Επιμέλεια αφιερώματος:  Ελίνα Τραϊφόρου

Ξεκινώντας ένα αφιέρωμα για τον Κεν Λόουτς, δεν μπορείς παρά να αναφέρεις το γεγονός,  πως  -μαζί με τον Μάιλ Λι- αποτελεί την μεγαλύτερη  ζωντανή παρακαταθήκη του βρετανικού σινεμά με εκατοντάδες βραβεία στο ενεργητικό του. Μάλιστα,  το “Κες”  ψηφίστηκε από το BFI ως η έβδομη σημαντικότερη βρετανική ταινία του 20ου αιώνα. Δεν είναι τυχαίο,  ότι μέχρι  και ο Κριστοφ Κισλόφσκι είχε δηλώσει, πως το “Κες” είναι από τις αγαπημένες του ταινίες όλων των εποχών.

Ο Κεν Λόουτς γεννήθηκε το 1936 στο Γουόρικσαρ και σπούδασε Νομική στην Οξφόρδη. Παράλληλα,  εκείνη την περίοδο ασχολήθηκε με την υποκριτική και το θέατρο. Ίσως λόγω και της τριβής του με το θέατρο,   συμβουλεύει -ακόμα και τώρα- επίδοξους σκηνοθέτες να ξεκινήσουν την καριέρα τους παρόμοια,  ισχυριζόμενος οτι “μπορείς να μάθεις να δουλεύεις με τους ηθοποιούς μόνο όταν δεν κρύβεσαι πίσω από την κάμερα”.

Στη συνέχεια ασχολήθηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα με τηλεοπτικές παραγωγές και συνεργάστηκε εκτενώς με τον Τόνι Γκάρνετ  προσπαθώντας από τότε ακόμη να μιλήσει για τα προβλήματα της εργατικής τάξης στη Βρετανία. Χαρακτηριστική ταινία από την περίοδο αυτή είναι  το “Cathy Come Home” (1966) όπου ο σκηνοθέτης μιλάει ανοιχτά για τους άστεγους, την ανεργία και τις εκτρώσεις.

Εκτός από τον Γκάρνετ συνεργάζεται και με αρκετά άλλα άτομα ανάμεσα στα οποία είναι ο Τζιμ Άλεν στο σενάριο, η Ρεμπέκα Ο Μπράιαν στην παραγωγή  και στην πιο πρόσφατη περίοδο, με τον Πολ Λάβερτι στο σενάριο .

Ο ίδιος αναφέρει: “Το να εκτιμάς τους ανθρώπους είναι η λέξη κλειδί… Δουλεύω με εκπληκτικά άτομα και αν έβγαζες έναν έξω από το κάδρο δεν θα γινόταν (η ταινία)… Ήμουν τυχερός… και οι γύρω μου, με εμπιστεύτηκαν κι εγώ προσπάθησα εξίσου το ίδιο. Κι έπειτα αναπτύσσεις μια κοινή συμπεριφορά,  όπου δεν χρειάζεται να επαναλαμβάνεις τα βασικά ξανά και ξανά γιατί πλέον υπάρχει μια κατανόηση μεταξύ σας”.

 Το 1971 σκοτώνεται σε τροχαίο ο 5χρονος γιος του, με αποτέλεσμα να αποσυρθεί για ένα χρονικό διάστημα από το σινεμά.

 «Χάσαμε ένα παιδί και τότε όλη η προσωπική σου… όλα όσα έχεις,  συγκεντρώνονται σε αυτή την απώλεια. Δεν έχεις συναισθηματικό χώρο,  ή δύναμη να κάνεις τίποτα,  παρά μόνο να θρηνήσεις, και είναι μια μακρά διαδικασία».

Όταν επιστρέφει και πάλι στην τηλεόραση, πολλές από τις παραγωγές του θα μείνουν στο ράφι και θα λογοκριθούν. Γύρω στα μέσα της δεκαετίας του 80,  σκέφτηκε να παρατήσει τελείως την κινηματογραφική του καριέρα και να ασχοληθεί με τη δικηγορία. Aλλά το 1990 με το “Hidden Agenda” κερδίζει το Μεγάλο Βραβείο της Κριτικής Επιτροπής των Καννών. Θα ακολουθήσουν και άλλα βραβεία ανάμεσα στα οποία και ο Χρυσός Φοίνικας για το “Γη και Ελευθερία”,  για να εκτιναχθεί η δημοφιλία του Λόουτς,  στα ύψη μέχρι και σήμερα, κερδίζοντας το 2016 τον δεύτερο Χρυσό Φοίνικα της καριέρας του( το 2016), με το κοινωνικό δράμα “ Εγώ ο Ντάνιελ Μπλέικ”.

Όμως,  ποια είναι τα χαρακτηριστικά της κινηματογραφίας του,  που σφραγίζουν το ιδιαίτερο στιλ του;

Καταρχήν η θεματολογία του.

Από το “Cathy Come Home” μέχρι το “Εγώ, ο Ντάνιελ Μπλέικ”, ο Λόουτς καταπιάνεται με τις ζωές των ανθρώπων της εργατικής τάξης, τη φτώχεια, την φθορά του κράτους, την  κοινωνική πρόνοια, μέσα από τα μάτια του κοινωνικού ρεαλισμού. Ξεκινώντας από τη Θάτσερ και τον Ρίγκαν,  για να καταλήξει να ασκήσει κριτική στο σύγχρονο παγκοσμιοποιημένο κόσμο,  όπου η ανάπτυξη συμβαδίζει τις περισσότερες φορές με το απάνθρωπο. Με τους πρωταγωνιστές του να παλεύουν ενάντια σε ένα γιγαντιαίο αδηφάγο σύστημα μέσα σε εργατικές ενώσεις, απεργίες, και μικροεπαναστάσεις της καθημερινότητας. Ο Λόουτς στέκεται με σεβασμό μπροστά στον γολγοθά των αδύναμων- που προκαλείται κυρίως από οικονομικούς παράγοντες-  με αποτέλεσμα την κονιορτοποίηση των ονείρων για μια καλύτερη ζωή. Τα θρύψαλα όμως λάμπουν και ο Κεν Λόουτς πιστεύει στο μεγαλείο του μικρού ανθρώπου. Αρκεί να συνεχίσει να αντιστέκεται.

Το ύφος των ταινιών του,  μπορεί να χαρακτηριστεί  και ως ένα σινεμά της “συμπονετικής παρατήρησης”,  από τη στιγμή που ο σκηνοθέτης παίρνει καθαρά θέση υπέρ των αδύναμων με τη μορφή των πρωταγωνιστών του.

Ένα μέρος της (κινηματογραφικής του) δύναμης -για να “ταράξει τα νερά”- προέρχεται από πλάνα … αποστασιοποιημένης παρατήρησης, πολλά από αυτά όμως,  στηρίζονται πάνω στoν μηχανισμό του μελοδράματος : αδύνατες επιλογές, εσφαλμένες κρίσεις, συμπτώσεις, μια αίσθηση προοπτικής μέσα από τη σχέση αίτιου-αιτιατού. Ο κόσμος του Λόουτς είναι ένας κόσμος αντιθετικών πόλων και τάσσεται καθαρά υπερ της ομάδας των αθώων, των θυμάτων και της καταπίεσης.

Το είδος μάλιστα του μελοδράματος της φιλμογραφίας του χαρακτηρίζεται ως “μελόδραμα της διαμαρτυρίας” με βάση τους στόχους του,  οι οποίοι είναι, και να προκαλέσει αφύπνιση και να αμφισβητήσει τις καθιερωμένες αξίες και  να αποκαλύψει τις αδικίες, όπως επίσης  να πρωτοστατήσει στις μεταρρυθμίσεις, να πυροδοτήσει συζητήσεις… και κάποιες φορές να ενισχύσει με άμεσο τρόπο την επανάσταση”. Μπορεί δηλαδή η κάμερα του Λόουτς να κινηματογραφεί πιοαποστασιοποιημένα, αλλά ο τρόπος που εκτυλίσσεται η αφηγηματική δομή και η δράση των χαρακτήρων έχει σαφώς σκηνοθετικό υποκειμενισμό και ιδεολογική σήμανση.

Ο νατουραλισμός που αποπνέουν οι ταινίες του,  σχετίζεται με τον τρόπο που υλοποιεί το σενάριο. Η “μέθοδος Λόουτς” περιλαμβάνει τη λήψη γυρισμάτων κατά χρονολογική σειρά. Εκτός του οτι έτσι αποφεύγονται τυχόν ασυνέχειες στα πλάνα, και παρότι μια τέτοια επιλογή κοστίζει στο μπάτζετ, από την άλλη επιτρέπει στους ερμηνευτές να εκφράσουν με μεγαλύτερη ακρίβεια και αυθεντικότητα τη ροή της ψυχολογίας του χαρακτήρα τους.

Επιπρόσθετα, ο Λόουτς πάντα αποκρύπτει στοιχεία της ιστορίας του σεναρίου από τους ηθοποιούς,  για να τα αποκαλύψει μόνο τη μέρα των γυρισμάτων. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να καταφέρνει την ώρα της λήψης να αποτυπώσει πιο έντονα και ρεαλιστικά τις στιγμές της κορύφωσης της αφηγηματικής δραματουργίας του έργου.

“Δημιουργήσαμε μια μέθοδο όπου δεν δίνουμε όλο το σενάριο από την αρχή. Το πιο σημαντικό πράγμα για τον ερμηνευτή είναι οτι ξέρει τα πάντα για το παρελθόν του χαρακτήρα του, οπότε δεν τον εκπλήσσεις με κάτι από το παρελθόν γιατί δεν έχει κάποια χρησιμότητα. Αλλά για κάτι που δεν έχουν τον έλεγχο στο μέλλον, τότε αν υπάρχει έκπληξη … πρέπει να κινηματογραφήσεις το σοκ. Γιατί ακόμα και ο πιο ταλαντούχος ηθοποιός δύσκολα σοκάρεται δύο φορές.”

Πέραν της κινηματογραφικής γλώσσας ο Κεν Λοους είναι βαθιά αριστερός και πολιτικοποιημένος και με την προσωπική του δράση στα κοινά (Respect, Left Unity). Πρόσφατα εξέφρασε τη συμπάθειά του για τον Τζέρεμι Κόρμπιν έπειτα από μια περίοδο κριτικής στάσης απέναντι στο κόμμα των Εργατικών,  επί εποχής Τονι Μπλερ.

Το 2014 δήλωσε οτι αποσύρεται από τον κινηματόγραφο, κάτι όμως που πήρε πίσω συνεχίζοντας ακόμα και τώρα με σταθερό ρυθμό να παράγει ταινίες στα 83 του πλέον χρόνια. Ο ίδιος ισχυρίζεται οτι με το που ξυπνάει νιώθει σαν να είναι 5 χρόνια μεγαλύτερος και μόλις πίνει καφέ ο χρόνος γυρίζει ένα χρόνο πίσω. Ελπίζουμε να συνεχίζει να πίνει τον καφέ του. Ο Κισλόφσκι πάντως δήλωσε πως ευχαρίστως θα του τον έφτιαχνε. Και δικαίως.

Η Κριτική μας για την νέα του ταινία ” Δυστυχώς Απουσιάζατε” από 7/11 στους κινηματογράφους

The post Κεν Λόουτς appeared first on screeneye.gr.

Γράφει η Ελίνα Τραιφόρου

Δεν υπάρχει στην πρόσφατη ευρωπαϊκή κινηματογραφία, πιο ευδιάκριτο παράδειγμα συνεργασίας, σκηνοθετών αδελφών, έχοντας κερδίσει δεκάδες Ευρωπαϊκά βραβεία, εδραιώνοντας παράλληλα μια μοναδική κινηματογραφική φόρμα. Μιλάμε φυσικά για τους αδελφούς Νταρντέν (Ζαν Πιέρ και Λικ).
Κι όμως, οι πρώτες μυθοπλαστικές τους απόπειρες, πόρρω απέχουν από το γνώριμο «Νταρντενικό» σύμπαν. Η πορεία τους θυμίζει την περίπτωση του Λαρς Φον Τρίερ κάνοντας στροφή, από την στιλιζαρισμένη πλανοθεσία ( όπως επί παραδείγματι «Το Στοιχείο του Εγκλήματος» και το «Europa») για να γυρίσει ταινίες με βάση τους κανόνες του «δόγματος». Τοιουτοτροπώς, και οι αδελφοί Νταρντέν στο «Falsch» (1986), την πρώτη τους ταινία μυθοπλασίας έπειτα από ντοκιμαντέρ, έπαιξαν με τη στιλιζαρισμένη θεατρικότητα και τα έντονα χρώματα, ενώ στο «Σαν Σκέφτομαι»(1992) σκηνοθέτησαν συμβατικά, με κίνηση της κάμερας και μουσική επένδυση. Μέχρι που ήρθε η « Υπόσχεση» (1996), με κάμερα στο χέρι, δίνοντας την αίσθηση ντοκιμαντέρ, για να τους εκτινάξει στο διεθνές καλλιτεχνικό στερέωμα. Ακολούθησε η «Ροζέτα» (1999), «Ο Γιος» (2002), «Το Παιδί» (2005), «Η Σιωπή της Λόρνα» (2008), «Το παιδί με το ποδήλατο» (2011), «Δύο μέρες Μια νύχτα» (2014), το «Άγνωστο Κορίτσι» (2016), ενώ ήρθαν βροχή οι υποψηφιότητες και τα βραβεία στο φεστιβάλ των Καννών.

Σε όλες τους τις ταινίες, μπορεί κάποιος να βρει έναν έντονο θεματικό άξονα: τις καταπιεσμένες γυναίκες και τις «κατώτερες τάξεις». Όπως λένε και οι ίδιοι «τυγχάνει να μην μας ενδιαφέρει η μπουρζουαζία». Παράνομοι μετανάστες, άνθρωποι που πασχίζουν να κρατήσουν μια δουλειά, παιδιά ενός κατώτερου θεού, έντονες καταστάσεις και διαδρομές για έναν πληθυσμό παραγκωνισμένο που είναι με το ένα πόδι στη ζωή και με το άλλο στο συνεχές φόβο του θανάτου και της εγκατάλειψης.
Απουσιάζει ο στρατευμένος κοινωνικός ρεαλισμός και τα αντιθετικά ήρωα- ανταγωνιστή με απολυτότητες. Οι Νταρντέν ενδιαφέρονται για τον άνθρωπο πρωτίστως, στα σημεία όπου το καλό και το κακό εξαλείφονται, η όποια «κριτική» για την κοινωνία είναι μια υπόθεση ανοιχτή προς ερμηνεία και ο άνθρωπος είναι τρωτός ανάλογα με τις δυσκολίες που καλείται να αντιμετωπίσει. Έτσι στις ταινίες τους, η σχέση δημιουργού-θεατή διαμορφώνεται ισότιμα. Οι Νταρντέν δίνουν την ελευθερία στο θεατή να αναλύσει και να κρίνει τις ενέργειες των χαρακτήρων. όπως αυτός νομίζει, δεν δίνουν έτοιμη μασημένη τροφή. Μένουμε να ακολουθούμε με κομμένη την ανάσα τους πρωταγωνιστές σε γκρίζες ζώνες. Δεν υπάρχουν δραματικοί φωτισμοί και γωνίες λήψεις (ιταλικός νεορεαλισμός), ούτε «μουσικά χαλιά» για κατευθυνόμενες συγκινήσεις («καμία μουσική ως συνοδεία, στήριγμα ή ενδυνάμωση» – Ρομπερτ Μπρεσόν). Όμως είναι πιο γήινοι από τον Μπρεσόν και πιο αδογμάτιστοι από τους Ιταλούς νεορεαλιστές. Κι όσο για τις πολυπόθητες λύσεις, επειδή οι σχέσεις των ανθρώπων και οι καταστάσεις που τους συνδέουν είναι ένα σύνθετο οικοδόμημα, δεν υπάρχουν εύκολες απαντήσεις (ή αλλιώς οι απαντήσεις διεγείρουν επιπλέον ερωτήματα). Ο κόσμος είναι φτιαγμένος από αντικρουόμενα πάθη. Πάθη μεταξύ των ανθρώπων αλλά και του ίδιου του εαυτού. Κι αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να δίνεται η ευκαιρία στο θεατή να κοιτάξει πίσω από τις αποφάσεις του κάθε χαρακτήρα, αν όχι με «συγχωροχάρτι» τουλάχιστον με ένα «δικαιολογητικό».

Οι αδελφοί Νταρντέν το συνηθίζουν να κάνουν γυρίσματα στη Seraing, που βρίσκεται διπλα από τη Liege, εκεί όπου έχουν ζήσει χρόνια. Παρότι γνωρίζουν καλά τη συγκεκριμένη πόλη, δίνουν ιδιαίτερο βάρος στην προετοιμασία, στο ρεπεράζ, έτσι ώστε «ο θεατής να αισθανθεί ότι υπάρχει ζωή- πραγματική ζωή» στην ταινία. Επίσης βλέπουν καθαρά «με ποιο τρόπο θα κινηθούν οι ηθοποιοί και η κάμερα…δεν χρειαζόμαστε storyboard… δεν χρησιμοποιούμε ποτέ storyboard… έχουμε το storyboard ήδη στο μυαλό μας αν και δεν το αποκαλύπτουμε σε κανέναν.» Άλλη μια ιδιαιτερότητα είναι πως κάνουν τα γυρίσματα, μέσα στο καταχείμωνο. Οι ίδιοι δίνουν την απάντηση γιατί. «Μας αρέσει το κρύο… Μας αρέσει ότι δεν υπάρχει πολύ φως… Το φως το χειμώνα κάνει τα χρώματα πιο έντονα: το κόκκινο, το μαύρο, το γκρι, τα λουλούδια, όλα φαίνονται πιο ζωντανά.». Όσο για τις αναμενόμενες εκπλήξεις των γυρισμάτων, αφήνουν στους ηθοποιούς να προτείνουν αλλαγές ή αν δεν λειτουργήσει το πλάνο την ώρα της λήψης, σκέφτονται εναλλακτικές λύσεις. Αποφεύγουν τους αυτοσχεδιασμούς αλλά είναι συζητήσιμοι σε πιθανές τροποποιήσεις στο διάλογο αν οι ηθοποιοί τους νιώθουν άβολα με κάποια πρόταση.
Οι Νταρντέν μάλιστα συγκατοικούσαν στο παρελθόν. Κάτι που προκάλεσε πρόβλημα στην οικογενειακή τους ζωή, αφού είναι και οι δύο παντρεμένοι. Παρ’ολ’αυτά κράτησαν όσο μπορούσαν στενές συνεργατικές σχέσεις. «Βλεπόμαστε πολύ συχνά, αρκετές φορές την εβδομάδα. Μένουμε πλέον σε δύο διαφορετικές πόλεις. Liege και Dessel. Κι αυτό πάλι λόγω των συζύγων μας.»Στα γυρίσματα, η δουλειά διαμοιράζεται. Αν ο ένας ασχοληθεί με τον διευθυντή φωτογραφίας ο άλλος θα ασχοληθεί με τους ηθοποιούς. Και μετά αλλάζουν τους σκηνοθετικούς ρόλους.

Χαρακτήρες του περιθωρίου και της εργατικής τάξης, κάμερα στο χέρι, συναίσθημα χωρίς μελόδραμα, ήχοι πέρα από το διάλογο «ο ήχος των κινούμενων σωμάτων, οι ανάσες των χαρακτήρων, αυτή είναι η μουσική μας». Στους ήχους και τις εικόνες των δρόμων της Seraing μας ταξιδεύουν σταθερά οι αδελφοί Νταρντέν που στο δρόμο προς την οθόνη ο θεατής «βρίσκει το δικό του δρόμο κι όχι απαραίτητα το δικό μας.» Κι εδώ όμως μας κλείνουν το μάτι πως αν το κοινό δεν έρθει «πρέπει να έχεις υπομονή και πίστη σ’αυτό που νιώθεις και σ’αυτό που σκέφτεσαι… αυτό που νομίζεις σωστό για σένα και συνεχίζεις να δουλεύεις.» Αναμένουμε με ανυπομονησία τη συνέχεια, τα βήματα των ηρώων τους μέσα από τα δικά τους σκηνοθετικά αδερφικά βήματά που προχωράνε στον ίδιο ρυθμό και μας συντροφεύουν.

 Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΤΟΥΣ ΤΑΙΝΙΑ( ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ) ΠΟΥ ΠΑΙΖΕΤΑΙ ΣΤΙΣ ΑΙΘΟΥΣΕΣ

The post Αδελφοί Νταρντέν appeared first on screeneye.gr.

Γράφει η Ελίνα Τραιφόρου

Στο « Μέλλον» η Μία Χάνσεν Λοβ σκηνοθετεί την Ιζαμπέλ Ιπέρ. Η Ιπέρ υποδύεται μια αφοσιωμένη καθηγήτρια λυκείου που διδάσκει φιλοσοφία. Ζει με την οικογένειά της, περιτριγυρισμένη από βιβλία και «εγκεφαλικές» συζητήσεις με πρώην και νυν συμμαθητές της αλλά και με τον ίδιο της τον άντρα, που είναι επίσης καθηγητής. Στο μεταξύ βρίσκεται σε κατάσταση «εφημερίας» με την ιδιόμορφη μητέρα της, η οποία παθαίνει συχνά κρίσεις πανικού. Η καθημερινότητά της όμως σταδιακά καταρρέει. Μπορεί να συνεχίζει να φροντίζει την μητέρα της; Συν τοις άλλοις ο άντρας της κρύβει ένα μυστικό που θα της αλλάξει την οικογενειακή της θαλπωρή. Τι γίνεται τότε με αυτά που έρχονται μπροστά μας και πως τα αντιμετωπίζουμε; Η Μία Χάνσεν Λοβ μπλέκει μια μπουρζουά ζωή με ερωτήματα φιλοσοφικού τύπου.

«Τα πράγματα που έρχονται» στην προκειμένη περίπτωση δεν είναι «πράγματα». Είναι διάφορες καταστάσεις μέσα στον χρόνο που διαμορφώνουν νέες συνθήκες.

Αν η αλήθεια, όπως ισχυρίζεται η Ναταλί (Ιπέρ) πραγματώνεται και αξιολογείται μέσα στη ροή του χρόνου, όπως στην τέχνη, τι συμβαίνει με τις ιστορίες των ανθρώπων πέρα από τα ιστορικά δεδομένα ως μια απλή χρονολογική αποτύπωση; Είναι προτιμότερη η νόηση και ο λογοκεντρισμός από τις αισθητηριακές λειτουργίες; Είναι μήπως η αλήθεια της ίδιας της ύπαρξης πολλές αλήθειες αναλογικές με την εμπειρία; Μήπως η αλήθεια του καθένα δεν είναι παρά απλά μια προσέγγιση;

Η Ναταλί κάποια στιγμή ισχυρίζεται πως έχει ξεπεράσει τον ριζοσπαστισμό, θέτοντας το ερώτημα το κατά πόσο η επανάσταση σχετίζεται με ένα νεανικό ένστικτο. Μια έκδοση βιβλίου επιβεβαιώνει την διαφορά αισθητικής, που για άλλους το περιεχόμενο είναι πιο σημαντικό από το περιτύλιγμα ως εργασιακό πόνημα, ενώ για κάποιον άλλον, ένα προϊόν με όρους εμπορικούς.

Η αλήθεια του συγγραφέα δεν συμπίπτει με την αγοραστική αλήθεια. Όσο για τα πράγματα που έρχονται δίνουν στην πρωταγωνίστρια ελευθερία. Ελευθερία χρόνου, ελευθερία να ακούσει διαφορετική μουσική, αλλά αυτό δεν σημαίνει και απαραίτητα ότι ο άνθρωπος αλλάζει ριζικά. Όσο δύσκολη είναι η κοινωνική επανάσταση άλλο τόσο είναι και η προσωπική. Η ηρωίδα εκπέμπει μια ήρεμη δύναμη μέσα από τις λεπτές κινησιολογικές εκφράσεις της Ιπέρ. Δεν ουρλιάζει, δεν υπερδραματίζει ούτε η Ιπέρ αλλά ούτε και η Μία Χανσεν Λοβ. Ο θάνατος έρχεται ως τηλεφώνημα και ο χωρισμός ως χαλαρός πόνος. Κι η όποια ερωτική υπόνοια μένει απλά ως αίσθηση χωρίς ποτέ να εκδηλώνεται ούτε σαρκικά αλλά ούτε καν λεκτικά. Απλά «αιωρείται». Αυτό που σίγουρα έρχεται είναι ο θάνατος. Ένα βιβλίο του Λέβινας που χάθηκε ξαναβρίσκεται. Όχι όμως η απώλεια των ατόμων. Όση φιλοσοφία κι αν διδάξεις, ένα παιδί στην αγκαλιά σου θα είναι πάντα πιο ανεκτίμητο.

Η Μία Χάνσεν Λοβ δημιουργεί μια ταινία πλημμυρισμένη από γρήγορο ακαδημαϊκό λόγο που πολλές φορές αδυνατείς να απορροφήσεις. Θα μας αποχαιρετήσει όμως με ένα νανούρισμα κι όχι με μια ξύλινη ακαδημαϊκή γλώσσα. Αφήνοντας τη Ναταλί σε μια τόσο ανθρώπινη, πανανθρώπινη στιγμή, ναι αυτό είναι μια μικρή προσωπική επανάσταση. Για κάθε θάνατο που έρχεται υπάρχει και μια γέννηση. Στο ενδιάμεσο πάντα θα προκύπτουν προβληματισμοί για να τους φιλοσοφούμε.

“Το Μέλλον” από 17 Νοεμβρίου στους κινηματογράφους σε διανομή Spentzos

The post Το Μέλλον appeared first on screeneye.gr.

The post Καρδιά Βουνό appeared first on screeneye.gr.

O Λαρς Φον Τρίερ στη νέα του ταινία με τίτλο “The House That Jack Built” εστιάζει σε έναν κατά συρροήν δολοφόνο (Ματ Ντίλον) υψηλής ευφυΐας . Ο θεατής παρακολουθεί τις δολοφονίες του πρωταγωνιστή τις οποίες εκλαμβάνει ως έργα τέχνης, μέσα σε μια περίοδο 12 ετών.
Ο Τρίερ δήλωσε: Με μεγάλη μου χαρά σας ανακοινώνω ότι οι Ματ Ντίλον και Μπρούνο Γκανζ θα είναι οι πρωταγωνιστές του “The House That Jack Built”. Θεωρώ και τους δύο ηθοποιούς ως σταθμούς για την κινηματογραφική μου εξέλιξη. Πέρα από το γεγονός ότι μια τέτοια συνεργασία θα αφήσει εποχή, είναι και εξαιρετικοί ηθοποιοί που δένουν αρμονικά στην «κινηματογραφική μου οικογένεια». Αναμένω με χαρά και περηφάνια την επικείμενη συνεργασία και με τους δύο.»

The post Δήλωση Τρίερ για τη νέα του ταινία “The House That Jack Built” appeared first on screeneye.gr.

Σύμφωνα με το Reuters, ένα άγνωστο σενάριο, με τίτλο «63 λεπτά με την Ρεμπέκα» γραμμένο από τον Ινγκμαρ Μπέργκμαν, για το οποίο θα συνεργαζόταν με τον Ακίρα Κουροσάβα και τον Φεντερίκο Φελίνι θα γυριστεί σε ταινία από την σκηνοθέτη Σουζαν Όστεν. Το σενάριο, γραμμένο το 1969 εγκαταλείφθηκε και βρέθηκε στις αρχές των 2000s όταν ο Μπέργκμαν άφησε ως δωρεά τις συλλογές του για το Ingmar Bergman Foundation.

Η ιστορία αφορά μια έγκυο και συναισθηματικά αποξενωμένη δασκάλα και περιγράφει την αναζήτησή της πως τη σεξουαλική και πολιτική απελευθέρωση το 1968. «Ο Μπέργκμαν δανείστηκε από το Γαλλικό Νέο Κύμα και τον Αντονίονι αλλά το έκανε δικό του. Το σενάριο είναι φεμινιστικό, ομοερωτικό, αντι-εξουσιαστικό. Είναι απίστευτα θαρραλέο, σύνθετο και ριζοσπαστικό σενάριο» είπε η Όλσεν. «Ένα σενάριο για μια γυναίκα που εξερευνά τη σεξουαλικότητά της, για τις κατακτήσεις, τις ανακαλύψεις της και του τι σημαίνει να βοηθάς τον εαυτό σου σε σχέση με αυτό που σου προσφέρεται. Δεν είναι «ωραίο» αλλά είναι μια διαφορετική εικόνα σε σχέση με τη ρομαντική αγάπη χωρίς τη σύνθετη σεξουαλικότητα που άρχισε να συζητιέται εκείνη την εποχή». Το «64 λεπτά με την Ρεμπέκα» θα κάνει πρεμιέρα ως ραδιοφωνικό έργο στη Σουηδία στις 6 Νοεμβρίου. Η Όστεν θα ξεκινήσει μετά γυρίσματα και ελπίζει η ταινία να κάνει πρεμιέρα το 2018, 100 χρόνια από τη γέννηση του Μπέργκμαν.

The post Σημαντική εξέλιξη. Βρέθηκε σενάριο του Μπέργκμαν. Το «63 λεπτά με την Ρεμπέκα» ετοιμάζεται για τη μεγάλη οθόνη appeared first on screeneye.gr.

Συνέντευξη στην Ελίνα Τραιφόρου

«Δύο φίλες, η Κάθριν και η Βιρτζίνια αποφασίζουν να περάσουν λίγο καιρό μαζί σε ένα σπίτι στην εξοχή, των γονιών της Βιρτζίνια, κοντά σε μια λίμνη. Η Βιρτζίνια αντιμετώπιζε προβλήματα αλλά είναι τώρα η Κάθριν που περνάει δύσκολες ώρες. Κι ενώ το σπίτι φαίνεται οτι θα μπορούσε να αποτελέσει το τέλειο καταφύγιο, τελικά προκαλεί ασφυξία όσο η ιστορία παρεκτρέπεται σε σκοτεινά μονοπάτια».

Ο Άλεξ Ρος Πέρι, που τον αγαπήσαμε με το «Color Wheel», μια ασπρόμαυρη ταινία με διαλόγους χείμαρρους, «νόθο παιδί» του Γούντι Άλεν και του Κασσαβέτη, έχοντας τώρα ως συμπαραγωγό του, τον δικό μας Χρήστο Κωνσταντακόπουλο της Faliro House, παρουσίασε το «Queen of Earth», πρώτα στην φετινή Μπερλινάλε( εκεί που τον συναντήσαμε) και τώρα στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, μια παραγωγή άξια προσοχής, που δεν μπορούσε να περάσει από το Screeneye, απαρατήρητη!  Πρωταγωνίστρια του η Ελίζαμπεθ Μος.

Ποιο ήταν το αρχικό σου κίνητρο για  «Queen of Earth»; 

Για το «Queen of earth» ήξερα οτι θέλω να ασχοληθώ με το θέμα του ιδιωτικού χώρου και να ερευνήσω ερωτήματα γύρω από αυτή την έννοια. Πως αντιλαμβάνεται κάποιος την ιδιωτική ζωή, πως τη χειρίζεται, αν δίνει κάποιος δικαιώματα σε άλλον στην ιδιωτική του ζωή. Είχα αναλώσει πολύ χρόνο πάνω σε αυτό το θέμα για ένα χρόνο. Μιλούσαμε γι αυτό και με τον Τζο Σουόνμπεργκ, για το πως επεμβαίνει κάποιος στα προσωπικά σου και πως είναι αρκετά σύνηθες στις μέρες μας. Υπάρχει βέβαια το παράδοξο οτι για μια τέτοια θεματολογία δεν έχω εντάξει στο σενάριο μέσα κοινωνικής δικτύωσης  αλλά σε καμιά ταινία μου δεν θα βρεις χαρακτήρες που να χρησιμοποιούν την τεχνολογία. Το αποφεύγω για κάποιο λόγο. Κι όμως τα συναισθήματα που προκύπτουν στην ταινία είναι άμεσα συνδεδεμένα και με τις σύγχρονες τεχνολογίες, απλά γίνεται με έμμεσο τρόπο.

Ποιες είναι οι διαφορές εδώ, από το προηγούμενό σου έργο, το  «Listen Up Philip»;

Το διασκεδαστικό όταν γυρίζεις τη μια ταινία μετά την άλλη, είναι να μην επαναλαμβάνεσαι. Ιδιαίτερα όταν ζητάς από τον ίδιο διευθυντή φωτογραφίας, τον ίδιο μοντέρ, τον ίδιο συνθέτη, την ίδια ηθοποιό να συνεργαστούν σε μια νέα ταινία. Μόνο έτσι θα καταφέρεις να τους ενθουσιάσεις.

Στην προκειμένη περίπτωση είχα να σκεφτώ πράγματα που δεν είχα ξανασκεφτεί. Όπως πλάνα με τοπία και το είχαμε σαν προτεραιότητα. Ο διευθυντής φωτογραφίας, κάθε φορά που έπεφτε φως στη λίμνη ή ανάμεσα στα κλαδιά των δέντρων έτρεχε να πάρει όσα περισσότερα πλάνα μπορούσε γιατί θα ήταν αναγκαία μετά στο μοντάζ. Κι αυτό γιατί όταν βρίσκεσαι σε μια τοποθεσία μόνο, δεν σου δίνονται πολλές ευκαιρίες να βάλεις σφήνες. Στο «Listen Up Philip» δεν υπάρχουν πλάνα εδραίωσης ή μονταζικές σκηνές ενώ στο «Queen of earth» υπάρχουν διαδοχικά πλάνα φύσης, αέρα και νερού, του σπιτιού μέσα και έξω.

Στο «Listen Up Philip» έκανα μια ταινία με κάμερα στο χέρι και θέλαμε η αισθητική και η παλέτα να είναι καφέ, η σκηνική παρουσία και τα κουστούμια έπρεπε να έχουν τέτοιους χρωματισμούς και ήταν μια πολύ «ζεστή» ταινία. Στο «Queen of Earth» αντιθέτως παίζαμε με μπλε και γκρι που δημιουργούσαν μια πιο ψυχρή αίσθηση και αποφύγαμε την κάμερα στο χέρι, εν τούτοις, προτίμησα πάλι τα κοντινά πλάνα όσο κι αν προσπάθησα να δώσω άλλη υφή στην ταινία.

Παρατηρήσαμε μια πολύ ενδιαφέρουσα σκιαγράφηση των χαρακτήρων, η αμφισημία τους, ήταν μια συνειδητή σεναριακή επιλογή; Επίσης είδαμε ένα έξυπνο παιχνίδι,  λογικής και παραλόγου.

Ακολουθούσαμε τους κανόνες παρόμοιων ταινιών. Το απομονωμένο σπίτι, ένα δράμα μιας γυναίκας που ραγίζει ψυχικά, όπως το «Interiors» του Γούντι Άλεν με μείξη ταινίας τρόμου όπως το «Let’s scare Jessica to death». Υπάρχει αυτός ο συνδετικός ιστός ανάμεσα σε ταινίες που έχουν πρωταγωνίστριες γυναίκες που απομονώνονται και μετά «σπάζουν». Το «Persona», του Μπέργκμαν, παρ’ότι το αναφέρουν οι κριτικοί  το απέκλεισα από τις κινηματογραφικές αναφορές στο καστ. Το είχα δει πολύ παλιά. Θυμάμαι πιο έντονα το «Face to Face». Το προτιμούσα σαν μια λιγότερο τετριμμένη αναφορά. Θα μπορούσε να πει κανείς οτι το έργο αποτελείται κατά κύριο λόγο από μια υποκειμενική πραγματικότητα. Έχει να κάνει με το πως ερμηνεύει ο θεατής τη δράση. Αλλά αυτό είναι κάτι που ενυπάρχει εσκεμμένα στην αφήγηση. Η συμπεριφορά δηλαδή των χαρακτήρων να συγκρούεται με την ερμηνεία της συμπεριφοράς αυτής από τους άλλους.

Πώς προέκυψε η συμπαραγωγή με την Faliro House;

Είναι η δεύτερη ταινία που συνεργάζομαι με την Faliro House και η εταιρία στηρίζει πολύ ιδιαίτερους, πολύ έξυπνους, πολύ συναρπαστικούς σκηνοθέτες και θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό που είμαι μέσα σε αυτά τα ονόματα. Οι ελληνικές ταινίες που βγάζει η εταιρία είναι απίστευτες! Για πολλά χρόνια τώρα μας προσφέρουν ελληνικές παραγωγές προχωρημένες και ασυνήθιστες και οι αμερικανικές τους ταινίες είναι σε παρόμοιο επίπεδο, πρότζεκτ που ίσως κάποιοι να φοβούνται να προωθήσουν. Ελπίζω πραγματικά να συνεχιστεί αυτή η συνεργασία μου με την Faliro House.

Κάνατε κάτι ιδιαίτερο στα γυρίσματα που δεν συνηθίζεται;

Κινηματογραφήσαμε την ταινία με χρονολογική σειρά για να ιδωθεί πιο ομαλοποιημένα η εξέλιξη, το χτίσιμο των χαρακτήρων ωστε να οι ηθοποιοί να υπογραμμίσουν δραματουργικά ακόμα περισσότερο την αρνητικότητα, τα συναισθήματα, τα συγκρουσιακά σημεία στο έργο. Αυτή ήταν μια βοήθεια που προσέφερα για την ερμηνεία των ρόλων. Για να μην γίνονται συναισθηματικές αναπηδήσεις. Ακόμα και τα φλασμπακ γυρίστηκαν στην ίδια σειρά με την οποία παρουσιάζονται στο τελικό μοντάζ. Και συνήθως θεωρείται λάθος τρόπος προσέγγισης αλλά όταν έχεις να κάνεις με μια ταινία που κινείται σε περιορισμένο χώρο, δεν έχει και τόση σημασία. Όπως αν έχεις έναν μικρό ρόλο κάθε υπεύθυνος παραγωγός θα σου πει, γύρισε όλες τις σκηνές του μέσα σε μια μέρα. Ενώ εμείς καταλήξαμε να κάνουμε γυρίσματα με αυτό το ρόλο σε 5 μέρες γιατί βρίσκεται σε 5 σκηνές.

Άρα οι περιορισμοί ενδυναμώνουν την δημιουργικότητα;

Ναι, νομίζω πως οι περιορισμοί που μου έβαλε ο Τζο (Σουονμπερκ) ως παραγωγός μου έδωσαν πολλές φορές τη δυνατότητα να είμαι πιο δημιουργικός! Μου έλεγε «ορίστε τι μπορείς να έχεις. ορίστε πόσα πρέπει να ξοδέψεις και τί πρέπει να αποφύγεις, από κει και πέρα είσαι ελεύθερος να κάνεις ο,τι άλλο θέλεις. Υπήρχαν στιγμές που λέγαμε «αυτό αποκλείεται να γίνει οπότε ας ψάξουμε να βρούμε μια λύση με έναν ευχάριστο τρόπο».

Πιστεύετε στον τρόμο των λέξεων;

Ναι, φυσικά! Αν και πολλά άλλα πράγματα συντείνουν ώστε να νιώσεις παγιδευμένος και βασανισμένος από τις πράξεις των άλλων, όχι μόνο οι λέξεις. Ναι, ο τρόπος που μιλάει ο ένας με τον άλλον είναι ένα στοιχείο. Αλλά είναι και τα βλέμματα που προκαλούν δυσφορία.

Έχετε κάποια μελλοντικά σχέδια;

Ναι, αυτό που μου έμαθε ο Τζο σε αυτή την ταινία είναι ο,τι φυσικά, έχω στο μυαλό μου θέματα που θα χρειαστούν μεγάλη σύνθετη παραγωγή αλλά δεν θέλω να κάθομαι σε ένα-δυο χρόνια και να μιλάω για το πως θα γυρίσω αυτές τις ταινίες. Θέλω στο ενδιάμεσο να έχω γυρίσει κάτι μικρότερης κλίμακας και να μιλήσω γι αυτό καλύτερα. Να πραγματοποιείς κάτι μικρό παρά να περιμένεις κάτι μεγάλο.

The post Άλεξ Ρος Πέρι appeared first on screeneye.gr.

Δράμα επιστημονικής φαντασίας,112′, Η.Π.Α 2015

Του Τζεφ Νίκολς

Με τους Μάιλ Σάνον, Τζόελ Έντζερτον, Άνταμ Ντράιβερ, Κίρστεν Ντανστ, Σαμ Σέπαρντ

Γράφει η   Ελίνα Τραιφόρου

To «Midnight Special» του Αμερικανού σκηνοθέτη Τζεφ Νίκολς (Ένα καλοκαίρι) βρέθηκε στο διαγωνιστικό τμήμα του Φεστιβάλ Βερολίνου, με ένα ισχυρό και γνώριμο σε όλους μας πρωταγωνιστικό καστ  Μάιλ Σάνον, Τζόελ Έντζερτον, Άνταμ Ντράιβερ, Κίρστεν Ντανστ, Σαμ Σέπαρντ .

Η υπόθεση αφορά ένα νεαρό αγόρι το οποίο κυριεύεται από υπερφυσικές δυνάμεις. Τον απαγάγουν ο πατέρας του και ένας φίλος του, με σκοπό να φτάσει σε προορισμό, ο οποίος σταδιακά αποκαλύπτεται. Στο μεταξύ, τους κυνηγάει μια χριστιανική σέχτα, αστυνομικές δυνάμεις και η υπηρεσία εθνικής ασφάλειας.

 Ο ίδιος ο σκηνοθέτης περιγράφει την ταινία ως επιστημονική φαντασία με στοιχεία καταδίωξης.

Η αρχή του έργου εντυπωσιάζει με τον γρήγορο ρυθμό, την ένταση, τη δράση και το γεγονός ότι ο θεατής βρίσκεται στη μέση μιας υπόθεσης, προσπαθώντας να ξεδιαλύνει το πάζλ των διάφορων χαρακτήρων. Το αγόρι βρίσκεται στο κέντρο του ενδιαφέροντος για όλους και φοράει κολυμβητικού τύπου γυαλιά, τα οποία λειτουργούν σαν αποκαλυπτήρια και σχετίζονται με τις υπερφυσικές του δυνάμεις. Υπάρχουν σκηνές γρήγορης ταχύτητας, με αυτοκίνητα να αναποδογυρίζονται, πιστολίδι, ατυχήματα, αίματα, εκρήξεις και άπλετο… φως.

 Η προσπάθεια του Τζεφ Νίκολς να αναμείξει δράμα δίχως ψυχολογικό υπόβαθρο, δράση, εξωγήινες δυνάμεις και χιούμορ, σε ποικίλες σκηνές, επιβεβαιώνουν πως όταν αναμιγνύεις  πολλά δρώμενα μέσα σε μια ιστορία, δεν εμβαθύνεις αλλά μειώνεις και την επιρροή όλων των μεμονωμένων στοιχείων. Θέλει μεγάλη μαστοριά για να δέσεις πολλά κινηματογραφικά είδη και ο Νίκολς σίγουρα δεν είναι… Κοέν στα καλύτερά τους! Έτσι ενώ στην αρχή παρακολουθείς μια ρεαλιστική ταινία καταδίωξης, από τη στιγμή που αρχίζει το υπερφυσικό παιχνίδι με το παιδί, ο ρεαλισμός πάει περίπατο. Περισσότερο γέλιο προκαλεί, παρά μια κατάσταση που μπορείς να την πάρεις στα σοβαρά. Ακόμα κι όταν η μάνα κλαίει ότι θα χάσει το παιδί της, ο θεατής στέκεται αδιάφορος με την όποια δραματουργική εξέλιξη να επικαλύπτεται από ειδικά εφέ. Αλήθεια υπάρχει καν εσωτερική δράση ή απλά χρησιμεύει για να ωθήσει την πλοκή «καταδίωξη-επιστημονική φαντασία»; Πολύ συμβατικά όλα αυτά και χολιγουντιανών προτύπων. Σε μια στιγμή του έργου, όπου απουσιάζει το κυνηγητό, το παιδί βλέπει για πρώτη φορά τον ήλιο να ανατέλλει και γυρίζει πίσω λέγοντας «τώρα ξέρω ποιος είμαι» σαν μια ποιητική, υπαρξιακή, ατμοσφαιρική, αισθαντική πινελιά. Σαν μια σκηνή όπου κυνηγάς τις λεπτομέρειες της ζωής. Στο τόσο καθημερινό και μαγευτικό, στο παράξενο κι απλό ταυτόχρονα ενός τοπίου, του φωτός. Το φως του υπερφυσικού παιδιού και η απόπειρα πολλαπλών κινηματογραφικών προσεγγίσεων αντίθετα κουράζουν το τοπίο. Ο Νίκολς λοιπόν ας θυμηθεί για την επόμενη ταινία του αν επιθυμεί ένα «σπέσιαλ» αποτέλεσμα ότι πολλές φορές η ομορφιά βρίσκεται στο λίγο.

“Midnight Special” από 21 Απριλίου στους κινηματογράφους σε διανομή Tanweer 

The post Midnight Special appeared first on screeneye.gr.

Ντοκιμαντέρ,120′, Η.Π.Α 2015

Πρωτότυπος Τίτλος:Where to Invade Next Γλώσσα: Αγγλικά

Του  Μάικλ Μουρ

Γράφει η Ελίνα Τραιφόρου

Σε αυτό το ντοκιμαντέρ ο Μουρ ταξιδεύει σε χώρες ανά τον κόσμο, εισβάλλοντας αποσπασματικά στον τρόπο οργάνωσης της κάθε κοινωνίας, για να επιλέξει τα θετικά τους στοιχεία και να τα «κατακτήσει». Με αυτό τον τρόπο, το έργο αυτομάτως χωρίζεται σε κεφάλαια, ανάλογα με την κάθε χώρα και το θέμα πάνω στο οποίο καταπιάνεται. Για κάθε «που» της εισβολής συνοδεύεται και ένα «γιατί», με μια κοινωνικοπολιτική απλουστευμένη επιχειρηματολογία για το πως η Αμερική θα μπορούσε να καλυτερεύσει μέσα από πνευματικά «δάνεια» αντί για οικονομικά.

Είναι έργο ψυχαγωγικό; Σίγουρα είναι. Ο Μουρ υποκρίνεται συνεχώς τον δικηγόρο του διαβόλου με ξεκαρδιστικά αποτελέσματα. Μα είναι δυνατόν στη Γαλλία να μην έχει το μενού των σχολείων κόκα κόλα; Παίρνετε 13ο μισθό, έτσι χωρίς να δουλεύετε; Και ο εργοδότης είναι χαρούμενος όταν είναι χαρούμενοι οι εργαζόμενοι; Δωρεάν εκπαίδευση; Ειλικρίνεια ιστορικών εγκλημάτων σε εθνικό επίπεδο; Μα αυτό είναι παράλογο, μας λέει ουσιαστικά ο Μουρ… παράλογο αν ζεις σε ένα σαθρό σύστημα.Βλέποντας διάφορες πτυχές όπως εργασία, εκπαίδευση, συστήματα φυλακών, διατροφικές συνήθειες, μπολιάζει χιούμορ με σοβαρά ζητήματα.

Είναι παραπλανητικό; Και ναι και όχι. Διότι κανένα κράτος δεν είναι τέλειο και η ταινία επιλέγει να απομονώσει συγκεκριμένα κομμάτια αποκρύβοντας τις δυσλειτουργίες. Αλλά ο Μουρ το ξέρει, διότι όταν στήνει την σημαία του σε κάθε χώρα λέει «από εδώ κρατώ τη θετική πλευρά των πραγμάτων». Ναι, δεν δείχνει την αρνητική αλλά δεν ισχυρίστηκε και οτι δεν υπάρχει. Αντιθέτως με αυτή την κίνηση υπονοεί οτι υπάρχει αλλά για λόγους σεναριακούς και δομικούς την βάζει στην άκρη.

Εξάλλου εδώ παίζεται κι ένα παιχνίδι με το κοινό όπου ως «κακός» παρουσιάζεται η Αμερική, η οποία με τις επεκτατικές τις διαθέσεις αντί για πόλεμο κερδίζει «τα καλά των άλλων». Κι όμως τελικά «ο κακός» δεν είναι και τόσο «κακός» αφού ο Μουρ μας υπενθυμίζει οτι όλες αυτές οι ιδέες που υλοποιούνται και ομορφαίνουν τον κόσμο, ουσιαστικά προέρχονται από την Αμερική. Κι έτσι επαναφέρεται το πατριωτικό συναίσθημα στο κοινό, χαϊδεύοντας τ’αυτιά του με εθνική ανύψωση για τα χαμένα που δεν πραγματώθηκαν, όμως είναι κτήμα της ιστορίας τους.
Και ναι, χρειαζόμαστε περισσότερες γυναίκες σε θέσεις διαχείρισης της εξουσίας αλλά Μαικλ Μουρ ποιος μου λέει οτι δεν θα βγούνε στην επιφάνεια μελλοντικές Μάργκαρετ Θάτσερ; Αν όλα τούτα τα δεινά απορρέουν από μια πατριαρχική κοινωνία δεν σημαίνει πως αυτομάτως θα λύνονταν αν βρίσκονταν οι γυναίκες στο τιμόνι.

Νομίζω πως η λέξη κλειδί είναι ανθρωπιά, που προέρχεται από τη λέξη άνθρωπος, ανεξαρτήτου φύλου. Γιατί πίσω από την κάθε «εισβολή», η ταινία αναδεικνύει πως το να νοιάζεσαι για τον συνάνθρωπο σου, τον εργαζόμενο, τον μαθητή, τον φυλακισμένο, αυτό είναι πολιτική και πολιτισμός ταυτόχρονα. Δεν αναλύεται σε βάθος το κάθε θέμα που πραγματεύεται σε όλες του τις εκφάνσεις, παρουσιάζεται κάπως «εύπεπτα» αλλά αν καταφέρει να αλλάξει συνειδήσεις στο ευρύ κοινό (κι αν αναλογιστούμε ότι κυρίως απευθύνεται στους Αμερικάνους) θα είναι «ένα μικρό βήμα για τον άνθρωπο, ένα μεγάλο βήμα για την ανθρωπότητα». Καλά θα κάνει να το ακούσει αυτό το «κέντρο ελέγχου» της Αμερικής.

Η νέα ταινία του Μάικλ Μουρ «Που να κάνετε την επόμενη εισβολή» παίχτηκε σε διάφορα φεστιβάλ και απέσπασε το βραβείο κοινού στο φεστιβάλ του Σικάγο.

“Που να Κάνετε την Επόμενη Εισβολή” από 10 Μαρτίου στους κινηματογράφους σε διανομή Odeon

The post Που να Κάνετε την Επόμενη Εισβολή appeared first on screeneye.gr.

Κριτική από Φ. Βερολίνου Ελίνα Τραιφόρου

Το «Genius», η πρώτη κινηματογραφική απόπειρα του θεατρικού σκηνοθέτη Μάικλ Γκράντατζ βρίσκεται στο διαγωνιστικό τμήμα της Berlinale και έχει Τζουντ Λο, Κόλιν Φερθ, Νικόλ Κίντμαν και Λόρα Λίνεϊ.

Η ταινία εξερευνά τη σχέση του συγγραφέα Τόμας Γουλφ(Τζουντ Λο) με τον επιμελητή κειμένων Μάξγουελ Πέρκινς (Κόλιν Φερθ), η οποία θα αποφέρει καρπούς, επιτυχία, κριτική και εμπορική αλλά και κρίση στις οικογένειες των δύο αντρών.

Δεν θέλει και πολλή σκέψη για να αντιληφθεί κανείς πως οι δύο χαρακτήρες λειτουργούν ως αντιθετικοί κι όμως συμπληρωματικοί πόλοι. Ο Γουλφ γράφει μυθιστορήματα πολλών χιλιάδων σελίδων και μαζί με τον Πέρκινς θα μάθει, με πόνο καρδιάς πολλές φορές, πως θα πρέπει να αποχωριστεί μεγάλο μέρος τους, ξεχωρίζοντας το ουσιώδες από το επουσιώδες. Τελικά ποιος είναι η ιδιοφυΐα; Και οι δύο μαζί, η συνεργασία τους είναι η πραγματική ιδιοφυΐα. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Γουλφ θέλησε να αφιερώσει το δεύτερο μυθιστόρημά του στον Πέρκινς.

Είναι πραγματικά απορίας άξιο πως γίνεται ο Τζουντ Λο να ερμηνεύει τόσο άσχημα, υπερβολικά, εκνευριστικά έναν τέτοιο ρόλο και ο Κόλιν Φερθ να ερμηνεύει τόσο κουμπωμένα και υποτονικά. Μήπως όμως με αυτή τη διαφορετική ερμηνευτική προσέγγιση ο Γκράντατζ απλά πάει ένα βήμα παραπέρα την συγγραφική προσέγγιση των δύο αντρών; Θέλω να πιστεύω ότι από την μία ο Γουλφ και η οικογένειά του εκπροσωπούν την υπερβολή σε χαρακτήρα και πένα, ενώ ο Πέρκινς κόβει προτάσεις και συναισθήματα σε μια οικογένεια πιο χαμηλών τόνων. Να σημειωθεί κι ότι παρότι προκαλεί γελοιότητα η σκηνή με την Νικόλ Κίντμαν που βγάζει ένα πιστόλι ο Κόλιν Φερθ της λέει «δεν νομίζεις ότι υπερδραματοποιείς;».

Αν ισχύουν όμως όλα αυτά η ταινία συνολικά γιατί μοιάζει τόσο κλισέ, στις λήψεις, στη μουσική επένδυση, στην όλη ατμόσφαιρα που εκπέμπει; Δεν θα έπρεπε κάποια στιγμή μέσα από αυτή την σύνδεση (με πινελιά κρυμμένης ομοφυλίας) των δύο αντρών να αλλάξουν τα δεδομένα έτσι ώστε ο Τζουντ Λο να γειώσει λίγο την ερμηνεία του ενώ ο Κόλιν Φερθ να την απογειώσει; Είναι αργά για δάκρυα και αργά για σύντμηση συναισθημάτων σε ένα χαρτί αλληλογραφίας. Η ερμηνευτική ασυμφωνία ξενίζει τόσο πολύ, που δεν μπορείς να καταλάβεις τι βρίσκει ο Πέρκινς στον Γουλφ, που κινείται και μιλάει με στόμφο σαν να βρίσκεται σε αρχαία ελληνική θεατρική παράσταση που θέλουμε να ξεχάσουμε. Η Νικόλ Κίντμαν ισχυρίζεται μέσα στο έργο πως της πήρε πολύ χρόνο για να μην νιώθει τίποτα. Κι όμως πήρε 104 λεπτά για να μην νιώσουμε στο τέλος τίποτα γι αυτό το έργο.

The post Στο θέατρο είναι Γκράντ…στο σινεμά; Το κινηματογραφικό ντεμπούτο του Μάικλ Γκράντατζ appeared first on screeneye.gr.