζη, Γιώργο Χωραφά, Σίλβια Πέτκοβα, Κώστα Δημητρίου, Αντρέας Καρράς

Ο Ευαγόρας (Χάρης Αμπράζης) βγαίνει από τη «στενή» ύστερα από 5 χρόνια. Είχε συλληφθεί και καταδικαστεί ως παραχαράκτης δολαρίων όταν ήταν τριάντα χρονών κι ενώ μπροστά του διαγραφόταν ένα λαμπρό μέλλον. Η αφοσίωση του όμως στη φιλία και η επιλογή του να μην προδώσει τον κολλητό του Μιλέν (για τρίτη φορά συνεργάζονται ο σκηνοθέτης με τον Γιώργο Χωραφά), είχε ως αποτέλεσμα τη θυσία της δικής του ζωής. Η σχέση με τη φιλενάδα του τερματίστηκε άδοξα και κάτω από βαριές σκιές -η μητέρα του ισχυρίζεται πως εκείνη τον κατέδωσε-, δουλειά της προκοπής δεν μπορεί πλέον να βρει και μένει μόνο η οικονομική  (κι όχι μόνο) ενίσχυση από ένα θείο του (Κώστας Δημητρίου), ιδιοκτήτη καμπαρέ με ρωσίδες κυρίως χορεύτριες στη Λευκωσία, για να ξεδίνει που και που.

Ο Ευαγόρας (έτσι αποκαλούνται όλοι οι πρωταγωνιστές στις ταινίες του Πάντζη) θα ξαναβρεί το χαμένο νόημα στη ζωή του μόνο όταν λύσει τους γρίφους του παρελθόντος που τον οδήγησαν στο σημερινό τέλμα. Η συνάντηση όμως που θα σηματοδοτήσει την αποκάλυψη όλων των μυστικών αργεί χαρακτηριστικά. Ο Ευαγόρας περιμένει κάποιο σημείο ζωής από τον Μιλέν αλλά εκείνος έχει χαθεί από προσώπου γης. Αποφασίζει τότε να τον αναζητήσει στη Βουλγαρία, όπου γνωρίζει και ερωτεύεται την Ντίτα (Σίλβια Πέτκοβα) αγνοώντας ότι στο ταξίδι του τον «συνοδεύει» η Interpol…

Από τους σημαντικότερους σύγχρονους κινηματογραφιστές της Κύπρου, ο Ανδρέας Πάντζης («Ο βιασμός της Αφροδίτης», «Η σφαγή του κόκορα», «Το τάμα» κ.α.) επέλεξε ένα σύγχρονο κοινωνικό δράμα για να θίξει διαχρονικά ζητήματα και αξίες. Η αντρική φιλία, η προδοσία, ο αληθινός έρωτας, η μοναξιά, η διαφθορά, το έγκλημα, ένα ερωτικό τρίγωνο σε νουάρ αποχρώσεις, είναι μερικά μόνο από τα θέματα του φιλμ, με το οποίο ασχολήθηκε 8 χρόνια ο Πάντζης. Το πρότζεκτ έχει φιλόδοξο χαρακτήρα. Για 2μιση ώρες παρακολουθούμε μια σύγχρονη οδύσσεια με σαφείς πολιτικές αναγωγές (ο Ευαγόρας είναι πρόσφυγας από την Γιαλούσα με πατέρα αγνοούμενο) και εύθραυστες ψυχολογικές ισορροπίες που κρέμονται από μια κλωστή.

Το αρνητικό με την ταινία είναι πως ο Πάντζης την παραφορτώνει με χαρακτήρες (κάποιοι είναι μονοδιάστατοι) και αρχετυπικές συμπεριφορές που στην πλειοψηφία τους δείχνουν προβλέψιμες, όπως η ελάχιστα πειστική ιστορία του αστυνομικού της Ιντερπόλ με την Ντίτα. Ύστερα από το πρώτο μισό που κυλάει σχετικά γρήγορα, αβίαστα (με πολλά πάντως σημεία της πλοκής να είναι αχρείαστα) και με ελάχιστο μαύρο χιούμορ, το φιλμ μοιάζει να χάνει σταδιακά το ενδιαφέρον του. Ο πρωτοεμφανιζόμενος έλληνας ηθοποιός Χάρης Αμπράζης που μιλάει μια χαρά τα κυπριακά, διαθέτει την άνεση και τη φυσικότητα που απαιτεί ο ρόλος του. Τις εντυπώσεις κερδίζει και η Σίλβια Πέτκοβα (το πρόσωπο που ξεχωρίζει από το καστ) στο ρόλο της μοιραίας Ντίτα.

Αντίθετα ο Γιώργος Χωραφάς βρίσκεται εκτός φόρμας με μια ερμηνεία που κρίνεται υπερβολική και αδέξια. Στις τεχνικές της λεπτομέρειες η ταινία που γυρίστηκε στην Κύπρο και την Βουλγαρία, σε φιλμ 16mm, αποζημιώνει την τελειομανία του Πάντζη, ο οποίος μάλιστα κάνει cameo εμφάνιση σε μια σκηνή που ο Ευαγόρας επιχειρεί να επικοινωνήσει με τον Μιλέν!

“Η Χαρά και η Θλίψη του Σώματος” από 6/2 στους κινηματογράφους

The post Η Χαρά και η Θλίψη του Σώματος appeared first on screeneye.gr.

Περιπέτεια φαντασίας, 119΄, ΗΠΑ 2013

Του Καρλ Ριντς

Παίζουν: Κιάνου Ριβς, Ρίνκο Κικούτσι, Χιρογιούκι Σανάντα, Κο Σιμπασάκι, Μιν Τανάκα, Ταντανόμπου Ασάνο

Ύστερα από τη δολοφονία του δασκάλου τους και το διωγμό από την πατρίδα τους, 47 καταζητούμενοι σαμουράι περιπλανιούνται από πόλη σε πόλη, αναζητώντας τρόπο να αποκαταστήσουν την τιμή τους. Εκείνο που τους ενδιαφέρει περισσότερο όμως είναι η εκδίκηση. Πάντως ο σατανικός Κίρα (ο σταρ Ταντανόμπου Ασάνο θεωρείται ένας συνδυασμός Τζόνι Ντεπ και Τοσίρο Μιφούνε στη χώρα του), υπεύθυνος τόσο για τη δολοφονία του αφέντη τους όσο και για το δικό τους ξεπεσμό, δεν είναι εύκολος στόχος.

Οι σχεδόν εξωπραγματικές δυνάμεις και ο τεράστιος στρατός του Κίρα, κάνει απαγορευτική κάθε σκέψη όχι μόνο για εκδίκηση αλλά και να τον πλησιάσουν έστω. Ο Όισι (Χιρογιούκι Σανάντα) που ηγείται των 47 Ρόνιν έχει μια ιδέα που ίσως αποφέρει αποτέλεσμα. Αναθέτει την αρχηγία σε έναν απόκληρο της ιαπωνικής κοινωνίας, τον Κάι (Κιάνου Ριβς), νόθο γιο ενός βρετανού ναυτικού και μιας γιαπωνέζας. Ο Κάι, ικανότατος στο σπαθί και γνώστης αρχέγονων πολεμικών τεχνών, έχει τους δικούς του λόγους για να συμπορευθεί με τους 47 Ρόνιν κατά του Κίρα…

Είναι η 7^η φορά και η πρώτη από πλευράς Χόλιγουντ, που ο μύθος των 47 Ρόνιν, ένας από τους μεγαλύτερους της ιαπωνικής κουλτούρας, μεταφέρεται στη μεγάλη οθόνη. Εξέχουσα παραμένει η αρχική (1941) ομότιτλη ταινία του Κένζι Μιζογκούτσι αλλά και το έπος του Χιρόσι Ιναγκάκι «Chushingura» του 1962. Η πραγματική ιστορία των γενναίων Ρόνιν που ζήτησαν δικαιοσύνη και εκδίκηση, αντιμετωπίζοντας το στρατό ενός αδίστακτου και διεφθαρμένου ηγεμονα, έχει τις ρίζες της στον 18^ο αιώνα. Μάλιστα ο συγκεκριμένος μύθος είναι τόσο δημοφιλής ακόμη και σήμερα, ώστε στην επέτειο του κλείνουν τραπέζες και σχολεία της Ιαπωνίας ως ένδειξη τιμής!

Ο σκηνοθέτης Καρλ Ρινς που ανέλαβε το πανάκριβο (πάνω από 225 εκατομμύρια δολάρια κόστισε συνολικά η παραγωγή και η προώθηση του) πρότζεκτ της Universal, έχει κάνει μόνο φιλμ μικρού μήκους και διαφημίσεις. Σε τούτη την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του, η γραφή του, χαοτική, δίχως έμπνευση και στείρα, παραπέμπει κυρίως σε φαντασμαγορική comic αισθητική τύπου «300» παρά σε κάτι πιο μινιμάλ που να θυμίζει την ιαπωνική παράδοση.

Το 3D είναι ένα στοιχείο που προσθέτει πόντους στην παρακολούθηση του έργου (παρότι είναι προφανής η τάση αντιγραφής των τεράτων του «Άρχοντα των δαχτυλιδιών»), ειδικότερα αν καταφέρει κανείς να απωθήσει το γενικό αχταρμά που θέλει στο ίδιο μπλέντερ πολεμικές τέχνες, υπερφυσικά όντα, έρωτα – το love story μεταξύ του Κάι και της Μίκα, της κόρης του σκοτωμένου αφέντη τους, δοκιμάζει τη συνοχή των Ρόνιν -  και δυνατές μονομαχίες με σπαθιά. Δυστυχώς δεν μπορείς να βρεις πολλά καλά στοιχεία σε μια ταινία που η έξοδος της αναβλήθηκε δύο φορές (γιατί άραγε;) και το ξόδεμα των εκατομμυρίων δολαρίων γίνεται χωρίς μέτρο και ποιοτικό αντιστάθμισμα.

Ok, τα εφέ και τα σκηνικά είναι άκρως χορταστικά και μεγαλοπρεπή (οι σκηνές μεταμόρφωσης της μάγισσας σε δράκο είναι το χιτ του φιλμ) και εκεί τα λεφτά φαίνεται να πιάνουν τόπο. Όχι όμως και στα υπόλοιπα: από την επιλογή του Κιάνου Ριβς ως πρωταγωνιστή, ενός σταρ που ανέκαθεν αποτελούσε ρωσική ρουλέτα για τους παραγωγούς, έως την ξεδίπλωση μιας ιστορίας που μπολιάζεται αναίτια με πανάκριβες σαβούρες πάσης φύσης. Σε τούτη την εισαγωγή απόκοσμων μπανάλ στοιχείων που κάνει αυτό τον ανερμάτιστο πακτωλό χρημάτων να δείχνει εντέλει φτηνιάρικος και δευτεροκλασάτος, το στοίχημα δείχνει εκ προοιμίου χαμένο. Μάλιστα αν η ταινία δεν βγάλει τα λεφτά της – ορατός ο κίνδυνος ναυαγίου στα ταμεία – τότε ποιος είδε τους αληθινούς Ρόνιν (της Universal) και δεν τους φοβήθηκε…

To ” 47 Ronin” από 26/12 στους κινηματογράφους σε διανομή UIP

The post 47 RONIN appeared first on screeneye.gr.

Ιστορική Βιογραφία-Δράμα, 133′ Η.Π.Α 2013

του Στιβ ΜακΚουίν

Παίζουν:Τσιούετελ Έτζιοφορ, Μάικλ Φασμπέντερ, Μπένεντικτ Κάμπερμπατς, Πολ Τζιαμάτι,  Μπραντ Πιτ

Ο Βρετανός Στιβ ΜακΚουίν  2 χρόνια μετά το  κοινωνικό δράμα « Ντροπή» που τον έκανε παγκόσμια γνωστό, επιστρέφει στο κινηματογραφικό πλατό για να διηγηθεί ένα πραγματικό-τραγικό περιστατικό που συνέβη στις Η.Π.Α το 1841.

Το «12 Χρόνια Σκλάβος» που γυρίστηκε και τηλεοπτικά το 1984  αφηγείται την ιστορία ενός καλλιεργημένου Αφροαμερικάνου οικογενειάρχη από τη Νέα Υόρκη που εξαπατήθηκε από δύο απατεώνες που τον συνόδευαν σε ένα ταξίδι μέχρι την Ουάσιγκτον. Μεταφέρθηκε στον Αμερικάνικο Νότο για να  τον πουλήσουν αργότερα   ως σκλάβο, με διαφορετικό όνομα κι άλλη ταυτότητα. Η οδυνηρή αυτή εμπειρία   έφερε επανειλημμένα τον Σόλομον Νόρθαπ πρόσωπο με πρόσωπο με τον αυτοεξευτελισμό και τον θάνατο.

Ο σκηνοθέτης  παίζει επιτυχημένα για τρίτη  φορά το βίαιο παιχνίδι με το ανδρικό σώμα. Στην « Πείνα» ο Ιρλανδός πρωταγωνιστής του, ελέγχει το κορμί του από τα βασανιστήρια που υπόκειται. Στη « Ντροπή» συμβαίνει το αντίθετο, δεν μπορεί  να περιορίσει τον εθισμό του στο σεξ και στις καταχρήσεις.  Τώρα εδώ στο  «12 Χρόνια Σκλάβος», το σώμα μετατρέπεται σε προϊόν, με τον κεντρικό ήρωα να αδυνατεί να αντιληφθεί την παραφροσύνη της δουλείας.

Ο ΜακΚουίν που διακρίνεται για την αισθητική του αυστηρότητα αλλά και την καταγεγραμμένη κινηματογραφικά πολιτική του άποψη, θα κρατήσει το πρώτο στοιχείο, όπου η κάθε σκηνή είναι άρτια σχεδιασμένη, πλούσια  σε πρόσωπα και σε τεχνικά μέσα.

Από την άλλη, η επιλογή του να προχωρήσει σε μια καθαρά βιογραφική και  πομπώδη Χολιγουντιανή παραγωγή τον ανάγκασε και σε  συμβιβασμό, που έχει να κάνει με την αποφυγή πολιτικών προεκτάσεων  για το φυλετικό διαχωρισμό στην Αμερική, και σε μια απουσία αλληγορικών στοιχείων για τη σκλαβιά ανεξαρτήτου εποχής.

Αξίζει να αναφέρουμε τη μικρού μήκους ταινία  « Static» του 2009 που μέσα σε ένα ελικόπτερο ο ΜακΚουίν φιλμάρει πανοραμικά το « Άγαλμα της Ελευθερίας», για να μας μεταφέρει σε ένα άλλο επίπεδο συνειρμών για την παραπλάνηση του κόσμου από την τηλεοπτική προπαγάνδα, για την  αστυνομοκρατία, για την έλλειψη δημοκρατίας και εν τέλει για αυτό που πραγματικά μπορεί να συμβαίνει, για την ατομική ανελευθερία.

Στο «12 Χρόνια Σκλάβος» κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει, ο συμβιβασμός που θα κάνει έχει τη σημασία του, γιατί το έργο μένει και στα 133 του λεπτά στο πρώτο επίπεδο ανάγνωσης.

Ο θεατής βλέπει σε ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο, την παράλογη εξουσιαστική σχέση « αφέντη-δούλου», μόνο  μέσα από μαστιγώματα μέχρι θανάτου, βλέπει επίσης τη διαδικασία του πνιγμού με σχοινί πάνω σε κρεμάλες, ψυχολογικούς εκβιασμούς  και βιασμούς.

Είναι γνωστό τι συνέβαινε στην Αμερική για 250 χρόνια, διδάσκεται σε σχολεία σε πανεπιστήμια, έχουν ειπωθεί και κινηματογραφικά(Amistad, Λίνκολν κ.α), θα μπορούσε να αποφευχθεί αυτή η τόσο ρεαλιστική καταγραφή και να δοθεί βάρος σε μηνύματα, συμβολισμούς και αλληγορίες.

Άλλωστε όπως και στη Ν. Αφρική του Μαντέλα που μας άφησε, έτσι και στις Ηνωμένες Πολιτείες του Ομπάμα, οι φυλετικοί διαχωρισμοί δεν έχουν πλήρως εξαφανιστεί.

Για πρώτη φορά ο μόνιμος συνεργάτης του σκηνοθέτη Μάικλ Φασμπέντερ δεν θα αλώσει τον κινηματογραφικό χρόνο, εμφανίζεται μεταγενέστερα στην πλοκή ως ο αγροίκος δουλέμπορος που κουβαλάει ψυχώσεις κι ανασφάλειες. Θα αναπτύξει μια ισχυρή συγκρουσιακή σχέση με το κεντρικό πρόσωπο, το οποίο υποδύεται ο  Τσιούετελ Έτζιοφορ, με τα δικά τους τετ α τετ να ηλεκτρίζουν θετικά την ατμόσφαιρα.

Ο μοναδικός συμπαραστάτης του τραγικού ήρωα θα είναι ένας λευκός άνδρας με φιλελεύθερο  πνεύμα, και δεν είναι άλλος από τον  Μπραντ Πιτ στον ολιγόλεπτο χρόνο που ο ΜακΚουίν του επιφυλάσσει, τιμής ένεκεν, προφανώς ως ένας από τους χρηματοδότες που είναι της ταινίας.

Πρόκειται για το μεγάλο φαβορί των φετινών βραβείων Όσκαρ

To ” 12 Χρόνια Σκλάβος” από 12/12 στους κινηματογράφους σε διανομή Odeon

The post 12 Χρόνια Σκλάβος( 12 Years a Slave) appeared first on screeneye.gr.

Δράμα, 88′ , Σαουδική Αραβία 2012, Γλώσσα: Αραβικά

της Χάιφα Αλ Μανσούρ

Όσοι έτυχε να επισκεφθούν πρόσφατα την Μέση Ανατολή δεν ήταν δύσκολο να αντιληφθούν ότι οι βασικές και στοιχειώδεις αρχές της δημοκρατίας πόρρω απέχουν από  το να πραγματοποιηθούν, ακόμα και στις περιοχές εκείνες που το κοσμικό στοιχείο συγκρούστηκε με το θεοκρατικό, όπως συνέβη με την αποκαλούμενη Αραβική Άνοιξη. Η Σαουδική Αραβία, με πληθυσμό κοντά στα 30 εκατομμύρια και με ραγδαία τεχνολογική ανάπτυξη (ως αποτέλεσμα των δισεκατομμυρίων δολαρίων που εισρέουν κάθε χρόνο από την πώληση πετρελαίου),  διατηρεί μια από τις πλέον δεσποτικές μορφές θρησκευτικής προσήλωσης, κι οι διακρίσεις φύλου  θυμίζουν Μεσαίωνα.

Ενώ όλα τα σπίτια διαθέτουν μια τηλεόραση Plasma, την ίδια στιγμή οι κινηματογράφοι στο Ριάντ και στις άλλες μεγάλες πόλεις παραμένουν σφραγισμένοι εδώ και 40 χρόνια. Ένα φεστιβάλ κινηματογράφου που πήγε να γίνει το 2007 κατέληξε σε παταγώδη αποτυχία, με το μακρύ χέρι του κράτους να θέτει κωλύματα και εμπόδια στους διοργανωτές.

Με αυτά τα δεδομένα κατά νου είναι εντυπωσιακό το πως τελικά γυρίστηκε η πρώτη ταινία μεγάλου μήκους στη χώρα , σκηνοθετημένη μάλιστα από γυναίκα, κι όχι μόνο αυτό, αλλά το έργο  είναι ένα μικρό αριστούργημα που θα μπορούσε να φτάσει μέχρι τα Όσκαρ.

Η 40χρονη Χάιφα Αλ Μανσούρ, το 8^ο από τα 12 παιδιά μιας Σαουδαραβικής φαμίλιας, θα χρειαστεί 5 χρόνια για να βρει τη χρηματοδότηση του έργου. Θα κατευθύνει τους ηθοποιούς της μέσα από ένα φορτηγό και δεν θα βγει απ’ αυτό. Γιατί στη Σαουδική Αραβία οι γυναίκες δεν επιτρέπεται να ταξιδεύουν μόνες χωρίς επιτήρηση. Η ιστορία του έργου συνειρμικά μας οδηγεί στον « Κλέφτη Ποδηλάτων» του Βιτόριο Ντε Σίκα.

Η 11χρονή Wadjda ζει με την οικογένεια της σε ένα προάστιο του Ριάντ. Κάτω από την μακριά μαύρη φούστα, φοράει  μοντέρνα αθλητικά παπούτσια. Στο δωμάτιο της ακούει ποπ μουσική, παίζει  βιντεοπαιχνίδια αλλά θα βρει ένα ανυπέρβλητο εμπόδιο όταν θα ζητήσει από τη μητέρα της να της αγοράσει ποδήλατο.

Σε κάποιες από τις  μουσουλμανικές χώρες όπως είναι το Ιράν ή η Σαουδική Αραβία, οι γυναίκες ποδηλάτισσες βρίσκονται αντιμέτωπες με τη λεκτική και σωματική βία των ανδρών που θεωρούν ακόμα και σε αυτό ότι απειλείται η κυριαρχία τους.

Η Wadjda δεν θα παραιτηθεί εύκολα του στόχου της και θα χρησιμοποιήσει την πλάγια οδό ενός θρησκευτικού  μαθητικού διαγωνισμού που θα της εξασφάλιζε τα  απαραίτητα χρήματα. Ο θεατής καθ’ όλη τη διάρκεια της ταινίας βλέπει βήμα με βήμα όλες τις ενέργειες και τα στάδια που θα βρεθεί η έφηβη ηρωίδα για να κάνει το όνειρό της πραγματικότητα.

Η Χάιφα Αλ Μανσούρ στο συναρπαστικό της ντεμπούτο, θα εφαρμόσει  την τεχνική της αλληγορίας, σήμα κατατεθέν των αντιφρονούντων καλλιτεχνών, και θα περάσει πλαγίως κοινωνικά μηνύματα,  διανθισμένα με χιούμορ και συγκίνηση. https://screeneye.gr/wp-content/uploads/2013/09/%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CF%80%CE%BF%CF%83%CF%84%CE%B5%CF%81.jpg. Από την άλλη, δεν απενοχοποιεί και τις ίδιες τις γυναίκες, όπως έπραξε πριν μερικά χρόνια η ιρανη Σιριν Νεσάτ με το φιλμ « Γυναίκες Χωρίς Άντρες».

Η Αλ Μανσούρ θα δει κριτικά  ένα κομμάτι της δικιά της γενιάς των 40άριδων γυναικών,  και θα προβάλει στο κάδρο μια δασκάλα με σαγηνευτική παρουσία και με  μοντέρνο ντύσιμο αλλά με παρωχημένες αντιλήψεις, ταγμένη για να υπηρετεί τις παραδόσεις της χώρας. Θα ειρωνευτεί ταυτόχρονα το πλαίσιο μιας δήθεν ηθικής και μονογαμίας (όλα για τα μάτια του κόσμου) στο προσκήνιο,  αλλά στο παρασκήνιο  το οργιώδες κουτσομπολιό αποκαλύπτει την υποκρισία της ίδιας της κοινωνίας. Η κάμερα της Μανσούρ θα ζώσει κυριολεκτικά τη μικρή Wadjda σε κάθε πλάνο και σε κάθε σκηνή. Δεν αναχαιτίζει ούτε δευτερόλεπτο τις επαναστατικές της παρορμήσεις. Το ποδήλατο είναι το αντικείμενο, είναι το κίνητρο είναι όμως κι ο συμβολισμός, που θα ωθήσει τον τροχό προς τα μπρός για την κοινωνική αλλαγή.

Απο 26/9 στους κινηματογράφους σε διανομή Feelgood Entertainment

The post Το Απαγορευμένο Ποδήλατο appeared first on screeneye.gr.

Κοινωνικό Δράμα, Χιλή-Αργεντινή 2013

του Μόισις Σεπουλβέντα  

Οι τελευταίες μέρες του 70^ου Φεστιβάλ Βενετίας επεφύλασσαν μια αναπάντεχη αναποδιά κατά το κλείσιμο της αυλαίας του τμήματος« Εβδομάδα Κριτικής»,  ικανή για να μας στερήσει από το να απολαύσουμε μια από τις καλύτερες ταινίες της διοργάνωσης. Όμως τα τεχνικά προβλήματα δεν  τα κατάφεραν να τινάξουν στον αέρα την προβολή της ταινίας, που τελικά αποζημίωσε κοινό και κριτικούς.

Έργο πλούσιο σε νοήματα, βαθιά ανθρώπινο και συναισθηματικό, το « Las Analfabetas » έρχεται από τη Χιλή, ταρακουνάει τις συνειδήσεις, και ξεγυμνώνει μέσα από μεταφορές και συμβολισμούς τη κρατική αδιαφορία για την παιδεία και την εκπαίδευση του κοινωνικού συνόλου. Αλλά δεν μένει μόνο στο προφανές. Προχωράει ένα βήμα πιο πέρα και φανερώνει μια ακόμη πτυχή εξίσου σημαντική. Ότι η έλλειψη της γνώσης, σπρώχνει τους πολίτες στην εσωτερική αποξένωση και στη κοινωνική απομόνωση, με ότι αυτό κι αν συνεπάγεται.

Η Χιμένα στην ηλικία των 50, ζει ολομόναχη στο ετοιμόρροπο σπίτι της. Ο θεατής την βλέπει να  καπνίζει αρειμάνιος, να ακούει ραδιοφωνικές εκπομπές και να φροντίζει την καταπράσινη αυλή της. Η επίσκεψη της Τζακλίν θα μας αποκαλύψει ότι η Χιμένα είναι αναλφάβητη και θα προσλάβει τη νεαρή δασκάλα για να της διαβάζει τις εφημερίδες.

Οι  σκηνές με τις δύο γυναίκες να βρίσκονται σε κατάσταση ευφορίας γρήγορα θα πάρουν  διαφορετική τροπή, έντονα συγκρουσιακή. Η ηρωίδα του έργου για χρόνια προσπαθούσε να αποκρύψει τις μαθησιακές της δυσκολίες, ως  επτασφράγιστο μυστικό. Έτσι λοιπόν εδώ, θα έρθει πρόσωπο με πρόσωπο με τα αισθήματα ντροπής, φόβου και ανασφάλειας απέναντι στη Τζακλίν  που έχει θεωρητικά πολύπλευρη κατάρτιση. Θα εμφάνιση ένα πρόσωπο επιθετικό αλλά και τόσο αδύναμο, φτερό στον άνεμο. Το σπίτι της θα μετατραπεί σε  σχολείο, με τους ρόλους όμορφα να εναλλάσσονται, όπου ο μαθητής γίνεται δάσκαλος κι ο δάσκαλος μαθητής, σε μια αισιόδοξη σκηνοθετική προσέγγιση που διακηρύττει το «ίσοι μεταξύ ίσων».

Από την άλλη, αυτή η «αθώα» ματιά έχει και την αντίστροφη της οπτική γωνία. Άκρως πεσιμιστική. Γιατί όταν θα γίνει ορατό πως η παιδαγωγός Τζακλίν έχει κι αυτή βασικά κενά, τότε η ρήση « Η ημιμάθεια είναι η αρχή της αμαθείας» λειτουργεί με σαρκασμό κι απενοχοποιεί τους πραγματικά αμαθείς και ημιμαθείς , με τον Μόισις Σεπουλβέτα   να κοιτάει κατάματα τους υπαίτιους για τη σκόπιμη κατάντια των εκπαιδευτικών συστημάτων, που είναι οι θεσμοί του κράτους  κι οι πολιτικοί.

Το έργο ως πλοκή θα επιτύχει να ξεφύγει από τα σύνορα της Χιλής, κι αποκτά οικουμενική αξία, τη στιγμή που μπορεί να γίνει  εύστοχα ο παραλληλισμός με  καταστάσεις που τις βλέπουμε σχεδόν πανομοιότυπες σε μια σειρά χωρών, ανάμεσα τους και στην Ελλάδα. Δεν είμαστε εκτός τόπου και χρόνου αν συνδέσουμε την έλλειψη παιδείας και την κοινωνική απομόνωση, με τις βίαιες ακραίες πράξεις που τις βιώνουμε στην Ελλάδα σε καθημερινή βάση.

Η Παουλίνα Γκαρσία( θα την δούμε σύντομα στο «Gloria») και η Βαλεντίνα Μοχρ για πάνω από ένα χρόνο ερμήνευαν τους δύο πολύπλοκους ρόλους σε θεατρική σκηνή του Σαντιάγο. Το μόνο που έκαναν εδώ, ήταν να μεταφέρουν αψεγάδιαστα το θεατρικό κείμενο του Πάμπλο Παρέδες στη μεγάλη οθόνη. Από την αρχή μέχρι το τέλος κράτησαν πάνω τους το έργο, σε ένα παιχνίδι για δύο που συγκινεί, προβληματίζει και καθηλώνει.

Ο πρωτοεμφανιζόμενος σκηνοθέτης Μόισις Σεπουλβέντα   επέλεξε να διατηρήσει  την κάμερα σταθερή πάνω στα πρόσωπα, που κινούνταν σχεδόν εξ’ ολοκλήρου μέσα στο σπίτι. Ακολούθησε αργούς κινηματογραφικούς ρυθμούς με παύσεις και σιωπές, αλλά και με ανατροπές, μέχρι την τελική συγκλονιστική κορύφωση.

Το «Las Analfabetas » προβλήθηκε στην 28^η Εβδομάδα Κριτικής του Φεστιβάλ Βενετίας 2013

The post Οι Αναλφάβητες appeared first on screeneye.gr.