Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Καθώς η ταινία του Γιώργου Λάνθιμου  «Poor Things» βρισκόταν στο μοντάζ, ο έλληνας σκηνοθέτης ξεκίνησε τα γυρίσματα μιας ακόμη, δίνοντας τον παραπλανητικό τίτλο « Ιστορίες Καλοσύνης». Το σενάριο ανήκει στον για χρόνια συνεργάτη του, τον  Ευθύμη Φιλίππου.

Πρόκειται για  τρεις διαφορετικές ιστορίες, διάρκειας περίπου 50 λεπτών η κάθε μία, όπου κατά την έναρξη του κάθε επεισοδίου δίνεται μια περιγραφή και κατά την  ολοκλήρωση του, πέφτουν οι τίτλοι τέλους.

Και στις τρεις ιστορίες κεντρικό ρόλο διαδραματίζουν, η Έμμα Στόουν, ο Τζέσι  Πλέμονς, και ο  Γουίλεμ Νταφόε.

Η πρόθεση του Γιώργου Λάνθιμου είναι για άλλη μια φορά να προσπαθήσει   το κοινό να σοκάρει με την ειρωνεία και τον διασκεδαστικό κυνισμό.  Να το σοκάρει οπτικά, μέσω απωθητικών εικόνων,  όπως επί παραδείγματι με τον ακρωτηριασμό ενός δαχτύλου , σεξουαλικά, όπως επί παραδείγματι με τη μάζωξη στο σπίτι δύο ζευγαριών και με την τηλεόραση να δείχνει τα δύο ζευγάρια, σε ένα ανά μεταξύ τους όργιο,  διανοητικά, όπως είναι η χειραγώγηση από πρόσωπα ή ακόμη και από αιρέσεις, συναισθηματικά, όπου η αστική τάξη καταστέλλει τις επιθυμίες της από μορφές εξουσίας που ασκούν σωματική και ψυχολογική βία.

H πολυγραμμική οπτική του Γιώργου Λάνθιμου, οι αργές κινήσεις των ηρώων, η  ψυχρότητα των χώρων-οικία, μοτέλ, νοσοκομείο, δρόμοι- η έλλειψη φυσικού εξωτερικού ήχου αλλά και οι ίδιες οι μη καλογραμμένες ιστορίες –ιδίως η δεύτερη και η τρίτη- δημιουργούν μια πλήρως αποστασιοποιημένη πνευματική πρόσκληση προς το κοινό, δεν επιτυγχάνεται το σοκ, ούτε υφίσταται η  συναισθηματική ανάπτυξη των χαρακτήρων,  καθώς μεταμορφώνονται εντός των αυτόνομων επεισοδίων.

Παρά το γεγονός ότι η Έμμα Στόουν εμφανίζεται προς το τέλος της πρώτης και κάπως πιο σφιχτοδεμένης ιστορίας, αποδεικνύει ότι βρίσκεται βαθιά μέσα στο μυαλό του Λάνθιμου, σε μια ταινία όμως, που δεν είναι άνιση, είναι κουραστική, αδιάφορη και χαοτική.

Ιστορίες Καλοσύνης από την Πέμπτη 30/5 στους κινηματογράφους

The post Ιστορίες Καλοσύνης appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Ο Γιώργος Λάνθιμος, επιστρέφει στα κινηματογραφικά σαλόνια-5 χρόνια μετά την οσκαρική ταινία «Η Ευνοούμενη»-   έτοιμος να ξανακούσει επευφημίες αλλά κι  αποδοκιμασίες.

Κάποιοι τον στέλνουν στα «ουράνια», χαρακτηρίζοντας και τη νέα του ταινία ( Poor Things), πρωτοποριακή,  άρτια όσο οι ταινίες του Μπουνιουέλ και του Μελιές και κάποιοι άλλοι τον στέλνουμε στην πυρά, καθώς η αφήγησή του εξακολουθεί να είναι επιφανειακή, επιδιώκοντας να χαρακτηριστεί βλάσφημος-προκλητικός, όπως το επιβάλλει η τάση της εποχής, ενώ θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς, πως η βλασφημία και η πρόκληση στη νέα του ταινία,  επέρχονται  τεχνηέντως, μακριά από την ομαλή εξέλιξή τους , όπως η ίδια η πλοκή θα όριζε.

Η ταινία φαντασίας αφορά τη Βικτωριανή εποχή και στηρίζεται -ελεύθερα- στο μυθιστόρημα του Σκοτσέζου συγγραφέα Αλισντερ Γκρέι , αλλά παραπέμπει ευθέως στη σημερινή εποχή.

Μπορεί από τη μια ο Γιώργος Λάνθιμος να  αναγνωρίζει ότι οι γυναίκες είναι   όντα που αναζητούν την εξωστρέφεια,   που κοιτάνε τον κόσμο, που αλληλεπιδρούν  μαζί του και οφείλουν να αντιδρούν  σε οποιαδήποτε μορφή χειραγώγησης- όπως επί παραδείγματι η Μπέλα ( Έμα Στόουν), αλλά δεν ισχυρίζεται το ίδιο για τους άνδρες, τους οποίους –όλους- τους περνά από γενεές δεκατέσσερις και παρουσιάζει τη φιγούρα του δημιουργού-που παραπέμπει στον πατέρα ( Γουίλεμ Νταφόε) ως του καθοδηγητή στην ικανοποίηση των δικών του επιδιώξεων. Ακολουθεί ο αρραβωνιαστικός της ο οποίος διαμέσου της Μπέλα επιδιώκει να εκπληρώσει τις  φιλοδοξίες του, αλλά αργότερα κι ο εραστής της ( Μαρκ Ράφαλο), ο οποίος αποσκοπεί στον ωφελιμισμό και στο να αντισταθμίσει την ανασφάλεια του, έχοντας πλάι του,  τη νεαρή όμορφη  γυναίκα, όπως την επιθυμεί , δηλαδή να είναι « του χεριού του».

Ο Γιώργος Λάνθιμος,  αντί να κατευνάσει, πυροδοτεί εκ νέου τη λυσσαλέα μάχη ανάμεσα στα δύο φύλα, εν αντιθέσει με την ταινία «Barbie», όπου στο φινάλε της,  υπήρξε ισορροπία.  Δεν είναι δεδομένο ότι το « Poor Things» ξεσκεπάζει την άνιση μεταχείριση των γυναικών, αντιθέτως εξωτερικεύει την κυρίαρχη νόρμα του φύλου, εξαιτίας μιας επιδερμικής  απολυτότητας που λέει ότι  «  οι άντρες είναι καιροσκόποι και μπορεί να βρεθούν σε υποδεέστερη θέση , αρκεί οι γυναίκες και δη οι ωραίες με τα πρότυπα της εποχής, να χρησιμοποιήσουν  με εξυπνάδα το αιδοίο τους, το οποίο  σέρνει μέχρι και καράβι».

Η πλήρης  σεξουαλική απελευθέρωση της ηρωίδας, θα επέλθει στις  περιπλανήσεις της, σε Λισσαβόνα και  Αλεξάνδρεια, ενώ στο Παρίσι συνειδητά εκπορνεύεται σε οίκο ανοχής, όπως επίσης θα δοκιμάσει και την σεξουαλική εμπειρία, με ένα πρόσωπο του ιδίου φύλου. Η έννοια των ορίων και των μη ορίων τίθεται στην ταινία,

με τον Γιώργο Λάνθιμο να αποφασίζει ότι δεν χρειάζονται όρια. Όλα καθορίζονται από το πως αντιλαμβάνεται κανείς την ελευθερία.

Ένας Γάλλος σκηνοθέτης, ο Φρανσουά Οζόν, καμιά δεκαετία πίσω στο χρόνο,  σκηνοθέτησε την ταινία « Νέα και Όμορφη», για τις σεξουαλικές αναζητήσεις μιας νεαρής γυναίκας, λιγότερο ομιλητικής από την Μπέλα του Γιώργου Λάνθιμου, περισσότερο ανήσυχη , αλλά και με μια σκηνοθετική ματιά, κριτική στο γαλλικό μεσοαστισμό και των ανδρών και των γυναικών. Ο Λάνθιμος είναι αναίτια θορυβώδης , κοιτάει μέσα από τον  παραμορφωτικό φακό που τον βολεύει.

Το « Poor Things» είναι υπερφλύαρο, μονόπλευρο,   μονοδιάστατο, mainstream, μοδάτο και σεναριακά βαρετό.

Η Έμα Στόουν, ο Μάρκ Ράφαλο και ο Γουίλεμ Νταφόε, απέδειξαν σε άλλες ταινίες του παρελθόντος το εύρος των υποκριτικών τους δυνατοτήτων και δεν ήταν στο « Poor Things», ο ρόλος της  ζωής τους.

“Poor Things” από 1/1/2024 στους κινηματογράφους

The post Poor Things appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Η πηγή έμπνευσής του θα μπορούσε να είναι ο “Σταυρός του Νότου”, η “Εσμεράλδα”, η “Φάτα  Μοργκάνα”. Ο  Ρόμπερτ Έγκερς -Αμερικανός γαρ- μπορεί τον θαλασσοπόρο μας ποιητή να τον αγνοεί, τον σαγηνεύει όμως η  βαθιά αίσθηση του φόβου και το  όριο  μεταξύ της λογικής και της  παράνοιας. Ως εκ τούτου, οι ρεαλιστικές βασανισμένες ανθρώπινες υπάρξεις από τα ποιήματα του Καββαδία-που μας τις θυμίζει η ταινία- δίνουν τη θέση τους στην παραφροσύνη των ηρώων του Αμερικανού Έντγκαρ Άλαν Πόε.

Το 1849 ξεκίνησε να γράφει το “Φάρο”, μερικές εβδομάδες προτού πεθάνει, Πρόλαβε να γράψει δύο σελίδες. Ο Έγκερς υιοθετεί διάσπαρτα κομμάτια της μικρής ιστορίας του Πόε και προσθέτει κι άλλα δικά του. Αντί για τα τέλη του 18ου αιώνα τοποθετεί την ιστορία τέλη 19ου, μακριά από τη Γροιλανδία αλλά στη Βόρεια Αμερική. Η παρελθοντολιγική διάσταση αποτυπώνεται με την ασπρόμαυρη εικόνα. Ο νεαρός Τόμας Χάουαρντ  (Ρόμπερτ Πάτινσον) οδεύει προς το φάρο, σκυθρωπός σαν να κάνει  αγγαρεία. Η συμφωνία είναι να εργαστεί εκεί  μόνο για τέσσερις εβδομάδες, ως βοηθός του ηλικιωμένου επιστάτη. Τον επιστάτη τον  λένε επίσης Τόμας αλλά Γουέικ(Γουίλεμ Νταφόε).

Το σκηνικό είναι απόκοσμο, αλλά ο εξωτερικός παράγοντας δεν υπερτονίζεται, όπως συμβαίνει στις επιφανειακές ταινίες τρόμου. Ναι είναι ταινία που φλερτάρει με τον τρόμο, αλλά δεν είναι απόλυτα. Δύο άνθρωποι οφείλουν να συνυπάρξουν χωρίς να υπάρχει ψυχή δίπλα τους, στο έλεος των καταιγίδων και ενός περιβάλλοντα χώρου,  ακατάλληλου για την ανθρώπινη διαβίωση, μονάχα τα πουλιά ίσως συμβολίζουν κάτι θετικό.

Ενώ ο Χάρολντ Πίντερ στο θεατρικό του έργο “Ο Επιστάτης” , τοποθετεί ένα πρόσωπο- όπως είναι στο έργο μας  ο νεαρός Χάουαρντ-να υπονομεύει τη σχέση του με τους εργοδότες του, στο “Φάρο” συμβαίνει το αντίθετο. Υπονομευτής είναι ο παλιός, είναι ο “αξιωματούχος” του φάρου, ο Γουέικ, όπου θεωρεί τα πάντα ιδιοκτησία του. Του νεαρού θα του κάνει κυριολεκτικά… το βίο αβίωτο, μα δεν υπάρχει απολύτως καμία αναίμακτη διέξοδος διαφυγής. Όταν από την πλευρά του ενός απουσιάζει η συλλογική σκέψη, υπάρχει εκδικητική συμπεριφορά, ταπείνωση του υφιστάμενου , τότε το έργο αποκτά άλλες διαστάσεις, ψυχολογικές και κοινωνικές. Υπάρχει βέβαια και ένα μυστικό.

Ο Έγκερς τοποθετώντας την κάμερα πάνω στα δύο πρόσωπα- σε ένα τετ α τετ θεατρικής αισθητικής – αναζητά τα βαθύτερα αίτια των σαδιστικών συμπεριφορών, είτε από μια πολιτική ματιά, όπως τη διατύπωσε ο πρώην πρόεδρος των Η.Π.Α Τόμας Τζέφερσον  (“ Όποιος καταλαμβάνει μια θέση, την θεωρεί για πάντα κτήμα του”) είτε κοινωνιολογικής ματιάς,  όπως τη διατύπωσε ο Μαξ Βέμπερ. Δηλαδή,  ότι γύρω μας υπάρχουν κατεστραμμένες αξίες και ότι όλοι -με διάφορους τρόπους-θέλουν να κυριαρχήσουν πάνω στους άλλους. Με τον παραδοσιακό, τον χαρισματικό ή με το γράμμα του νόμου. Ο βετεράνος Γουέικ  σίγουρα είχε το πρώτο και το τελευταίο, του έλειπε το δεύτερο. Ποιος μας λέει,  πως αν ο νεαρός Χάουαρντ βρισκόταν στη θέση του,  δεν θα έπραττε το ίδιο;

Στο έργο εμφανίζεται και το τρίπτυχο της ελληνικής τραγωδίας αλλά και ο ψυχολογικός παράγοντας,  οι παραληρητικές σκέψεις που οδηγούν στη ζήλια και στη διαστρέβλωση της πραγματικότητας. Η υπόγεια και διαρκώς υπαινισσόμενη ομόφυλη σεξουαλική επιθυμία του ηλικιωμένου προς τον νεαρό αγγίζει άλλη μία παράμετρο, η οποία δεν μπορεί να ερμηνεύσει απόλυτα όλα τα κίνητρα του “γέρο” Γουέικ. Θα μπορούσε ίσως,  αν υπήρχε ανταπόκριση,  να λειτουργήσει σαν ηρεμιστικό και να καταπραΰνει την εκδικητική του συμπεριφορά . Ήταν άλλη μία ενδιαφέρουσα παράμετρος της ταινίας.

Υπέροχοι και οι δύο. Το υποκριτικό βάθος του  Γουίλεμ Νταφόε είναι ανεξάντλητο, είναι και ογκώδες. Οι εκφράσεις του , τα ξεσπάσματά του, η προφορά του, το τι υπαινίσσεται και το τι όχι, ισορροπούν τέλεια πάνω στον καλά σχεδιασμένο μοιρογνωμόνιο του Έγκερς .

Ο 33 χρόνος Ρόμπερτ Πάτινσον  είχε να διαχειριστεί διάφορες εσωτερικές ανατροπές Συνήθως βρισκόταν σε  θέση άμυνας, έκανε όμως την ανατροπή. Έδωσε μία υπέροχη ερμηνεία κόντρα σε όλους,  που εδώ και χρόνια δεν τον πιστεύουν.

“ Ο Φάρος” από την Πέμπτη 30 Ιανουαρίου στους κινηματογράφους

The post Ο Φάρος appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Τέσσερα χρόνια και μια αιωνιότητα, παραλλάσσοντας τον τίτλο της γνωστής ταινίας του “Τεό” Αγγελόπουλου, για να θυμηθούμε τα τέσσερα τελευταία χρόνια του διάσημου Ολλανδού ζωγράφου, Βίνσεντ βαν Γκογκ, τα χρόνια της μετάβασης από το Παρίσι για το Αρλ της Νότιας Γαλλίας, τα χρόνια της “ Έναστρης Νύχτας” αλλά και τις χαμένες του προσδοκίες από τους ανθρώπους της νέας του βάσης. Η οικονομική εξάρτηση από τον αδερφό του, η θυελλώδης σχέση με τον Γκωγκέν, η εχθρότητα με τους θεοσεβούμενους κατοίκους του Αρλ, η μοναχικότητα της δημιουργίας, η φύση, ο εγκλεισμός στο ψυχιατρείο, η αυτοκτονία….και η αιωνιότητα, συνθέτουν το κινηματογραφικό δοκίμιο του επίσης ζωγράφου και σκηνοθέτη Τζούλιαν Σνάμπελ .

Η δοκιμιακού τύπου ταινία, επιβεβαιώνεται από το ελεύθερο σενάριο της, το οποίο συνυπογράφει ο Σνάμπελ με τον Ζαν Κλοντ Καρριερέ.

Φτιάχνουν τα γεγονότα, όπως οι ίδιοι τα φαντάζονται κι επιλέγουν τον Γουίλεμ Νταφόε να ερμηνεύσει τον  βαν Γκογκ, χωρίς να τους νοιάζει εάν ο ο Νταφόε είναι 63 ετών και ο Βαν Γκονγκ όταν αυτοκτόνησε ήταν στα  37. Παρά ταύτα, ήταν μια εύστοχη επιλογή, όπου ο Νταφόε ξεδίπλωσε τη μεγάλη του υποκριτική γκάμα( ευφυής, νευρωτικός, δημιουργικός, τρελός,κατάκοιτος αυτοκαστροφικός), χωρίς να μπορεί να του κλέψει κάποιος συμπρωταγωνιστής του,  τη δόξα και την προσοχή του κοινού, ευνοώντας σε αυτό το γεγονός και τα κοντινά πλάνα του Σνάμπελ .

Ο Βίνσεντ βαν Γκογκ έψαχνε την αναγνώριση, που δεν μπορούσε να βρει… κι ο Αμερικανός ηθοποιός αυτή  τη θλίψη της απόρριψης,  επίσης την αποτυπώνει με δύναμη και σαφήνεια.

Μπορεί ο Νταφόε να διεισδύει με σεμνότητα στο σώμα και στη ψυχή του διάσημου ζωγράφου, αντιθέτως η σκηνοθετική προσέγγιση ( του ελεύθερου αυτοσχεδιασμού ) από τον Τζούλιαν Σνάμπελ , είναι μπερδεμένη στον τελικό της στόχο και πέφτει πάνω σε διάφορες αντιφάσεις αλλά κι υπερβολές. Απουσιάζει η αρμονική ροή της αφήγησης, όπως είναι για παράδειγμά η μετάβαση από τις αρχικές εικόνες των κήπων, των χωραφιών και του φωτός, με τον βαν Γκογκ να ενδοσκοπεί σε μια μη συγχρονισμένη διδακτική σκηνή η με τον γιατρό (Ματιέ Αμαλρίκ) ή με τον ιερέα (Μαντς Μίκελσεν).

Οφείλουμε να παραδεχθούμε, πως είναι η πρώτη φορά, που σε μια ταινία για τον κορυφαίο ζωγράφο, η προσέγγιση είναι πέρα από τα στεγανά και τις νόρμες- μιας κατά γράμμα βιογραφίας- και το γεγονός αυτό προστίθεται στα θετικά της ταινίας.

The post Στην Πύλη της Αιωνιότητας appeared first on screeneye.gr.

1. Τα Σύννεφα του Σιλς Μαρία 

Δράμα, 124′, Γαλλία 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: Clouds of Sils Maria

Γλώσσα:  Γαλλικά/Αγγλικά/Γερμανικά

Του Ολιβιέ Ασαγιάς

Με τους  Ζιλιέτ Μπινός, Κρίστεν Στιούαρτ, Κλόε Γκρέις Μόρετς, Λαρς Λαρς Έντινγκερ, Τζόνι Φλιν, Άνγκελα Βίνκλερ, Χανς Ζίσλερ

ΠΛΟΚΗ

Στο αποκορύφωμα της διεθνούς της καριέρας, η διάσημη ηθοποιός Μαρία Έντερς (Ζιλιέτ Μπινός) δέχεται μια πρόταση για να παίξει σε μία αναβίωση του θεατρικού έργου που την έκανε διάσημη πριν από είκοσι χρόνια. Τότε, όμως, ερμήνευε το ρόλο της Σίγκριντ, μιας ελκυστικής νέας κοπέλας που σαγηνεύει και τελικά οδηγεί στην αυτοκτονία το αφεντικό της, την Ελένα. Τώρα, της ζητείται να αναλάβει τον άλλο ρόλο, εκείνον της μεγαλύτερης σε ηλικία Ελένα. Μαζί με την προσωπική της βοηθό (Κρίστεν Στιούαρτ) αναχωρεί για να ξεκινήσει πρόβες στο Σιλς Μαρία, μια απομονωμένη περιοχή των Άλπεων. Μια νεαρή στάρλετ του Χόλιγουντ με έφεση στα σκάνδαλα (Κλόε Γκρέις Μόριτς) πρόκειται να υποδυθεί το ρόλο της Σίγκριντ, και η Μαρία βρίσκει τον εαυτό της στην άλλη πλευρά του καθρέφτη, πρόσωπο με πρόσωπο με μια διφορούμενα γοητευτική γυναίκα που αποτελεί, στην ουσία, μια ανησυχητική αντανάκλαση του ίδιου της του εαυτού.

ΚΡΙΤΙΚΗ

Ύμνος για την δημιουργικότητα και για το παράφορο-τυφλωμένο πάθος προς την 7η τέχνη, ταυτόχρονα μια ειρωνεία για τις τεχνολογικές εφευρέσεις, υποκαθιστώντας τα ίδια τα  γεγονότα και την ανθρώπινη επαφή  κι ένας βαθύς προβληματισμός για τον εκφυλισμό βασικών ηθικών  αξιών, όλα αυτά μέσα από τη διαδρομή μιας επιτυχημένης ηθοποιού, που βιώνει ένα διαζύγιο, την παραβίαση της ιδιωτικής της ζωής από τους παπαράτσι, την παγίδα της μοναξιάς και της ανασφάλειας, στη δύση της καριέρας της, μεταφυσικά αιώνια ζητήματα  για τον χρόνο και το θάνατο, σε φιλμ που παραπέμπει πρωτίστως στην «Περσόνα» του Μπέργκμαν, και στην « Ταυτότητα μιας Γυναίκας»,  του Αντονιόνι και δευτερευόντως στο πρόσφατο «Somewhere» της Κόπολα.

Ο αδικημένος από τα φεστιβάλ της πατρίδας μας και από τους  έλληνες διανομείς Ολιβιέ Ασαγιάς( γνωστός για τα πιο επαναστατικά του έργα « Κάρλος» και « Μετά το Μάη),  με τη 15η ταινία του,  αποδεικνύει την ικανότητα του  να ξεδιπλώνει την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης συμπεριφοράς και συγχρόνως, παρομοιάζει τη ζωή σαν  ταξίδι με το τρένο, όπως η διαλεκτική σχέση που αναπτύσσεται σε ένα βαγόνι, καθ’οδόν προς τις Ελβετικές Άλπεις , μεταξύ της κεντρικής του ηρωίδας, ονόματι Μαρία( Ζιλιέτ Μπινός) και της νεαρής βοηθού της,  Βάλεντίν( Κρίστεν Στιούαρτ). Ο Γάλλος σκηνοθέτης χωρίζει το έργο σε κεφάλαια, αλλάζει διαρκώς τον τόνο και την ταχύτητα, επί παραδείγματι στο πρώτο μέρος ακολουθεί αργό ρυθμό, με φυσικό ήχο και χαμηλόφωνες συζητήσεις,  για να οδηγήσει την πλοκή σταδιακά και με επιδεξιότητα, μέχρι το απρόβλεπτο φινάλε, στα υπέροχα φωτογραφημένα αλπικά μέρη,  πλαισιώνοντας τα, με όλες τις άνωθεν φιλοσοφικές αναφορές, για τις επιθυμίες, τα κενά και τη  μοίρα των χαρακτήρων του.

Βέβαια, οι αφηγηματικές του επιλογές, και ο τρόπος λήψης,  πολλές φορές επαναλαμβάνονται, όπως επίσης, είναι πιθανόν, το κοινό να εκλάβει το έργο εξαρχής ως πέραν του δέοντος πνευματώδες και να επιφέρει μια κάποια ενόχληση και κόπωση ,κατά τη διάρκεια των 120 λεπτών του. Αυτή η επισήμανση, δεν μπορεί να μειώσει το δημιούργημα του Ασαγιάς και την καθοριστική επιτυχημένη συνεισφορά της δοκιμασμένης σε ανάλογους δύσκολους ρόλους, Μπινός,  και της ευχάριστης έκπληξης Κρίστεν Στιούαρτ.Συμμετοχή στο Φεστιβάλ Καννών 2014

Η ΤΑΙΝΙΑ ΣΤΙΣ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΕΣ ΠΡΕΜΙΕΡΑΣ ΤΟΥ SCREENEYE

2.Σημαδεμένοι Δρόμοι 

Δράμα, 98′, Αυστρία 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: Macondo

Γλώσσα: Γερμανικά/ Αραβικά

Της  Σουμπαντέ Μόρτεζάι

Με τους Ραμασάν Μινκαίλοβ, Ασλάν Ελμίεβ

ΠΛΟΚΗ

Ένα παιδί 11 ετών από τη Τσετσένία, πρόσφυγας που ζει στη Βιέννη, θα βρεθεί μπροστά σε μια μεγάλη έκπληξη όταν θα συναντήσει  έναν φίλο του πατέρα του, ο οποίος έχει πεθάνει.

ΚΡΙΤΙΚΗ

Ο θάνατος του Ιταλού σκηνοθέτη του νεορεαλισμού , ποιητή και  δημοσιογράφου Πιέρ Πάολο Παζολίνι σε ηλικία μόλις 53 ετών, καλύφθηκε τότε από ένα πέπλο μυστηρίου, ανεξερεύνητο για περίπου 40 χρόνια.

Ο Αμερικανός αμφιλεγόμενος κινηματογραφιστής Έιμπελ Φεράρα, γνωστός για τα έργα του με έντονη βία στις μεγαλουπόλεις, που θέτουν παράλληλα θρησκευτικά ηθικά διλήμματα, γύρω από ζητήματα αμαρτίας και λύτρωσης( «Διαφθορά», «Πολλοί Νεκροί για μια Κηδεία» ) αλλάζει ύφος και κατεύθυνση, επιζητώντας να εξερευνήσει τα γεγονότα που εκτυλίχθηκαν τη μέρα του θανάτου, του ινδάλματος και πνευματικού του μέντορά, στις 2 Νοεμβρίου του 1975, λέγοντας σε διάφορες συνεντεύξεις του « Ξέρω ποιος είναι ο δολοφόνος», αρνούμενος να πει το όνομα, δίνοντας ραντεβού στους κινηματογράφους.

Για την ιστορία, να αναφέρουμε ότι η ιταλική αστυνομία είχε αρχικά συλλάβει έναν νεαρό ομοφυλόφιλο άντρα, που επιδιδόταν σε ερωτικές περιπτύξεις, επί πληρωμή, όμως οι υποψίες, δεν μπόρεσαν να μετατραπούν σε κατηγορίες. Αργότερα, οδηγήθηκαν για ανάκριση τρεις θρησκόληπτοι, ακροδεξιοί άντρες, ύποπτοι για τον φόνο του Παζολίνι, αντίθετοι με τις αριστερές του πεποιθήσεις και τις σεξουαλικές του προτιμήσεις, αλλά αφέθηκαν και αυτοί ελεύθεροι. Πριν από δέκα χρόνια, το 2005, η υπόθεση άνοιξε ξανά, όταν βγήκε στο φως ένα σχέδιο εκβιασμού του σκηνοθέτη, κι αυτό όμως παρέμεινε στο σκοτάδι.

Ο Φεράρα επιλέγει για πρωταγωνιστή τον “κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν” του Παζολίνι, Γουίλεμ Νταφόε, σε μια ταινία που προβλήθηκε για πρώτη φορά στο Φεστιβάλ Βενετίας 2014 και προκάλεσε έντονες συζητήσεις, επιδοκιμασίες και αποδοκιμασίες, με την δικιά μας εντύπωση, να την καλύπτει η φράση «πολύ κακό για το τίποτα», δημιουργώντας στο τέλος, περισσότερους γρίφους για το τι πραγματικά συνέβη, αφήνοντας τους και αξεδιάλυτους.

Η δομή του σεναρίου είναι κάπως προβληματική και το αφηγηματικό στιλ « κάτι σαν ντοκιμαντέρ, κάτι σαν μυθοπλασία», υπό τις περιστάσεις, δεν μπόρεσε να πείσει. Στα θετικά, η ποιητική φόρμα ακόμα και των προκλητικών σκηνών του κύκνειου του άσματος δημιουργού, του ” Σαλό” και οι εσωτερικοί μονόλογοι του εξαίρετου Νταφόε.  Περνούν από μπροστά μας ιστορικά γεγονότα, αποσπασματικές εικόνες από τις τελευταίες ώρες της ζωής του με την αγαπημένη του μητέρα, οι  φιλοσοφικοί προβληματισμοί του για τη ζωή, και οι βραδινές περιπέτειες του, όλα αυτά δείχνουν από τη μια πως ο Φεράρα γνωρίζει τα πάντα για τον ήρωα του, αλλά  δεν μπόρεσε να δημιουργήσει ένα φιλμ  με αρχή, μέση και τέλος, βασικό πρόβλημα αυτής της  φοβερά υποσχόμενης -ακόμα και από το τρέιλερ- αλλά εν τέλει θολής  βιογραφίας.

 

 

5. Mad Max: Ο Δρόμος της Οργής

Δράση/ Περιπέτεια, 120′. Η.Π.Α 2015

 

Πρωτότυπος Τίτλος: Mad Max: Fury Road

Γλώσσα: Αγγλικά

Του Τζορτζ Μίλερ

Με τους  Τομ Χάρντι, Σαρλίζ Θερόν, Νίκολας Χουλτ, Χιου-Κέις-Μπάιρν, Ρόζι, Χάντινγκτον-Γουίτλι, Ρίλεϊ Κίουφ, Ζόι Κράβιτζ, Άμπι Λι, Κόρτνι Ίτον

ΠΛΟΚΗ

30 σχεδόν χρόνια μετά την πρώτη μας γνωριμία με τον κινηματογραφικό θρύλο που ακούει στο όνομα Mad Max, ο ιδιοφυής σκηνοθέτης Τζορτζ Μίλερ ετοιμάζεται να μας διηγηθεί το νέο κεφάλαιο της μετά-αποκαλυπτικής ιστορίας που ενέπνευσε κινηματογραφιστές και καλλιτέχνες σε όλο τον κόσμο. Η πολυαναμενόμενη νέα ταινία Mad Max: Ο Δρόμος της Οργής του Τζορτζ Μίλερ, με τον Τομ Χάρντι στον ομώνυμο ρόλο και την Σαρλίζ Θερόν, θα ξεκινήσει να προβάλλεται στις ελληνικές αίθουσες στις 14 Μαΐου, σε 2D και 3D, από την Tanweer.

Η ταινία μας μεταφέρει σε έναν μετά-αποκαλυπτικό κόσμο, όπου συμμορίες μάχονται για τον έλεγχο των περιορισμένων υδάτινων πόρων και των καυσίμων. Ο Μαξ Ροκατάνσκι (Τομ Χάρντι) θα έρθει πρόσωπο με πρόσωπο με την Αυτοκράτειρα Φιουριόσα (Σαρλίζ Θερόν), που δραπετεύει με την συμμορία της, με προορισμό την Άγονη Γη. Η ταινία σηματοδοτεί την πολυαναμενόμενη επιστροφή του σκηνοθέτη Τζορτζ Μίλερ σε ταινίες δράσης και επιστημονικής φαντασίας.

 

The post Πρεμιέρες… από 14 Μαΐου appeared first on screeneye.gr.

Ρομαντικό δράμα, 126’ Η.Π.Α 2014

Του Τζος Μπουν

Με τους Σέιλιν Γούντλεϊ, Άνσελ Έλγκορτ, Λόρα Ντερν ,Γουίλεμ Νταφόε

Κάποια στιγμή στα 80s, οι Black Sabbath οργισμένοι από το αποκαλούμενο «political correctness», που είχε καθιερωθεί ως εναλλακτική αλλά βαθιά συντηρητική άποψη  στην Αμερική, απευθυνόμενοι στους νέους, γράφουν..So live for today…Tomorrow never comes…Die young.

Αυτή η προκλητική κι ερεθιστική φιλοσοφική θεώρηση του θανάτου, είναι πανταχού παρούσα στο φιλμ -μακάβριο -   είναι όμως από τα πιο φωτεινά του σημεία. Δυο 16χρόνα παιδιά, η Χέιζελ κι ο Γκας, χτυπημένα από δύο διαφορετικά είδη καρκίνου,  μετράνε αντίστροφα το χρόνο, θα γνωριστούν, σφόδρα θα ερωτευτούν, θα ταξιδέψουν μέχρι  το Άμστερνταμ για να βρουν τον αγαπημένο τους συγγραφέα, σε μια αποτελεσματική κινηματογραφική αποτύπωση και του διανθισμένου με χιούμορ ρομάντζου τους…  και της εξελισσόμενης κοινής τους τραγωδίας.

Υπήρχε σημείο που πιστέψαμε ότι ο σκηνοθέτης του « Όλα για την Αγάπη» ,Τζος Μπουν, μας έκλεινε το μάτι, ότι εδώ βλέπουμε ατόφιο ανεξάρτητο αμερικάνικο σινεμά(ακόμα και το καταπληκτικό σάουντρακ σε αυτό παραπέμπει), εκ νέου όμως  οι προθέσεις του φανέρωναν ότι  ήταν λιγότερο αγνές από το παρόμοιο «Restless» του Γκας Βαν Σαντ,  κι ας ξεκίναγε εκεί η ταινία με μια κηδεία, και τώρα στο « Λάθος Αστέρι» έτσι να τελειώνει, εδώ η σφραγίδα του Χόλιγουντ  ήταν εμφανής, με τον τρόπο που το κοινό κατευθύνεται, για να μην αντέξει… και  να βγάλει τελικά από τη τσέπη τα χαρτομάντηλα.

Δεν είναι λίγο πράγμα βέβαια, για μια παραγωγή που στόχο έχει τους μεγάλους πολυκινηματογράφους και το ευρύ κοινό, η κεντρική του ηρωίδα από την πρώτη μέχρι και την τελευταία σκηνή να είναι από τη μύτη διασωληνομένη, και  στο μισό περίπου του έργου ,η εφηβική αισιοδοξία να τιθασεύεται και να βλέπουμε σύριγγες και να ακούμε για χημειοθεραπείες.

Ο αγγλικός τίτλος της ταινίας, ή για να είμαστε πιο ακριβείς, του πολυαγορασμένου βιβλίου« The Fault in Our Stars» παραπέμπει στον «Ιούλιο Καίσαρα» του Σαίξπηρ,   και σε μια πολυφορεμένη και στη χώρα μας ατάκα- για διαφορετικούς λόγους- «Το λάθος, αγαπητέ Βρούτε, δεν βρίσκεται στα άστρα, αλλά μέσα μας». Η αλήθεια είναι ότι μαζί με τους επιστήμονες, ψάχνουμε  κι εμείς να βρούμε που βρίσκεται το λάθος, κι όλα αυτά τα παιδιά, είναι καταδικασμένα  να μην ρουφήξουν το μεδούλι της ζωής, ούτε ελεύθερα να βιώσουν τα πρώτα σκιρτήματα του έρωτα, όπως με το δικό τους πείσμα θα πετύχουν, η Χείζελ κι ο Γκας.

Η γεννηθείσα το 1991 Σέιλιν Γούντλεϊ και στις γεμάτες ομορφιά καθημερινές της στιγμές -όπως η συμβολική όπως αποδείχθηκε  επίσκεψή της στο σπίτι της Άννα Φρανκ- και λίγα λεπτά πιο πριν στο οργισμένο της τετ α τετ της με τον μισάνθρωπο συγγραφέα Βαν Χάουτεν( Γουίλεμ Νταφόε), μας έκανε κι εμάς να αναγνωρίσουμε τις μεγάλες της δυνατότητες, που τις είχαμε δει και το 2011 στο ρόλο της κόρης του Τζορτζ Κλούνεϊ , στους  «Απόγονους».

Δυσκολευτήκαμε αρχικά να προσαρμοστούμε,  ότι ο παρτενέρ της θα είναι ο ατσαλάκωτος Άνσελ Έλγκορτ, στη πορεία  το δέσιμο τους ήταν τόσο ισχυρό, που μας έκανε να αλλάξουμε γνώμη.

Θα θέλαμε από τον σκηνοθέτη Τζος Μπουν να έριχνε τους τίτλους του τέλους νωρίτερα και να διαχειριζόταν διαφορετικά την υποκριτική γκάμα της μητέρας της ηρωίδας, την οποία ερμηνεύει η υποψήφια και για Όσκαρ Λόρα Ντερν ,σε ρόλο πέρα για πέρα συμβατικό για τα μέτρα και τα σταθμά της αμερικανίδας ηθοποιού.

“Το Λάθος Αστέρι” από 19/6 στους κινηματογράφους σε διανομή Odeon

The post Το Λάθος Αστέρι(The Fault in Our Stars) appeared first on screeneye.gr.

Δράμα, Έγκλημα, 116’, Η.Π.Α 2013

Του Σκοτ Κούπερ

Με τους Κρίστιαν Μπέιλ,Κέισι Αφλεκ, Γούντι Χάρελσον, Φόρεστ Γουίτακερ, Γουίλεμ Νταφόε, Ζοέ Σαλντάνα,Σαμ Σέπαρντ,

Success Story ακούμε….μα για κάποιο λόγο δεν το πιστεύουμε. Στον γοητευτικό κόσμο του σινεμά, τέτοιες ιστορίες έχουν ουσία και περιεχόμενο, με τα ταλέντα δύσκολα να κρύβονται. Η διαδρομή του Σκοτ Κούπερ το επιβεβαιώνει. Μέχρι το 2009 έπαιζε σε ρόλους δεύτερη διαλογής. Τότε αποφασίζει να πάρει για πρώτη φορά στη ζωή του κάμερα και να γυρίσει ένα σπαρακτικό δράμα, το «Crazy Heart». Λίγους μήνες μετά έβλεπε τον πρωταγωνιστή του, τον  Τζεφ Μπρίτζες, να σηκώνει το χρυσό αγαλματίδιο. Παραδόξως αυτή η οσκαρική ταινία δεν προβλήθηκε ποτέ στην Ελλάδα.

Τέσσερα χρόνια αργότερα, συμπορευόμενος με  εφτά ηθοποιούς της Χολιγουντιανής αφρόκρεμας, θα προσπαθήσει συνειρμικά να δείξει ότι η  σκοτεινή Αμερική της δεκαετίας του 70 ,του Βιετνάμ, της κοινωνικής βίας που βρισκόταν σε άνοδο, εξακολουθεί με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο να υφίσταται.

 Η παρακμή της βαριάς αμερικάνικης βιομηχανίας και οι  συνέπειες για τους αδύναμους, η έλλειψη ευκαιριών που οδηγεί τους νέους στο πεδίο της μάχης( Ιράκ), οδηγεί στην ταξική-προλεταριακή εξαθλίωση.

Ο Ράσελ (Κρίστιαν Μπέιλ),  εργάζεται σε ένα εργοστάσιο Χάλυβα στις Η.Π.Α το οποίο οδεύει προς το οριστικό λουκέτο. Θα φυλακιστεί μετά από ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα στο οποίο θα εμπλακεί. Όταν θα βγει, θα βρεθεί μπροστά σε δύο απώλειες. Ο άρρωστος πατέρας του τελικά πεθαίνει και η σχέση του με τη Λένα (Ζόε Σαλντάνα) διαλύεται. Ο αδερφός του Ρότνει( Κέισι Άφλεκ),  επιστρέφει μετά από τέσσερις θητείες στο Ιρακ. Έχει ανεξόφλητα χρέη τα οποία θέλει γρήγορα να ξεπληρώσει συμμετέχοντας σε παράνομους αγώνες πάλης που τους οργανώνει ο Τζον Πέτι τον οποίο ερμηνεύει ο Γουίλεμ Νταφόε, όμως εκεί ο νεαρός Τζον θα βρεθεί αντιμέτωπος με έναν στυγνό εγκληματία και έμπορο ναρκωτικών τον Χάρλαν Ντε Γροτ( Γούντι Χάρελσον ) και η ζωή του τίθεται σε κίνδυνο.

Όλο αυτό που περιγράφουμε σκηνοθετείται από τον Κούπερ, με μια εμφανή σεναριακή νευρικότητα, καθώς από τη μέση κι έπειτα, θα εγκαταλείψει  τη μελέτη των οικογενειακά και οικονομικά παγιδευμένων του δύο ηρώων( του Ράσελ και του Ρότνει)  και θα  στρίψει το τιμόνι σε μια προβλέψιμη και συμβατική κατεύθυνση, ενός θρίλερ εκδίκησης, έχοντας ως βάση ναρκωτικά, αγώνες πυγμαχίας, και γκάνγκστερς.. θα  χαραμίσει έτσι την κοινωνική κριτική του προηγούμενου διαστήματος.

Έργο σκόπιμα υποτονικό , με ποιητικό τόνο, από την αρχή μέχρι και το τέλος, με  περιορισμένους διαλόγους , με ατμοσφαιρικά κοντινά πλάνα ακόμα και μέσα από τζάμια αυτοκινήτων, απολαυστικές οι γενικές εξωτερικές λήψεις από τα φουγάρα της βιομηχανικής περιοχής Μπράντοκ της Πενσυλβάνια,  υπάρχει μια καταπληκτική σκηνή απείρου κάλλους , με τον Κρίστιαν Μπέιλ και την μοναδική γυναικεία παρουσία του έργου, τη ΖοέΣαλντάνα ,  πάνω σε μια σκουριασμένη γέφυρα, τη στιγμή που  δίνουν τέλος στη σχέση τους. Τα εύσημα μας στον διευθυντή φωτογραφίας Μασανόμπου Τακαγιανάτζι.

Το εσωτερικό των ερειπωμένων κτιρίων επιλέγεται σχεδόν σε όλες τις βίαιες σκηνές, όπως και στην τελευταία πράξη του δράματος.  Ακουστική κιθάρα, μαντολίνο και μουσικές από Pearl Jam συνθέτουν το μελαγχολικό σάουντρακ. Μειλίχιος κι άδολος ο Κρίστιαν Μπέιλ στον ήρεμο αλλά δυναμικό ρόλο που του επιφύλασσε ο Σκοτ Κούπερ, εντελώς αλλιώτικος από τον γραφικό απατεωνίσκο που ερμήνευσε στον «Οδηγό Διαπλοκής».

Κρίμα που επιλέχθηκαν από τον σκηνοθέτη κινηματογραφικές ευκολίες, και κοινότυπες προσεγγίσεις, που τις έχουμε δει εκατό φορές, περιορίζοντας αισθητά τις δυνατότητες για να λάμψει πραγματικά η ταινία.

“Σκουριασμένη Πόλη” από 5/6 στους κινηματογράφους σε διανομή Spentzos, Seven

The post Σκουριασμένη Πόλη(Out of the Furnace) appeared first on screeneye.gr.

Στη νέα ταινία του Έιμπελ Φεράρα, ο σκηνοθέτης κινηματογραφεί τη μυστηριώδη και τελευταία τραγική μέρα του Πιέρ Πάολο Παζολίνι, του Ιταλού σκηνοθέτη που δολοφονήθηκε την περίοδο που τελείωνε το «Σαλό ή 120 Μέρες στα Σόδομα». Πρωταγωνιστής είναι ο Γουίλεμ Νταφόε στο ρόλο του Παζολίνι και πριν λίγες μέρες δημοσιεύθηκαν οι πρώτες φωτογραφίες από την ταινία.

Μιλώντας για το έργο με στη Γαλλική Le Monde , Νταφόε είπε ότι δεν είχε αρκετό χρόνο για να προετοιμαστεί για το ρόλο, αλλά είχε δει όλες τις ταινίες του ” γίγαντα” όπως αποκάλεσε τον Πιέρ Πάολο Παζολίνι. ” Έχουν γραφτεί πολλά βιβλία για αυτόν, υπάρχουν πολλές άλλες πηγές και εικασίες. Ένα μεγάλο κομμάτι των διαλόγων προέρχεται από πράγματα που είχε πει αυτούσια. Προσπαθήσαμε με τον Έιμπελ Φεράρα να μείνουμε μέσα στο πλαίσιο της πραγματικότητας των γεγονότων της τελευταίας μέρας της ζωής του”, καταλήγει ο γνωστός ηθοποιός.

The post Ολοκληρώθηκε η ταινία- αφιέρωμα στον Παζολίνι με πρωταγωνιστή τον Γουίλεμ Νταφόε. Δείτε φωτογραφίες appeared first on screeneye.gr.

Η συμφωνία έκλεισε. Ο Γουίλεμ Νταφόε θα είναι τελικά ο εκλεκτός του Γάλλου σκηνοθέτη Μπερτράν Μπονελό για τον ρόλο του θρυλικού καλλιτέχνη των 60ς Άντι Γουόρχολ (Saint Laurent).

Ο διάσημος ηθοποιός( Πλατούν, Στη Σκιά του Βρικόλακα, Αντίχριστος)  που επισκέφτηκε το καλοκαίρι και τη χώρα μας,  για μια θεατρική performance, θα βρεθεί να ερμηνεύει ίσως τον πιο πολύπλοκο ρόλο της καριέρας του. Η προσωπικότητα του πολυτάλαντου ζωγράφου, γλύπτη και κινηματογραφιστή Άντι Γουόρχολ θα σκηνοθετηθεί από τον μετρ του πειραματισμού και του ερωτικού στοιχείου Μπονελό που είχε παρουσιάσει προ διετίας τον « Οίκο Ανοχής». Η επιθυμία του δημιουργού είναι η βιογραφία αυτή να είναι έτοιμη μέχρι τον Μάιο που διεξάγεται στην πατρίδα του το Φεστιβάλ των Καννών.

The post Ο Γουίλεμ Νταφόε ως Άντι Γουόρχολ appeared first on screeneye.gr.