The post Βουγονία appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Καθώς η ταινία του Γιώργου Λάνθιμου  «Poor Things» βρισκόταν στο μοντάζ, ο έλληνας σκηνοθέτης ξεκίνησε τα γυρίσματα μιας ακόμη, δίνοντας τον παραπλανητικό τίτλο « Ιστορίες Καλοσύνης». Το σενάριο ανήκει στον για χρόνια συνεργάτη του, τον  Ευθύμη Φιλίππου.

Πρόκειται για  τρεις διαφορετικές ιστορίες, διάρκειας περίπου 50 λεπτών η κάθε μία, όπου κατά την έναρξη του κάθε επεισοδίου δίνεται μια περιγραφή και κατά την  ολοκλήρωση του, πέφτουν οι τίτλοι τέλους.

Και στις τρεις ιστορίες κεντρικό ρόλο διαδραματίζουν, η Έμμα Στόουν, ο Τζέσι  Πλέμονς, και ο  Γουίλεμ Νταφόε.

Η πρόθεση του Γιώργου Λάνθιμου είναι για άλλη μια φορά να προσπαθήσει   το κοινό να σοκάρει με την ειρωνεία και τον διασκεδαστικό κυνισμό.  Να το σοκάρει οπτικά, μέσω απωθητικών εικόνων,  όπως επί παραδείγματι με τον ακρωτηριασμό ενός δαχτύλου , σεξουαλικά, όπως επί παραδείγματι με τη μάζωξη στο σπίτι δύο ζευγαριών και με την τηλεόραση να δείχνει τα δύο ζευγάρια, σε ένα ανά μεταξύ τους όργιο,  διανοητικά, όπως είναι η χειραγώγηση από πρόσωπα ή ακόμη και από αιρέσεις, συναισθηματικά, όπου η αστική τάξη καταστέλλει τις επιθυμίες της από μορφές εξουσίας που ασκούν σωματική και ψυχολογική βία.

H πολυγραμμική οπτική του Γιώργου Λάνθιμου, οι αργές κινήσεις των ηρώων, η  ψυχρότητα των χώρων-οικία, μοτέλ, νοσοκομείο, δρόμοι- η έλλειψη φυσικού εξωτερικού ήχου αλλά και οι ίδιες οι μη καλογραμμένες ιστορίες –ιδίως η δεύτερη και η τρίτη- δημιουργούν μια πλήρως αποστασιοποιημένη πνευματική πρόσκληση προς το κοινό, δεν επιτυγχάνεται το σοκ, ούτε υφίσταται η  συναισθηματική ανάπτυξη των χαρακτήρων,  καθώς μεταμορφώνονται εντός των αυτόνομων επεισοδίων.

Παρά το γεγονός ότι η Έμμα Στόουν εμφανίζεται προς το τέλος της πρώτης και κάπως πιο σφιχτοδεμένης ιστορίας, αποδεικνύει ότι βρίσκεται βαθιά μέσα στο μυαλό του Λάνθιμου, σε μια ταινία όμως, που δεν είναι άνιση, είναι κουραστική, αδιάφορη και χαοτική.

Ιστορίες Καλοσύνης από την Πέμπτη 30/5 στους κινηματογράφους

The post Ιστορίες Καλοσύνης appeared first on screeneye.gr.

Τώρα που πήρε φόρα… δεν σταματά ο Γιώργος Λάνθιμος. Οι δέκα υποψηφιότητες στην τελετή της Κυριακής για την “ Ευνοούμενη”,  η συγκίνησή του, κατά την παραλαβή του Όσκαρ γυναικείου ρόλου  από την Ολίβια  Κόλμαν  έφερε παράλληλα και μια είδηση. Οτι σχεδιάζει να σκηνοθετήσει νέο έργο.

 Το έργο θα λέγεται “ «Pop. 1280» και θα στηρίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα του 1964 του Τζιμ Τζόνσον( στα ελληνικά κυκλοφόρησε το 1986 και λέγεται «Κάτοικοι 1280» και επανακυκλοφόρησε ως «Χίλιες διακόσια ογδόντα μαύρες ψυχές). Μυθιστορήματα του  Τζιμ Τζόνσον είχε μεταφέρει στο σινεμά και ο “πνευματικός πατέρας” του  Λάνθιμου, ο Στάνλει Κιούμπρικ.

 Οι γνώστες της 7ης τέχνης, ίσως το χαρακτηρίσουν “ξαναζεσταμένο φαγητό” γιατί είχε τουλάχιστον δύο κινηματογραφικές προσαρμογές.

Η γνωστότερη προσαρμογή έγινε  στο  μακρινό παρελθόν, με τίτλο “Coup de torchon” (Clean Slate ή Ξεκαθάρισμα)   από το Γάλλο σκηνοθέτη Μπερτράν Ταβερνιέ, ο οποίος βρισκόταν περίπου στην απαρχή της σταδιοδρομίας του.

Το έργο  κυκλοφόρησε το 1981 και είχε όλα τα χαρακτηριστικά της ιδιοσυγκρασίας του Λάνθιμου. Το ίδιο ισχύει και για το ίδιο το βιβλίο.  Η ιστορία διαδραματίζεται το 1938 στις Γαλλικές Αποικίες και ακολουθεί το βίο ενός διεφθαρμένου σερίφη που ηγεμονεύει μια πόλη 1280 κατοίκων.

Δηλαδή ο Λάνθιμος επιλέγει μια ταινία από το παρελθόν, όπως και η “ Ευνοούμενη”. Το βιβλίο και βέβαια το έργο, διέθεταν στοιχεία θρίλερ, μαύρου χιούμορ, μιας σε βάθος ψυχαναλυτικής ενδοσκόπησης των ηρώων ( οι περισσότεροι ήταν εγκληματίες που το μόνο που γνώριζαν ήταν να πράττουν κάτω από ακραίες καταστάσεις), γυναίκες που ξέρουν να χειραγωγούν, εν ολίγοις η  ανθρώπινη φύση στα χειρότερα της.

Ο Ταβερνιέ χρειάστηκε δέκα χρόνια από την πρώτη του ανάγνωση για να αποφασίσει να το πραγματοποιήσει και δέκα μήνες σκληρού πρέσινγκ προς τη σύζυγο του συγγραφέα, για να καταφέρει να πάρει τα δικαιώματα για την κινηματογραφική μεταφορά.

Επέλεξε για βασικούς πρωταγωνιστές τους Φιλίπ Νουαρέ Ιζαμπελ Ιπέρ.

Το Ξεκαθάρισμα(1981)

The post Ποιο βιβλίο και ποια ταινία εμπνέουν τον Γιώργο Λάνθιμο για το επόμενό του έργο. Δείτε το! appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Ο Γιώργος Λάνθιμος, στο νέο του έργο,  διακωμωδεί  το πλέον “ ανεξερεύνητο” πρόσωπο της Βρετανικής μοναρχίας, την Βασίλισσα ‘Αννα(( ταυτόχρονα  υποκλίνεται σε αυτήν και δείχνει να την σέβεται), η οποία βρέθηκε στο θρόνο, για 12 χρόνια ( 1702-17014 ), διχάζοντας τους ιστορικούς. Οι επικριτές της, προβάλλουν το χαμηλό μορφωτικό της επίπεδο, την άγνοιά της για την πολιτική  και την ενασχόλησή της με επουσιώδη ζητήματα. Αντίθετα οι υποστηρικτές της, αναφέρονται στο γεγονός,  οτι επί ημερών της, ένωσε τη Βρετανία με την Σκωτία  και με την Ιρλανδία. Επιπρόσθετα-όπως υποστηρίζουν-, μοίρασε χρήματα στους φτωχούς και δικαιολόγησε τους πολέμους με τη Γαλλία,έτσι ώστε  να διατηρηθεί συμπαγές το Βασίλειο.

Ο Έλληνας σκηνοθέτης ( και κάτοικος Λονδίνου την τελευταία οκταετία), φλερτάρει με την πρώτη εκδοχή και καταπιάνεται με την προσωπική της ζωή. Υιοθετεί τις πηγές της θεατρικής συγγραφέως Χέλεν Έντμουντον, η οποία ανέβασε σε θεατρική σκηνή   το έργο “ Βασίλισσα Άννα”, εστιάζοντας στις ομοφυλοφιλικές σχέσεις της Άννα Στιούαρτ, με την Δούκισσα του Μάρλμπορο (την Σάρα Τσώρτσιλ) και με το τρίτο πρόσωπο που διεισδύει στη ζωή της, την  ξαδέρφη της Σάρα -και ξεπεσμένης βαρόνης- ( της Αμπιγκέιλ Μάσαμ), η οποία προσλαμβάνεται στο ανάκτορο, ως απλή υπηρέτρια.

Ενώ στο τρέιλερ που κυκλοφορεί , δίδεται η εντύπωση πως ο Γιώργος Λάνθιμος, επαναφέρει τα πλούσια εξωτερικά γυρίσματα, όπως έπραξε στο έργο “ Αστακός”, η πραγματικότητα είναι τελείως διαφορετική, ακολουθώντας την καθιερωμένη του τακτική.  Χώρισε την ταινία σε κεφάλαια και γύρισε το έργο- στο μεγαλύτερο του μέρος-, μέσα  σε εσωτερικούς χώρους και δει στα δωμάτια του  μεγαλοπρεπούς ανακτόρου.  Αποδεικνύεται  ορθή επιλογή, αφενός επειδή ωθεί το κοινό να εστιάσει στην ίδια την  ιστορία -και στους συμβολισμούς της- και  αφετέρου,  επιτρέπει -απλόχερα-στους πρωταγωνιστές του, να καθοδηγήσουν οι ίδιοι την μονομαχία, κουβαλώντας σχεδόν όλοι μια κορυφαία υποκριτική γκάμα και  για το θέατρο και για τον κινηματογράφο.

Χρησιμοποιεί με εξυπνάδα την κάμερα, μεταπηδώντας από χώρο σε χώρο,  χωρίς αλλαγή πλάνου, μια τακτική που χρησιμοποιήθηκε από τον ίδιο και στην πιο πρόσφατη του ταινία, στον “ Θάνατο του Ιερού Ελαφιού”.
Ο χώρος φωτίζεται με κεριά- όπως συμβαίνει σε πολλές ταινίες εποχής-, όπως επί παραδείγματι στην ” Αποπλάνηση” της Κόπολα. Η μουσική,  είναι μια ανάμιξη σύγχρονης  κλασσικής μουσικής και μπαρόκ αισθητικής, χωρίς η μουσική  να επικαλύπτει τα πρόσωπα και την πλοκή,  σε κανένα σημείο του έργου.

Η κολακεία και το σεξ, αποδεικνύονται οι επιτυχημένες μέθοδοι “ αποπλάνησης”, ενός εύθραυστου ηγεμόνα και τα κατάλληλα μέσα, για τους αυλικούς, για να τον χειραγωγήσουν…μέχρι οι ηγέτες να τους  βαρεθούν και να τους αντικαταστήσουν, ή μέχρι οι αυλικοί να επιβληθούν.
Το παράδειγμα της Βασίλισσας ‘Αννα… είτε είναι εξ ολοκλήρου υπαρκτό, είτε  είναι  μέρος του βγαλμένο από τη φαντασία, λειτουργεί συμβολικά για τον Έλληνα σκηνοθέτη, αναφερόμενος εμμέσως πλην σαφώς σε κάθε εποχή, σε κάθε σύστημα και σε κάθε μορφή εξουσίας.

Η αίσθηση του χιούμορ του, ταυτίζεται με το αντίστοιχο φλεγματικό χιούμορ των Βρετανών, ενώ δεν λείπουν-για άλλη μια φορά-οι αυτό-αναφορές,  σε παλαιότερες του ταινίες.

Η Ολίβια Κόλμαν είναι κάτι περισσότερο από επιβλητική σε όλες τις μορφές που καλείται να αποδώσει την Βασίλισσα Άννα( ζηλιάρα, βουλιμική, κυκλοθυμική, θύτης και θύμα μαζί) και η Ρέιτσελ Βάις ( ως η Δούκισσα του Μάρλμπορο) την ακολουθεί,   μεταμορφωμένη μοναδικά  κι ως το απόλυτο αφεντικό του παλατιού κι ως ο αποδιοπομπαίος τράγος του.

Η “ευνοούμενη” Έμμα Στόουν, στέκεται ισορροπημένα ανάμεσα στις δύο όψεις του ρόλου, τι  είναι πραγματικά  και στο “φαίνεσθαι”  Ο Λάνθιμος την  θέλει να διεισδύει μέσα στις επικίνδυνες ατραπούς, την θέλει  γυναίκα-αράχνη και η Έμμα Στόουν( La la land) του το προσφέρει, ίσως όχι τόσο τέλεια όσο οι άλλες δύο πρωταγωνίστριες.

Μετά το τρίτο κεφάλαιο, η σεναριακή δυναμική της ταινίας περιορίζεται αισθητά. Είναι η ατμόσφαιρα και οι ερμηνείες που κρατούν ζωντανό το ενδιαφέρον, μέχρι την ωραία τελική κορύφωση.

Αργυρός Λέοντας στη Βενετία, 10 υποψηφιότητες για Όσκαρ ανάμεσα σε αυτές και για Καλύτερη Ταινία και για Σκηνοθεσία για τον Γιώργο Λάνθιμο.

Από την Πέμπτη 31/1/ 2019 σε επιλεγμένες αίθουσες

The post Η Ευνοούμενη appeared first on screeneye.gr.

The post Νύχτες Πέμπτης. Η εκπομπή μετά τις υποψηφιότητες. Χοντρός& Λιγνός, Κώστας Γαβράς, Γιόνας Μέκας appeared first on screeneye.gr.

Γράφει ο Ιάκωβος Γωγάκης

Μετά λόγου γνώσεως των φεστιβαλικών πραγμάτων της τελευταίας εξαετίας, δεν μπορώ να βρω κάποια άλλη περίπτωση, σαν αυτή του Γιώργου Λάνθιμου, όπου μετά το πέρας της προβολής ενός δικού του έργου, να έχει υπάρξει τόσο έντονη συζήτηση, με τους κριτικούς να χωρίζονται σε στρατόπεδα, άσπρο ή μαύρο, μέρα να λέει ο ένας, νύχτα ο άλλος.

Είναι ή δεν είναι, ο ηγέτης του νέου ελληνικού (weird) κινηματογραφικού ρεύματος; Μπορεί να εξελιχθεί σαν o κορυφαίος εκπρόσωπος του σύγχρονου ευρωπαϊκού σουρεαλιστικού σινεμά;

Οι άνθρωποι του χώρου, Άγγλοι και Αμερικάνοι συνήθως,  τον επαινούν, οι Γάλλοι, είναι επιφυλακτικοί, σε μια άτυπη διαμάχη  πολλών δεκαετιών, δύο εκ διαμέτρου αντίθετων κινηματογραφικών παραδόσεων, που θα περίμενε κανείς να αντιμετώπιζαν τον Έλληνα σκηνοθέτη, από την ακριβώς αντίθετη οπτική γωνία. Ένας Γάλλος δημοσιογράφος κι ένας Αμερικάνος, σπάνε αυτό το στερεότυπο, μα και πάλι διαφωνούν.

Ο Ρομέν Λε Βερν του γαλλικού δικτύου TF1 χαρακτηρίζει τις ταινίες του κάτι περισσότερο από εντυπωσιακές και το στιλ τους,  να διατηρεί εξαιρετικούς δεσμούς, με τον πρωτοποριακό κινηματογράφο, του Λουί Μπουνιουέλ . Αντίθετα, ο Άντονι Λέιν του περιοδικού New Yorker, ειρωνεύεται την τάση του Λάνθιμου να διαχωρίζει τη διαστροφή από το φύλο, θεωρώντας την αφήγηση  του επιφανειακή και ηθικολογική.

Ο συντάκτης αυτού του αφιερώματος, έχει πολλάκις σταθεί απέναντι στο επιδεκτικά διανοουμενίστικο ύφος του «Κυνόδοντα» και των «Άλπεων» , αναγνωρίζοντας όμως τον καθαρό, ρεαλιστικό κι ορθά επιθετικό τρόπο, που σκιαγραφούνται οι μορφές και τα προβλήματα της ελληνικής οικογένειας. Αυτό το τελευταίο στοιχείο,  δεν θα το δούμε  στο πρώτο αγγλόφωνο του φιλμ και βραβευμένο στις Κάννες  « Αστακό», θα αναφερθούμε εκτενώς στις 22/10,  τότε που θα βγει η ταινία στους κινηματογράφους της χώρας μας.

Τα πρώτα του βήματα…

είναι λίγο έως πολύ γνωστά. Γεννήθηκε το ‘73 στην Αθήνα, πήγε σχολείο στου Μωραίτη και σπούδασε στα μέσα του ’90, στη Σχολή Σταυράκου. Αναμείχθηκε σε πειραματικές θεατρικές ομάδες, φτιάχνοντας τα βίντεο των παραστάσεων τους. Ασχολήθηκε επί μακρόν(10 έτη) με τις τηλεοπτικές διαφημίσεις και μία από τις πολλές γνωριμίες εκείνης της εποχής του 2000, ήταν και με τον Λάκη Λαζόπουλο, συν-σκηνοθετώντας μαζί του, τη χαλαρή εμπορική κωμωδία « Ο Καλύτερος μου Φίλος».

Μετά  την παρότρυνση,  της καλής του φίλης Αθηνάς Ραχήλ Τσαγγάρη (δίνοντας του αργότερα και μικρό ερμηνευτικό ρόλο, στο βραβευμένο στη Βενετία δικό της «Attenberg» του 2010), μπήκε ως μέλος της δημιουργικής ομάδας του Δημήτρη Παπαϊωάννου, που σχεδίασε την τελετή έναρξης και λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004.

« Ήταν για μένα μια εμπειρία χρήσιμη κι ενδιαφέρουσα, η συνεργασία με καλλιτέχνες από διαφορετικά είδη της τέχνης, για να παραχθεί ένα τόσο εντυπωσιακό αποτέλεσμα», ανέφερε σε μια συνέντευξη του, για το συγκεκριμένο πρότζεκτ.

Ο επόμενος χρόνος θα τον βρει, να έχει ήδη έτοιμη την πρώτη του ταινία μεγάλου μήκους, την « Κινέττα» και να ξεκινά δειλά δειλά να ακούγεται το όνομα του, στα κινηματογραφικά στέκια της Ελλάδος και του εξωτερικού. Το πρώτο βραβείο στο τμήμα « Ένα Κάποιο Βλέμμα» των Καννών και η υποψηφιότητα του  «Κυνόδοντα» στα Όσκαρ, δύο χρόνια αργότερα, τον οδήγησε μόνιμα πια στο Λονδίνο, για να φτιάξει βήμα βήμα, την διεθνή καριέρα που οραματίστηκε.

Κινέττα(2005)

Είναι η λιγότερο γνωστή του σόλο ταινία, είναι η μία και μοναδική, που το σενάριο δεν το συν-υπογράφει με τον  Ευθύμη Φιλίππου, αλλά με τον Γιώργο Κακανάκη, δεν πρωταγωνιστεί επίσης η μούσα του και μετέπειτα σύντροφός του, Αριέν Λαμπέντ, όμως η  Τσαγγάρη είναι πανταχού παρούσα, στα πρώτα του βήματα, αναλαμβάνοντας την παραγωγή της ταινίας, μετά την απόρριψη της από το ΕΕΚ,  φτάνοντας μέχρι το Φεστιβάλ του Τορόντο.

Πως συνδέεται η ζωή μιας νεαρής καθαρίστριας ξενοδοχείου στην παραθαλάσσια  Κινέτα(Ευαγγελία Ράντου), με κάποιους Ταϊλανδούς εργάτες κι έναν φωτογράφο(Άρη  Σερβετάλη); Πρόσωπο κλειδί της ιστορίας, είναι ένας αστυνομικός (Κώστας Ξικομηνός), χρησιμοποιώντας τους, για την αναπαράσταση φόνων, που συγκλόνισαν την περιοχή.

Ο Γιώργος Λάνθιμος αποδεικνύει σε αυτή την χαμηλών τόνων και προσδοκιών ταινία, μια συνέπεια στο κινηματογραφικό στιλ που ακολουθεί διαχρονικά( απουσία ονομάτων, απουσία λεκτικής επικοινωνίας, συγκεκριμένος χώρος, αποστασιοποιημένες συναισθηματικές αντιδράσεις, γυναίκα θύμα, αινιγματικοί χαρακτήρες, πινελιές παράλογου χιούμορ), θέτοντας σε πρώτο πλάνο το παιχνίδι ρόλων των δύο φύλων, το θέμα των ταυτοτήτων και μια  πρώιμη  αλλά καθαρή σαρκαστική-δηκτική διάθεση, να περιγελάσει τις αντιλήψεις των συμπατριωτών του, θύματα ενός καλουπωμένου-περιχαρακωμένου κοινωνικού περιβάλλοντος, προσπαθώντας να ξεφύγουν από την πραγματικότητα, κατασκευάζουν ρόλους. Μια εικόνα της ελληνικής κοινωνίας, που έκανε κάποιους κριτικούς του εξωτερικού, να θυμηθούν την «Αναπαράσταση» του Θόδωρου Αγγελόπουλου.

Κυνόδοντας (2009)

Η ασφυχτική σχέση των ελλήνων γονέων με τα παιδιά τους, η αυταρχική πατριαρχική φιγούρα, η αναπόφευκτη σεξουαλική αφύπνιση των τέκνων τους, δίνεται από τον Λάνθιμο  πέρα από τις κινηματογραφικές συμβάσεις, μακάβρια, σουρεαλιστικά, με στατικές λήψεις κι άρτια χορογραφία, σε μια ταινία που διαθέτει τα τρικ της και τα σκοτεινά της σημεία,  παρά τις επιμέρους μας ενστάσεις, είναι γροθιά στο στομάχι και καθρέφτης μιας κοινωνίας, που δεν λέει να δει, πέρα από τον μικρόκοσμο της.

Ένα απομονωμένο σπίτι,  τρία ενήλικα παιδιά (Αγγελική Παπούλια, Χρήστος Πασσαλής, Μαίρη Τσώνη), ευνουχισμένα από τον έξω κόσμο, διδάσκονται γράμματα και τα επιμέρους της ζωής, όπως επιθυμούν οι γονείς τους (Χρήστος Στέργιογλου,Μισέλ Βάλεϊ).

Η υπόθεση της ταινίας θύμισε την ιστορία του αυστριακού πα-τέρα, Γιόζεφ Φριτσλ που βίαζε συστηματικά την κόρη του, μια αποκάλυψη, που έγινε λίγους μήνες πριν ξεκινήσουν τα γυρίσματα του « Κυνόδοντα». Οι μυημένοι σινεφίλ, θυμήθηκαν επίσης το « Κάστρο της Αθωότητας» του Αρθούρο Ριπστάιν, με τον έλληνα σκηνοθέτη να δηλώνει στον δημοσιογράφο Τζοσουά Σιαπλίσκι, πως  δεν υπήρξε καμιά τέτοια επιρροή, από τη στιγμή που δεν είχε δει ολόκληρη την ταινία του μεξικάνου σκηνοθέτη.

Το ανθρώπινο ψέμα που οδηγεί στην ακραία βία, η έλλειψη πολλών κινήσεων, κάνοντας τον θεατή να μην αποσπάται από τα επιμέρους του σινεμά, οδήγησε  μια άλλη ομάδα θεωρητικών να πουν, πως  το σινεμά του Λάνθιμου ακολουθεί τα αχνάρια του Μίκαελ Χάνεκε και κάποιοι άλλοι να βάλουν δίπλα δίπλα το «Dogville» του Τριερ με το «Dogtooth» του Λάνθιμου, στηριζόμενοι στο κοινό σημείο της μπρεχτικής αποστασιοποίησης, των αντιφατικών αινιγματικών καταστάσεων, με μια χροιά άκρως πολιτική. Οι ακαθάριστες εισπράξεις της ταινίας σε Ευρώπη, Ασία και Αμερική, ξεπέρασαν τα 2 εκατομμύρια δολάρια.

Άλπεις (2011)

Ακολουθώντας τα σοφά λόγια του Γούντι Άλεν “Το μυστικό της επιτυχίας είναι να είσαι διαφορετικός από τους άλλους”, ο Γιώργος Λάνθιμος σίγουρα με τον« Κυνόδοντα» έδωσε μια άλλη διάσταση στη φόρμα του ελληνικού αλλά και ευρωπαϊκού σινεμά. Η επιτυχημένη συνταγή δεν άλλαξε ούτε με τις «Άλπεις», μια ιστορία «φαντασμάτων», εργαζομένων πιο πέρα από το περιθώριο, χαρίζοντας στο συγγραφικό δίδυμο, το βραβείο σεναρίου, στο Φεστιβάλ της Βενετίας.

Μια νοσοκόμα (Αγγελική Παπούλια), ένας τραυματιοφορέας (Άρης Σερβετάλης), μια αθλήτρια ρυθμικής γυμναστικής (Αριάν Λαμπέντ) κι ο προπονητή της (Τζόνι Βεκρής), δημιουργούν μια ομάδα. Αντικαθιστούν νεκρούς ανθρώπους. Προσλαμβάνονται από τους φίλους και τους συγγενείς των νεκρών. Η ομάδα ονομάζεται Άλπεις και ο αρχηγός της, ο τραυματιοφορέας, ονομάζεται Mont Blanc. Τα μέλη της ομάδας είναι υποχρεωμένα να λειτουργούν σύμφωνα με κάποιους κανόνες που έχει ορίσει ο αρχηγός. Η νοσοκόμα δεν υπακούει αυτούς τους κανόνες.

Ξανά στο προσκήνιο βρίσκονται ακραία ηθικά διλήμματα, η βία είναι υπαρκτή, με μια διαφορετική εδώ μορφή, οι διάλογοι είναι ξανά εσκεμμένα ελλειπτικοί, οι πληροφορίες που δίνονται στον θεατή είναι με το σταγονόμετρο, κυριαρχεί μια συναισθηματική στάση, από-ενοχοποίησης  και  κατανόησης των ανθρωπίνων πράξεων. Ο Λάνθιμος στόχευε επίσης, να αναδείξει την κενότητα των συναισθημάτων, που παρατηρείται στις μέρες μας και τους ανθρώπους να λειτουργούν ως μηχανές, διατηρούμε κάποιες επιφυλάξεις για την αφηγηματική του δομή.

Επόμενα σχέδια

Ενώ ο « Αστακός» ξεκίνησε να προβάλλεται στους κινηματογράφους της Αγγλίας, άμεσα και στην Ελλάδα, ο Γιώργος Λάνθιμος, είναι έτοιμος να ξεκινήσει νέα γυρίσματα, συνεχίζοντας να επιλέγει ηθοποιούς  από την αφρόκρεμα του παγκόσμιου σινεμά (Ρέιτσελ Βάις ,  Έμα Στόουν, Ολίβια Κόλμαν), για το “The Favourite”.

Η ιστορία λαμβάνει χώρα  στα τέλη του 17ου αιώνα και τα πρώτα χρόνια του 18ου , όταν η Βασίλισσα Άννα της Αγγλίας (Ολίβια Κόλμαν), η έμπιστη της Δούκισσα του Μάρλμπορο Σάρα (Ρέιτσελ Βάις) και μια φτωχή συγγενής της Σάρα που κερδίζει την εμπιστοσύνη της Βασίλισσας, η Αμπιγκάιλ Μασάμ(Έμα Στόουν), θα βρεθούν σε έναν άτυπο ανταγωνισμό μεταξύ τους, για το ποια θα πάρει τον έλεγχο και την ουσιαστική επιρροή, σε χρονική στιγμή όπου η πολιτική  κατάσταση στη χώρα βρισκόταν στην κόψη του ξυραφιού.

The post Γιώργος Λάνθιμος appeared first on screeneye.gr.

Κριτική από το Φεστιβάλ Βενετίας Ιάκωβος Γωγάκης

Ο βραβευμένος Έλληνας σκηνοθέτης επιστρέφει στη Βενετία με την ταινία ” The Favourite”( η Αγαπημένη) επτά έτη, μετά από την προβολή της ταινίας “ Άλπεις”(κερδίζοντας τότε το βραβείο σεναρίου). Στο νέο του έργο,  διακωμωδεί το πλέον “ ανεξερεύνητο” πρόσωπο της Βρετανικής Μοναρχίας, την Βασίλισσα ‘Αννα, η οποία βρέθηκε στο θρόνο, για 12 χρόνια ( 1702-17014 ), διχάζοντας τους ιστορικούς. Οι επικριτές της, προβάλλουν το χαμηλό μορφωτικό της επίπεδο, την άγνοιά της για την πολιτική και την ενασχόλησή της, με επουσιώδη ζητήματα. Αντίθετα οι υποστηρικτές της, αναφέρονται στο γεγονός οτι επί ημερών της, ένωσε τη Βρετανία με την Σκωτία και την Ιρλανδία, μοίρασε χρήματα στους φτωχούς και οι πόλεμοι με τη Γαλλία, ήταν αναγκαίοι για να διατηρηθεί συμπαγής η χώρα.

Ο Γιώργος Λάνθιμος ( και κάτοικος Λονδίνου την τελευταία οκταετία), φλερτάρει με την πρώτη εκδοχή και καταπιάνεται με την προσωπική της ζωή. Υιοθετεί τις πηγές της θεατρικής συγγραφέως Χέλεν Έντμουντον, η οποία ανέβασε πρόσφατα το έργο “ Βασίλισσα Άννα”, εστιάζοντας στις ομοφυλοφιλικές σχέσεις της Βασίλισσας με την Δούκισσα του Μάρλμπορο, την Σάρα Τσώρτσιλ και το τρίτο πρόσωπο που διεισδύει στη ζωή της, η Αμπιγκέιλ Μάσαμ.

Ενώ στο τρέιλερ που κυκλοφορεί , δίδεται η εντύπωση πως ο Γιώργος Λάνθιμος, επαναφέρει τα πλούσια εξωτερικά γυρίσματα, όπως έπραξε στον “ Αστακό”, η πραγματικότητα είναι τελείως διαφορετική, ακολουθώντας την καθιερωμένη του τακτική, να γυρίσει το έργο, στο μεγαλύτερο του μέρος, σε εσωτερικούς χώρους και δει στα μεγαλοπρεπή ανάκτορα. Αποδεικνύεται ως μια ορθή .επιλογή. Χρησιμοποιεί με ευφυΐα την κάμερα, καταγράφοντας ταυτόχρονα και τα κεντρικά πρόσωπα και τα αντικείμενα. Μια τακτική ( ονομάζεται tracking shot), που χρησιμοποιήθηκε από τον ίδιο και στην πιο πρόσφατη του ταινία, στο “ Θάνατο του Ιερού Ελαφιού”.
Ο χώρος φωτίζεται με κεριά( όπως συμβαίνει σε πολλές ταινίες εποχής, όπως επί παραδείγματι στην ” Αποπλάνηση” της Κόπολα).

Η κολακεία και το σεξ, αποδεικνύονται οι επιτυχημένες μέθοδοι “ αποπλάνησης”, ενός εύθραυστου ηγεμόνα και τα κατάλληλα μέσα, για τους αυλικούς, για να τον χειραγωγήσουν…μέχρι οι ηγέτες να τους  βαρεθούν και να τους ξαποστείλουν, ή μέχρι οι αυλικοί να επιβληθούν.
Το παράδειγμα της Βασίλισσας ‘Αννα, είτε είναι υπαρκτό, είτε είναι βγαλμένο από τη φαντασία, λειτουργεί συμβολικά για τον Έλληνα σκηνοθέτη, αναφερόμενος εμμέσως πλην σαφώς σε κάθε εποχή, σε κάθε σύστημα και σε κάθε μορφή εξουσίας.

Η αίσθηση του χιούμορ του, ταυτίζεται με το αντίστοιχο φλεγματικό χιούμορ των Βρετανών, ενώ δεν λείπουν-για άλλη μια φορά-οι αυτό-αναφορές σε παλαιότερες του ταινίες

Η Ολίβια Κόλμαν είναι κάτι περισσότερο από επιβλητική σε όλες τις μορφές που καλείται να αποδώσει την Βασίλισσα Άννα( ζηλιάρα, βουλιμική, κυκλοθυμική, θύτης και θύμα μαζί) και η Ρέιτσελ Βάις με την πλούσια της υποκριτική γκάμα, δεν θα μπορούσε να μην την ακολουθήσει.
Ο Γιώργος Λάνθιμος έχοντας στο καστ του την Έμμα Στόουν( La la land), σε αρκετά σημεία της ταινίας, την κάμερα του την τοποθετεί πάνω της, ίσως και να ήταν αχρείαστη η τόσο μεγάλη εμμονή στο πρόσωπό της, ερμηνεύοντας την ” αθώα”Αμπιγκέιλ Μάσαμ,

Συνοψίζοντας, πρόκειται για μια καλοκουρδισμένη σάτιρα εποχής, αλλά θεματολογικά μονοδιάστατη, μια ταινία με συγκεκριμένες δυνατότητες, με τον Γιώργο Λάνθιμο όμως, να επιτυγχάνει -ίσως- να διευρύνει ηλικιακά το κοινό του.

Από την Πέμπτη 31/1/ 2019 σε επιλεγμένες αίθουσες

The post Θερμό χειροκρότημα για την ” Αγαπημένη” του Γιώργου Λάνθιμου. Η γνώμη μας appeared first on screeneye.gr.

Οι κριτικοί του Λος Άντζελες βράβευσαν το Γιώργο Λάνθιμο και τον Εύθυμη Φιλίππου για το σενάριο του “Αστακού”, αναζωπυρώνοντας τις προβλέψεις για υποψηφιότητα στα επερχόμενα Όσκαρ στην κατηγορία πρωτότυπου σεναρίου.

Το βραβείο Α΄ Ανδρικού ρόλου απέσπασε ο Άνταμ Ντράιβερ για την ταινία «Πάτερσον» του Τζιμ Τζάρμους, ενώ η Ιζαμπέλ Ιπέρ συνέχισε το σερί της, αφού μετά την Ένωση Κριτικών της Νέας Υόρκης, βραβεύθηκε και από τους κριτικούς τους Λος Άντζελες και για τις δύο φετινές της ταινίες – τις «Εκείνη» του Πολ Βερχόφεν και «Μέλλον» της Μια Χάνσεν Λοβ.

Αναλυτικά τα βραβεία της Ένωσης Κριτικών του Λος Αντζελες:

Καλύτερη ταινία

“Moonlight”του Μπάρι Τζένκινς

Καλύτερος Σκηνοθέτης

Μπάρι Τζένκινς για το «Moonlight»

Καλύτερος Ηθοποιός
Άνταμ Ντράιβερ για το «Paterson»

B΄ Ανδρικός Ρόλος
Ματερσάλα Άλι για το «Moonlight»

Καλύτερη Ηθοποιός
Ιζαμπέλ Ιπέρ για το «Εκείνη» και για το «Μέλλον»

B΄ Γυναικείος Ρόλος
Λίλι Γκλαντστόουν για το «Certain Women»

Καλύτερο Ντοκιμαντέρ
«I Am Not Your Negro»

Καλύτερο Σενάριο
Γιώργος Λάνθιμος και Ευθύμης Φιλίππου για το «The Lobster»

Καλύτερη ταινία κινουμένων σχεδίων

«Your name»

Καλύτερη Φωτογραφία
Τζέιμς Λάξτον για το «Moonlight»

Καλύτερο Μοντάζ
Μπρετ Γκρανάτο, Μάγια Μάμα, Μπεν Σοζάνσκι για το Ο.J Simpson: Made in America

Καλύτερη Μουσική
Τζάστιν Χούρβιτζ, Μπενζ Πάσεκ, Τζάστιν Πολ για το «La La Land»

Καλύτερη Καλλιτεχνική Διεύθυνση
Σέονγκ-χιέ Ρίου για το «The Handmaiden».

The post Βραβείο για το σενάριο του «The Lobster» από τους κριτικούς του Λος Άντζελες appeared first on screeneye.gr.

Ρομαντική κωμωδία επιστημονικής φαντασίας, 118′, Μ. Βρετανία/Ελλάδα 2015

Γλώσσα: Αγγλικά

Του Γιώργου Λάνθιμου

Με τους Κόλιν Φάρελ, Ρέιτσελ Βάις, Τζον Σι Ράιλι, Λεά Σεϊντού, Αγγελική Παπούλια,Αριάν Λαμπέντ

Γράφει ο Ιάκωβος Γωγάκης

Άφθονοι κοινωνικοί συμβολισμοί και στα 110 λεπτά του, ολιγόλογοι και καταπιεσμένοι ήρωες, πινελιές κωμικού πνεύματος, μελαγχολική και υπερρεαλιστική κινηματογράφηση, δηλαδή το οικείο, ιδιότυπο, ομοιόμορφο και αγαπημένο περιβάλλον του Γιώργου Λάνθιμου, ξεδιπλώνεται μετά τον «Κυνόδοντα» και τις «Άλπεις», για τρίτη φορά, προσπερνώντας το έντονο ελληνικό στοιχείο των προηγούμενων ταινιών του, εκμεταλλευόμενος-ίσως όχι στο έπακρον- την αυξημένη ευελιξία, της διεθνούς  παραγωγής κι ένα υψηλών προδιαγραφών καστ, -ιδιαιτέρως οι  Κόλιν Φάρελ, Ρέιτσελ Βάις, Τζον Σι Ράιλι,- που λειτούργησε καταλυτικά, στην ήπια προσγείωση της ταινίας, στα άνισα τελευταία,  35 της λεπτά.

Κρύο τοπίο, ένας απροσδιόριστος αρχικά χώρος κι ένα πρόσωπο που του ζητείται να δηλώσει εάν είναι στρέιτ ή ομοφυλόφιλος, για να καταχωρηθεί στο σύστημα. Όταν αυτός το σκέφτεται και απαντάει «Μπαισεξουαλ», ανακαλύπτει πως δεν υπήρχε τέτοια επιλογή.
Πρόκειται για ένα απομονωμένο μοτέλ, το προσωπικό έχει χάρη και φινέτσα, αρκεί οι «δέσμιοι» θαμώνες για να απελευθερωθούν -δεν πάνε εκεί εθελοντικά-, πρέπει να υπακούουν τους κανόνες του παιχνιδιού, όπως είναι για παράδειγμα να βρουν σύντροφο, εντός 45 ημερών. Εάν αυτό δεν συμβεί, τότε μετατρέπονται σε ζώο της επιλογής τους. Ο Ντέιβιντ(Κόλιν Φάρελ) δηλώνει… αστακός. Θα αναγκαστεί εκ των συνθηκών να βρει το έτερον ήμισυ, αλλά η γνωριμία του με την γυναίκα με τη λιγοστή όραση( Ρέιτσελ Βάις), θα θέσει τη ζωή του σε κίνδυνο.

Ο Γιώργος Λάνθιμος κι ο μόνιμος σεναριογράφος του, Ευθύμης Φιλίππου, επαινούν εμμέσως, τα αριστουργηματικά «Ψυχώ» και «Λάμψη», τοποθετώντας στον πυρήνα της ταινίας τους, τον υπόγειο τρόμο, από τη διαμονή κάποιων χαμένων ψυχών, σε ένα ίδρυμα, διευρύνοντας τον προβληματισμό, πάνω στους ακραίους ατομικούς συμβιβασμούς , παρουσιάζοντας επίσης την παρεμβατική αντίληψη ακόμα και των –θεωρητικά- ελεύθερων δυτικών κοινωνιών, που ακόμα χειραγωγούνται από τα κοινωνικά στερεότυπα, τα πρωτόκολλα διαγωγής, τον ομογενοποιημένο συμπεριφορισμό, για τις σχέσεις άρπα κόλα, για το γάμο, τη μονογαμία, την υποβάθμιση του συναισθήματος, στις διαπροσωπικές σχέσεις, γνωστές θεματικές από τις προηγούμενες ταινίες τους, αλλά δοσμένες μακριά από τον ελληνικό χωροχρόνο κι αυτή η οικουμενική διάσταση, θα λέγαμε πως ήταν επιτυχημένη.

Διαμέσου του θέματος της σεξουαλικής ταυτότητας( βλέπε Ντέιβιντ), αγγίζουν ένα άλλο ενδιαφέρον πεδίο, ιδιαίτερα πρωτότυπο στο σύγχρονο σινεμά, αυτό των οπτικών πλανών και των ψευδαισθήσεων, κοινωνικά σύνολα που αγνοούν το γκρι και υιοθετούν στην καθημερινότητα τους, είτε το μαύρο, είτε το άσπρο.
Ο κουτσός άντρας( Τζει Σι Ρέιλι) γίνεται ένα με τις δικές του ενοχές, δεν αντιδρά, δεν ξεφεύγει από τον έξωθεν εκφοβισμό.

Η κάθε σκηνή της ταινίας, αποτελεί κι ένα νέο πεδίο σκέψης για το κοινό. Όσο ελκυστικό μπορεί να φαντάζει αυτό το γεγονός, άλλο τόσο φανερώνεται, ως η αχίλλειος πτέρνα της. Ο θεατής οφείλει να αποκωδικοποιεί διαρκώς εκφράσεις, ομιλίες, δράσεις, αλλά με τη πάροδο του χρόνου, οι συμβολισμοί αυτοί, φαίνεται να μην ενσωματώνονται και να μην αλληλεπιδρούν με μια στέρεη-έστω και σουρεαλιστική-αφήγηση, με αρχή, μέση και τέλος, κάνοντας το τελευταίο μισάωρο, αρκετά βασανιστικό, ακόμα και σε ένα δοκιμασμένο στα δύσκολα, κινηματογραφικό μάτι.
Είναι πιθανόν, όσοι αγάπησαν τον «Κυνόδοντα« και τις «Άλπεις«, να υποδεχτούν τη νέα ταινία του Γιώργου Λάνθιμου, αρκετά συγκρατημένα, εξαιτίας των επαναλαμβανόμενων θεματικών πεδίων της.

“Αστακός” από 22/10 στους κινηματογράφους σε διανομή Feelgood

The post Αστακός appeared first on screeneye.gr.

Ο Γιώργος Λάνθιμος άφησε προ πολλού την Ελλάδα,( λίγους μήνες μετά την υποψηφιότητα του «Κυνόδοντα| στα ‘Οσκαρ του 2011), για να βρει στέγη στο Λονδίνο και να προετοιμάζει νέες ταινίες, που αποδεικνύουν το μεγάλο του ταλέντο. Το τρίτο μεγάλο βραβείο που απέσπασε ο

« Αστακός»( The Lobster) από το πρόσφατο Φεστιβάλ των Καννών, μια ταινία που μέχρι αυτή τη στιγμή προβλήθηκε μόνο στη Μ. Βρετανία, δεν εφησύχασε τον έλληνα σκηνοθέτη, έχοντας στα άμεσα σχέδια του να γυρίσει ένα ακόμα κοινωνικό δράμα, αυτή το φορά, ιστορία εποχής, με τίτλο “The Favourite”. Έκλεισε για τους πρωταγωνιστικούς ρόλους, με την Κέιτ Γουίνσλέτ, την Έμα Στόουν και την Ολίβια Κόλμαν. Το σενάριο ανήκει στην Ντέμπορα Ντέιβις και στον Τόνι Μακναμάρα.

Η ιστορία λαμβάνει χώρα  στα τέλη του 17ου αιώνα και τα πρώτα χρόνια του 18ου , όταν η Βασίλισσα Άννα της Αγγλίας (Ολίβια Κόλμαν), η έμπιστη της Δούκισσα του Μάρλμπορο Σάρα (Κέιτ Γουίνσλετ) και μια φτωχή συγγενής της Σάρα που κερδίζει την εμπιστοσύνη της Βασίλισσας, η Αμπιγκάιλ Μασάμ(Έμα Στόουν), θα βρεθούν σε έναν άτυπο ανταγωνισμό μεταξύ τους, για το ποια θα πάρει τον έλεγχο της ουσιαστικής επιρροής, σε χρονική στιγμή όπου η πολιτική  κατάσταση στη χώρα βρισκόταν στην κόψη του ξυραφιού.

The post Κέιτ Γουίνσλέτ, Έμα Στόουν κι Ολίβια Κόλμαν στο ” The Favourite”, το νέο φιλμ του Γιώργου Λάνθιμου appeared first on screeneye.gr.