Οι διάλογοι -στο συμβολικά χιονισμένο τοπίο- είχαν «δύναμη», που μας υπενθύμιζαν τη φύση των σχέσεων των δύο φύλων, σαν να βλέπαμε ταινία που θα ήθελε να μοιάσει σε αυτές του Ερίκ Ρομέρ. Ωστόσο το δακρύβρεχτο τέλος προδίδει την έλλειψη ισχυρής πλοκής
Διαβάστε Περισσότερα...
Η γλυκόπικρη ευαισθησία και η ρομαντική διάθεση του ευφυή Άντερσον παραμένει, ακόμα και τη στιγμή που θα τοποθετήσει τη νέα του ιστορία παραμονές του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου
Διαβάστε Περισσότερα...
Οι περισσότερες εσωτερικές λήψεις δημιουργούν σκόπιμη αποστασιοποίηση, που προφανώς θέλουν να καταδείξουν την ουδέτερη στάση του Λαφός για τα τραγικά γεγονότα που έπονται. Είναι όμως ουδέτερη;
Διαβάστε Περισσότερα...
Ο Κορέντα δείχνει τις ανισότητες μιας δυτικοτροπης Ιαπωνίας, ικανή να αλλοιώσει την ανθρώπινη ηθική.Ταυτόχρονα, μεταφέρει τις παραδόσεις ενός λαού, όπου τα καθημερινά δράματα αντιμετωπίζονται υπόγεια
Διαβάστε Περισσότερα...
Ο Στίβεν Φρίαρς με την ιστορία της Φιλομένα Λι, ρίχνει τα βέλη του προς την καθολική εκκλησία και τον πουριτανισμό της, αλλά και προς το Βρετανικό κράτος για την αδιαφορία του ( όπως ακριβώς και στο «Dirty Pretty Things»), που άφηνε να διαιωνίζεται ένα σοβαρό κοινωνικό ζήτημα χωρίς να παίρνει θέση
Διαβάστε Περισσότερα...
Θα αφήσει στην άκρη τους μελοδραματισμούς, θα κινηματογραφήσει εύστοχα τον θαλασσομάχο ήρωα του, ταυτόχρονα θα προβάλει και τη σκληρή καθημερινότητα των ψαράδων της περιοχής, που 20 χρόνια μετά εξακολουθούν να θέτουν επί καθημερινής βάσης τη ζωή τους σε κίνδυνο
Διαβάστε Περισσότερα...
Σε κανένα σημείο δεν μπορέσαμε να ταυτιστούμε με τις ανησυχίες της ηρωίδας, γιατί ο Τρίερ θα δημιουργήσει ένα θολό της πορτραίτο, ως αποτέλεσμα του γεγονότος ότι το έργο στερείται από την αρχή μέχρι και το τέλος στιβαρού σεναριακού υπόβαθρου
Διαβάστε Περισσότερα...
Ανταπόκριση Ιάκωβος Γωγάκης Το σινεμά δεν χρειάζεται κρυμμένα νοήματα, πολύπλοκους
Διαβάστε Περισσότερα...
Ανταπόκριση: Ιάκωβος Γωγάκης Με αποχωρήσεις, αποδοκιμασίες αλλά και χειροκροτήματα, υποδέχθηκε
Διαβάστε Περισσότερα...
Τα άψογα καδραρισμένα πλάνα δεν αμφισβητούνται, η εμμονή του Ζβιαγκίντσεφ με τα στοιχεία της φύσης -όπως τα είδαμε στο τελευταίο βουβό δίλεπτο- ήταν αναμενόμενα, θα προτιμούσαμε να μην είχε το έργο σκαμπανεβάσματα, αλλά έναν σταθερό και κλιμακούμενο ρυθμό, όπως για παράδειγμα στην πρόσφατη ταινία του « Έλενα» , κι αν αυτό συνέβαινε, με το φινάλε που μας επιφύλασσε, θα μιλάγαμε για μια απόλυτα εξαιρετική ταινία. Υποψήφιο έργο για ξενόγλωσσο Όσκαρ
Διαβάστε Περισσότερα...