Ανταπόκριση από Φ. Βερολίνου Ιάκωβος Γωγάκης

Η Λονδρέζας Σάλι Πότερ-γνωστή για την κινηματογραφική μεταφορά του θεατρικού έργου της Βιρτζίνια Γουλφ » Ορλάντο»- στην 9η της ταινία επιστρατεύει ξανά τη θεατρική της παιδεία, για να παρουσιάσει στο διαγωνιστικό του Φ. Βερολίνου « Το Πάρτι».

Όχι δεν πρόκειται για το γνωστό έργο του Χάρολντ Πίντερ( Πάρτι Γενεθλίων)-όσο κι αν μας το θυμίζει-γυρισμένο και αυτό μέσα σε ένα σαλόνι, ούτε έχει να κάνει με την άλλη έννοια της λέξης, δηλαδή « Το Κόμμα», παρότι η ίδια η σκηνοθέτις, όπου κάτσει και όπου σταθεί, βλέπει την ταινία της και με αυτή τη διάσταση ( την κατάρρευση των πολιτικών αξιών και για τα ασύστολα ψέματα των πολιτικών). Υπάρχουν πρόσωπα στο έργο αναμεμειγμένα με τα κοινά, κάποιοι διάλογοι, θέλουν να το οδηγήσουν το έργο και προς τα εκεί, αυτό δεν επιτυγχάνεται και παραμένει ολοκληρωτικά μια μπουλβάρ θεατρική κωμωδία…της μεγάλης οθόνης.

Φτιαγμένο, ακριβώς όπως αρμόζει στα ρεαλιστικά οικογενειακά δράματα του Broadway, επικρατεί χαρά και ηρεμία πριν την καταιγίδα.

Ένα ζευγάρι της ανωτέρας τάξης, περιμένει την επίσκεψη των φίλων τους, σε ένα γεύμα, που κρύβει βόμβες μεγατόνων.

Την οικοδέσποινα. ερμηνεύει η Κριστίν Σκοτ Τόμας, ο αρκετά μεγαλύτερος σύζυγος της, παίζεται από τον Τίμοθι Σπολ, ενώ το κουδούνι θα το χτυπήσουν οι κολλητοί τους( Πατρίσια Κλάρκσον-Μπρούνο Γκανζ) , όπως επίσης μια λεσβία καθηγήτρια Πανεπιστημίου(Τσέρι Τζόουνς), με την έγκυο φίλη της(Έμιλι Μόρτιμερ), και ένας εθισμένος στην κόκα κουστουμαρισμένος μεσήλικας( Σίλιαν Μέρφι ), με τη γυναίκα του, να βρίσκει μια δικαιολογία για να αποφύγει τη μάζωξη.

Την πρώτη βόμβα θα ρίξει ο Τίμοθι Σπολ, για να ακολουθήσουν και άλλες πολλές ακόμα.

Πρόκειται για κωμωδία καταστάσεων, θυμίζοντας φάρσα…μέχρι και ανέκδοτο. Έργο ιδανικό για το θεατρικό πλατώ, έχοντας ως προμετωπίδα του, τους πρωτοκλασάτους αστέρες του, όλοι χάρμα οφθαλμών, ρίχνοντας απανωτές δηλητηριώδεις ατάκες, έτοιμοι να αλληλοεξοντωθούν.

Η Σάλι Πότερ ξαφνιάζει. Το σενάριό της « δεν κομίζει Γλαύκα εις Αθήνας» και αρκετά κομμάτια του πάζλ, ο θεατής από νωρίς μπορεί να τα συναρμολογήσει. Αυτό το έργο, έχει από την άλλη, φινέτσα, χάρη και γρήγορο ρυθμό, είναι μαζεμένο χρονικά, όπως του αρμόζει.

Δεν διαθέτει τα εχέγγυα για μεγάλες διακρίσεις εδώ στην Μπερλινάλε, αλλά για να επιτύχει στις θεατρικές σκηνές του Λονδίνου ακόμα και της  Αθήνας…αυτό είναι το μόνο σίγουρο.

The post “Πάρτι” από εκείνα τα παλιά με καλεσμένα όλα τα κακά παιδιά. Αποτέλεσμα; Γης Μαδιάμ appeared first on screeneye.gr.

Ανταπόκριση-Κριτική από Φ. Βερολίνου  Ιάκωβος Γωγάκης

Στο διαγωνιστικό του Φεστιβάλ Βερολίνου, προβλήθηκε σήμερα η πιο αξιόλογη ταινία( μέχρι τώρα) αυτού του τμήματος, με τίτλο « Η Άλλη Πλευρά της Ελπίδας» του Φιλανδού μετρ Άκι Καουρισμάκι. Μπορεί να μην μας μάγεψε όπως τον « παλιό καλό καιρό» ή όσο η γαλλόφωνη προ πενταετίας ταινίας του « Το Λιμάνι της Χάβρης». Πάρα ταύτα, το είπε και το έκανε, να εξερευνήσει σε ένα δεύτερο μέρος μιας εν δυνάμει τριλογίας, ένα θέμα που τον προβληματίζει, τη συνύπαρξη μεταναστών και αυτοχθόνων, την ενσωμάτωση, την καχυποψία και τη βία.
Ομοιότητες με την ιστορία του μικρού μαύρου αγοριού και του ηλικιωμένου λούστρου στο « Λιμάνι της Χάβρης» υπάρχουν.
Αλλά εδώ, στη Φιλανδία πια, ο Καουρισμάκι αποφεύγει πλήρως τους μελοδραματισμούς, αποφορτίζει το βαρύ θέμα, με μουσικές σφήνες, με ροκάδες και μπλουζίστες  και με ένα στόρι ιδιαίτερα ευκολοχώνευτο, το γεμίζει με έξυπνες ατάκες-όπως το συνηθίζει- ψυχρό υποχθόνιο χιούμορ , υπαρκτό από την αρχή μέχρι και το τέλος.
Όλα τα πρόσωπα του έργου, πρωτίστως οι δύο πρωταγωνιστές, δηλαδή ο παράνομος μετανάστης από την Συρία( Χαλέντ) και ο ριψοκίνδυνος επιχειρηματίας, ο κ. Γουίκστορμ( ο οποίος αποφασίζει σε μεγάλη ηλικία να αφήσει τη γυναίκα του, να πουλήσει την επιχείρηση κολλαριστών πουκαμίσων και να επενδύσει σε ένα « τελειωμένο» εστιατόριο) κουβαλάνε τα δικά τους βάσανα και τις δικές τους προσδοκίες.
Αυτοί οι δύο -άγνωστοι μεταξύ αγνώστων-, κάποια στιγμή θα συναντηθούν και αρμονικά θα συνεργαστούν, μαζί με άλλους Φιλανδούς « απόκληρους» του συστήματος. Αλλά το κράτος είναι τυπικό και εχθρικό, πάντα καραδοκεί…όπως και οι νεοναζί.

Η σκηνοθετική του οπτική-με το παραδοσιακό 35άρι φιλμ- είναι κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του, άκρως μινιμαλιστική,( ως επί το πλείστον σε εσωτερικούς χώρους) μοιράζει το χρόνο μία στο Χαλέντ, μία στον κ. Γουίκστορμ, μέχρι τη συνάντηση τους και τη δελεαστική κοινή τους πορεία.
Τι είναι τελικά « Η Άλλη Πλευρά της Ελπίδας»; Είναι η κινηματογραφική σφαίρα του Άκι Καουρισμάκι, είναι η πολυπολιτισμική συνύπαρξη, οι ανθρώπινες σχέσεις και οι αλληλεπιδράσεις διαφορετικών κόσμων, σε ένα κράτος που δεν ξεχωρίζει τους δικούς μας από τους δικούς σας.

The post Ο Άκι Καουρίσμάκι έχει ένα Μεγάλο Βραβείο στο τσεπάκι του appeared first on screeneye.gr.

Ανταπόκριση από Φ. Βερολίνου  Ιάκωβος Γωγάκης

Κοινωνικός προβληματισμός, οικολογικά μηνύματα και φεμινισμός, μέσα από ένα θρίλερ, δημιούργημα της πιο γνωστής γυναίκα – σκηνοθέτη του Πολωνικού σινεμά.

Η Αγκνιέσκα Χόλαντ εδώ στην « Τροχιά»( μυθιστόρημα της Όλγα Τοκάρτζουκ) δημιουργεί ένα ρεαλιστικό παραμύθι.

Μία ηλικιωμένη πρώην πολιτικός μηχανικός ζει απομονωμένη σε ένα ορεινό χωριό στα σύνορα Πολωνίας-Τσεχίας. Μια μέρα η σκυλίτσα της θα εξαφανιστεί, ενώ παράλληλα ο γείτονας της( κυνηγός ελαφιών) βρίσκεται νεκρός, Σιγά-σιγά, ανακαλύπτονται και άλλοι νεκροί ελαφοκυνηγοί. Θύματα των άγριων ζώων ή των ανθρώπων;

Οι ευαισθησίες της Αγκνιέσκα Χόλαντ είναι γνωστές, αποδεικνύονται και σε αυτό το έργο, το οποίο δεν το λες εξαιρετικό, αλλά τοποθετεί σημαντικά κοινωνικά ζητήματα πάνω στο τραπέζι. Ο φωτογραφικός φακός της αναδεικνύει την ομορφιά του πολωνικού τοπίου, τη βάρβαρη ανθρώπινη υπόσταση, αλλά το έργο δεν είναι πεσιμιστικό, ακριβώς γιατί υπάρχει αυτή η ηρωίδα , ονόματι Τζανίνα. Πρόσφατα ο αυστριακός σκηνοθέτης Ούλριχ Ζάιντλ, μέσα από ένα ντοκιμαντέρ, καταπιάστηκε με το ίδιο φαινόμενο.

Για τα αμφίθυμα συναισθήματα και τη ψυχολογική κατάρρευση ενός ανέργου, βλέποντας τον μικρόκοσμο του να καταρρέει, είναι το κεντρικό θέμα της έξυπνης ιλαροτραγωδίας -αλλά και σε κάποια σημεία σεναριακά τραβηγμένης από τα μαλλιά- με τίτλο « Άγριο Ποντίκι »( Wild Mouse), του Τζόζεφ Χάιντερ, ο οποίος διατηρεί και τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Τοποθετείται σε πρώτο πλάνο, ένας 50άρης μουσικοκριτικός, εργαζόμενος σε καθημερινή εφημερίδας της Βιέννης, ο οποίος ξαφνικά χάνει τη δουλειά του. Την πρωτόγνωρη νέα κατάσταση, αρνείται να την αποδεχθεί, το ένα ψέμα φέρνει το άλλο( το κρύβει από τη σύντροφο του, που του ζητάει παιδί), μπαίνοντας σε μια «Λερναία Ύδρα» εμμονών, ιδεοψυχαναγκασμών, θέλοντας εδώ και τώρα να εκδικηθεί τον πρώην εργοδότη του. Ο σκηνοθέτης Τζόζεφ Χάιντερ, έχει χιούμορ και το προβάλλει εδώ εύστοχα, έχει την ικανότητα να δομήσει εύστοχα όλα τα κομμάτια του σεναρίου, έχει αξιοπρεπές σάουντρακ και τον εαυτό του, που «γράφει στο γυαλί» και φαβορί για το βραβείο Ανδρικού Ρόλου.
Ωστόσο, η ταινία θυμίζει σε πολλά της σημεία το « Τσεκούρι» του Γαβρά, όπως επίσης, από ένα σημείο και μετά, επαναλαμβάνεται( ακόμα και ο συνεχής αυτοσαρκασμός και το χιούμορ, ξεπερνούν το μέτρο) παραμένει αφηγηματικά στο πρώτο επίπεδο, πιάνει ποικίλα θέματα, τα οποία αφήνει αδούλευτα( για το ψέμα, για το δημοσιογραφικό επάγγελμα, για τις κορεσμένες σχέσεις).

Αγαπημένο παιδί του Φεστιβάλ Βερολίνου, ο Χιλιανός Σεμπαστιάν Λέλιο, ήταν και το 2014 εδώ, με το έργο « Γκλόρια», σήμερα η νέα του ταινία, παράγεται από τον Πάμπλο Λαρέν και πριν την επίσημη προβολή της, είχε στο παρασκήνιο αρκετές αξιώσεις για διακρίσεις. Τώρα, αυτές είναι ελάχιστές. Ουσιαστικά συνεχίζει να καταπιάνεται με γυναικείους χαρακτήρες και η « Φανταστική Γυναίκα», θα μπορούσε να λέγεται « Μαρίνα».
Το ενδιαφέρον στοιχείο της, είναι ο τρόπος που μετακινείται η πλοκή από έναν άντρα σε μία γυναίκα. Αρχικά ακολουθεί έναν 60άρη καλοστεκούμενο άντρα, γοητευμένο από μια νεαρή. Θα της κάνει το τραπέζι και θα έχουν ένα φανταστικό ερωτικό βράδυ. Αυτός αργότερα αγκομαχεί, ένα βήμα πριν την κατάρρευση. Στο νοσοκομείο θα ξεψυχήσει.
Η Μαρίνα πριν προλάβει να καταλάβει τι έγινε, βρίσκεται δαχτυλοδειχτούμενη, ως η υπαίτια του θανάτου του. Από την κοινωνική ψυχολόγο, μέχρι την πρώην σύντροφο του εραστή της μέχρι και τα παιδιά του.
Η κάμερα εστιάζει πάνω της, στον εσωτερικό πόνο ενός νεαρού κοριτσιού, χάνοντας τον άνθρωπο που αγαπάει , φορτωμένη με κατηγορίες και ευθύνες που δεν ευσταθούν. Ο Λέλιο δεν έχει σενάριο, χρησιμοποιεί βέβαια τεχνικές αρεστές στον κόσμο των φεστιβάλ, γκρο και τρε πλαν πάνω στο ταλαντούχο κορίτσι, σε μια προσπάθεια να πυροδοτήσει τα ενσυναίσθητα συναισθήματα του κοινού. Δεν έπεισε.

The post Ανεβάζει στροφές το διαγωνιστικό του Φ. Βερολίνου appeared first on screeneye.gr.

 Ανταπόκριση από Βερολίνο  Ιάκωβος Γωγάκης

Οι άνθρωποι τελικά δεν αλλάζουν. Οι νέες περιπέτειες της παλιοπαρέας του Εδιμβούργου, αποδεικνύουν του λόγου το αληθές στο «Trainspotting 2»( Εκτός Συναγωνισμού), 20 χρόνια μετά την πρώτη θρυλική ταινία.

Τότε, ο Μαρκ Ρέντον(Γιούαν Γκόρντον ΜακΓκρέγκορ) ακολούθησε το σλόγκαν « take the money and run» . Ο Σάιμον θα τον συγχωρέσει. Είναι πλέον ο νταβατζής της 20 χρόνης Ρωσιδούλας, της  Βερόνικα, και σκαρώνει κομπίνες, εκβιάζοντας τους διαστροφικούς πελάτες. Αντίθετα , ο αγρίκος Μπέγκμπι, είναι ανά πάσα στιγμή έτοιμος να τον “καθαρίσει”, ενώ ο Σπαντ παραμένει δειλός( αλλά στο τέλος θα γίνει ήρωας) και εξαρτημένος από τις ουσίες.

Ο Ντάνι Μπόιλ αποδεικνύει για μία ακόμη φορά, τη μαγική του ικανότητα, στο χειρισμό του κινηματογραφικού μέσου, σπάζοντας ήδη από το 1997 τους κανόνες της συμβατικής αφήγησης( ίσως αυτή η ταινία να είναι αρτιότερη τεχνικά από την πρώτη) και στην καθαρή αποτύπωση της προσωπικότητας των Βρετανών « λούμπεν», εδώ φανερή και ενδελεχής ακόμα και στους δευτερεύοντες χαρακτήρες, όπως επί παραδείγματι σε ένα μουσικό διαγωνισμό, μπροστά σε μπαρόβιους προτεστάντες.

Η ιστορία μπορεί να μην ανοίγει νέους δρόμους, αλλά ακόμα και μέσα από το γυμνό και τη  βία, αναβλύζει μια αίσθηση ρομαντισμού και γλυκιάς νοσταλγίας, στο κόσμο των led οθονών, των iphone και του πλαστικού χρήματος. Υπαρκτός ο κοινωνικός ρεαλισμός, η μελαγχολική ατμόσφαιρα, προσώπων-στριμωγμένων στην άκρη της πόλης, σαν να μην πέρασε μια μέρα από το 1997.

Τα έχουμε πει, τα έχουμε δει εκατό φορές. «Δείπνο με Φίλους», «ο Θεός της Σφαγής», «Κόλμπερτ»,  θεατρικά έργα που ενέπνευσαν δημιουργούς της μεγάλης οθόνης, για τα « τέλεια ζευγάρια», πάνω σε μια φαινομενική ευτυχία, μέχρι να γίνει η μεγάλη έκρηξη.

« Το Δείπνο»( Διαγωνιστικό) του Όρεν Μόβερμαν, για αυτά τα ζευγάρια αναφέρεται και για τα παιδιά τους, εμπνευσμένο από το μυθιστόρημα του Χέρμαν Κοχ.

Δύο αδέρφια, ένας ακτιβιστής δάσκαλος και ένας φιλόδοξος πολιτικός,  μαζί με τις συζύγους τους, καταφθάνουν σε ένα εστιατόριο. Η ατμόσφαιρα από την αρχή μυρίζει μπαρούτι. Τους ενώνει το αίμα, τους χωρίζουν όλα τα άλλα. Μέσα από την τεχνική του flashback, όλα θα βγουν στο φως, μέχρι και ένα έγκλημα, το οποίο διέπραξαν τα παιδιά τους.

Να τα καταδώσουν ή να τα προστατέψουν;

To ερώτημα αυτό, μας το έθεσε πριν από 2 χρόνια μια ιταλική ταινία.

Στο « Δείπνο»ακολουθείται το ίδιο μοτίβο, εάν κάπου πρέπει να σταθούμε είναι στην παρουσία του Βρετανού ηθοποιού Στιβ Κούγκαν και στη δυναμική επανεμφάνιση του Ρίτσαρντ Γκιρ. Αλλά το έργο δεν έχει τίποτα άλλο να δώσει.

Ντοκιμαντέρ για τον φυλακισμένο από τους Ρώσους, Ουκρανό σκηνοθέτη Όλεγκ Σέντσοβ, προβλήθηκε στο Πανόραμα του Φεστιβάλ Βερολίνου, με τίτλο « The Trial: The State of Russia vs Oleg Sentsov».

Το ηλεκτρονικό μας περιοδικό, από την πρώτη στιγμή της σύλληψης του σημαντικού ντοκιμενταρίστα ανέδειξε το γεγονός. Ο Σέντσοβ συνελήφθη, δικάστηκε και  καταδικάστηκε σε 23 χρόνια φυλάκισης με τις κατηγορίες της τρομοκρατίας, κατά τη διάρκεια γυρισμάτων του στην Κριμαία, τη περίοδο της προσάρτησης της στη Ρωσία, το 2014.

Το ντοκιμαντέρ παίρνει σαφή θέση κατά του Πούτιν, δείχνει τη στήριξη σύσσωμης της κινηματογραφικής κοινότητας στον σκηνοθέτη, από τον Βέντερς, της Αγκνιέσκα Χόλαντ, τον Ζανούσι, μέχρι ακόμα και τον φίλο του Πούτιν, τον Αλεξάντερ Σοκούροφ. Με κυνικότητα ο Ρώσος πρόεδρος ανταπαντάει, πως δεν μπορεί να γίνονται διακρίσεις. Ζητάει από τους Ουκρανούς να γίνει ανταλλαγή όλων των Ρώσων κρατουμένων, για να κάνει και αυτός το ίδιο. Η αφήγηση δεν αφήνει έξω από το κάδρο, ούτε τις μέρες του δικαστηρίου, ούτε τις  αναφορές στην οικογένεια και στα παιδικά του χρόνια.

Είναι βέβαια  στρατευμένο ντοκιμαντέρ, δείχνει τις διαδηλώσεις στην Κριμαία, στην Ουκρανία, σαν αυθόρμητες, ενώ γνωρίζουμε πως Αμερικανοί και Γερμανοί, έχουν βάλει το χεράκι τους.

Ένα ακόμα ντοκιμαντέρ, άνοιξε το τμήμα 14plus, του γνωστού Βρετανού σκηνοθέτη Μάικλ Γουίντερμότομ.

Πρόκειται για το « On the Road», αφιέρωμα στο εναλλακτικό συγκρότημα Wolf Alice.  Εδώ προσπαθεί να συνδέσει διάφορα στοιχεία υπαρκτά και μη από τις περιοδείες του συγκροτήματος, 16 στο σύνολο. Το αποτέλεσμα είναι άνισο. Δεν λειτουργεί αρμονικά η ντοκιμενταρίστικη αφήγηση με την ανάμειξη και του βίντεο, αλλά και οι 2 ώρες, είναι αδικαιολόγητες. Έχει και τη χάρη του, εξαιτίας της παιχνιδιάρικης παρουσίας των μελών του συγκροτήματος, ιδίως της  τραγουδίστριας Ellie Rowsell.

The post Νοσταλγικό το ” Trainspotting 2″, νερόβραστο το ” Δείπνο”. Φυλακή και μουσική appeared first on screeneye.gr.

Ανταπόκριση Ιάκωβος Γωγάκης

Το 67ο Φεστιβάλ Βερολίνου μόλις ξεκίνησε και αυτό που υποψιαζόμασταν πως θα συμβεί από την αρχή μέχρι και το τέλος( στις 19 Φεβρουαρίου), φαίνεται να επιβεβαιώνεται. Σκηνοθέτες, ηθοποιοί και δημοσιογράφοι, ασχολούνται με τον Τραμπ, πρωτίστως οι τελευταίοι που ψάχνουν το “θέμα” . Ο μόνος που έμεινε πιστός στις αξίες του ρόλου που του ανατέθηκε, είναι ο Πρόεδρος της Κριτικής Επιτροπής του Διαγωνιστικού ο Ολλανδός  Πολ Βερχόφεν( Βασικό Ένστικτο), προσπαθώντας να επικεντρωθεί στο έργο του. Ρωτήθηκε για το δικό του « Elle»( που διεκδικεί Όσκαρ), ρωτήθηκε για το Χόλιγουντ και το ευρωπαϊκό σινεμά, για τα επόμενα του σχέδια, κράτησε προς τιμήν του χαμηλό προφίλ, επικεντρωμένος στις 18 ταινίες που πρόκειται να δει και μαζί με τα υπόλοιπα 6 μέλη, να τις αξιολογήσουν.  Για τον Τραμπ αναφέρθηκε ο Μεξικανός ηθοποιός και μέλος της Κριτικής Επιτροπής Ντιέγκο Λούνα, δηλώνοντας πως θα συμμετάσχει στον αγώνα κατά του Τείχους στα σύνορα Η.Π.Α-Μεξικού, χειροκροτούμενος από τους δημοσιογράφους.

Στο ίδιο μήκος κύματος εμφανίστηκε ο Γάλλος σκηνοθέτης Ετιέν Κομάρ, η ταινία του  με τίτλο « Τζάνγκο», άνοιξε την αυλαία της διοργάνωσης,  αναφέροντας πως το αφιέρωμα στον τζαζίστα Τζάνγκο Ραινχαρντ, έχει παραλληλισμούς με την προσφυγική κρίση και τα μεταναστευτικά σχέδια του νέου Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών.

Την ταινία την είδαμε, ίσως ο Γάλλος σκηνοθέτης να είναι κάπως υπερβολικός, εάν αισθάνθηκε έντονες ταυτίσεις του βιογραφικού του έργου, με τη συζήτηση και τον ακτιβισμό των ημερών. Οι ήρωες της ταινίας, επιθυμούν να περάσουν τα σύνορα από τη Γαλλία στην Ελβετία, υπό το φόβο των στρατιωτών του Χίτλερ.

Φωτίζει μια άγνωστη-τρικυμιώδη περίοδο του  Βελγογάλλου μετρ της κιθάρας Τζάνγκο Ραινχαρντ, ο οποίος βρέθηκε στο στόχαστρο των Ες Ες, γιατί έδειξε  ανυπακοή να παίξει μπροστά στους Ναζί, όταν οι Γερμανοί έκαναν εισβολή στη Γαλλία. Παιδί τσιγγάνων, μεγάλωσε σε τσαντίρια, είδε το θάνατο δικών του ανθρώπων και παρότι με μόνιμο τραύμα στα δάχτυλα (από νεαρή ηλικία), έκανε με την κιθάρα-θαύματα.

 Στο έργο ακούμε φοβερές gypsy blues και τζαζ μουσικές( ακούσαμε το Minor Swing,  το Djangology, το Swing 42). Ένα εν εξελίξει ερωτικό τρίγωνο, παραμένει αδούλευτο, ενώ ο Ρεντά Καντέμπ ( συμπρωταγωνιστής του Βίγκο Μόρτενσεν στο « Μακριά από τους Ανθρώπους»)μπορεί να μην είναι φτυστός ο Ραινχαρντ , αλλά η παρουσία του δεν περνάει απαρατήρητη.

Δεν είναι ένα έργο που θα προκαλέσει συζητήσεις, έχει τις σεναριακές του ευκολίες και την κινηματογραφική υπερβολή του( σκοτώνοντας το χρόνο με διάφορες τεχνικές), έχει και τις δυνατές του στιγμές, με την απίθανη μαϊμού του Τζάνγκο και την μοντέρνα καπνίστρια- χορεύτρια μαμά του.

The post Ο σεμνός Βερχόφεν, οι προβοκάτορες δημοσιογράφοι και ένας απαρατήρητος τζαζίστας. Άνοιξε η αυλαία της κινηματογραφικής Μπερλινάλε appeared first on screeneye.gr.