Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Ο Γιώργος Λάνθιμος, επιστρέφει στα κινηματογραφικά σαλόνια-5 χρόνια μετά την οσκαρική ταινία «Η Ευνοούμενη»-   έτοιμος να ξανακούσει επευφημίες αλλά κι  αποδοκιμασίες.

Κάποιοι τον στέλνουν στα «ουράνια», χαρακτηρίζοντας και τη νέα του ταινία ( Poor Things), πρωτοποριακή,  άρτια όσο οι ταινίες του Μπουνιουέλ και του Μελιές και κάποιοι άλλοι τον στέλνουμε στην πυρά, καθώς η αφήγησή του εξακολουθεί να είναι επιφανειακή, επιδιώκοντας να χαρακτηριστεί βλάσφημος-προκλητικός, όπως το επιβάλλει η τάση της εποχής, ενώ θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς, πως η βλασφημία και η πρόκληση στη νέα του ταινία,  επέρχονται  τεχνηέντως, μακριά από την ομαλή εξέλιξή τους , όπως η ίδια η πλοκή θα όριζε.

Η ταινία φαντασίας αφορά τη Βικτωριανή εποχή και στηρίζεται -ελεύθερα- στο μυθιστόρημα του Σκοτσέζου συγγραφέα Αλισντερ Γκρέι , αλλά παραπέμπει ευθέως στη σημερινή εποχή.

Μπορεί από τη μια ο Γιώργος Λάνθιμος να  αναγνωρίζει ότι οι γυναίκες είναι   όντα που αναζητούν την εξωστρέφεια,   που κοιτάνε τον κόσμο, που αλληλεπιδρούν  μαζί του και οφείλουν να αντιδρούν  σε οποιαδήποτε μορφή χειραγώγησης- όπως επί παραδείγματι η Μπέλα ( Έμα Στόουν), αλλά δεν ισχυρίζεται το ίδιο για τους άνδρες, τους οποίους –όλους- τους περνά από γενεές δεκατέσσερις και παρουσιάζει τη φιγούρα του δημιουργού-που παραπέμπει στον πατέρα ( Γουίλεμ Νταφόε) ως του καθοδηγητή στην ικανοποίηση των δικών του επιδιώξεων. Ακολουθεί ο αρραβωνιαστικός της ο οποίος διαμέσου της Μπέλα επιδιώκει να εκπληρώσει τις  φιλοδοξίες του, αλλά αργότερα κι ο εραστής της ( Μαρκ Ράφαλο), ο οποίος αποσκοπεί στον ωφελιμισμό και στο να αντισταθμίσει την ανασφάλεια του, έχοντας πλάι του,  τη νεαρή όμορφη  γυναίκα, όπως την επιθυμεί , δηλαδή να είναι « του χεριού του».

Ο Γιώργος Λάνθιμος,  αντί να κατευνάσει, πυροδοτεί εκ νέου τη λυσσαλέα μάχη ανάμεσα στα δύο φύλα, εν αντιθέσει με την ταινία «Barbie», όπου στο φινάλε της,  υπήρξε ισορροπία.  Δεν είναι δεδομένο ότι το « Poor Things» ξεσκεπάζει την άνιση μεταχείριση των γυναικών, αντιθέτως εξωτερικεύει την κυρίαρχη νόρμα του φύλου, εξαιτίας μιας επιδερμικής  απολυτότητας που λέει ότι  «  οι άντρες είναι καιροσκόποι και μπορεί να βρεθούν σε υποδεέστερη θέση , αρκεί οι γυναίκες και δη οι ωραίες με τα πρότυπα της εποχής, να χρησιμοποιήσουν  με εξυπνάδα το αιδοίο τους, το οποίο  σέρνει μέχρι και καράβι».

Η πλήρης  σεξουαλική απελευθέρωση της ηρωίδας, θα επέλθει στις  περιπλανήσεις της, σε Λισσαβόνα και  Αλεξάνδρεια, ενώ στο Παρίσι συνειδητά εκπορνεύεται σε οίκο ανοχής, όπως επίσης θα δοκιμάσει και την σεξουαλική εμπειρία, με ένα πρόσωπο του ιδίου φύλου. Η έννοια των ορίων και των μη ορίων τίθεται στην ταινία,

με τον Γιώργο Λάνθιμο να αποφασίζει ότι δεν χρειάζονται όρια. Όλα καθορίζονται από το πως αντιλαμβάνεται κανείς την ελευθερία.

Ένας Γάλλος σκηνοθέτης, ο Φρανσουά Οζόν, καμιά δεκαετία πίσω στο χρόνο,  σκηνοθέτησε την ταινία « Νέα και Όμορφη», για τις σεξουαλικές αναζητήσεις μιας νεαρής γυναίκας, λιγότερο ομιλητικής από την Μπέλα του Γιώργου Λάνθιμου, περισσότερο ανήσυχη , αλλά και με μια σκηνοθετική ματιά, κριτική στο γαλλικό μεσοαστισμό και των ανδρών και των γυναικών. Ο Λάνθιμος είναι αναίτια θορυβώδης , κοιτάει μέσα από τον  παραμορφωτικό φακό που τον βολεύει.

Το « Poor Things» είναι υπερφλύαρο, μονόπλευρο,   μονοδιάστατο, mainstream, μοδάτο και σεναριακά βαρετό.

Η Έμα Στόουν, ο Μάρκ Ράφαλο και ο Γουίλεμ Νταφόε, απέδειξαν σε άλλες ταινίες του παρελθόντος το εύρος των υποκριτικών τους δυνατοτήτων και δεν ήταν στο « Poor Things», ο ρόλος της  ζωής τους.

“Poor Things” από 1/1/2024 στους κινηματογράφους

The post Poor Things appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Η πυροδότηση της συζήτησης για την περιβαλλοντική κρίση, ωθεί καλλιτέχνες της ανεξάρτητης σκηνής του σινεμά, να ξεθάψουν πραγματικά περιστατικά για την εσκεμμένη αδιαφορία των πολυεθνικών, στην προστασία της φύσης και των πολιτών. “Υπέρ πάντων το χρήμα” και στις φιλελεύθερες οικονομίες, το κράτος ενισχύει τις πολυεθνικές και συνειδητά κωφεύει για τις συνέπειες.

Στο πρόσφατο  φεστιβάλ Βερολίνου αναφερθήκαμε στην ταινία “ Minamata” και την έγχυση υδραργύρου από χημικό εργοστάσιο στην Ιαπωνία, ενώ παλαιότερα επιλέξαμε για ταινία της εβδομάδας  τη “ Γη της Επαγγελίας” του Γκας Βαν Σαντ , με θέμα τις  επιπτώσεις  των γεωτρήσεων στην ανθρώπινη υγεία και τις επιπτώσεις στο  περιβάλλον.
Ο Τοντ Χέινς μας ξαφνιάζει. Ο σκηνοθέτης από την Καλιφόρνια,  ασχολείτο συστηματικά με  τις  γυναίκες-θύματα της κοινωνικής πραγματικότητας, γυναίκες στο χείλος της ψυχολογικής αβύσσου( “Κάρολ”,” Safe”, “Ο Παράδεισος Είναι Μακριά”).
Τώρα στρέφεται πολιτικο-οικολογικά και ανασύρει την “Υπόθεση DuPont” για την   ηγέτιδα  χημική αμερικάνικη  εταιρία DuPont.

Τα   χημικά της  απόβλητα από το εργοστάσιο της  στο Σινσινάντι του Οχάιο, αποδείχθηκαν θανατηφόρα.

Το 1998, ένας εκτροφέας βοειδών, βλέπει τα ζώα του ξαφνικά να πεθαίνουν. Αντιλαμβάνεται, ότι ευθύνονται τα τοξικά απόβλητα, από το χώρο υγειονομικής ταφής του εργοστασίου, που γειτνιάζει με το οικόπεδο του.
Οι καταγγελίες του  θα αγνοηθούν και την υπόθεση θα αναλάβει ένας δικηγόρος περιβαλλοντικού δικαίου, ο Ρόμπερτ Μπιλοτ. Ο Μπίλοτ ρισκάρει την καριέρα του και την οικογενειακή του γαλήνη. Δεν θα κάνει πίσω και ο αγώνας των δεκάδων χιλιάδων κατοίκων της περιοχής και του δικηγόρου -εν μέρει θα δικαιωθεί- 17 χρόνια αργότερα.
Εν τω μεταξύ, ο κτηνοτρόφος που κίνησε πρώτος τα νήματα της υπόθεσης, θα πεθάνει, όπως και η γυναίκα του, η οποία χάνει τη ζωή της από καρκίνο.

Ο Τόντ Χέινς και ο μόνιμος του συνεργάτης, ο Διευθυντής Φωτογραφίας Εντ Λάχμαν, δεν ενδιαφέρονται -ίσως για πρώτη φορά στην μακρόχρονη τους συνεργασία- να αναδείξουν πλάνα εικαστικά.Ενίοτε τα αναδεικνύουν, όπως στην έναρξη, με την ομάδα εφήβων να κολυμπούν στα μολυσμένα νερά του ποταμού και να εκδιώκονται από υπαλλήλους της εταιρίας, κακήν κακώς. Είναι μία άξια λόγου εικαστική στιγμή της ταινίας και μια στιγμή με νοήματα, για τους νέους, οι οποίοι από δικαιολογημένη άγνοια, μπορεί να βρεθούν με χίλιες δυο παθήσεις και να αγνοούν το πως και το γιατί.

 Επιθυμούν,-ιδίως ο Χέινς-  να δώσουν υπόσταση στην ιστορία. Να την παρουσιάσουν με κάθε λεπτομέρεια, από το 1998 μέχρι το 2015. Είναι  ταινία διαμαρτυρίας περιορισμένης εμβέλειας, αλλά καυστική και σύγχρονη. Περισσότερο σύγχρονη ως θέμα, παρά ως αφήγηση, που θυμίζει αφηγηματικά, δικαστικά θρίλερ προηγούμενων δεκαετιών.
Η λεπτομερειακή εξέλιξη των γεγονότων, έχει μια χροιά αντι-κινηματογραφική και είναι ο λόγος, όπου το σασπένς ως ένα βαθμό περιορίζεται, αλλά και το ενδιαφέρον για την εξέλιξη της υπόθεσης ατονεί.

Εντούτοις, είναι πολύ  ισχυρή η πολιτική δήλωση του Τόντ Χέινς, ιδίως στην εποχή του κορονοϊου, περί της  παντοκρατορίας  των πολυεθνικών,  να ορίζουν τους κανόνες και οι πολίτες να υφίστανται τις τραγικές συνέπειες των επιλογών, όσων επιθυμούν και μπορούν να έχουν  άμεσο αλλά  και τεράστιο  κέρδος.
Ο υποψήφιος για Όσκαρ ηθοποιός (Spotlight) Μαρκ Ράφαλο υποδύεται τον Ρόμπερτ Μπίλοτ, όπως ήταν στην πραγματικότητα. Κάπως αδέξιος, με εμφάνιση μανδαρίνου  γραφειοκράτη. Εξαιτίας μιας συντηρητικού τύπου ηθικής,  πάει κόντρα στο προφίλ και στα μέχρι τότε χαρακτηριστικά του. Τολμά και λειτουργεί ως ακτιβιστής. Από τη μια φοβάται για τη σωματική του ακεραιότητα και  από την άλλη  προχωράει( η σκηνή μέσα στο αμάξι και η αίσθηση πως μια βόμβα θα τον σκοτώσει).
Πλάι στον Ράφαλο βρίσκεται σε μικρό ρόλο ο Τιμ Ρόμπινς και σε ρόλο συζύγου, η Αν Χάθαγουεϊ.

“Σκοτεινά Νερά” από την Πέμπτη 5/3 στους κινηματογράφους

The post Σκοτεινά Νερά appeared first on screeneye.gr.

Ιστορικό βιογραφικό δράμα, ’128, Η.Π.Α 2015

Του Τομ Μακαρθι

Με τους Μαρκ Ράφαλο, Μάικλ Κίτον, Ρέιτσελ ΜακΆνταμς, Λιβ Σράιμπερ, Μπράιαν Ντάρσι Τζέιμς, Στάνλεϊ Τούτσι, Τζον Σλάτερ

Γράφει ο Ιάκωβος Γωγάκης

»Εγώ την παιδοφιλία μπορώ να την κατανοήσω, την ομοφυλοφιλία δεν ξέρω»,  δήλωνε τον Οκτώβριο ο Ιταλός ιερέας Τζίνο Φλάιμς, ενώ ο Πάπας Φραγκίσκος εκτίμησε,  πως το 2% των καθολικών ιερέων -μεταξύ αυτών και αρκετοί Καρδινάλιοι- είναι παιδόφιλοι. Η συγκεκριμένη διαστροφή των -κατά τα άλλα-  «άμεμπτων» ρασοφόρων, που διακηρύττουν το Λόγο του Θεού, ήταν η πηγή έμπνευσης του Χιλιανού σκηνοθέτη Πάμπλο Λαραίν στο βραβευμένο « The Club» του 2015 και τώρα, ένα χρόνο αργότερα, ο Αμερικανός Τομ Μακαρθι συνταιριάζοντας τη μυθοπλασία με το ντοκιμαντέρ, φωτίζει τη συστηματική απόκρυψη  από την Καθολική Εκκλησία των σεξουαλικών σκανδάλων 70 ντόπιων ιερέων στη κομητεία Suffolk. Τα  2002 οι δημοσιογράφοι της τοπικής εφημερίδας Μπόστον Γκλομπ  αποκάλυψαν το σκάνδαλο τεραστίων διαστάσεων , κερδίζοντας παράλληλα τον  ύψιστο έπαινο, το Βραβείο Πούλιτζερ της ίδιας χρονιάς.

Αν κανείς περιμένει να δει μια ταινία για  τις διαφορετικές όψεις, τις  προεκτάσεις, τον αντίκτυπο, τη ψυχολογική επίδραση στους θύτες και στα θύματα από τη σεξουαλική κακοποίηση,   θα απογοητευτεί. Ο Τομ Μακαρθι ακολουθεί κατά γράμμα τα πραγματικά ντοκουμέντα. Έχει σίγουρα αγνές προθέσεις και επιτυγχάνει- εν τέλει- να οικοδομήσει την αληθινή ιστορία, επαρκώς και στην ολότητα της,  μέσα από το πρίσμα των  ιδεολόγων-καλοπροαίρετων γραφιάδων της 4ης εξουσίας, παρουσιάζοντας τα βασικά πρόσωπα ως ηθικά και τη δημοσιογραφία όπως πρέπει να είναι, δηλαδή σαν  κοινωνικό λειτούργημα.

Εντούτοις,  το «Spotlight» είναι βραδυκίνητο, μας βομβαρδίζει με εξαντλητικές λεπτομέρειες από το νυχθημερόν ξεσκάλισμα των -τουλάχιστον-τεσσάρων ερευνητών , να βρουν τις πηγές, να ενημερώσουν τους αναγνώστες, ως εκ τούτου το έργο  στερείται  πάθους και συναισθηματικής αλληλεπίδρασης των γεγονότων και των αποκαλύψεων, με τον ουσιαστικό αποδέχτη δηλαδή με το  κοινό.

Συν τοις άλλοις, η οσμή που αναδύεται δεν είναι φρέσκια και αρωματική αλλά αλλοιωμένη και κάπως μπαγιάτικη. Δεν ασπάζεται τη μυστηριώδη ατμόσφαιρα που οικοδόμησε ο  Ντέιβιντ Φίντσερ στο «Zodiac», ούτε χαράσσει νέους δρόμους αλλά υιοθετεί -σε όλα της τα στάδια- μια αισθητική του κλασικού πολιτικού σινεμά των  70s( ενώ η υπόθεση είναι σχετικά πρόσφατη) προσπαθώντας να ακολουθήσει το αριστούργημα του Άλαν Πάκουλα « Όλοι οι Άνθρωποι του Προέδρου».

Εξαιτίας του ασφυχτικά οριοθετημένου σεναρίου και της συνειδητής αποστασιοποίησης από τη ψυχολογία των χαρακτήρων, η δυνατή κινηματογραφική πεντάδα Μάικλ Κίτον, Μαρκ Ράφαλο , Ρέιτσελ ΜακΆνταμς, Μπράιαν Ντάρσι Τζέιμς, Στάνλεϊ Τούτσι αδυνατεί να κάνει την υπέρβαση, βέβαια οι ερμηνείες τους είναι αψεγάδιαστες.

6 οσκαρικές υποψηφιότητες

“Spotlight” από 25 Φεβρουαρίου στους κινηματογράφους σε διανομή Feelgood

The post Spotlight appeared first on screeneye.gr.

1.Mommy

Δράμα, 139′, Καναδάς 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: Mommy

Γλώσσα: Γαλλικά/Αγγλικά

Του Ξαβιέ Ντολάν

Με τους Αν Ντορβάλ, Σουζάν Κλεμάν, Αντουάν-Ολιβιέ Πιλόν, Αλεξάντρ Γκογιέ, Πατρίκ Ιάρ, Μισέλ Λιτουάκ, Βιβιάν Πακάλ, Ναταλί Χέιμελ-Ρόι

ΠΛΟΚΗ- ΚΡΙΤΙΚΗ

O γεννημένος το 1989 στο Κεμπέκ, Ξαβιέ Ντολάν, έχοντας καταφέρει να παράξει τέσσερις ταινίες μεγάλου μήκους, έχοντας συλλέξει δεκάδες βραβεία και επαίνους-χαρακτηριζόμενος ως παιδί θαύμα- συνεχίζει με την πέμπτη του( Mommy), να εξερευνά -λιγότερο από το παρελθόν- την εφηβική κρίση σεξουαλικής ταυτότητας και –περισσότερο- να ιχνηλατεί, τους αλληλοσυνδεόμενους πόλους αγάπης και μίσους, ανατροφοδοτούμενος κάθε φορά-όπως και τώρα- από την προβληματική σχέση, με τη μητέρα του, την Ζενεβιέβ.

Το αρχικό πλάνο, μας εισάγει με τίτλους, σε ένα μη ρεαλιστικό γεγονός, στον Καναδά του 2015, όπου ο νόμος του κράτους δίνει τη δυνατότητα στους γονείς να στέλνουν τα παιδιά τους σε ένα ειδικό κέντρο για εφήβους, τύπου αναμορφωτηρίου, χωρίς γραφειοκρατικές διαδικασίες. Η Νταϊάν (Αν Ντορβάλ), χήρα και άνεργη, βρίσκεται ένα βήμα πριν την επανένωση με τον ευερέθιστο, επιθετικό αλλά ευαίσθητο 16χρόνο γιό της, τον Στιβ (Αντουάν-Ολιβιέ Πιλόν), με την δυσπροσάρμοστη του συμπεριφορά, (προκάλεσε εγκαύματα πρώτου βαθμού σε εργαζόμενο του ιδρύματος), να αναπτύσσεται μετά τον θάνατο του πατέρα του.

Η νεαρή μητέρα δεν έχει χρήματα, δεν έχει δουλειά, αντ’αυτού έχει ένα οργισμένο παιδί, που την αγαπάει παθιασμένα, όμως οι υπαρξιακές του ανησυχίες, σε συνδυασμό με τη ψυχολογική του ανισορροπία, θα οδηγήσουν τη συμβίωση τους.. πραγματικά στα άκρα. Στο κινηματογραφικό κάδρο του Ντολάν θα προστεθεί η μούσα του, Σούζαν Κλεμάν, σε ρόλο μιας καταπιεσμένης από τα « κρυφά της θέλω», δασκάλας, της Κάιλα, που διαμένει με τον σύντροφό της απέναντι από την Νταϊάν και η στενή επαφή που θα αναπτύξει με μάνα και γιο, θα την οδηγήσει στην εξερεύνηση και του δικού της εαυτού.

Ο νεαρός σκηνοθέτης, στην επείγουσα του ανάγκη να προβάλει τα έφηβα αγριεμένα όντα, επιτυγχάνει για πρώτη φορά, να ακουμπήσει τις αντιφάσεις, το χάος και την περιπλοκότητα, κατανόησης των πράξεων των παιδιών, στο σύγχρονο- κοινωνικά και οικογενειακά- αποσταθεροποιημένο περιβάλλον που μας περιστοιχίζει. Συνέτεινε σ’ αυτό, ο ιδανικός τρόπος με τον οποίο κατεύθυνε τον ηθοποιό Αντουάν-Ολιβιέ Πιλόν, με την ακατάπαυστη κινητικότητα του, εντός του κάδρου και σε όλες τις εκφάνσεις της συμπεριφοράς του ( πληγωμένος άρα εδώ υπερευαίσθητος, νευρικός, βίαιος).

Από την άλλη πλευρά, η επιθυμία του να ενσωματώσει μέσα στα –υπερβολικά- 150 κινηματογραφικά λεπτά, την κοινωνική αδιαφορία( για τον Στιβ), την οικονομική δυσπραγία( της μητέρας του), την ανελευθερία εντός του γάμου(της Κάιλα), τις απωθημένες τραυματικές εμπειρίες από την απώλεια του πατέρα και το Φροϋδικό “οιδιπόδειο σύμπλεγμα”, αναμειγνύοντάς το -θα λέγαμε- και με το Λακανικό απόφθεγμα «το ασυνείδητο είναι δομημένο σαν γλώσσα», ο Ντολάν από ένα σημείο και έπειτα σκαλώνει, ανακυκλώνεται, χάνεται, μας μπερδεύει, μας κουράζει, γίνεται υπερφίαλος, υπερσυναισθηματικός, θεατρινίστικος, προσπαθεί μάταια να σοκάρει με τις άσκοπες λεκτικές συγκρούσεις και φωνασκίες των ηρώων του, είναι απολύτως λογικό να μην μπορεί να σηκώσει το φορτίο των πολυποίκιλων και δυσεπίλυτων θεμάτων που θέτει, στην ηλικία των 25 του χρόνων. Άλλωστε, το εξαιρετικό κοινωνικό σινεμά των αδερφών Νταρντέν, που δείχνει ο Ντολάν, να παίρνει στοιχεία, έφτασε στην ωρίμανσή του, όταν ήδη το σκηνοθετικό δίδυμο ήταν άνω των 40, με την « Υπόσχεση», του 1996, αλλά ακόμα και ο Αλμοδοβάρ, χρειάστηκε να πειραματιστεί αρκετά για να φτάσει στα 50 του χρόνια, να σκηνοθετεί το « Όλα για τη Μητέρα μου».

Στο τεχνικό μέρος, ο πεισματάρης Ντολάν, επέμεινε –σχεδόν- μέχρι τέλους, στη χρήση της οθόνης σε μέγεθος tablet 1: 1, δημιουργώντας μια απόσταση μεταξύ των τριών χαρακτήρων και του εξωτερικού περιβάλλοντος. Το έργο αποκτούσε άλλη δυναμική όταν το πλάνο άνοιξε 2-3 φορές, στο κλασσικό 16: 9.

Ο παθιασμένος Καναδός σκηνοθέτης έχει όλο το μέλλον μπροστά του, η μέχρι τώρα κινηματογραφική του διαδρομή αξίζει της προσοχής μας, και ιδιαίτερα οι δύο ταινίες που επικοινωνούν σαν συγκοινωνούντα δοχεία, το « Σκότωσα τη Μητέρα μου» (του 2009) και αυτή εδώ, χρειάζεται όμως, να κατασταλάξουν οι εμμονές του, χρειάζεται σοφία, που αποκτάται μέρα με τη μέρα και χρόνο με το χρόνο.     Βραβείο Κριτικής Επιτροπής στο Φεστιβάλ Καννών 2014

Ι.Γ

Η ΤΑΙΝΙΑ ΣΤΙΣ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΕΣ ΠΡΕΜΙΕΡΕΣ

2. 1001 Γραμμάρια 

Δράμα, 93′, Νορβηγία 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: 1001 Gram/ 1001 Grams

Γλώσσα:  Νορβηγικά/ Γαλλικά/ Αγγλικά

Του Μπεντ Χάμερ

Με τους  Αν Νταλ Τορπ, Λοράν Στοκέρ, Περ Κρίστιαν Έλεφσεν

ΠΛΟΚΗ-ΚΡΙΤΙΚΗ

Η Νορβηγίδα Μαρί, ακολουθεί τα επαγγελματικά βήματα του – άρρωστου – αλλά παγκοσμίου φήμης, πατέρα της, τον οποίο θαυμάζει.. Η Μαρί εργάζεται στην Εθνική Υπηρεσία Μετρολογίας, ελέγχοντας  και στις πιο μικρές τους λεπτομέρειες,  εμπορικές κλίμακες, αντλίες βενζίνης, μετρώντας συσκευές για να τις πιστοποιήσει, ταξιδεύοντας από χώρα σε χώρα, σε ερευνητικά κέντρα και συνέδρια. Η προσωπική της ζωή βρίσκεται σε μια στασιμότητα και το ταρακούνημα θα έρθει, όταν σε ένα συνέδριο για το πραγματικό βάρος της  θεμελιώδους μονάδας μάζας( χιλιόγραμμο), που διεξάγεται  στο Παρίσι, θα γνωρίσει έναν επίσης ιδιόμορφο συνάδελφο της, τον Πι, τον οποίο ερωτεύεται, ξεκινώντας ένα περίεργο και πρωτότυπο παιχνίδι, καταγράφοντας το βάρος των διαφόρων της συναισθημάτων.

Ιδιόρρυθμη και εξόχως ασυνήθιστη στην φόρμα της ρομαντική κομεντί, αλληγορική από την αρχή μέχρι και το τέλος της. Ο Νορβηγός Μπεντ Χάμερ φτιάχνει μια ταινία για όσους δυσκολεύονται να εκφράσουν τα συναισθήματα τους, κινούμενος γύρω από τις ευαισθησίες μιας ακόμα -πιο σύγχρονης από την Αμελί – ηρωίδας, μελαγχολικής και φοβισμένης, από τον πεζό τρόπο ζωής και τους άρρωστους,ψυχή τε και σώματι, συνανθρώπους της. Ο Μπεντ Χάμερ μέσα από την προσωπικότητα της Μαρί (ζώντας μέσα από πρωτόκολλα μιας τυποποιημένης καθημερινότητας), δείχνει να ξορκίζει την κουλτούρα των βορειοευρωπαϊκών χωρών, ιδίως της πόλης του Όσλο, όπου ακόμα και τα σπίτια , οι δρόμοι, προκαλούν στον σεναριογράφο και σκηνοθέτη μια νωθρότητα, εν αντιθέσει με το Παρίσι, του φωτός, των ανοιχτών χώρων, το οποίο κατά κάποιο τρόπο ο ίδιος μυθοποιεί, και ο έρωτας έρχεται σαν φυσικό επακόλουθο.
Παρότι, αναγνωρίζουμε την πρωτοτυπία της ιδέας και της τεχνικής αποτύπωσης, το έργο δεν μπορεί να ξεφύγει από την μονοτονία του αργόσυρτου αφηγηματικού ρυθμού, από τους δυσκίνητους διαλόγους ενός περιγραφικού επιστημονικού λόγου και τις απλοϊκές ατάκες του στιλ « Ήρθε η στιγμή να βάλω τη ζωή μου σε μια τάξη ».

Ι.Γ

The post Πρεμιέρες… από 30 Απριλίου appeared first on screeneye.gr.

Δράμα,Βιογραφία  134΄, Η.Π.Α, 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: Foxcatcher

Γλώσσα: Αγγλικά

Του  Μπένετ Μίλερ

Με τους  Στιβ Κάρελ, Τσάνινγκ Τέιτουμ,Μάρκ Ράφαλο

Ο σκηνοθέτης Μπένετ Μίλερ εμπνευστής του ποδοσφαιρικού «Moneyball» και του βιογραφικού δράματος »Truman Capote»,  με το «Foxcatcher» συνεχίζει στο ίδιο μοτίβο και ανασύρει στην επιφάνεια ένα υπαρκτό γεγονός, που συζητήθηκε έντονα στα τέλη του ’80. Ειδήμονας των Οσκαρικών προδιαγραφών, ο Μίλερ διαμορφώνει το  γνώριμο του περιτύλιγμα(σκανδαλιστικά περιστατικά, διαταραγμένες προσωπικότητες),  υποστηριζόμενος από πρωταγωνιστές υψηλής κλάσης που τον βγάζουν ασπροπρόσωπο.  Εντούτοις, το παραμασημένο κινηματογραφικό σκηνικό   για τη ζωή ενός πυγμάχου μέσα σε ένα ρινγκ, φθείρει και περιορίζει τη δυναμική του φιλμ, όπως και η αναμονή του φινάλε που το οσφριζόμαστε για ώρα και από μακριά. Οι  παράλληλες ψυχολογικές διεργασίες που εξελίσσονται ανάμεσα στους δύο ανδρικούς χαρακτήρες(δείτε πιο κάτω), λειτουργούν σε πολλά επίπεδα και τονώνουν την πλοκή, όταν πάει να βαλτώσει.

Ο Μάρκ Σουλτς είναι πυγμάχος και ολυμπιονίκης το 1984. Προπονείται από τον αδερφό του Ντέιβιντ, μέχρι τη στιγμή που ένας  ζάμπλουτος ψυχάκιας από την Πενσυλβάνια, ο Τζον Ντι Ποντ πείθει τον Μαρκ να συνεργαστεί μαζί του και με την ομάδα του, τους  «Foxcatcher», για να διεκδικήσουν στα δοκιμαστικά των Η.Π.Α την είσοδό τους στην ομάδα πυγμαχίας για τους Ολυμπιακούς της Σεούλ.

Ο Ντι Ποντ ζει μόνος μέσα σε μια έπαυλη, γεμάτος εμμονές και σύνδρομα. Φαντάζεται ότι διαθέτει τις ικανότητες να κοουτσάρει μια ομάδα πυγμαχίας και απαιτεί να τον φωνάζουν μεταξύ άλλων και «κόουτς». Ουσιαστικά είναι παντελώς άσχετος από τις τεχνικές του αθλήματος και ο Μαρκ παγιδεύεται από τις γνωριμίες του, από το χρήμα του και τις προσδοκίες για μια λαμπερή πορεία μέχρι τους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Ο Μίλερ, την ίδια στιγμή  που καταγράφει το πραγματικό περιστατικό, θα αποκρυπτογραφήσει όλες τις σκοτεινές πτυχές του χαρακτήρα των δύο κεντρικών του ηρώων και θα δώσει έμφαση ακόμα και στα   φροϋδικά συμπλέγματα παιδιού-μητέρας που ζώνουν κυρίως τον Ντι Ποντ, καθιστώντας αυτό το γεγονός ως ένα από τα πιο ενδιαφέροντα κινηματογραφικά ευρήματα της ταινίας του.  Παράλληλα, η ιστορία του Μαρκ, και οι βαρύτατες παράπλευρες δικές του απώλειες, δημιουργούν συνειρμούς για καταστάσεις που ζούμε και στη χώρα μας , με πιο ελκυστικό στοιχείο της ταινίας -να είναι ακριβώς αυτό το γεγονός-   ότι σε πρώτο πλάνο βρίσκεται ένας εργαζόμενος και εν προκειμένω καταξιωμένος αθλητής,  που καταντάει υποχείριο του εργοδότη του.

Ο Μαρκ θα αντιδράσει στο ύπουλο σχέδιο του παρανοϊκού Ντι Ποντ- να εμφανιστεί αυτός ως ο προπονητής και μέντορας του- αλλά ο παράφρων ήρωας, θα έχει στο έργο- όπως και στα αληθινά γεγονότα- τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο.

Το ατού της ταινίας δεν είναι όμως η ιστορία που είναι λίγο έως πολύ γνωστή- και όπως την εξελίσσει ο Μπένετ Μίλερ γίνεται και προβλέψιμή-  είναι η πρωταγωνιστική ανδρική τριπλέτα Στιβ Κάρελ(Τζον Ντι Ποντ), Τσάνινγκ Τέιτουμ ( Μαρκ) και Μάρκ Ράφαλο( Ντέιβιντ), να διεκδικούν βραβεία ανδρικών ρόλων και διακρίσεις.Εάν μπούμε στη διαδικασία των προβλέψεων ο Στιβ Κάρελ έχει τις περισσότερες πιθανότητες για να φτάσει μέχρι το Όσκαρ, για αυτόν ήταν  ρόλος-έκπληξη, ταυτισμένος στο αμερικανικό κοινό ως ο ανάλαφρος κωμικός ταινιών όπως  ”Παρθένος, Ετών 40″ , στο Foxcatcher είναι… συγκλονιστικός.

Βραβείο σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Καννών 2014

“Foxcatcher” από 11 Δεκεμβρίου στους κινηματογράφους σε διανομή Seven

The post Foxcatcher appeared first on screeneye.gr.