Γκέτο, παρανομία, ναρκωτικά, διαλυμένος οικογενειακός ιστός, άτυποι ανάδοχοι γονείς, εφηβικό μπούλινγκ, διαχρονικά χαρακτηριστικά της μεγάλης κοινότητας των μαύρων στις Η.Π.Α, τοποθετούνται περίτεχνα στο κινηματογραφικό κάδρο, του Μπάρι Τζένκινς, επίσης αφροαμερικανού , όπου για πρώτη φορά μετά την « Μονάκριβη» του Λι Ντάνιελς(2009), δημιουργείται ένα αξιοπρόσεκτο κοινωνικό έργο, πάνω στο οξύτατο φαινόμενο του κοινωνικού τους αποκλεισμού και το συνεπακόλουθο της διαιώνισης της βίας. Ο σκηνοθέτης, όπως και ο συν-σεναριογράφος Άλβιν Μακρένι , καταθέτουν και τις προσωπικές τους εμπειρίες, με μανάδες εξαρτημένες από τις ουσίες.

Από την άλλη, επενδύουν υπερβολικά, σε ένα non-stop μελό, όλες οι συμφορές είναι εδώ μαζεμένες, προσπαθώντας να εντάξουν μέσα σε αυτό το πλαίσιο και την καταπιεσμένη σεξουαλικότητα των ηρώων. Το μελό σε κάποιες του στιγμές, ίσως να είναι και επιτηδευμένο. Η κάμερα δεν σταματάει ούτε λεπτό να αποτυπώνει τη συναισθηματική θλίψη και το αίσθημα χαμηλής αυτοεκτίμησης του κεντρικού προσώπου, είτε ανήλικος, είτε αργότερα στην ενήλικη του ζωή, όπου ο άνθρωπος αυτός αλλάζει. Από τους συμμαθητές του κακοποιημένος, μικροκαμωμένος, μεταλλάσσεται σε θηριώδη, κερδίζει χρήματα από τα ναρκωτικά…αλλά στη ταινία μας παραμένει και καλό παιδί.

Επιβλητική η μουσική και η κατά πόδας παρακολούθηση του κεντρικού ήρωα,( τον οποίο ερμηνεύει ως ενήλικα ο Μαχερσάλα Αλί και ως ανήλικα ο Άλεξ Ιμπερτ) στα 4/5 του χρόνου, ακόμα και μέσα στο νερό, σε μια καταπληκτική στιγμή, χρησιμοποιώντας για αυτόν ακριβώς το λόγο, μια τεχνική ευρωπαϊκού τύπου, το « master shot» όπως το είδαμε από τους Νταρντεν στο «Δύο Μέρες μια Νύχτα», ενώ αντίθετα, το εξωτερικό περιβάλλον παραμένει μινιμαλιστικό, δεν είναι όμως το λούμπεν, το βιομηχανικό, το αποστειρωμένο, είναι ένα τυπικό αμερικανικό, όπως θα λέγαμε το αποτύπωσε στο σχολείο Columbine ο Γκας Βαν Σαντ, στο « Elephant».

Χρυσή Σφαίρα καλύτερου δράματος. 8 υποψηφιότητες στα Όσκαρ.

2. Jackie

Βιογραφικό δράμα , 10′, Η,Π.Α 2016

Έξι ανεξάρτητες εταιρίες παραγωγής, αναθέτουν στον σεναριογράφο μπλογκμπάστερ Νόουα Οπενιμ και στον art-house Χιλιανό σκηνοθέτη του « No» Πάμπλο Λαρέν, να μεταφέρουν στη μεγάλη οθόνη τη βιογραφία της Τζάκι Κένεντι( ή Ζακλίν), στον απόηχο της δολοφονίας στο Τέξας του συζύγου της-μπροστά στα μάτια της- στις 22 Νοεμβρίου 1963. Η ταινία είναι χρονικά οριοθετημένη,  από τη μέρα του τραγικού συμβάντος, μέχρι και μία βδομάδα μετά την κηδεία του Τζον Κένεντι, σχηματίζοντας με τη φαντασία , πως η πρώτη κυρία των Η.Π.Α,  διηγείται  τα γεγονότα, σε δημοσιογράφο ενός περιοδικού.

Το συναρπαστικό παράδοξο, είναι το γεγονός πως  ο  Κένεντι στο έργο είναι πανταχού παρών, έτσι ο τίτλος της ταινία λίγο μας ξεγελάει, αν και φωτίζεται η προσωπικότητά του, από τα μάτια της γυναίκας του. Προβάλλονται, η πολιτική του ματαιοδοξία, ο αντί-κομμουνισμός του, η βαθιά ριζωμένη του θέληση να δώσει τον πρώτο λόγο  στο λαό, παράλληλα με τις φιλοδοξίες του αδερφού του Μπόμπι, αλλά και του αντικαταστάτη του, Λίντον Τζόνσον, σε ένα σενάριο όμως, πλήρως κατακερματισμένο, , όπου δεν χωράει το ««λακωνίζειν εστί φιλοσοφείν», θυμίζοντας μας, την υπερφίαλη τελευταία κοινή δουλειά του πρώην ζεύγους Πιτ-Τζολί, στο « Δίπλα στη Θάλασσα».

Αλλά η  ρίγανη δεν βρίσκεται στην ιστορία, μα πάνω στην ερμηνευτική δεινότητα της  Νάταλι Πόρτμαν, φυσιογνωμικά όμοια με την Τζάκι.

Οι ενδυματολόγοι και ο make up artist το μόνο που είχαν να κάνουν,  είναι να διαμορφώσουν το στιλ της σε συνθήκες χαράς και πένθους ( τα τεράστια γυαλιά ηλίου, τα  καπέλα, τα  φορέματα, το ρουζ, οι περούκες, τα φανταχτερά στρογγυλά κολιέ ),  την καθοδηγούν ακόμα και στον τρόπο βάδισης και στον τόνο της φωνής της, αφήνοντας στην αμερικανίδα ηθοποιό, το ελεύθερο του αυτοσχεδιασμού, να αποτυπώσει τη γεμάτη αντιφάσεις προσωπικότητα της ηρωίδας, την επιθυμία της να μοιράζεται εξίσου με τον άντρα της τα φώτα της δημοσιότητας, ενώ η επιβαρυμένη της συνείδηση, με τύψεις και ενοχές, την οδηγούν αθόρυβα, στην αναζήτηση πνευματικής καθοδήγησης.

Η Πόρτμαν διεισδύει βαθιά στην ιδιοσυστασία της Τζάκι, αποδίδοντας της,  ψυχολογική αστάθεια( δεν έχασε μόνο τον άντρα της, μα και ένα παιδί στη γέννα απάνω) , αλλά και  διαταραγμένη ταυτότητα μεταιχμιακού τύπου( η δολοφονία του Τζον Κένεντι ερμηνεύεται από την ίδια ως εγκατάλειψη, δεν μπορεί να την  αποδεχθεί, αφήνοντας η ταινία αμυδρά να εννοηθεί, πως αυτός είναι και ο λόγος αναζήτησης άμεσα   νέου συντρόφου, πέφτοντας αμαχητί στο φλερτ του Αριστοτέλη  Ωνάση).  Ταυτόχρονα, τα  συναισθήματα και οι πεποιθήσεις της  διαρκώς μεταβάλλονται( χαρακτηριστικό παράδειγμα  οι αναφορές της για το σύζυγό της, από τη μια τον μυθοποιεί και μετά τον αποδομεί, έχοντας για πολιτικό της πρότυπο τον Φραγκλίνο Ρούσβελτ).

 Ορθά νοσηρή μα και παράλληλα εκθαμβωτική( όπως αρμόζει στην Τζάκι) η παρουσία της Πόρτμαν, προσπαθεί να απορροφήσει τα κενά ενός φτωχού σεναρίου και στο μέτρο του εφικτού, το επιτυγχάνει.

4. Ο Καλύτερος μου Φίλος

Περιπέτεια,  Δράμα ,120′, Η.Π.Α 2017

Βασισμένο στο μυθιστόρημα “Τόνι και Σούζαν” του Όστιν Ράιτ το “Nocturnal Animals” ανεβάζει ανέλπιστα τον πήχη και αποδεικνύει τη γνήσια κινηματογραφική στόφα του καταξιωμένου σχεδιαστή μόδας Τομ Φορντ, επτά χρόνια μετά το “A Single Man” που είχε προκαλέσει αίσθηση. Σε βαθιά κινηματογραφικά νερά ο Φορντ δεν παραδίδει μία μόνο αισθητικά άψογη ταινία, αλλά με φιλοδοξία και άνεση μεγάλου σκηνοθέτη πλέκει δύο ταινίες σε μία, κρατώντας το ενδιαφέρον του θεατή αμείωτο για την εξέλιξη και των δύο ιστοριών.

Η Σούζαν (Έιμυ Άνταμς), πλούσια, δυναμική, παντρεμένη με ένα γοητευτικό επιχειρηματία, διευθύνει μία γκαλερί στο Λος Άντζελες, ζει σε ένα αποστειρωμένο σπίτι- μαυσωλείο ανάμεσα σε έργα τέχνης του Τζεφ Κουνς. Ολιγομίλητη και εσωστρεφής, ρεαλίστρια και κυνική, εξάλλου για αυτό δεν έγινε ποτέ καλλιτέχνις, ξαφνιάζεται όταν ο Έντουαρντ, πρώην άνδρας της, μετά απο 19 χρόνια απουσίας της στέλνει ένα χειρόγραφο αντίτυπο του πρώτου βιβλίου που κατάφερε να ολοκληρώσει και να εκδώσει με τίτλο ” Νυκτόβια Πλάσματα”, αφιερώνοντάς το στην ίδια.

Καθώς η Σούζαν ξεκινά να το διαβάζει, το σενάριο του βιβλίου ξεδιπλώνεται σε μία παράλληλη ιστορία, μία μικρή ξεχωριστή ταινία, ένα τεξανό θρίλερ, στον τρόμο του οποίου βυθίζεται η Σούζαν. Πρωταγωνιστής ο Τόνι (Τζέικ Γκίλενχαλ), ο οποίος καθώς οδηγεί νύχτα στο Τέξας με τη σύζυγο και την κόρη του γίνεται θύμα εγκληματικής ενέργειας μίας συμμορίας με αποτέλεσμα την απαγωγή των δύο γυναικών. Με τη βοήθεια του τοπικού σερίφη (ενός εξαιρετικού Μάικλ Σάνον στο ρόλο) ο φιλήσυχος Τόνι θα μεταμορφωθεί και θα αναζητήσει εκδίκηση.

Η πραγματικότητα με τη μυθοπλασία πλέκονται με αριστοτεχνικό τρόπο, η ηρωίδα αιωρείται μεταξύ φαντασίας και αλήθειας, ανατρέχει στο παρελθόν για να συνειδητοποιήσει ότι ο αποτυχημένος γάμος της με το φιλόδοξο συγγραφέα αντικατοπτρίζει τις αποτυχημένες επιλογές ζωής. Το σύμπαν της ταινίας είναι χτισμένο πλάνο- πλάνο για να κάνει φανερή αυτή την αντίθεση: το κλινικό περιβάλλον που υποδηλώνει πλούτη και εξουσία σε αντιπαράθεση με μία γυναίκα που καταρρέει εσωτερικά υπό το βάρος ενός κενού που προσπαθεί να διακρίνει και να αντιμετωπίσει.

Η κινηματογραφική γλώσσα του Τομ Φορντ είναι πολυεπίπεδη: παντρεύει το μελόδραμα με το θρίλερ με αμυδρές πινελιές γουέστερν, επιλέγει άρτια μοντέρνα αισθητική, στιλιζάρει τα πλάνα του σε σημείο τελειομανίας, στρέφεται στη σιωπή για να χτίσει ένα ψυχογράφημα, μία υπαρξιακή ταινία για τον άνθρωπο στη μέση ηλικία που βλέπει το κενό. Είναι εντέλει μία βαθιά προσωπική ταινία που αντικατοπτρίζει τη ζωή του ίδιου του σκηνοθετή, που έχει εξομολογηθεί δημόσια ότι έχει ταλαιπωρηθεί από κατάθλιψη και από δημιουργική απραγία.

Η εσωτερικότητα της ερμηνείας της Έιμυ Άνταμς είναι υποδειγματική, σχεδόν σπαρακτική, ενώ ο Τζέικ Γκίλενχαλ ανταποκρίνεται πλήρως στις απαιτήσεις ενός περίπλοκου ρόλου. Με το Ειδικό Βραβείο της Κριτικής Επιτροπής του Φεστιβάλ Βενετίας, τα “Νυκτόβια Πλάσματα” του Τομ Φορντ φλερτάρουν με τις υποψηφιότητες Όσκαρ και αποτελούν σίγουρα μία απο τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς. Δ.Η.Β

2. Πάτερσον

Κωμωδία,δράμα , 118′, Η,Π.Α 2016

Το έργο έλαβε από το Φεστιβάλ Καννών διθυραμβικές κριτικές, εμείς δεν πηγαίνουμε κόντρα στο ρεύμα, είναι αξιόλογη ταινία, έχει γοητεία, αλλά κάπως είναι υπερεκτιμημένη. Αναγνωρίζουμε πως είναι προσεγμένη τεχνικά μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια και με τη φινέτσα του υποτονικού και διαρκώς σκεπτόμενου Άνταμ Ντράιβερ να είναι η κινητήριος δύναμη της ιστορίας, χωρίς να παραγνωρίζουμε τους πέριξ αυτού ρόλους. Ο Τζιμ Τζάρμους κατασκευάζει την πλοκή, με τρόπο που θυμίζει το δικό το « Μια Νύχτα στον Κόσμο» του 1991, μόνο που τώρα, δεν μιλάμε για πέντε διαφορετικά αυτοκίνητα, ιστορίες μιας νύχτας, αλλά μιας ολόκληρης εβδομάδας.

Πάτερσον είναι περιοχή του Νιού Τζερσεϊ, όπως και το όνομα που δίνει ο σκηνοθέτης στον ήρωα του.

Ποιος είναι άραγε αυτός ο Πάτερσον; Ένας νεαρός και σε όλα του τυπικός. Ξυπνάει πολύ πρωί, φιλάει την αγαπημένη του σύντροφο, που ακόμα κοιμάται και ξεκινάει για τη δουλειά. Είναι οδηγός αστικού λεωφορείου. Καθώς διανύει καθημερινώς δεκάδες χιλιόμετρα, παρατηρεί τους επιβάτες, ταυτόχρονα επεξεργάζεται λέξεις , που αργότερα γίνονται ποιήματα, τα οποία γράφει σε ένα τετράδιο. Από τη μάρκα των σπίρτων, μέχρι αυτά που μαθαίναμε στο δημοτικό για το ύψος, το πλάτος και το βάθος. Βγάζει βόλτα το σκύλο του και τα βράδια πίνει ένα ποτήρι μπίρα, σε συνοικιακό μπαρ, μαθαίνοντας από τον ιδιοκτήτη του, τη μουσική ιστορία της πόλης. Αυτή η συνήθεια επαναλαμβάνεται.

Ο Τζάρμους ήδη από το αριστουργηματικό « Broken Flowers»( δηλαδή εδώ και μια δεκαετία περίπου), άφησε τις μη παραδοσιακές τεχνικές αφήγησης του παρελθόντος, με εξαίρεση το «Μόνο οι Εραστές Μένουν Ζωντανοί».

Εδώ η πλοκή ρέει σαν νεράκι, ακόμα και όταν η ταινία παίζεται rewind, στα διαρκώς επαναλαμβανόμενα επεισόδια, από τη Δευτέρα μέχρι και το Σάββατο, εμφανιζόμενα ως γκεστ, κάποια νέα πρόσωπα, που διαταράσσουν τη ρουτίνα του Πάτερσον.

Αξίζει να τονιστεί η τελική άποψη του Τζάρμους και το βασικό συμπέρασμα του Πάτερσον ” η τέχνη, είναι μια εσωτερική διαδικασία αλλά και ανάγκη, δεν χρειάζεται να λάβει δημοσιότητα, να γίνει επάγγελμα”. Η ταινία είναι από τον Τζάρμους αφιερωμένη στους κρυφούς(μυστικούς) καλλιτέχνες κάθε λογής.

Τι ήθελε από την άλλη, να εξυψώσει στον υπέρτατο βαθμό το κεντρικό του πρόσωπο και με έμμεσο αλλά ξεκάθαρο τρόπο να υποβαθμίσει το έτερον του ήμισυ; Ήταν ενοχλητική η διάκριση φύλου, παρουσιάζοντας την προσωπικότητα του Πάτερσον, τέλεια, αλάνθαστη, πλήρης και της συντρόφου του ατελής, ικανή μόνο να πλάθει κέικ. Ο Τζάρμους έχασε το μέτρο και θα έχουν χίλια δίκια οι φεμινίστριες και όχι μόνο, αν ξεσηκωθούν.Ι.Γ

«Αν φτιάξεις χίλιους χάρτινους γερανούς, ένας γερανός θα πραγματοποιήσει την επιθυμία σου», είναι το σλόγκαν ενός ιαπωνικού μύθου και  ο διάσημος σκηνοθέτης τον υιοθετεί, για να επισημάνει τα εμπόδια, μέχρι την ολοκλήρωση της « Σιωπής», του πλέον κοπιώδους έργου του, το οποίο ξεκίνησε να σχεδιάζει στα τέλη του ’80, βάζοντάς το αργότερα στο πάγο, μετά από οικονομικές δυσχέρειες και τους  εσωτερικούς του δισταγμούς, στο πως θα προσαρμόσει του ομώνυμο  μυθιστόρημα του Σουσάκου Έντο.

Πώς να μην διστάσει, όταν αποφασίζει να διαβεί δύσβατα μονοπάτια, όπως είναι  η σχέση του ανθρώπου με την πίστη και με  το Θείο;

O Μάρτιν Σκορτσέζε καθοδηγείται από την άγρια καταστολή και την εξόντωση  των χριστιανών στην Ιαπωνία τον 17ο αιώνα, μετά την αποκαλούμενη «Επανάσταση Σιμαμπάρα».

Κεντρικός χαρακτήρας της υπόθεσης είναι ένας Πορτογάλος Ιησουίτης ιερέας ( Φερέιρα) που έχει ως αποστολή να εξαπλώσει τον χριστιανισμό στην Ιαπωνία και που διώκεται κατά την παραμονή του εκεί. Δύο ομοεθνείς του ιεραπόστολοι, στέλνονται στο Ναγκασάκι, για να βρουν τα ίχνη του και να ενισχύσουν τη διάδοση της θρησκείας τους, αντιμέτωποι τελικά με την ανελέητη βία των Ιαπώνων.

Τα υπονοήματα της ταινίας, για τον ακραίο θρησκευτικό φανατισμό των ημερών μας, είναι αμφιλεγόμενα. Ο,τι πάει να χτίσει ο πονηρός Σκορτσέζε, το θολώνει και το  εξουδετερώνει.

Ο τίτλος και τα  μηνύματα της, θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν απλοϊκά- θρησκευτική ευλάβεια, μισαλλοδοξία, απομυθοποίηση-,  θυμίζοντας συζητήσεις παιδιών της Α’ Γυμνασίου (ένας ιεραπόστολος μπορεί να σωπάσει ή να  θεωρεί « Ιούδας», αν στην προσπάθεια του να σώσει τους πιστούς του, εκβιαστεί και δηλώσει αναίρεση της πίστης του;).

 Όταν προσκρούει σε εμπόδια, ακολουθεί το είδος που παίζει στα δάχτυλά, αναδεικνύει τη βία μέσα από την εικόνα.  Ως ειδικός του κινηματογραφικού μέσου, επιμηκύνει με διάφορες εμβόλιμες ιστορίες-άνευ σημασίας-το πρώτο μέρος, σε ένα φιλμ τελικά 160 λεπτών.

Στην πραγματικότητα, ο σκηνοθέτης επιθυμεί να εξαγνιστεί και να αποκρούσει τα πυρ ομαδόν των καθολικών και των ορθοδόξων, 30 χρόνια μετά το σάλο που προκάλεσε, ο  « Τελευταίος Πειρασμός του Χριστού». Ο θεατής -θέλοντας και μη- συμπάσχει με τις συμφορές των χριστιανών σταυροφόρων στην Ανατολική Ασία,  όμως ο Σκορτσέζε δεν μπορεί να κατηγορηθεί από τους Ιάπωνες για εμπάθεια, επειδή ακριβώς, όσα διηγείται, έγιναν, και ταυτόχρονα, αμυδρά, μέσα από τον ιεραπόστολο Φερέιρα, αφήνει κάποια υπονοούμενα για  το δόγμα του «αλάθητου» χριστιανισμού. Με αυτό τον τρόπο, όλοι είναι happy.

Ο Άντριου Γκάρφιλντ είναι ο πρωταγωνιστής και ο αφηγητής, μαζί με τον  Άνταμ Ντράιβερ δίνουν όλο τους το « είναι», πραγματικά συγκλονίζουν και αδικούνται από το τρέιλερ και από κάποιες μεμονωμένες κριτικές. Βρίσκουμε άνευρη και αδύναμη την παρουσία του Λίαμ Νίσον, στον γκεστ ρόλο, του πάτερ Φερέιρα. Ι.Γ

4.Assassin’s Creed

Περιπέτεια Φαντασίας ,105′, Η.Π.Α 2016

Mε τουςΆνταν Γιοντορόφσκι, Μπρόντις Γιοντορόφσκι, Λεάντρο Τάουμπ, Πάμελα Φλόρες, Αλεχάντρο Γιοντορόφσκι

ΠΛΟΚΗ-ΚΡΙΤΙΚΗ

Πήρε φόρα ο 87 χρόνος Χιλιάνος Αλεχάντρο Γιοντορόφσκι, μετά την απουσία του, για 23 χρόνια, από τα κινηματογραφικά δρώμενα. Πέρυσι αποκάλυψε τα οικογενειακά του βιώματα, πλάι στο σταλινικό του πατέρα και τη μαμά-σοπράνο, στον « Χορό της Πραγματικότητας», φέτος συνεχίζει, με την περίοδο της ενηλικίωσης, τη δεκαετία του ’40. Αναλαμβάνει να κατευθύνει τη ζωή του, να κάνει αυτό που γουστάρει( ποιητής να γίνει) και να γευτεί τις χαρές του έρωτα και της μποέμικης ζωής.
Ο πατέρας του, τα παίρνει λιγότερες φορές στο κρανίο σε αυτή την ταινία, σε αντίθεση με την προηγούμενη( είναι και η παρουσία του περιορισμένη), μα δεν θέλει ούτε καν να ακούσει για τα σχέδια και τις επαγγελματικές φιλοδοξίες του γιού του.
Ο Αλεχάντρο, θα βγει από το σπίτι, θα δει το « φως το αληθινό», θα συναντήσει Χιλιανούς καλλιτέχνες, μαζί θα ονειρευτούν και θα πειραματιστούν.
Για όσους γνωρίζουν το ιδιαίτερο-εκκεντρικό στιλ του Γιοντορόφσκι, θα το ξανασυναντήσουν, για όσους αυτή θα είναι η πρώτη φορά, ας το απολαύσουν. Νανοκαβαληκεύματα, πράσινες κλόουνίστικες παπουτσάρες, πρόσωπα όλα ένα και ένα, διαρκής κίνηση, αλλά τώρα, και μια πιο στέρεα αφηγηματική δομή, από εκείνην στο « Χορό της Πραγματικότητας», ο Γιοντορόφσκι, παίζει με τους συμβολισμούς για τον τρόπο που βίωσαν οι Χιλιανοί καλλιτέχνες την άνθιση των τεχνών στη δημιουργική εποχή, μετά τον πόλεμο, μέσα από τα δικά του μάτια.

2. Passengers

Ρομαντική περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας , 116′, Η,Π.Α 2016

Πρωτότυπος Τίτλος: Passengers

Γλώσσα: Αγγλικά, Διανομή: Feelgood

Του  Μόρτεν Τίλντουμ

Με τους   Τζένιφερ Λόρενς, Κρις Πρατ, Μάικλ Σιν, Λώρενς Φίσμπερν, Άντι Γκαρσία

ΠΛΟΚΗ-ΚΡΙΤΙΚΗ

Ο Άρθουρ ξυπνάει από τεχνικό λάθος. Βαριέται να περιμένει 90 χρονάκια, μέχρι την άφιξη σε άλλο πλανήτη. Ανακαλύπτει στο διαστημόπλοιο έναν μπάρμαν (τι να τον κάνει) και την κοιμώμενη και ωραία  Αουρόρα. Μα όχι που θα την άφηνε. Εκ του πονηρού, την «αφυπνίζει». Ερωτεύονται και ενώ ετοιμάζεται για μια διαστημική πρόταση γάμου, ο μπάρμαν τα ξερνάει όλα. Τότε γίνεται…ο κακώς χαμός. Ντροπή σου,  παλιάνθρωπε, κτήνος, θέλω τη «χειμερία μου νάρκη», πίσω. Αδύνατον. Και η σχέση τους δοκιμάζεται…προσωρινά, γιατί ένας αγώνας επιβίωσης, μόλις ξεκινά.

Μια γοητεία η ταινία την έχει, στα αρχικά της στάδια, δημιουργώντας  συνειρμό με τα αθώα ρομάντζα επιστημονικής φαντασίας  των παιδικών μας χρόνων, με τη « Γοργόνα» του Χάουαρντ, το « Μπινγκ» του Σορ. Κομψά στιλιζαρισμένο το φωτεινό high -tech διαστημόπλοιο, όπως και το μεταξύ τους δέσιμο, του Κρις Πατ και της Τζένιφερ Λόρενς. Τα σεναριακά προβλήματα εμφανίζονται, όταν η ζωή τους θα τεθεί σε κίνδυνο, εξαιτίας τεχνικών βλαβών, ικανών να τινάξουν τη διαστημική αποστολή στον αέρα. Ακολουθεί μια σπλατεριά, σε όλο της το μεγαλείο, αφήνοντας μια απογοητευτική αίσθηση και ακυρώνοντας τις προσδοκίες της πρώτης μιας ώρας.

4.Το Σινικό Τείχος

Περιπέτεια Φαντασίας ,104′, Η.Π.Α 2016

Ανάμεσα  στις τρομπέτες, στα σαξόφωνα, στα κοντραμπάσα, στα τρομπόνια, στις ακροάσεις, στους μονολόγους, στις κριτικές επιτροπές, ο   ντραμίστας και σκηνοθέτης Ντάμιεν Σαζέλ ( θυμηθείτε το Whiplash), επινοεί μια απλή μονοσέλιδη ρομαντική  ιστορία,  μιας αβάν- γκαρντ νοσταλγικής αισθητικής, γυρίζει την ταινία όπως τόν παλιο καλό καιρό, με φιλμ και τη διαμορφώνει σε μιούζικαλ συναρπαστικό   , πάνω στα αμέτρητα διαμαντάκια του καλλιτεχνικού στερεώματος.

Ένας ιδεολόγος πιανίστας της τζαζ και μια εκκολαπτόμενη, γεμάτη αισιοδοξία ηθοποιός- άγνωστοι μεταξύ αγνώστων-, έρχονται κοντά και  γίνονται η έμπνευσή του. Εξερευνά  τα όνειρά τους, τον ιδεαλισμό τους, τους συμβιβασμούς τους, τα όρια τους, εν τέλει την κατάληξη του έρωτά τους, σε ένα σύμπαν ανελέητα ανταγωνιστικό και αδιέξοδο, λόγω της έλλειψης ευκαιριών. Που αλλού, στη γη των ονείρων,  στο Λος Άντζελες, εξ ου και ο παιχνιδιάρικος τίτλος.

Ο  Σαζέλ σφυρηλατεί το κινηματογραφικό του κάδρο  με δυναμική χορογραφία και με μια επιτυχημένη πανδαισία χρωμάτων, γήινων και παστέλ αποχρώσεων ,χρωματίζει μέχρι τον ουρανό και τα αστέρια, ζωγραφίζει ακόμα και τα σκηνικά, όπως τότε, στο σινεμά του ’50.  Είναι ένας ακόμη κομψός τρόπος να τιμήσει τα σπουδαία μιούζικαλ του παρελθόντος, όπως επί παραδείγματι, το «Singin’ in the Rain» και το «West Side Story». Υπάρχουν στιγμές, που οι Ράιαν Γκόσλινγκ-Έμμα Στόουν, μας θυμίζουν τον Σινάτρα, τον Μπέιμέρ, την Νάταλι Γουντ, την Ολίβια Νιούτον. Το σάουντρακ  είναι ο ακρογωνιαίας του λίθος, ενίοτε δυναμικό, ενίοτε υποτονικό, ουκ ολίγες φορές επενδύει σε αυτό, ακόμα και για να καλύψει τις σεναριακές αδυναμίες της ταινίας. Ένας συνδυασμός  τραγουδιού και  πρόζας, τον οποίο προβάλλει κάπως παρατραβηγμένα, στο μέρος εκείνο, με τους πρωταγωνιστές να παρασύρονται -μεταφορικά και κυριολεκτικά- από τα «φτερά του έρωτα».

Ας μην αναφερθούμε στη φορτισμένη τελευταία σκηνή, μα σε μια υπέροχη άλλη, με τον Σεμπάστιαν (Γκόσλινγκ)να αρπάζει μια ηλικιωμένη γυναίκα και να χορεύουν μαζί, το «City of Stars», κάτω από τα αγριεμένα μάτια του άντρα της.

Το έργο χωρίζεται στις τέσσερις εποχές, ξεκινάει χειμώνα, ολοκληρώνεται χειμώνα, στον ίδιο χώρο σε διαφορετικό χρόνο.

Η έναρξη της ταινίας, δηλαδή τα πρώτα πέντε της λεπτά( φόρος τιμής στις ταινίες Grease και Weekend), μα και αργότερα, όταν οι παράλληλοι δρόμοι των δύο ηρώων, θα γίνουν ένας, αποτελεί μάθημα,  σε σχολή σκηνοθεσίας. Ο Ντάμιεν Σαζέλ μεταφέρει τη μαγιά των δασκάλων του και προσθέτει και τη δική του φαντασία, σε ένα αποτέλεσμα, προπομπός για το Όσκαρ Σκηνοθεσίας.

 Αντιμετωπίζει τα δύο πρόσωπα, ως ίσος προς ίσον, αποφεύγει την  παγίδα μιας μετατόπισης του ενδιαφέροντος, σε έναν από τους δύο, όπως έχουμε δει να συμβαίνει συχνά . Υποθετικά μιλώντας, αν τους δύο ρόλους, τους έδινε σε πρωτοεμφανιζόμενους ηθοποιούς, το αποτέλεσμα θα ήταν πάλι ικανοποιητικό. Εδώ όμως ,οι  ερμηνείες είναι μεγάλης κλάσης, από τους δύο γνωστούς αστέρες. Ιδίως η Στόουν, μεταμορφώνεται από ένα ονειροπόλο κορίτσι με έλλειψη αυτοπεποίθησης, σε μια γυναίκα χωρίς ψευδαισθήσεις και ο φακός του, αποτυπώνει ξεκάθαρα την αλλαγή αυτή…θα την δούμε να γίνεται και πάλι παιδί, όταν το βλέμμα της μαγνητίζεται και η καρδιά της ξέφρενα θα χτυπά, από το σκίρτημα του έρωτα.

Προσθέτουμε το έργο αυτό, ανάμεσα στις πιο φωτεινές στιγμές του ρομαντικού σινεμά και του μιούζικαλ.Ι.Γ

4.Βαϊάνα

Κινούμενα σχέδια,κωμωδία,107′, Η.Π.Α 2016

4.Τέλειοι Ξένοι

Κωμωδία,δράμα 97′, Ελλάδα 2016

Mε τους Σάντρα Χίλερ, Πέτερ Σιμόνισεκ, Ίνγκριντ Μπισού

Γράφει ο Ιάκωβος Γωγάκης

Στο έπακρον απολαυστική, ασυνήθιστα αστεία για γερμανική ταινία, με το γάντι περνάει ποικίλα μηνύματα, χωρίς να δημιουργεί σφίξιμο στο λαιμό, από  τον αποστειρωμένο και βάναυσο φιλελεύθερο  κόσμο της εργασίας( θα μας κάνει να μισήσουμε τους γραφειοκράτες της Ε.Ε),  στο πως αυτός ο κόσμος διαπλέκεται με το οικογενειακό παρελθόν, εξερευνώντας τη σχέση ενός γερμανού πατέρα, που αφήνει για μερικές μέρες τη γυναίκα και τη δουλειά του, ταξιδεύοντας μέχρι το Βουκουρέστι, για να συναντήσει την αγχωτική, εθισμένη στην εργασιομανία, ωραία, αλλά ασέξουαλ κόρη του. Αυτό το μικρό χρονικό διάστημα, αποδεικνύεται μεγάλο και καθοριστικό  για τις δύο τραγικές φιγούρες,  μία συνάντηση που κρύβει εκπλήξεις, για τον πατέρα, για  την κόρη αλλά και για μας τους θεατές. Η κόρη αποκαθηλώνεται μπροστά στο μύθο που πλασματικά έπλασε, της ανεξάρτητης, επιτυχημένης και ευτυχισμένης γυναίκας, ενώ ο πατέρας, θέλοντας να διεισδύσει στην καλά προστατευμένη από εξωτερικά ερεθίσματα καθημερινότητα της κόρης του, υποκρίνεται (στους τρίτους), πως είναι ο επιχειρηματίας Τόνι Έρντμαν, σαν να λέμε, γίνεται ο Ρόμπιν Ουίλιαμς στην « κα Ντάουτφαϊρ».

Η Μάρεν Αντε σε κάθε ένα σοβαρό ή τραγελαφικό επεισόδιο αυτής της ιστορίας, προσπαθεί να απαντήσει στο αιώνιο ερώτημα, αν υπάρχει ευτυχία, που θα την βρεις και πόσο διαρκεί. Το γεγονός, πως επιλέγει να οριοθετήσει τα πρόσωπα και τις καταστάσεις εντός της πόλης, δείχνει πως μάλλον κλείνει προς τον Νίτσε,  που έλεγε πως «μέσα  στην πόλη οφείλουμε να υποδυόμαστε ρόλους…το στρες το δημιουργεί η  ερμηνεία που δίνουμε στις εξωτερικές καταστάσεις,  ας αφεθούμε και σε στιγμές χαλάρωσης».

Πράγματι, η κόρη αντιπροσωπεύει τη μία όψη και ο πατέρας την άλλη. Μα και οι δύο πονάνε. Το  κατ΄ ευφημισμό πάρτι της Σάντρα, καταλήγει σίγουρα σε γέλια μέχρι δακρύων, αλλά η επόμενη συναισθηματική σκηνή, αποδεικνύει πως η γερμανίδα σκηνοθέτις, δεν μένει ποτέ και σε κανένα σημείο, στην επιφάνεια των πραγμάτων. Το τραβάει το εργάκι… σε έργο ατελείωτο, κοντά τρεις ώρες. Κάποια μέρη του, δηλαδή 20 λεπτά περίπου, θα μπορούσαν να αποφευχθούν, αλλά δεν μειώνει πολύ, αυτό το γεγονός, το ασυνήθιστο κινηματογραφικό δημιούργημά της. Πρωτοκλασάτες επιδόσεις, από τον Πέτερ Σιμόνισεκ και την Σάντρα Χίλερ.

“Τόνι Έρντμαν” από 27 Οκτωβρίου στους κινηματογράφους, σε διανομή Seven