Ρομαντικό δράμα, 124′, Γαλλία 2015

Πρωτότυπος Τίτλος: Mon Roi/ My King

Της  Μαϊγουέν Λε Μπεσκό

Με τους Εμανουέλ Μπερκό,. Βενσάν Κασέλ,Λουίς Γκαρέλ

Γράφει ο Ιάκωβος Γωγάκης

Οι ανόητες αγάπες,  τα λόγια τα ψεύτικα και οι  συναισθηματικές εξαρτήσεις, βρίσκονται στον πυρήνα της Γαλλίδας Μαϊγουέν Λε Μπεσκό, στη θυελλώδη ερωτική ιστορία μιας εύθραυστης δικηγορίνας και ενός υπερόπτη-εγωκεντρικού  εργένη.

Μεταμοντέρνα αισθητική της νουβέλ βάγκ εποχής και προσπάθεια  κοινωνιολογικής προσέγγισης της ψυχοπαθολογίας των σχέσεων, με ζωηρούς διαλόγους,  ασταμάτητη κίνηση στο χώρο και ηλεκτρισμένες ερμηνείες, από τους αστέρες Εμανουέλ Μπερκό-. Βενσάν Κασέλ . Το βαρύ φορτίο του θέματος η σκηνοθέτις δεν μπορεί να το σηκώσει στην ολότητα του, για αυτό καταφεύγει σε παλινδρομήσεις και κλεφτές ματιές στο μέλλον, δια μέσου ενός κινηματογραφικού flashforward, το οποίο εξάπτει  τη φαντασία -για την εξέλιξη του δράματος- όσο όμως αυτό δεν οδηγεί σε κάποιου είδους λύτρωση, τελικά δίνει την εντύπωση ενός κινηματογραφικού τρικ.

Η εκρηκτική προσωπικότητα του Τζόρτζιο  σαγηνεύει τη χαμηλών τόνων Τόνι. Ήδη από τις πρώτες μέρες των σεξουαλικών τους συνευρέσεων,  θα της τάξει  λαγούς με πετραχήλια, όπως επίσης και την επιθυμία του, να κάνουν μαζί ένα παιδί. Ώπερ και εγένετο. Τα καλά κρυμμένα μυστικά του Τζόρτζιο  αρχίζουν σιγά-σιγά να αποκαλύπτονται. Εξακολουθεί να μοιράζεται το χρόνο του με τη μείζονα καταθλιπτική πρώην ερωμένη του, να φουμάρει χασίς με τους φίλους του, να χρωστάει στην εφορία, να θέτει στην Τόνι ως τετελεσμένο γεγονός ,πως θα μετακομίσει -κάποιες μέρες τη βδομάδα- σε ένα γειτονικό διαμέρισμα. Η εξέλιξη, είναι όπως τη φαντάζεστε. Θα τον πιάσει στα πράσα με μια άλλη γυναίκα. Ο Τζόρτζιο  έχει βρει τον τρόπο να χειραγωγεί τη γυναίκα του και αυτή να μην τολμά να τον χωρίσει. Κι όταν τελικά θα το πράξει, ο χωρισμός είναι εικονικός.

 Η αγαπημένη των διοργανωτών του Φεστιβάλ Καννών, η Μαϊγουέν Λε Μπεσκό, με το «Polisse» του 2011 καταπιάστηκε με το ευαίσθητο θέμα της σεξουαλικής κακοποίησης ανηλίκων, μένοντας στο πρώτο επίπεδο, μιας αρχάριας προσέγγισης.

Αντίθετα εδώ, εισβάλει ταυτόχρονα με ρεαλιστικό και κυνικό τρόπο, σε αυτό που αποκαλούν οι κοινωνιολόγοι « Συναισθηματική Κακοποίηση». Δηλαδή η τακτική κάποιων ανθρώπων, να χρησιμοποιούν διακριτικές τακτικές, παίζοντας με το λόγο και βρίσκοντας τις ευαίσθητες ζώνες των ευάλωτων ατόμων και να τους δημιουργούν ενοχές. Ενίοτε χρησιμοποιούν πιο βίαιες μεθόδους, τις απειλές και τον εκφοβισμό.

Είναι άραγε ο Τζόρτζιο  ο θύτης και η Τόνι το δυστυχισμένο θύμα; Ενώ η ταινία παρουσιάζει όλες τις μορφές συναισθηματικής κακοποίησης του άντρα προς τη γυναίκα, η κάμερα της Μαϊγουέν -προς το τέλος- αρχίζει να εξισορροπεί τα δύο πρόσωπα, σε μια προσπάθεια  να δώσει την εικόνα ενός happy end, επιθυμώντας να μην τσαλακώσει κανέναν. Να συμπαθήσουμε και τους δύο ήρωες.  Και αυτό επιτυγχάνεται μέσα από ένα παιχνίδι με τις φοβίες και τις εξαρτήσεις της Τόνι,  συντηρώντας παράλληλα το μύθο, όχι ενός εγωκεντρικού πρώην συζύγου, αλλά μόνο ιδιόρρυθμου, παραμένοντας ο  ”βασιλιάς” της καρδιάς της. Εν ολίγοις, ο τίτλος δεν φαίνεται να σαρκάζει την κατάσταση.  Αυτή  η στάση της Μαϊγουέν προβληματίζει, γιατί επενδύει -επί μακρόν- σε μια διαφορετική κορύφωση, που όλο την περιμέναμε  και τελικά δεν την είδαμε, για να διερωτηθούμε  αν άξιζαν τα 120 λεπτά της, ή θα μπορούσε να τα μαζέψει.  Η ταινία παρόλα αυτά δίνει ερεθίσματα προς συζήτηση, ο καταιγιστικός της ρυθμός, η λεκτική δράση και η απόδοση των δύο ηθοποιών ξεχωρίζουν. Βραβείο γυναικείας ερμηνείας στις Κάννες για την Εμανουέλ Μπερκό

“Ο Βασιλιάς μου” από 21 Απριλίου στους κινηματογράφους  σε διανομή Seven

The post Ο Βασιλιάς μου appeared first on screeneye.gr.

1.Η Καινούργια Φιλενάδα

Δράμα, 105′, Γαλλία 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: Une Nouvelle Amie/The New Girlfriend

Γλώσσα: Γαλλικά

Του Φρανσουά Οζόν

Με τους  Ρομαίν Ντυρίς, Αναΐς Ντεμουστιέ, Ραφαέλ Περσονάζ

ΠΛΟΚΗ

Μετά το θάνατο της καλύτερής της φίλης, η Κλαιρ πέφτει σε βαθιά κατάθλιψη, ώσπου μια καινούργια φιλενάδα, που κρατά ένα εντελώς ασυνήθιστο μυστικό, μπαίνει στη ζωή της. Η νέα αυτή σχέση την οδηγεί σε πολλές αναπάντεχες ανακαλύψεις που ενώ αρχικά την σοκάρουν, ταυτόχρονα της ανοίγουν νέους ορίζοντες και τελικά την οδηγούν στο να ξαναβρεί το κέφι της για ζωή μέσα από μια νέα μεταμορφωμένη προσωπικότητα.

ΚΡΙΤΙΚΗ

Το τρομερό παιδί του γαλλικού σινεμά, ο εργασιομανής σκηνοθέτης Φρανσουά Οζόν, με τις τρεις ταινίες μεγάλου μήκους σε διάστημα δύο ετών αποφασίζει να προκαλέσει για μια ακόμα φορά το πολυπληθές κοινό του, φέρνοντας στο προσκήνιο ένα θέμα ταμπού, για τους τρανσέξουαλ, μακριά από ηθικολογικούς κανόνες, πέριξ του ζητήματος του σεξουαλικού προσανατολισμού. Παρότι η ταινία αυτή δεν είναι ίσης αξίας με τις πρόσφατες του “Νέα και Όμορφη” και στο “Σπίτι”  και μοιάζει πολύ με το ” Λόρενς για Πάντα” του Ξαβιέ Ντολάν, υπάρχουν στιγμές που αποδεικνύει την ιδιοφυΐα του και την ευχέρεια του να ελίσσεται και να ισορροπεί πάνω σε μια λεπτή γραμμή διασκέδασης, χιούμορ, κοινωνικής περισυλλογής. Βέβαια, δείχνει να ζορίζεται -αρχικά-, μέχρι να μας εισάγει στο θέμα, επικεντρωμένος σε μια ανούσια διαδικαστικού τύπου ανάλυση των  χαρακτήρων. Ο θάνατος της Λάουρα τον απελευθερώνει και η σχέση που αναπτύσσεται μεταξύ του Ντέιβιντ και της Κλερ θέτει  το θέμα που τον “καίει”, σε όλες του τις ταινίες, το “τι είναι αγάπη και πως αυτή προσδιορίζεται”, ως τη βασική υπαρξιακή ανησυχία, των δύο του πρωταγωνιστών.

2.Τα Δικά Μας Παιδιά 

Δράμα, 92′, Ιταλία 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: I Nostri Ragazzi/The Dinner

Γλώσσα: Ιταλικά

Του Ιβάνο Ντε Ματέο

Με τους Αλεσάντρο Γκάσμαν, Τζιοβάνα Μετζοτζιόρνο, Λουίτζι Λο Κάσκιο, Μπάρμπορα Μπομπούλοβα

ΠΛΟΚΗ

Δύο εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους αδέρφια με διαφορετικές επιλογές ζωής, ο Μάσιμο, ένας μοντέρνος δικηγόρος και ο Πάολο, ένας παιδίατρος, είναι συνεχώς σε σύγκρουση. Παρόλα αυτά, προς σεβασμό στην παράδοση, μια φορά το μήνα συναντιούνται σε ένα πολυτελές εστιατόριο, μαζί με τις γυναίκες τους.
Η εύθραυστη ισορροπία κλονίζεται όταν υποψιάζονται ότι τα παιδιά τους έχουν εμπλακεί σε ένα θανατηφόρο ατύχημα. Πώς οι δύο άνδρες, οι δύο διαφορετικές οικογένειες θα αντιμετωπίσουν το τραγικό γεγονός που τους εμπλέκει τόσο βαθιά; Βασισμένο στο μπεστ σελλερ του Herman Koch «Tο Δείπνο».

ΚΡΙΤΙΚΗ

Ακολουθώντας την πεπατημένη του σύγχρονου ιταλικού σινεμά( “Είμαι ο Έρωτας”, “Η Τέλεια Ομορφιά”, “Ανθρώπινο Κεφάλαιο”) ο Ιβάνο Ντε Ματέο εξετάζει τις πράξεις και τη συμπεριφορά έξι Ιταλών μεγαλοαστών, υπό το πρίσμα-εδώ- μιας οικογενειακής τραγωδίας, με την εμπλοκή σε φόνο 2 ξαδελφιών και τις ηθικές αμφιταλαντεύσεις των ευκατάστατων γονέων τους, εάν πρέπει να αποκαλύψουν στις Αρχές τους ενόχους(δηλαδή τα παιδιά τους) ή να αποκρύψουν-τελικώς- το συμβάν.
Η σεναριακή ιδέα ανακυκλώνεται συχνά-πυκνά στην κινηματογραφική οθόνη, μπορεί όμως να ιντριγκάρει, όπως έγινε με την ρουμάνική ” Οικογενειακή Υπόθεση” του 2013, αλλά εδώ η αφηγηματική κατασκευή του Ντε Ματέο είναι το αδύνατο σημείο της ταινίας του. Οι περισσότεροι χαρακτήρες δεν σκιαγραφούνται επαρκώς, κάποιες από τις τελικές τους ενέργειες δεν συνάδουν με τον τρόπο που δομείται -καθ’ όλη τη διάρκεια του έργου- η προσωπικότητα τους, όπως του δοτικού πατέρα- συζύγου, φιλεύσπλαχνου γιατρού και  ουμανιστή, του Πάολο, με το άσπρο να γίνεται αδικαιολόγητα μαύρο, σε μια λογική ” φάσκω και αντιφάσκω”. Ο Ιβάνο Ντε Ματέο πέραν όλων των άλλων, που έχουν να κάνουν με τον τρόπο που γαλουχείται μέρος της νέας γενιάς, επιθυμούσε να αναδείξει τις υπόγειες κόντρες και τους ανταγωνισμούς που υπάρχουν μεταξύ αδελφιών και μέχρι που μπορούν να φτάσουν. Έξυπνη η σκέψη του, μη επαρκώς δουλεμένη στο γυαλί και εν τέλει παραμένει σκοτεινή,  ίσως περνάει και  απαρατήρητη. Τρία βραβεία στο Φεστιβάλ Βενετίας 2014.

The post Πρεμιέρες… από 16 Απριλίου appeared first on screeneye.gr.

Αισθηματική- δραματική- φαντασίας, 112’, Γαλλία 2014

Του Κριστόφ Γκανς

Με τους Λεά Σεϊντού, Βενσάν Κασέλ, Αντρέ Ντισολιέ, Εντουάρντο Νοριέγκα

Εύπορος χήρος έμπορος (Αντρέ Ντισολιέ) που βλέπει την περιουσία του να χάνεται σε μοιραίο ναυάγιο, αναγκάζεται να ζήσει στην απομονωμένη επαρχία με τα έξι παιδιά του. Επιστρέφοντας από ένα ταξίδι που προσδοκεί ότι θα αλλάξει τη μοίρα τους, ο έμπορος βρίσκεται τυχαία στον πύργο του Τέρατος, όπου κάνει το λάθος να κόψει ένα κατακόκκινο τριαντάφυλλο. Το Τέρας (Βενσάν Κασέλ) τον καταδικάζει σε θάνατο αλλά του δίνει διορία μια μέρα για να αποχαιρετήσει τα παιδιά του και ιδιαίτερα την μικρή θυγατέρα του Belle (Λεά Σεϊντού), για χάρη της οποίας έκοψε το λουλούδι. Η Πεντάμορφη θεωρεί τον εαυτό της υπεύθυνο για την καταδίκη του πατέρα της, το σκάει από τους δικούς της και φτάνει στον πύργο του Τέρατος. Εκείνο, γοητευμένο από την ομορφιά αλλά κυρίως την αυτοθυσία της, τής χαρίζει τη ζωή. Όμως την κρατάει φυλακισμένη στον πύργο του και προσπαθεί να την κάνει να τον ερωτευτεί.  

Από τον Κοκτό (1946) μέχρι την… Disney(1991) και τώρα στον οπτικό παροξυσμό του Κριστόφ Γκανς («Η αδελφότητα των Λύκων», «SilentHill») το διάσημο ερωτικό παραμύθι της Μαντάμ ντε Βιλνέβ (1695- 1755) που πρωτοεκδόθηκε το 1740 με τον τίτλο τίτλο «La Jeune Américaine et les Contes Marins», έχει περάσει διάφορες περιπέτειες στη μικρή και τη μεγάλη οθόνη. Η σκηνοθετική ματιά του Γκανς είναι συζητήσιμη: πολλά εφέ, ελάχιστη ουσία για ένα ιλουστρασιόν παραμύθι με φανταχτερή εικόνα αλλά χωρίς καμιά έκπληξη (σκοτεινή ή ανατρεπτική) σε επίπεδο ιδεών. Επιπλέον η ελαφρώς εκμοντερνίζουσα ανάγνωση του κλασικού παραμυθιού (ατάκες τύπου «Χαλάρωσε» από την πεντάμορφη προς το τέρας προφανώς και στοχεύουν σε ένα πιο νεανικό κοινό αλλά δεν είναι απαραίτητο αυτό να είναι και ανεγκέφαλο) δεν προσφέρει τίποτε στην ιστορία: ούτε φρεσκάδα, ούτε χιούμορ και φυσικά ούτε… άποψη από πλευράς Γκανς.

Η βιντεοκλιπίστικη αισθητική επιλέγει να χαϊδέψει τον αμφιβληστροειδή του θεατή, παρά να δείξει διάθεση να αγγίξει τους νευρώνες που οδηγούν στις δεξαμενές σκέψης του. Τα ψηφιακά εφέ είναι ή του ύψους (εντυπωσιακή η σεκάνς του τέλους με το ξύπνημα των πέτρινων γιγάντων) ή του βάθους (αστεία αλλά με την αρνητική έννοια η μεταμόρφωση των κυνηγόσκυλων του πρίγκιπα σε… κουτάβια), ενώ η χημεία μεταξύ Σεϊντού και Κασέλ απλώς δεν υφίσταται. Στην πραγματικότητα πρόκειται για σχέση μεταξύ Σεϊντού και… λιονταριού, αφού ο μαγεμένος πρίγκιπας του Κασέλ στη μεγαλύτερη διάρκεια του φιλμ φορά την τρομακτική μάσκα του ανθρωπόμορφου λιονταριού. Τα σεξουαλικά σύμβολα που θα περίμενε να συναντήσει κάποιος από τέτοια καυτή συνεύρεση, ας τα αναζητήσει σε άλλες ταινίες των δύο γάλλων πρωταγωνιστών: εκτός κι αν αρκεστεί στο πλούσιο μπούστο της Σεϊντού, που αποκαλύπτεται μόνο όσο επιτρέπει ο βαθμός καταλληλότητας του φιλμ και το όριο σκανδαλισμού των μπόμπιρων που θα παρακολουθήσουν την ταινία με τους περισσότερο χαρούμενους μπαμπάδες τους…      

Εν κατακλείδι, όχι τόσο μια ρομαντική ιστορία αγάπης όσο ένα πανάκριβο (με βάση τα 33 εκατομμύρια ευρώ του μπάτζετ της παραγωγής) σχόλιο γύρω από την απληστία – τα δύο αδέλφια της Πεντάμορφης θα βάλουν στο μάτι το μυθικό θησαυρό του Τέρατος- τη μοχθηρία και τη βία. Μάλιστα η αναίτια βία που λαμβάνει και οικολογικές διαστάσεις, αντανακλάται στην αλαζονική και απερίσκεπτη συμπεριφορά του πρίγκιπα που λησμονεί την υπόσχεση προς την αγαπημένη του και σκοτώνει τη χρυσαφένια ελαφίνα του δάσους, προκαλώντας έτσι τη δική του τιμωρία σε αιώνια κατάρα πριν τον λυτρώσει ο αληθινός έρωτας.

“Η Πεντάμορφη και το Τέρας” από 20/4 σε διανομή Feelgood  

The post Η Πεντάμορφη και το Τέρας( la Belle et la Bete) appeared first on screeneye.gr.

Ο Ματέο Γκαρόνε (Reality, Gomorra) ετοιμάζει την πιο φιλόδοξη ταινία του μέχρις στιγμής με πρωταγωνιστές την Σάλμα Χάγιεκ και τον Βενσάν Κασέλ με τίτλο «The Tale of Tales».

Ο σκηνοθέτης θα αποδώσει κινηματογραφικά παραδοσιακές ιταλικές ιστορίες σε μοντέρνα εκδοχή. Πρόκειται για διασκευή του κειμένου του Τζιαμπατίστα Μπαζίλ, το οποίο στο Amazon περιγράφεται ως εξής: Το «Tale of Tales»… περιλαμβάνει τις πιο παλιές εκδοχές γνωστών ιστοριών όπως η Ραπουνζέλ, Χάνσελ και Γκρέτελ, Η χήνα με τα χρυσά αυγά, Η Ωραία Κοιμωμένη και η Σταχτοπούτα. 

Οι ιστορίες είναι τολμηρές και άσεμνες αλλά και τρυφερές και παιχνιδιάρικες, ακριβείς στην ψυχολογία των χαρακτήρων και εγκυκλοπαιδικές στην περιγραφή τους. Είναι επίσης γεμάτες με θαυμαστούς κόσμους παραμυθένιας φαντασίας αλλά και καθημερινών τελετουργιών της ζωής στην Νάπολη του 17ου αιώνα.»

The post Η χήνα με τα χρυσά αυγά, Η Ωραία Κοιμωμένη και η Σταχτοπούτα στην πιο φιλόδοξη ταινία του Ματέο Γκαρόνε appeared first on screeneye.gr.

Μετά το «Παρίσι σ’ αγαπώ » και «Νέα Υόρκη σ’ αγαπώ » o παραγωγός Εμάνουελ Μπένμπιχι δημιουργεί τη συνέχεια των ταινιών που έχουν κεντρικό πυρήνα την πόλη και τον έρωτα, με μια τριλογία αγάπης για τη Σαγκάη, την Ιερουσαλήμ και το Βερολίνο.  Τα γυρίσματα έχουν ήδη ξεκινήσει. Στο στάδιο της ολοκλήρωσης βρίσκεται και το « Ρίο σ’ αγαπώ» με το πόστερ  να κάνει από χθες τον γύρο του διαδικτύου.

Ο Φερνάντο Μεϊρέλες σκηνοθετεί τον Βενσάν Κασέλ, ο Πάολο Σορεντίνο την Εμιλι Μορτιμερ και πιθανόν ο Χοσέ Παντίλα να συνεργαστεί με τον Γουόκνερ Μούρα. Ο Βραζιλιάνος καλλιτέχνης Γκιλμπέρτο Γκιλ επίσης θα παραχωρήσει ένα τραγούδι για την ταινία. Τα γυρίσματα θα ολοκληρωθούν την άνοιξη.

The post Παρίσι, Νέα Υόρκη, Σαγκάη, Ιερουσαλήμ, Βερολίνο, Ρίο…..Σ’ αγαπώ appeared first on screeneye.gr.

( Μέρος Α)

  Γράφει η Ναταλία Αργυράκη

«Σε λίγες μέρες θα ξέρουμε κι εμείς αν αυτή η ιδέα, που έμοιαζε στην αρχή με τρελό όνειρο μπορεί να εξελιχθεί σε ένα μεγάλο, ετήσιο Φεστιβάλ της Αθήνας. Ένα αληθινό σταυροδρόμι του ανεξάρτητου σινεμά, όπου θα μαζευόμαστε κάθε χρόνο και περισσότεροι.{…} Οι Νύχτες Πρεμιέρας απευθύνονται αποκλειστικά στο μεγάλο και ανήσυχο σινεφίλ κοινό της Αθήνας».

Αυτά έγραφε στο σημείωμά του ο αείμνηστος διευθυντής του περιοδικού ΣΙΝΕΜΑ Γιώργος Τζιώτζιος, λίγο πριν από την έναρξη του πρώτου φεστιβάλ (15-24/9/1995). Τα επόμενα χρόνια τα λόγια του επιβεβαιώθηκαν. Οι Νύχτες Πρεμιέρας  έγιναν το κατεξοχήν κινηματογραφικό γεγονός της Αθήνας, μαζεύοντας κάθε χρόνο όλο και περισσότερο κόσμο.

Σε μια ιστορική αναδρομή 19 ετών θυμόμαστε τα highlights των προηγούμενων διοργανώσεων και τα χωρίζουμε σε δύο μέρη.

1995  

Η προβολή της ταινίας «Πριν το Ξημέρωμα» του Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ, με τους Ίθαν Χοκ και Ζιλί Ντελπί, που αποτέλεσε την πρώτη από τις τρεις ταινίες -η τρίτη, «Πριν τα Μεσάνυχτα», προβλήθηκε φέτος το καλοκαίρι με παρόντες τους συντελεστές.

Το αφιέρωμα στον σκηνοθέτη, σεναριογράφο και ηθοποιό Εντ Γουντ (1924-1978): «Όλη του ζωή ήταν μια αργή αποσύνθεση, μια απελπισμένη προσπάθεια εξεύρεσης χρημάτων και δημιουργικών διεξόδων, που κράτησε δύο δεκαετίες» έγραφε το σημείωμα του προγράμματος του φεστιβάλ. Προβλήθηκε η ταινία του «Μια Νύφη για το Τέρας» και «EdWood» του Τιμ Μπάρτον με πρωταγωνιστή τον Τζόνι Ντεπ.

1996

H προβολή της ταινίας του 26χρονου ανερχόμενου τότε Πολ Τόμας Άντερσον «Hard Eight» με τους Φίλιπ Μπέικερ Χολ, Τζον Ράιλι, Γκουίνεθ Πάλτροου και Σάμιουελ Τζάκσον.

Το αφιέρωμα στις ταινίες μικρού μήκους της Τζέιν Κάμπιον (Μαθήματα Πιάνου), της πρώτης γυναίκας κινηματογραφίστριας που κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα Σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Καννών. Οι ταινίες της είχαν προβληθεί στο ντεμπούτο της στο φεστιβάλ Καννών το 1986. Πρόκειται για τις: «Peel, A Girl’s Own Story» και «Passionless Moments».

1997

Εκτός από ταινίες με πρωταγωνιστές μεγάλους χολιγουντιανούς αστέρες, όπως το «Πέμπτο Στοιχείο» με τον Μπρους Γουίλις του Λικ Μπεσόν, το «She’s So Lovely»  του Νικ Κασσαβέτης με τους Σον Πεν και Ρόμπιν Ράιτ και το «Λος Άντζελες Εμπιστευτικό», με τους Κιμ Μπέισιντζερ, Κέβιν Σπέισι, Ράσελ Κρόου και Γκάι Πιρς, το φεστιβάλ φιλοξένησε το αριστούργημα του Μίκαελ Χάνεκε Funny Games.

«Προσπαθώ να βρω τρόπους να αναπαραστήσω τη βία όπως πραγματικά είναι: ακατανόητη. Δείχνω τη βία όπως είναι στ’ αλήθεια: Πόνος και παραβίαση των άλλων» δήλωνε τότε ο σκηνοθέτης. Η ταινία ήταν υποψήφια για Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες. Τελικά ο Χάνεκε κέρδισε εις διπλούν στο μέλλον, για τη «Λευκή Κορδέλα» (2009) και το «Αγάπη» (2012).

Ακόμη προβλήθηκε η πρώτη ταινία του Αλεχάντρο Αμενάμπαρ, «Tesis» με πρωταγωνίστρια την Αν Τόρεντ στο ρόλο της Άντζελας, της φοιτήτριας δημοσιογραφίας που βρέθηκε μπλεγμένη σε μια σκοτεινή υπόθεση μετά τη δολοφονία του καθηγητή της. Η ταινία απέσπασε 7 βραβεία Goya. Η πορεία του σκηνοθέτη αποδείχθηκε σημαντική («Οι Άλλοι», «Η Θάλασσα μέσα μου»).

Το αφιέρωμα στις ταινίες «Tromeo and Juliet»  και «The Toxic Avenger»  της εταιρείας Troma Entertainment των Λόιντ Κάουφμαν και Μάικλ Χερτς που γνώρισαν μεγάλη επιτυχία στα 80’s και αποτέλεσαν σημείο αναφοράς για σκηνοθέτες όπως ο Κουέντιν Ταραντίνο, ο Πίτερ Τζάκσον και ο Κέβιν Σμιθ.

1998

Στις ειδικές προβολές συμπεριλήφθηκε η καλύτερη ταινία του Ρομπέρτο Μπενίνι (και βραβευμένη με τρία Όσκαρ) «Η Ζωή είναι Ωραία», αλλά και το «Κάτι Τρέχει με τη Μαίρη» που ανέδειξε την Κάμερον Ντίαζ.

Στην ίδια κατηγορία προβλήθηκε το «Φόβος και Παράνοια» στο Λας Βέγκας του Τέρι Γκίλιαμ (12 Πίθηκοι) με τους Τζόνι Ντεπ, Μπενίσιο ντελ Τόρο και Έλεν Μπάρκιν.

Η προβολή της μυθικής ταινίας του Ζαν Εστάς που είχε προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων όταν κέρδισε το Ειδικό βραβείο στις Κάννες το 1973. Πρόκειται για το «Η Μαμά και η Πουτάνα» που στο πέρασμα των χρόνων απέκτησε την αίγλη ενός καλτ αριστουργήματος.

1999

Στις ειδικές προβολές του φεστιβάλ φιλοξενήθηκε μία από τις πιο επιτυχημένες ρομαντικές κομεντί του σύγχρονου σινεμά, το «Μια βραδιά στο Νότινγκ Χιλ» του Ρότζερ Μίτσελ με τους Τζούλια Ρόμπερτς και Χιου Γκραντ.

Στο πανόραμα ταινιών προβλήθηκε η «Επίθεση του Γιγαντιαίου Μουσακά», η σουρεάλ κωμωδία του Πάνου Κούτρα με τους Γιάννη Αγγελάκη, Θέμιδα Μπαζάκα, Χρήστο Μάντακα, κα.

Αφιέρωμα στον Όρσον Γουέλς («Πολίτης Κέιν») με την προβολή του ντοκιμαντέρ «Δουλεύοντας με τον Όρσον Γουέλς» και των ταινιών του «Μάκβεθ», «Οθέλλος», «Οι Καμπάνες του Μεσονυκτίου», «Η Πηγή της Νιότης», «Ο Κύριος Αρκάντιν», «Οι Υπέροχοι Άμπερσονς».

Αφιέρωμα στον Ντάριο Αρτζέντο: «Το Πουλί με τα Κρυστάλλινα Φτερά»,» Τρόμος στην Όπερα», «Βαθύ Κόκκινο», «Το σύνδρομο του Σταντάλ», «Τενέμπρε, Φαινόμενα», «Το Φάντασμα της Όπερας».

2000

Η προβολή της ταινίας «Αυτόχειρες Παρθένοι» (με τους Τζέιμς Γουντ, Κίρστεν Ντανστ, Κάθλιν Τέρνερ, Τζος Χάρτνετ), της πρώτης ταινίας της Σοφίας Κόπολα, της ανερχόμενης τότε κόρης του Φράνσις Φορντ Κόπολα.

Το αφιέρωμα στους Μάικλ Πάουελ και Έμερικ Πρεσμπέργκερ, που ίδρυσαν το δημιουργικό δίδυμο των Archers και χάραξαν θριαμβευτική σκηνοθετική πορεία από το 1940 μέχρι το 1950. Το έργο τους εκτιμήθηκε αρκετές δεκαετίες αργότερα, όταν σκηνοθέτες όπως ο Σκορσέζε, ο Κόπολα, ο Κιούμπρικ και ο Σπίλεμπεργκ βοήθησαν να πάρει τη θέση που του αξίζει. Προβλήθηκαν οι ταινίες: «Ζήτημα ζωής και θανάτου», «Ο Ηδονοβλεψίας», «Τα Κόκκινα Παπούτσια», «Μαύρος Νάρκισσος», «Μια Ιστορία του Καντερμπούρι», «Η Ζωή και ο Θάνατος του Συνταγματάρχη Μπλιμπ»  και «Ο Κλέφτης της Βαγδάτης».

2001

Η ταινία που κέρδισε το μεγάλο βραβείο στο φεστιβάλ του Σάντανς εκείνη τη χρονιά και έφερε στο προσκήνιο τον ώριμο πια Ράιαν Γκόσλινγκ. Ο «Πιστός» του Χένρι Μπιν αφηγείται την ιστορία ενός νεαρού που έρχεται σε σύγκρουση με την εβραϊκή του παιδεία, αρνείται το παρελθόν του και προσχωρεί σε μια νεοφασιστική οργάνωση για να μετατραπεί σταδιακά σε ιδεολογικό της καθοδηγητή.

H «Σαρκική Εξάρτηση»: Η βραβευμένη με Χρυσή Άρκτο στο Φεστιβάλ Βερολίνου της ίδιας χρονιάς, ταινία του Πατρίς Σιρόμ περιγράφει το βάθος του ανθρώπινου πάθους και το μεγαλείο της εσωστρέφειας.

«Η Ραχοκοκαλιά του Διαβόλου»: Στο ξεκίνημα του, ο Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο (Ο Λαβύρινθος του Πάνα) δημιούργησε μια ταινία που επιχειρεί να εξηγήσει την υπόσταση ενός φαντάσματος (δεν προκαλεί έκπληξη η συμμετοχή του στη συνέχεια ως παραγωγός σε ταινίες όπως το «Ορφανοτροφείο» και το «Μη Φοβάσαι το Σκοτάδι»). Τώρα επιστρέφει με το «Pacific Rim», εξερευνώντας αυτή τη φορά τον κόσμο της επιστημονικής φαντασίας.

Αφιέρωμα στους Αδερφούς Μαρξ που επαναπροσδιόρισαν το είδος της κωμωδίας. Προβλήθηκαν ταινίες τους από το 1930-35: «Animal Crackers», «Monkey Business», «Horse Feathers», «Duck Soup», «A Night at the Opera».

2002

Προβλήθηκε η ταινία της Lynne Ramsay«Morvern Callar» με πρωταγωνίστρια τη Σαμάνθα Μόρτον. Η ταινία είχε αποσπάσει δύο βραβεία στο Φεστιβάλ Καννών εκείνης της χρονιάς. Πέρασαν ωστόσο 9 χρόνια μέχρι η σκηνοθέτιδα να επιστρέψει πίσω από τις κάμερες, στο “Πρέπει να μιλήσουμε για τον Κέβιν”.

Ακόμη προβλήθηκε η ταινία «Μη Αναστρέψιμος» του Γκασπάρ Νοέ (με τους Μόνικα Μπελούτσι και Βενσάν Κασέλ) που ήταν και προσκεκλημένος στο φεστιβάλ.

Αίσθηση προκάλεσε και το Αργεντίνικο δράμα «Εννέα Βασίλισσες»  που αποτέλεσε το ντεμπούτο του Φαμπιάν Μπιελίνσκι.

2003

To «Όλα τα αληθινά κορίτσια» του Ντέιβιντ Γκόρντον Γκριν με τους Πολ Σνάιντερ, Ζόι Ντεσανέλ και Πατρίσια Κλάρκσον αποτέλεσε τη δεύτερη σκηνοθετική του απόπειρα και μία υπόσχεση ότι πρόκειται να δούμε πολλά από αυτόν. Ο σκηνοθέτης συζητήθηκε θετικά και φέτος με τη συμμετοχή της ταινίας του «Joe» (με τον Νίκολας Κέιτζ) στο φεστιβάλ Βενετίας.

To «Fear X»: Η τρίτη ταινία του πολλά υποσχόμενου τότε Δανού σκηνοθέτη Νίκολας Βίντινγκ Ρεφν («Drive, «Only God Forgives ») έφερε και τον ίδιο στην Αθήνα, ως προσκεκλημένο στην προβολή της ταινίας του. Η ταινία ήταν «περισσότερο μια σπουδή πάνω στην απώλεια και λιγότερο ένα θρίλερ με εύκολα τρικ εντυπωσιασμού».

Αφιέρωμα στην Χρυσή Εποχή των αδερφών Σάο που έχτισαν ένα μεγαλειώδες στούντιο τη δεκαετία του 50, κατακτώντας την αγορά και επηρεάζοντας ανεξίτηλα το σινεμά δράσης. Προβλήθηκαν οι ταινίες: «Έλα να πιεις μαζί μου» (1966), «Το Χρυσό Χελιδόνι» (1968), «Κρυφές εξομολογήσεις μια κινέζας αυλικού» (1972), «Χρυσός Λωτός» (1974), Η «36^η αίθουσα των σαολίν» (1978).

Αφιέρωμα στον Ζαν Κοκτώ (1889-1963): «Το Αίμα του ποιητή», «Η Πεντάμορφη και το Τέρας», «Ο Δικέφαλος Αετός», «Οι Τρομεροί Γονείς», «Ορφέας», «Η Διαθήκη του Ορφέα». «Είμαι ένα ψέμα που λέει πάντα την αλήθεια» είχε δηλώσει.

The post Αναδρομή στις ” Νύχτες Πρεμιέρας”1995-2004″ appeared first on screeneye.gr.