Κριτική από Κάννες Ιάκωβος Γωγάκης

Όπως μας προϊδεάζει  ο τίτλος,  τo ” Once Upon a Time In Hollywood” είναι  ένα παραμύθι. Εμείς προσθέτουμε …παραμύθι ενηλίκων, όπου η   βία αργεί αλλά καραδοκεί-  όπως συμβαίνει πάντα στο φιλμικό σύμπαν  του Κουεντίν Ταραντίνο. Κι όσοι γνωρίζουν το φιλμικό του σύμπαν , ας θυμηθούν την εξέλιξη των περισσότερων  ιστοριών του…προτού  φτάσουμε στις αιματοχυσίες, όπου όλα κινούνται στη σφαίρα του αιματηρού φινάλε.

Τα διθυραμβικά πρώτα σχόλια για την ταινία , όπως γράφτηκαν κι ακούστηκαν από τα μεγάλα ειδησεογραφικά δίκτυα, δεν αντικατοπτρίζουν την πραγματικότητα. Είναι υπερβολικά και φάνηκε από τη χλιαρή υποδοχή του κοινού και των κριτικών στην πρωινή προβολή της 22/5. 

Ο Κουεντίν Ταραντίνο δεν ξεφεύγει από το  σινεμά που αγαπά και από την ταύτιση  με την αμερικανική κουλτούρα( σε ένα μέρος του είναι ουέστερν και σε ένα άλλο το έργο  εξελίσσεται σε σπλάτερ), παραμένοντας  το συγκεκριμένο είδος/είδη,  μια λατρεία, μια εμμονή- ίσως και μια  επιθυμία,  να θεωρηθεί ως ο  Αμερικανός αντικαταστάτης του Ιταλού  Σέρτζιο Λεόνε). Άφησε την εντύπωση,  πως οι συγκεκριμένες  σκηνές, γράφτηκαν στο σενάριο,  γιατί όφειλε να τονίσει  -για πολλοστή φορά ότι δεν πρόκειται να το  αποτινάξει το είδος. Εν αντιθέσει με τις δύο  προηγούμενες του ταινίες, που όριζαν το τι εστί σύγχρονο ουέστερν, το έργο διαδραματίζεται στο κοντινό παρελθόν κι έπρεπε να βρει τρόπο να το εντάξει… και τον βρήκε, κάνοντας τον ηρωά του ηθοποιό τέτοιων ρόλων. Επί παραδείγματι,  στους ” Μισητούς 8″ το σασπένς,   ήταν πιο ισχυρό, γιατί ολόκληρη η ταινία ήταν  επικεντρωμένη σε πρόσωπα που  είχαν έναν  κοινό παρονομαστή κι ένα  μέρος, που όλοι συγκεντρώθηκαν εκεί.  Στο νέο του έργο δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Οφείλουμε να παραδεχτούμε πως η  ματαιοδοξία των καλλιτεχνών του Χόλιγουντ  για δόξα, είναι υπαρκτή και την καυτηριάζει με έναν τρόπο εντελώς ταραντινικό αλλά εύστοχο.

 Τις φημολογίες για εμπλοκή του Πολάνσκι στη δολοφονία της γυναίκας του, τις αποτινάσσει, αλλά βρήκε έναν πλάγιο τρόπο να πει πως είναι αντίθετος με τη σεξουαλική συνεύρεση ενηλίκων με ανήλικα κορίτσια.     Όσοι ήλπιζαν πως στο ” Once Upon a Time in Hollywood”, ο Ταραντίνο  θα εξελίξει τις αποδεδειγμένες τεράστιες δυνατότητες του, κάνοντας ένα σινεμά “έκπληξη”,  δομώντας το σενάριό του σε άλλη κατεύθυνση, που δεν θα ακολουθεί απόλυτα το παρελθόν του, δηλαδή φτιάχνοντας  μια ταινία  πιο ρεαλιστική ίσως  και λιγότερη παιχνιδιάρικη…θα απογοητευτούν. Αντιθέτως,   δεν θα απογοητεύσει όσους κρατούσαν ένα καλάθι ούτε πολύ μικρό, ούτε και πολύ μεγάλο.   Το εάν η δολοφονία της Σάρον Τέιτ ήταν μια πλάνη, ένα παιχνίδι του Ταραντίνο για να μας οδηγήσει σε άλλα μονοπάτια ή έχει ουσία κι περιεχόμενο, το αφήνουμε να αιωρείται.

Ο εμπνευστής του σεναρίου και σκηνοθέτης της ταινίας,  ζήτησε από το κοινό και τους κριτικούς να αποφύγουν τις πολλές λεπτομέρειες κι εμείς θα το τηρήσουμε, γιατί ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες, όπως και το σασπένς.

Η ταινία διαδραματίζεται στο Χόλιγουντ το 1969, σε δύο εποχές.  Το πρώτο μέρος διαδραματίζεται χειμώνα,  το δεύτερο το  καλοκαίρι.

Ο Λεονάρντο ντι Κάπριο ερμηνεύει τον Ρικ Ντάλτον, έναν φιλόδοξο νέο ηθοποιό, που έχει βάλει στόχο να πρωταγωνιστήσει στον κινηματογράφο και να αφήσει πίσω  τηλεοπτικούς ρόλους ουέστερν τρίτης κατηγορίας.  Συνοδοιπόρος του,  είναι ο φίλος του Κλιφ Μπουθ( Μπραντ Πιτ), ο οποίος κάνει ενίοτε τον κασκαντέρ. Είναι ένας τύπος χαμηλών τόνων, βετεράνος του Βιετνάμ, που μένει με το σκύλο του, μετά το θάνατο της γυναίκας του( οι κουτσομπόληδες του Χόλιγουντ λένε ότι  τη γυναίκα του τη δολοφόνησε). Μαζί θα  συναντήσουν έναν παραγωγό( Αλ Πατσίνο), ο οποίος προθυμοποιείται να στηρίξει τον Ρικ Ντάλτον, συμβουλεύοντας τον( εάν επιθυμεί να έχει ρόλους και καλές απολαβές)   να μετακομίσει στην Ιταλία και να παίξει σε σπαγγέτι ουέστερν.

Παράλληλα, δίπλα από το σπίτι που νοικιάζει ο Ρικ, αγόρασε δική του βίλα ο Ρόμαν Πολάνσκι (Rafał Zawierucha)και μετακόμισε εκεί με την ηθοποιό-σύντροφό του την Σάρον Τέιτ ( την ερμηνεύει η Μάργκοτ Ρόμπι). Ο Πολάνσκι απολαμβάνει τις δάφνες από την επιτυχία της ταινίας ” Το Μωρό της Ρόζμαρι” κι όπως λέει ο Ρικ ” Είναι ευκαιρία, να τον γνωρίσω να παίξω σε ταινίες του, είναι αυτός που έκανε το Rosemarys ( fucking) baby”.

Ως γνωστόν, το καλοκαίρι του 1969 οι κάτοικοι της Καλιφόρνια έζησαν τον τρόμο, μεταξύ Ιουλίου κι Αυγούστου,  όταν ο απατεώνας Τσαρλς Μάνσον,  μαζί με μέλη της οικογένειας του κι οπαδούς του,  προχώρησαν σε εγκλήματα,  δολοφονώντας τον πολιτικό ακτιβιστή Γκάρι Χίνμαν. Επόμενο θύμα ήταν η  σύζυγος του Πολάνσκι, η Σάρον Τέιτ.

Ο Αμερικανός σκηνοθέτης, γυρίζει την ταινία σε φιλμ ( όπως το συνηθίζει) και  με τη  διάρκεια της να είναι  2.5 ώρες και κάτι ( όπως επίσης το συνηθίζει). Επιπρόσθετα, τοποθετεί δίπλα στους βασικούς πρωταγωνιστές (  Ντι Κάπριο-Πιτ),  είτε γνωστούς ηθοποιούς είτε είτε άγνωστους( που αντικαθιστούν υπαρκτά πρόσωπα της δεκαετίας του ’60, όπως είναι  Μάικ Μοχ στο ρόλο του Μπρους Λι τον οποίο ο Πολάνσκι υποψιαζόταν ως το δολοφόνο της γυναίκας του,  αλλά η σκηνή που βλέπουμε πόρρω απέχει από τις συγκεκριμένες υποψήφιες ).

Η κινηματογραφική δράση πάντα περιστρέφεται  γύρω από την αλληλοτροφοδοτούμενη σχέση του Ρικ και του Κλιφ(Ντι Κάπριο και Πιτ). Επιλέγει κυρίως δυναμικές  μουσικές, ποπ και ροκ εντ ρολ εκείνης της εποχής κι  όλες τοποθετούνται με απίστευτη αρμονία στο κινηματογραφικό του δημιούργημα, το οποίο όπως το συνηθίζει όλα στήνονται σαν ένα αλφάδι ακρίβειας  Κάνει την έκπληξη κι ενώ όλοι περιμέναμε να ακούσουμε το “California Dreaming” από τους Mamas and Papas, όπου τα μέλη του συγκροτήματος  ήταν φίλοι του Πολάνσκι, επέλεξε την καταπληκτική ακουστική εκτέλεση του Χοσέ Φελισιάνο.

Ο Ταραντίνο -που πρόσφατα πάτησε τα 56-, δήλωσε το 2016, ότι στη δέκατη ταινία του,  θα βάλει  τίτλους τέλους  και θα αφήσει τη σκηνοθεσία… μια για πάντα. Εάν λέει αλήθεια-και δεν αναιρέσει την απόφαση του όπως έπραξαν άλλοι συνάδελφοί του-, τότε το  ” Once Upon a Time in Hollywood” αποκτά ιδιαίτερη σημασία,  καθορίζοντας τα τελευταία στάδια της -γεμάτης λαμπρές στιγμές- σταδιοδρομίας του( είναι η 9η ταινία του). Θα επιθυμούσε διακαώς οι έπαινοι εν έτει 2019 να είναι ανάλογοι  με τους επαίνους του 1994. Τότε,  με τη δεύτερη του ταινία( Pulp Fiction) και με ένα καστ πρωτοκλασάτων ηθοποιών ( όπως διαθέτει και τώρα) ,  έφυγε από τις Κάννες για την Αμερική ,  με το Χρυσό Φοίνικα των Καννών.

Πιστεύουμε, όταν καταλαγιάσει ο παροξυσμός του Φεστιβάλ Καννών , θα υπάρξει μια πιο νηφάλια αντιμετώπιση, όπου η ταινία από τη μια  θα αποδεικνύει την αξία του Ταραντίνο στο κινηματογραφικό γίγνεσθαι, αλλά δεν θα ανοίγει ούτε για τον ίδιο ούτε για το κοινό κάτι νέο και διαφορετικό.

The post “Μια φορά κι ένα καιρό” ο Ταραντίνο έσπαγε τις συμβάσεις. Εξελίσσεται ή ανακυκλώνεται; appeared first on screeneye.gr.

Κείμενο της Όλγας Τσιρακίδου

Το φεστιβάλ των Καννών, ένας από τους μεγαλύτερους θεσμούς του σινεμά, ελκύει κατά την περίοδο της ετήσιας διεξαγωγής του τα βλέμματα και το ενδιαφέρον ανθρώπων από όλον τον κόσμο. Μέχρι φέτος η επαφή μου με αυτή τη μεγάλη γιορτή αφορούσε τις συχνές αναμεταδόσεις από το ίδιο το φεστιβάλ στα social media, άρθρα, απόψεις και κριτικές του τύπου, σχετικά βίντεο και φυσικά τις πολυάριθμες εικόνες από το κόκκινο χαλί. Εντούτοις, καμία εικόνα και κείμενο δεν αντικαθιστούν την πραγματική εμπειρία της θέασης μέσα στην κινηματογραφική αίθουσα, και πόσο μάλλον στην αίθουσα του φεστιβάλ το οποίο μέσω της παγκόσμιας πρωτιάς που εγγυάται, κλιμακώνει τα επίπεδα αδημονίας και ενθουσιασμού. Πώς όμως αποκτά κανείς πρόσβαση σε αυτές τις πολυσυζητημένες αίθουσες;

Πρόκειται για ένα φεστιβάλ που δεν παρακολουθείται δίνοντας κάποιο χρηματικό αντίτιμο αλλά αντ’αυτού ζητά κάποια διαπιστευτήρια για να προσφέρει τις άνετες θέσεις του. Με την πρωτοβουλία του φεστιβάλ “3 days in Cannes” που ξεκίνησε πέρσυ, μου δόθηκε φέτος η ευκαιρία να παρευρεθώ για τρεις μέρες στις Κάννες και να ζήσω το φεστιβάλ από κοντά.
Αυτό που ζητάται για να αποκτήσει κανείς το πάσο των τριών ημερών, είναι να βρίσκεται μεταξύ 18 και 28 ετών, να συντάξει ένα γράμμα που φανερώνει τους λόγους και τα κίνητρα που αιτιολογούν την παρουσία του στο φεστιβάλ και φυσικά να κάνει την αίτηση ηλεκτρονικά,μέσω της ιστοσελίδας. Ακολουθώντας λοιπόν τα παραπάνω βήματα, και με την αίτησή μου να γίνεται δεκτή, ξεκίνησε η δική μου εμπειρία.
Τρεις μέρες είναι φυσικά ένα μικρό μέρος της διάρκειας του φεστιβάλ, αλλά αρκετά αντιπροσωπευτικό του σύνθετου προγράμματός του. Κατά τη διάρκεια αυτών, ήμουν θεατής σε πρεμιέρες ταινιών που συμμετείχαν στο διαγωνιστικό μέρος, άλλες που ανήκουν στην κατηγορία του πειραματικού σινεμά και κλασσικές ταινίες που προβάλλονταν σε αποκατεστημένες κόπιες. Ανάμεσα στην πιο πρόσφατη ταινία του Ken Loach “Sorry we missed you” που συμμετείχε φέτος στο διαγωνιστικό και τo “Tetri karavani”, σοβιετική ταινία που διαγωνιζόταν το 1964 και προβλήθηκε για δεύτερη φορά στο φεστιβάλ φέτος, υπάρχει μεγάλη απόσταση τόσο χρονική όσο και αισθητική και τεχνολογική. Βλέποντας τα έργα αυτά όμως το ένα μετά το άλλο μέσα στην ίδια μέρα, αναγνωρίζονται κοινές προθέσεις όπως αυτή της απεικόνισης της καθημερινής προσπάθειας του ανθρώπου για επιβίωση και της διεκδίκησης μιας καλύτερης ζωής. Εκεί επιβεβαιώνεται η διαχρονικότητα του σινεμά, και το κοινό έδαφος της ουσίας του που φροντίζει να επανεφευρίσκει μέσα στα χρόνια εικόνες για να επικοινωνήσει κοινές πτυχές της ανθρώπινης φύσης.
Προλαβαίνει κανείς να δει στη διάρκεια της ζωής του όλα τα κινηματογραφικά έργα; Δυστυχώς όχι. Ούτε και στο φεστιβάλ προλαβαίνει, αλλά εκεί επιλέγοντας με βάση την εμπειρία και το ένστικτο, αναπτύσσεται καλύτερα το προσωπικό κριτήριο και οι τελικές επιλογές διαμορφώνουν για τον καθένα μια υποκειμενική εικόνα του φεστιβάλ.
Πέρα από την προβολή ταινιών υπάρχει και μια πτυχή των Καννών που προσφέρει άλλου είδους θέαμα,και αυτή είναι οι επίσημοι καλεσμένοι. Μπορεί κανείς να είναι θεατής μιας ταινίας στην αίθουσα ή των δημιουργών της στο κόκκινο χαλί. Στο φεστιβάλ των Καννών και τα δύο αποτελούν θέαμα και η ανταπόκριση του κοινού σε αυτά μοιάζει εξίσου έντονη. Σε κάθε περίπτωση, επιλέγοντας αυτό που θέλεις περισσότερο να δεις, μια επίσκεψη στις Κάννες αξίζει όχι μόνο για την κινηματογραφική εμπειρία αλλά και για την συναναστροφή με όλους εκείνους που φτιάχνουν, βλέπουν με κριτικό μάτι και μιλούν για τον κινηματογράφο στον τόπο που φιλοξένησε πολλές από τις σημαντικότερες στιγμές του.
Το σινεμά συντηρείται τόσο από το πάθος των όσων το δημιουργούν όσο και από αυτό των θεατών που το παρακολουθούν πιστά. Αν ανήκεις στη δεύτερη κατηγορία, τότε οι τρεις μέρες στις Κάννες είναι μια ευκαιρία που αξίζει να εκμεταλλευτείς !

Όλγα Τσιρακίδου

The post Το Φεστιβάλ Καννών μέσα από τα μάτια μιας Ελληνίδας επισκέπτριάς του! appeared first on screeneye.gr.

Γράφει ο Ιάκωβος Γωγάκης

Έπεσαν κορμιά στην απονομή των βραβείων του 72ου Φεστιβάλ των  Καννών  όπου η  Κριτική Επιτροπή του Διαγωνιστικού Τμήματος, με προεδρεύοντα  τον Μεξικανό σκηνοθέτη  Αλεχάντρο Ινιαρίτου,  αποφάσισε να αφήσει έξω από το κάδρο της, ταινίες πολύ  σπουδαίων δημιουργών, όπου οι κριτικές ήταν από θετικές μέχρι διθυραμβικές( Αλμοδόβαρ, Μάλικ, Ταραντίνο) και να απονέμει το Χρυσό Φοίνικα σε κοινωνική σάτιρα  από τη Νότια Κορέα, το ” Παράσιτο”( Parasite)  του Μπονγκ Τζουν Χο, ένα έργο που διαπραγματεύεται τις μεγάλες αντιθέσεις φτωχών και πλουσίων στην  Κορέα, μέσα από διάφορα σουρεαλιστικά περιστατικά που συμβαίνουν,  όταν ένας δάσκαλος θα μπει στο σπίτι μιας εύπορης οικογένειας.  Είναι η δεύτερη ταινία από την Ασία που κερδίζει τα τελευταία 2 χρόνια το Χρυσό Φοίνικα,  μετά την περυσινή βράβευση του ” Κλέφτη Καταστημάτων” του Χιροκάζου Κορέ-εντα. Η επιστροφή του Πέδρο Αλμοδόβαρ  στις καλές του στιγμές δεν έπεισε την Επιτροπή. Η  αυτόβιογραφική του   ταινία ” Πόνος και Δόξα” δεν του χάρισε τον πρώτο Χρυσό Φοίνικα της καριέρας του κι έμεινε ο αείμνηστος Λουί Μπουνιουέλ με τη “Βιριδιάνα” του 1961, ως ο τελευταίος Ισπανός σκηνοθέτης που κέρδισε το κορυφαίο βραβείο. Αντιθέτως, ο Αντόνιο Μπαντέρας, ως το alter-ego του Αλμοδόβαρ, έφυγε με το βραβείο ανδρικής ερμηνείας. Το δεύτερο βραβείο καλύτερης ταινίας ,δόθηκε στην ταινία “Ατλαντίδα” της Ματί Ντιόπ από τη Σενεγάλη, η οποία ήταν η πρώτη μαύρη σκηνοθέτιδα που βρέθηκε να διαγωνίζεται για το Χρυσό Φοίνικα, στα 72 χρόνια του θεσμού. Πρόκειται για ένα φουτουριστικό δράμα στην άκρη του Ατλαντικού και στην ιστορία ενός ζευγαριού, όπου ο άνδρας  διά  θαλάσσης, θα αναζητήσει ένα καλύτερο αύριο.

Βραβεύτηκε με Χρυσό Φοίνικα για την καλύτερη Μικρού Μήκους ταινία ο Έλληνας Βασίλης Κεκάτος για το έργο ”Απόσταση Ανάμεσα στον Ουρανό κι Εμάς.

Palme d’Or: “Parasite,” Bong Joon-ho

Grand Prix: “Atlantics,” Mati Diop

Jury Prize (tie): “Les Misérables” (Ladj Ly) and “Bacurau” (Kleber Mendonça Filho, Juliano Dornelles)

Best Actress: Emily Beecham, “Little Joe”

Best Actor: Antonio Banderas, “Pain & Glory”

Best Director: Jean-Pierre & Luc Dardenne, “The Young Ahmed”

Best Screenplay: “Portrait of a Lady on Fire,” Céline Sciamma

Special Mention of the Jury: “It Must Be Heaven,” Elia Suleiman

Camera d’Or: “Our Mothers,” César Díaz

Short Film Palme d’Or: “The Distance Between Us And The Sky,” Vasilis Kekatos

Special Mention of the Jury: “Monstruo Dios,” Agustina San

Queer Palm (Feature): “Portrait of a Lady on Fire,” Céline Sciamma

Queer Palm (Short): “The Distance Between Us And The Sky,” Vasilis Kekatos

The post Ένα διασκεδαστικό συνάμα και καυστικό ” Παράσιτο” μάγεψε τον Ινιαρίτου. Ελληνικός Χρυσός Φοίνικας στις μικρού μήκους appeared first on screeneye.gr.

Κριτική από Κάννες Ιάκωβος Γωγάκης

Ο 75 χρόνος Τέρενς Μάλικ αποτελεί  μεγάλο κεφάλαιο  της 7ης τέχνης. Με τις πρώτες του ταινίες τη δεκαετία του ’70, καθόρισε και καθιέρωσε ένα νέο είδος στο Αμερικανικό σινεμά, το οποίο αποτύπωνε τις αντιλήψεις των ανθρώπων στις μικρές κωμοπόλεις. Αδιέξοδα. ταμπού, ψυχικές παθήσεις, πατρική κυριαρχία αλλά και βία κυριάρχησαν στο “Badlands” και στις ” Ημέρες Ευτυχίας”. Κυριάρχησαν επίσης οι υπέροχες εικόνες της φύσης.  Αργότερα δημιούργησε ένα αντιπολεμικό έπος τη “Λεπτή Κόκκινη Γραμμή” και κάπου εκεί , κάνει  μία μεγάλη παύση, για να αφοσιωθεί στα πανεπιστημιακά του καθήκοντα, ως καθηγητής Φιλοσοφίας στο Χάρβαρντ.

Η επανεμφάνιση του το ” 2011″ με το ” Δέντρο της Ζωής”( παραγωγός ήταν ο Μπραντ Πιτ), μπορεί να του χάρισε το Χρυσό Φοίνικα των Καννών, μπορεί να δημιούργησε ένα εικαστικό υπερθέαμα, αλλά η έλλειψη σεναρίου και η περίπλοκη οπτική του αφήγηση, χωρίς αρχή, μέση και τέλος,  δεν έδωσαν καμία υπόσταση σε αυτό που ήθελε να τονίσει,  ξανά για την πατριαρχία, για τη γυναικίσια υποταγή και τι νόημα δίνει ο ίδιος στην οικογένεια.

Ακολούθησαν  2-3 ακόμα ταινίες του , όπου κάποιες ήταν επίσης χωρίς σεναριακή δομή, μεταφέροντας τη Φαινομενολογία του Πνεύματος του Χέγκελ στη μεγάλη οθόνη, ομολογουμένως, αποτυγχάνοντας οικτρά.

Με το νέο του έργο ” The Hidden Life”( Κρυμμένη Ζωή) ο Μάλικ αποφασίζει να στηριχθεί σε κάπως πιο στιβαρό σενάριο( πρόκειται για αληθινή ιστορία) και δημιουργεί μια ταινία δομημένη,  με αρχή, μέση και τέλος, όπου κυρίαρχο στοιχείο της είναι και πάλι η φύση, η οικογένεια, αλλά και η ανθρώπινη ηθική. Το δίλημμα του κεντρικού Αυστριακού ήρωα είναι δίλημμα ζωής ή θανάτου. Να αγωνιστεί για τους Ναζί,  καταπνίγοντας τις  αντι-ναζιστικές του πεποιθήσεις ή να γίνει αντιρρησίας και να αρνηθεί να τους υπηρετήσει,  θέτοντας σε κίνδυνο τη δική του ζωή και τη ζωή της γυναίκας του και των δύο μικρών παιδιών του; Αποφασίζει να μην υποταχθεί. Οδηγείται από το πεδινό του χωριό στην Αυστρία, στις φυλακές Τέγκελ στο Βερολίνο για να δικαστεί. Ο δικαστής ερμηνεύεται από τον κορυφαίο Μπρούνο Γκανζ( στον τελευταίο του ρόλο προτού πεθάνει), έχοντας πιθανότατα κι ο ίδιος ο δικαστής,  παρόμοια διλήμματα αλλά λαμβάνοντας διαφορετικές αποφάσεις, από το τραγικό πρόσωπο της ιστορίας.

Ο Μάλικ χωρίζει την ταινία-άτυπα- σε τρία μέρη, όπου η “πλοκή” συνδέεται και με αφηγήσεις του αντιρρησία συνείδησης.  Από την  περίοδο των μεγάλων διλημμάτων, στη περίοδο της φυλακής και της μετέπειτα εξέλιξης της ιστορίας.

Παρότι εδώ υπάρχει σενάριο, το σενάριο δεν δικαιολογεί μια ταινία δύο ωρών και 43 λεπτών. Τα γυρίσματα έγιναν και σε στούντιο στο Βερολίνο κι επέλεξε -αδόκιμα πιστεύουμε- η ομιλούσα γλώσσα να είναι τα αγγλικά. Η εξέλιξη του πρώτου μέρους διαρκεί μία ώρα, χωρίς ο Μάλικ να το εμπλουτίζει με πολυποίκιλα δρώμενα ή με σκηνική δράση που να δικαιολογεί την αργόσυρτη εξέλιξη. Δίνει αξία- κι εμείς τον επικροτούμε για αυτό- στην αγάπη των ερωτικών συντρόφων, στην πεμπτουσία της οικογενειακής συνύπαρξης, μακριά από το βιομηχανοποιημένο αστικό περιβάλλον της πόλης. Το ίδιο πράττει και στο τρίτο μέρος, ενώ στο δεύτερο,  καταπιάνεται με την προσπάθεια εκφοβισμού μέσα στις φυλακές, εξευτελισμού κι αλλοίωσης την συνείδησης των πολιτικών κρατουμένων. Το επιστέγασμα, είναι η συνάντηση του Φραντζ με τον δικαστή, μόνοι στην αίθουσα του δικαστηρίου,  στην πιο ενδιαφέρουσα σκηνή της ταινίας.

Για τον Μάλικ,  ο κινηματογράφος είναι πέρα από κάθε άλλο…εικόνα. Παραμένει ένας μοναδικός μαιτρ των μη στατικών πλάνων, της υπεροχής πλανοθεσίας, βάζοντας στα πλάνα του το πράσινο της φύσης( έχει  και οικολογικά μηνύματα το έργο) και μιας ρομαντικής άποψης για το πως ορίζεται η οικογένεια,  όπου  το “Δέντρο της Ζωής” το βλέπουμε ξανά και κυριολεκτικά και μεταφορικά.  Ισότητα κι  αλληλόαγάπη= ευτυχία.  Είναι και μια ταινία για όσους δεν συμβιβάζονται, δεν πάνε με το ρεύμα και το κόστος που καλούνται να πληρώσουν,  κι ο Μάλικ αυτούς τους ανθρώπους  τους υπερασπίζεται μέχρι τέλους.

Η ταινία του όμως, εξαντλείται θεματολογικά γρήγορα κι ο Μάλικ, κάνοντας την σχεδόν 3ώρη,  υποκύπτει στον πειρασμό της αυτοπροβολής. Επιλέγει την αυτοπροβολή  από το να ενώσει τις εικόνες, τις ιστορίες και τους συμβολισμούς στο πλαίσιο μιας διάρκειας επί παραδείγματι 90 λεπτών.

The post Ο Τέρενς Μάλικ υμνεί τους ασυμβίβαστους του κόσμου αλλά υποκύπτει στον πειρασμό της αυτοπροβολής appeared first on screeneye.gr.

Κριτική από Κάννες Ιάκωβος Γωγάκης

Ο Κουεντίν Ταραντίνο, έκανε την έκπληξη και εμφανίστηκε στις Κάννες νωρίτερα από την προβλεπόμενη ημερομηνία, όπου θα κάνει πρεμιέρα η νέα του ταινία. Πήγε να δει ένα κινέζικο ουέστερν που διεκδικεί επίσης το Χρυσό Φοίνικα. Έκανε ίσως λάθος επιλογή, γιατί μια ρουμάνικη ταινία που προβλήθηκε λίγες ώρες αργότερα, σίγουρα θα τον είχε εκπλήξει ευχάριστα.

Είναι το The Whistlers ( Τα Σφυρίγματα) του γνωστού Ρουμάνου σκηνοθέτη Κορνέλιου Πορουμπόιου. Είναι ένας αγαπημένος σκηνοθέτης και του ελληνικού κοινού, όταν το 2010 είχαμε  αγκαλιάσει το βραβευμένο  του έργο  “ Αστυνομική Ταυτότητα”.

Ναι, είναι η ταινία με τον κεντρικό ήρωα να τρώει ρύζι on camera για περίπου δέκα λεπτά, ταυτόχρονα όμως ο σκηνοθέτης καταθέτει το 2010,   τις  πικρές αλήθειες,  για την μετά- κομμουνιστική Ρουμανία.

Τα ” Σφυρίγματα” , μπορούν να χαρακτηριστούν κι  ως ένα σύγχρονο νουάρ, αλλά ταυτόχρονα είναι και μια  μαύρη κωμωδία.

Χωρίζεται σε κεφάλαια, όπου όλα τα κεφάλαια έχουν ονόματα ή αντικατοπτρίζουν τις προσωπικές σχέσεις, όπως για παράδειγμα το κεφάλαιο με τίτλο “ η μαμά”. Στο έργο, υπάρχει ένας αστυνομικός ο οποίος δεν τα πάει καλά με τους ηθικούς κώδικες, υπάρχει κλασικά και  μια femme fatal αλλά και μια προϊστάμενη του τμήματος ναρκωτικών,  που έχει βάλει στόχο, να παγιδεύσει το κύκλωμα.

Ο “βρώμικος” αστυνομικός,  θα φτάσει στο νησί “Λα Γκομέρα” που ανήκει διοικητικά στην επαρχία της Τενερίφης. Οι  κώδικες επικοινωνίας της μαφίας,  γίνονται με σφυρίγματα, αντικαθιστώντας τα σφυρίγματα… τις λέξεις.

Ο Ρουμάνος σκηνοθέτης, δεν δείχνει καμία διάθεση να αφήσει στο απυρόβλητο την εκτεταμένη διαφθορά που επικρατεί και στη χώρα του-πάντα με μπόλικες πινελιές χιούμορ- και επιλέγει τους συμβολισμούς του, να τους εμφανίσει, χρησιμοποιώντας   διάφορα πρόσωπα,  κεντρικά ή μη, τα οποία αντιπροσωπεύουν μια πτυχή της ρουμάνικης κοινωνίας. Ο επιβλητικός χαρακτήρας επί παραδείγματι των μανάδων συνδέεται με μια άλλη ρουμάνικη ταινία,  την “ Οικογενειακή Υπόθεση” του 2013.

Η μουσική που επιλέγει ο Πορουμπόιου, είναι ιδανική για ραδιοφωνική εκπομπή-ακόμα κι όταν ακούμε Στράους, αλλά δείχνει εντελώς ξένη με τη ροή της ιστορίας.

Είναι μια ταινία με μπόλικες δόσεις τρέλας  και μιας πρωτοτυπίας  για το είδος των γκανγκστερικών ευρωπαϊκών ταινιών, αλλά το σενάριο,  δεν μας εξιτάρει σε όλα του τα στάδια, ούτε η γκροτέσκο φόρμα του, μας έπεισε πλήρως. Αναγνωρίζουμε όμως  τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του έργου και την ιδιαίτερη στόφα των βαλκάνιων πρωταγωνιστών και ίσως ο Ρουμάνος σκηνοθέτης,  να φύγει με ένα ακόμα βραβείο από τις Κάννες.

The post Τα ” Σφυρίγματα” του Πορουμπόιου είναι έξυπνα είναι και συμβολικά…είναι και λίγο φάλτσα! appeared first on screeneye.gr.

Κριτική από Φεστιβάλ Καννών Ιάκωβος Γωγάκης

Χαρακτηρίζεται κι ως ο πρεσβευτής του ισπανικού σινεμά στο εξωτερικό αλλά κι ο πρεσβευτής των “στιγματισμένων” του κόσμου τούτου Των ομοφυλόφιλων, των τρανσέξουαλ, των άρρωστων στη ψυχή και στο σώμα.

Ο Πέδρο Αλμοδόβαρ, εμφανίστηκε στο 72ο Φεστιβάλ Καννών, ούτε ως Πρόεδρος Επιτροπής( όπως είχε την τιμή να προεδρεύει πέρυσι του Διαγωνιστικού Τμήματος), ούτε για να προκαλέσει -χωρίς λόγο- με μια αδιάφορη ταινία. Πήγε με μια αυτοβιογραφική και δουλεμένη ταινία   για να διεκδικήσει τον 1ο Χρυσό Φοίνικα της καριέρας του, το μοναδικό μεγάλο τρόπαιο του σινεμά, το οποίο δεν έχει κερδίσει, παρά τις προηγούμενες πέντε συμμετοχές του.

Μεγάλη μερίδα των κριτικών αντιμετωπίζει το “ Pain& Glory” σχεδόν διθυραμβικά, θεωρώντας το, ως το πιο  προσωπικό και συνάμα το πιο άρτιο έργο – της τελευταίας 20ετίας-,  του  70 χρόνου δημιουργού.

Θα συμφωνήσουμε με το πρώτο, (είναι το πιο προσωπικό του έργο), δεν θα συμμεριστούμε όμως τους διθυράμβους. Εντούτοις στο  Pain &  Glory”   ο Αλμοδόβαρ, αποφεύγει τις σεναριακές υπερβολές, τις απίστευτες συμπτώσεις( όπως τις είδαμε στην πρόσφατη ταινία του, την “ Τζουλιέτα”), αλλά και τις μπερδεμένες αφηγήσεις των ταινιών του της τελευταίας δεκαετίας.

Στο “ Pain &  Glory” έγραψε και το σενάριο, έχοντας κι έναν επιπρόσθετο λόγο να το πράξει,  από τη στιγμή, που το κεντρικό πρόσωπο είναι το alter-ego του. Ο Σαλβαδόρ( αν κάνουμε παζλ το όνομα βγαίνει Αλμοδόβαρ),  είναι ένας ευκατάστατος  αλλά μοναχικός σκηνοθέτης και συγγραφέας. Βρίσκεται στο τέλος της καριέρας του, έχοντας να διαχειριστεί την παρακμή του έργου του, που δεν αρέσει πια.  Έχει πόνους στην πλάτη, ημικρανίες, χρόνιες κρίσεις πανικού και κατάθλιψη. Η αρχική σκηνή με τον Σαλβατόρ να βρίσκεται στο βυθό της πισίνας, είναι εξαιρετική, συμβολίζοντας ταυτόχρονα την προσωπική του παρακμή αλλά   και τον σωματικό του πόνο. Η έναρξη της ταινίας στο σύνολο της ήταν εντυπωσιακή και με το συγκεκριμένο εύρημα( το οποίο μας έφερε στο μυαλό τη “ Νιότη” του Σορεντίνο) αλλά και η αφήγηση του ήρωα που ακολούθησε, στηριζόμενη στις στυλιζαρισμένες εικόνες του Αλμοδόβαρ και στην ορθά υποτονική μουσική του Αλμπερτο Ιγκλέσιας. Αντιθέτως, η συνέχεια στηρίχθηκε πάνω σε ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο. Ο Σαλβαδορ  ξεκινάει τη χρήση  ηρωίνης κι επανασύνδέεται ( για λίγο),   με έναν παλαιό του σύντροφο και  συνεργάτη, που μένει μόνιμα στην Αργεντινή.

Το σημείο του έργου που είχε το μεγαλύτερο ενδιαφέρον, ήταν οι αναμνήσεις του Σαλβαδορ    από την παιδική του ηλικία,  η αγάπη του για τη μάθηση,  τα βιβλία,   σε ένα εντελώς απομονωμένο περιβάλλον, όπου η εξάρτηση με τη μητέρα ήταν καθοριστική( άλλωστε η μητέρα του  αγαπούσε την 7η τέχνη και οι φωτογραφίες των ηθοποιών κοσμούσαν το φτωχικό τους σπίτι). Δεν της έκανε όλα τα χατίρια. Δεν έγινε παπάς, δεν ακολούθησε το δρόμο που αυτή θα ήθελε και βέβαια της έκρυψε το πρώτο παράνομο πλατωνικό σκίρτημα του έρωτα( εδώ το έργο παραπέμπει ξεκάθαρα  στο “Call me by your name” του Γκουαντανίνο). Υπάρχει άλλη μία υπόνοια έμπνευσης από το έργο του Ιταλού σκηνοθέτη.

Ο Αλμοδόβαρ δεν διακατέχεται από αλαζονεία γυρίζοντας το “Pain and Glory”, ούτε όμως κι από μια διάθεση να δημιουργήσει ένα έργο βαθιά υπαρξιακό για το χρόνο που περνά,  για την ωρίμανση των ανθρώπων, μέσα σε ένα πλαίσιο, όπου ο θάνατος έρχεται όλο και πιο κοντά. Στο σινεμά,  υπήρξαν δεκάδες ταινίες που άγγιξαν το θέμα αυτό στην ολότητα του, από τον Φελίνι, τον Μπέργκμαν, μέχρι πρόσφατα κι από τον Σορεντίνο. Το γεγονός αυτό -το τόσο προσωπικό περιορίζει τις δυνατότητες της ταινίας.

Μετέφερε  ο Αλμοδόβαρ το δικό του προσωπικό βίωμα, που ενίοτε γίνεται οικουμενικό, αλλά πρωτίστως δεν γίνεται φιλοσοφικό, αλλά παραμένει προσωπικό – Αλμοδοβαρικό.

Δεν επέλεξε τον Μπαρδέμ όπως φημολογείτο αρχικά, αλλά τον Αντόνιο Μπαντέρας, δίνοντας του την ευκαιρία να υποδυθεί έναν αβανταδόρικο ρόλο, που του ταιριάζει γάντι – τη συγκεκριμένη εποχή –  κι ο Μπαντέρας του το ανταπέδωσε,  με το να διεισδύσει πλήρως στη ψυχοσύνθεση ενός ξεπεσμένου σταρ, που αντιμετωπίζει υπαρξιακά  ζητήματα και θέματα υγείας.

Η  Πενέλοπε Κρουζ,  αυτή τη φορά  είχε έναν μικρό κι  εύκολο ρόλο να διαχειριστεί( έπαιξε τη  μητέρα του μικρού Σαλβατόρ).

Δεν είναι ταινία τόσο ισχυρή όσο το ” Μίλα της” ή η  ” Κακή Εκπαίδευση”, είναι βέβαια μια θετική  επανεμφάνιση του Πέδρο Αλμοδόβαρ.

The post Ο Αλμοδόβαρ επανακάμπτει ( μερικώς) κι αποκαλύπτεται… στο ” Πόνος και Δόξα”. Κριτική appeared first on screeneye.gr.

Η αναίρεση της αρχικής του πρόθεσης, τον έφερε ξανά στη Ριβιέρα, με ένα  κοινωνικό δράμα για τις αδικίες του σύγχρονου κόσμου, το “Εγώ ο Ντάνιελ Μπλέικ”. Η ταινία προβλημάτισε και συγκίνησε, κερδίζοντας και το κορυφαίο βραβείο, το Χρυσό Φοίνικα. Έτσι έγινε ο δεύτερος σκηνοθέτης του θεσμού( μαζί με τους αδερφούς Νταρντέν) που κέρδισε 2 Χρυσούς Φοίνικες( ο πρώτος ήρθε το με το έργο “Ο Άνεμος Χορεύει το Κριθάρι. το 2006).

Μπορούμε μετά βεβαιότητος να ισχυριστούμε πως ο Κεν Λόουτς  διανύει μια δεύτερη εφηβεία- ακόμα και με μπαταρισμένο το ένα του χέρι)  και εξακολουθεί να διαθέτει τρομερή οξυδέρκεια, να μελετάει σε βάθος σύγχρονα κοινωνικά φαινόμενα( όπως  εν πρόκειμένω   είναι οι ευέλικτες εργασιακές σχέσεις και οι συνέπειες τους στον οικογενειακό ιστό). Ο μόνιμος του συνεργάτης, ο σεναριογράφος Πολ Λάβερτι,  βρίσκεται ξανά μαζί του, συμβάλλοντας εξίσου καθοριστικά στην ολοκλήρωση,  άλλης μία πολύ αξιόλογης ταινίας.

Sorry We Missed You είναι ο τίτλος της και η ιστορία διαδραματίζεται στο Νιούκασλ, τη γνωστή πόλη, που δεν είναι μόνο γνωστή για την ποδοσφαιρική της ομάδα αλλά και για τις βιομηχανίες που είχε στο παρελθόν. Θεωρείτο μια   εργατούπολη της Αγγλίας,πλέον όμως, οι  βιομηχανίες έκλεισαν κι όσες έμειναν άλλαξαν τους όρους εργασίας των υπαλλήλων τους, ζητώντας τους να αυτο-ασφαλίζονται( αλλά ουσιαστικά να έχουν οι αόρατοι εργοδότες τον πλήρη έλεγχο της δουλειάς και της ζωής τους).

Ο Ρίκι ανήκει σε αυτή την κατηγορία. Έχασε τη  δουλειά του, που πάνω σε αυτήν στηρίχθηκε για να παντρευτεί  και πάνω σε αυτήν αποφάσισε να κάνει δύο παιδιά και πάνω σε αυτήν τόλμησε να πάρει  δάνειο.

Πλέον μετατρέπεται ο ίδιος σε προϊόν εκμετάλλευσης μιας μεταφορικής εταιρίας, η οποία τον αναγκάζει να χρησιμοποιεί το δικό του βανάκι για τις μεταφορές δεμάτων. Τον εξωθούν στην αυτοασφάλιση τον υποχρεώνουν να υπογράψει οτι θα φέρει ο ίδιος την ευθύνη για κλοπή ή απώλεια των δεμάτων, τον εκβιάζουν να εργάζεται από το πρωί μέχρι αργά το βράδυ για 100 λίρες τη μέρα.

Η γυναίκα του, η Άμπι εργάζεται επίσης μέχρι πολύ αργά,  ως περιφερόμενη νοσοκόμα, από σπίτι σε σπίτι και φροντίζει με μεγάλη αγάπη και αυτοθυσία ηλικιωμένους με  Αλτσχάιμερ και  με κινητικές δυσκολίες.

Ο γιος τους επιδεικνύει παραβατική συμπεριφορά, ενώ το όνειρο του πατέρα, είναι να αποκτήσει ανώτερη μόρφωση, για να διεκδικήσει καλύτερες συνθήκες εργασίας.

Η χιονοστιβάδα των προβλημάτων θα οδηγήσει το ζευγάρι στην μεταξύ τους απομόνωση

Ο Λόουτς,  με ιδιαίτερη  σοφία παρακολουθεί λεπτομερώς τα δύο κεντρικά πρόσωπα στις παράλληλες καθημερινές τους διαδρομές και μοιράζει ισομερώς το χρόνο,  είτε ακολουθώντας τον Ρίκι, είτε την Άμπι. Το εντυπωσιακό με την τακτική του Λόουτς, είναι πως με την  συγκεκριμένη τακτική  εισχωρεί  στον πυρήνα του σύγχρονου προβλήματος. Το ζευγάρι βρίσκεται  διαρκώς σε κίνηση. Είναι  εργάτες και μόνο εργάτες… μάλιστα κακοπληρωμένοι.   Ο ψυχολογικός εκβιασμός που υφίσταται  στο χώρο δουλειάς ο Ρίκι  και το δάνειο που τρέχει, δεν του επιτρέπουν να ασχοληθεί με τα οικογενειακά προβλήματα, τον ατίθασο γιο και να βρει τη γαλήνη. Κι  όπως με κυνικότητα αποκαλύπτει ο προϊστάμενος του,  κι άλλοι υπάλληλοι αντιμετωπίζουν παρόμοια προβλήματα. Η πολιτική της εταιρίας, είναι “ καμία διευκόλυνση”.

Όταν δεν υπάρχει επαγγελματική σταθερότητα,  δεν μπορεί να υπάρξει προσωπική γαλήνη, το απλοϊκό αλλά συνάμα βασικό θέμα της ταινίας.

Ο Λόουτς με τον Λάβερτι  πετυχαίνουν ξανά να κάνουν με ευκρίνεια πολιτικό και κοινωνικό σινεμά παρουσιάζοντας  πρόσωπα της εργατικής τάξης που διαθέτουν στιβαρούς  κώδικες ηθικής και παλεύουν να τους διατηρήσουν… στον καπιταλισμό που πάντα ήταν άδικος -όπως ισχυρίζονται –  και τώρα  έγινε ακόμα πιο άγριος ακόμα πιο  αιμοβόρος και απάνθρωπα κυνικός.

Θα θέλαμε την ταινία, πιο μαζεμένη, ίσως με διάρκεια μέχρι   70 λεπτών. Υπήρξαν στιγμές όπου το μελόδραμα κυριάρχησε-ειδικά σε 2-3 σκηνές προς το τέλος- εάν απέφευγαν να το υπέρ-φορτώσουν με τραγικά γεγονότα, το μήνυμα θα ήταν ακόμα πιο ισχυρό.

Έδωσαν τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην Ντέμπι Χάνιγουντ, την οποία ανακάλυψαν μέσα από το κάστινγκ και ήταν μια πραγματική αποκάλυψη. Αντικατόπτριζε όλα τα χαρακτηριστικά της γυναίκας του σήμερα, που προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα σε όλες τις ανάγκες της καθημερινότητας, αλλά όχι τις δικές της. Εξίσου ισχυρή η παρουσία του Κρις Χίτσεν, αντικατοπτρίζοντας τον Ρίκι, ως το θύμα που δεν έχει καμία διέξοδο.

Ο Κεν Λόουτς στη συνέντευξη τύπου αναφέρθηκε και στα όσα περνούν οι Έλληνες, ως θύματα της νέας τάξης πραγμάτων.

Για μας το έργο είναι ένα σκαλοπάτι πιο κάτω από το ” Εγώ ο Ντάνιελ Μπλέικ”.

The post Ο Κεν Λόουτς διανύει τη δεύτερη του εφηβεία και δεν χαρίζει κάστανα με το αιχμηρό ” Sorry we Missed you”. appeared first on screeneye.gr.

Ανταπόκριση από Φεστιβάλ Καννών Ιάκωβος Γωγάκης
Όταν ο Γιώργος Νταλάρας, αποφάσιζε πριν χρόνια να συνεργαστεί με τον Αντώνη Ρέμο στην Αθηνών Αρένα, είπε ” θέλω να απευθυνθώ σε ένα διαφορετικό κοινό…να διασκεδάσω κι εγώ βρε αδερφέ”. Ήταν μία δήλωση από- ενοχοποίησης για τη συγκεκριμένη συνεργασία, μια συνεργασία γεμάτη μουσικές αντιφάσεις.
Γιατί το αναφέρω; Γιατί η νέα ταινία του Τζιμ Τζάρμους με τίτλο “The Dead Don’t Die” – που άνοιξε την αυλαία της 72ης διοργάνωσης του Φεστιβάλ Καννών- μου έφερε στο μυαλό τη δήλωση του Νταλάρα. Ο διάσημος Αμερικανός σκηνοθέτης και με τις δηλώσεις του στη συνέντευξη τύπου και με όλα όσα συνέβαιναν ή δεν συνέβαιναν στο έργο, άφηνε διαρκώς την αίσθηση της χαλαρότητας, χωρίς πιθανότατα δικές του ενοχές. Είναι γνωστές οι φιλοσοφικές προεκτάσεις των πρώτων του ταινιών, για τους Αμερικανούς που βρίσκονται στην απ ‘έξω ή στην από μέσα, δηλαδή στη φυλακή( Στην Παγίδα του Νόμου) ή τέλος πάντων σε μια χούφτα ταινίες, που μπόρεσαν να τον κατατάξουν σε έναν αντισυμβατικό δημιουργό, της μετά Κασσαβέτη εποχή.
Η πρόσφατη του ταινία “The Dead Don’t Die”( η οποία καταπιάνεται με ζόμπι), δεν συνδέεται με τους βρικόλακες στο ” Μόνο οι εραστές μένουν Ζωντανοί” του 2013, γιατί εκεί τα βαμπίρ είχαν συμβολισμούς, ενώ εδώ τα ζόμπι απολύτως κανέναν.
Τρεις αστυνομικοί μιας μικρής αμερικάνικης πόλης, προσπαθούν να διερευνήσουν περίεργα συμβάντα, τα οποία γίνονται αντιληπτά και από τους ίδιους. Η αλήθεια θα αποκαλυφθεί( θα αργήσει αρκετά γιατί η ιστορία σέρνεται, μέχρι να φτάσουμε στο τι ακριβώς συμβαίνει).Δυο ζόμπι θα βγουν από τους τάφους τους, θα πάνε σε ένα εστιατόριο και θα φάνε τις σάρκες των ιδιοκτητών του. Σιγά-σιγά θα αναστηθούν κι άλλοι, δεκάδες νεκροί, αδέρφια, μανάδες, παιδιά και θα προκαλέσουν πραγματικό τρόμο στην περιοχή.
Οι αστυνομικοί-τους οποίους ερμηνεύουν παλιοί και νέοι συνεργάτες του Τζάρμους-, ο Μπίλ Μάρεϊ , ο Άνταμ Ντράιβερ και η Κλόε Σεβινί, αντιλαμβάνονται, πως μόνο κόβοντας τους το κεφάλι, δεν πρόκειται τα ζόμπι να προκαλέσουν τρόμο και να εμφανιστούν ξανά. Η τυπολάτρης “Σκωτσέζα” συμπολίτισσα τους- η εξαιρετική Τίλντα Σουίντον- θα κλέψει τις εντυπώσεις, αλλά κι ο μελαγχολικός Μπιλ Μάρεϊ δεν πάει πίσω, θυμίζοντάς εδώ την ερμηνεία του στην καλύτερη-ίσως- ταινία του Τζάρμους- τα ” Τσακισμένα Λουλούδια”. Ενώ ο Άνταμ Ντράιβερ, θύμισε το ρόλο του-πάλι ως αστυνομικός-στο αντί-Τραμπ Blackkklansman” που προβλήθηκε πριν από ένα χρόνο στις Κάννες. Ο Τζάρμους θέλησε να προσδώσει στους ανθρώπους της κοινότητας, όμοια περιθωριακά χαρακτηριστικά με την ” Νεμπράσκα” του Αλεξάντερ Πέιν, αλλά ατύχησε, τον φάγανε τα ζόμπι.
Παρατηρήσαμε και κάποιες σκηνοθετικές προβοκατόρικες αυτό-αναφορές, ξεφεύγοντας από το πλαίσιο της ιστόριο- αφήγησης.
Συζήτηση μεταξύ Μάρεϊ και Ντράιβερ.
” Πως γνωρίζεις πως δεν θα έχουμε καλό τέλος;…. διάβασα το σενάριο” …στο έδωσε ο Τζίμ”;
Είναι μόδα την εποχής, η ύπαρξη μικρών “παρεκτροπών” στο πλαίσιο του χαλαρού σουρεαλισμού.

The post Χαλαρότητα, ζόμπι κι ένας Τζάρμους προβοκάτορας! Έναρξη 72ο Φεστιβάλ Καννών appeared first on screeneye.gr.

Γράφει ο Ιάκωβος Γωγάκης

Ανακοινώθηκε σήμερα Πέμπτη 18/4,  το πρόγραμμα του 72ου  Φεστιβάλ Καννών, το οποίο έχει να κάνει με την πολιτική κι όλες τις εκφάνσεις της, όπως ανέφερε ο καλλιτεχνικός διευθυντής του, ο Τιερί Φρεμό. Το πρόγραμμα δεν έκλεισε 100%, γιατί όπως ανέφερε ο Τιερί Φρεμό, περιμένουν κάποιες παραγωγές, να ολοκληρωθούν έστω και την τελευταία στιγμή, για να τις ανακοινώσουν.

Το φεστιβάλ θα διεξαχθεί από τις 14-25 Μαΐου. Πρόεδρος της Κριτικής Επιτροπής του Διαγωνιστικού Τμήματος, θα είναι ο Μεξικανός σκηνοθέτης Αλεχάντρο Γκονζάλες Ινιαρίτου( Birdman, Βαβέλ, 21 Γραμμάρια).

Έλληνα σκηνοθέτη δεν θα συναντήσουμε, μέσα στους 50+  δημιουργούς του προγράμματος, είχαμε την ελπίδα ότι ο Γιάννης Οικονομίδης, θα έδινε την παρουσία του, με την νέα του ταινία ” Η Μπαλάντα της Τρύπιας Καρδιάς”.

Πάντως, η εικόνα που αποκομίσαμε, δεν είναι ιδιαίτερα θετική. Υπάρχουν λίγα μεγάλα ονόματα, μα βετεράνοι του σινεμά και κάποιοι δημιουργοί που συνέχεια τους βλέπουμε στο πρόγραμμα, όπως επί παραδείγματι είναι ο Ξαβιέ Ντολάν. Είναι ξανά λίγες οι Αμερικανικές παραγωγές και η κόντρα των Καννών με τις ιντερνετικές πλατφόρμες, περιορίζει αισθητά  τις επιλογές. Ακόμα και η νέα ταινία του Κουεντίν Ταραντίνο, δεν ανακοινώθηκε, κόντρα στα προγνωστικά. Ήταν δεδομένη η επιστροφή του Ταραντίνο στις Κάννες, δέκα χρόνια μετά τους “Άδοξους Μπάσταρδους”. Η νέα του ταινία αφορά τον κόσμο του Χόλιγουντ (Once Upon a Time in Hollywood) και το καστ του είναι εντυπωσιακό( μεταξύ των πολλών αστέρων βρίσκονται οι Μπραντ Πιτ- Λεονάρντο Ντι Κάπριο).

Ίσως το όνομα που μας ξάφνιασε ευχάριστα, είναι του Παλαιστίνιου σκηνοθέτη Ελία Σουλεϊμάν, που κάνει λίγες ταινίες, ολοκλήρωσε μία πρόσφατα, που θα διαγωνιστεί για το Χρυσό Φοίνικα, to “It Must Be Heaven”.

Όπως είχε γίνει γνωστό προ ημερών, η νέα ταινία του Τζιμ Τζάρμους ( The Dead Don’t die) θα ανοίξει την αυλαία( διαγωνίζεται και για το Χρυσό Φοίνικα), ενώ το πόστερ, απεικονίζει την προσφάτως αποθανούσα σπουδαία σκηνοθέτιδα Ανιές Βαρντά,  από τα γυρίσματα της πρώτης της ταινίας το 1955, να ατενίζει το Παλάτι του Σινεμά στις Κάννες.  Φέτος θα τιμηθεί για τη συνολική του προσφορά στην 7η τέχνη ο Αλέν Ντελόν.

Ο Κέν Λόουτς επιστρέφει θριαμβευτής στις Κάννες, τρία χρόνια  μετά το Χρυσό Φοίνικα , για το έργο ” Εγώ, ο Ντάνιελ Μπλέικ. Ο Βρετανός  σκηνοθέτης, τελικά τα κατάφερε και ολοκλήρωσε στην ώρα της, τη νέα του ταινία το “Sorry We Missed You”.  Σύμφωνα με τις πληροφορίες μας, θα πρόκειται για δραματική ταινία μιας οικογένειας που προσπαθεί να επιβιώσει στο παρόν οικονομικό κλίμα όπου οι περισσότερες δουλειές είναι μικρής διάρκειας και τα έσοδα πολύ περιορισμένα. Η ταινία γυρίζεται στο Νιουκάστλ και αναμένεται να βγει μέσα στο 2019.

Οι αδελφοί Νταρντέν,όπως πάντα,  θα είναι εκεί . Το νέο τους έργο φέρει τον τίτλο “Le jeune Ahmed “και  καταπιάνεται με τις φυλετικές διακρίσεις. Στο επίκεντρό τους, είναι ξανά τα παιδιά. Στις Κάννες εμφανίστηκαν τελευταία φορά, το 2016 με το έργο ” Το Άγνωστο Κορίτσι”.

Ο Πέδρο Αλμοδόβαρ δημιουργεί την 21η του ταινία, το  ”Dolor y Gloria” με πρωταγωνιστές τους  Αντόνιο Μπαντέρας και  Πενέλοπε Κρουζ. Ο διάσημος σκηνοθέτης, ήταν ο περυσινός Πρόεδρος της Κριτικής Επιτροπής. Περισσότερα για την ταινία δείτε εδώ.

Ο Τέρενς Μάλικ, 8 χρόνια μετά ” Το Δέντρο της Ζωής”, θα βρεθεί ξανά στο κόκκινο χαλί με το έργο “A Hidden Life” , για έναν Αυστριακό αντιρρησία συνείδησης, που αρνείται να πολεμήσει στο πλευρό των ναζιστικών στρατευμάτων. Στον κεντρικό ρόλο, βρίσκεται ο Ματίας Σένερτς.

Ο νοτιοκορεάτης μαιτρ Μπονγκ Τζουν Χο, αποδοκιμάστηκε το 2017, όταν η ταινία του με τίτλο “Okja”προβλήθηκε στο δημοσιογραφικό κοινό των Καννών. Ήταν έργο παραγωγής της πλατφόρμας  Netflix και η γαλλική κινηματογραφική βιομηχανία, έχει ξεκινήσει μια μεγάλη μάχη κατά των ιντερνετικών ταινιών. Από το 2017 μέχρι σήμερα οι διοργανωτές του Φεστιβάλ Καννών, απορρίπτουν τις ταινίες που προέρχονται από πλατφόρμες τέτοιου είδους. Όμως, ο Μπονγκ Τζουν Χο, απαλλαγμένος από το Netflix δημιουργεί τώρα, ένα οικογενειακό δράμα, για έναν άνεργο σύζυγο, στη Νότια Κορέα του σήμερα, το “Parasite” και θα βρεθεί το έργο στο διαγωνιστικό τμήμα.

Διαγωνιστικό

Pain and Glory,” Pedro Almodovar
“The Traitor,” Marco Bellocchio
“The Wild Goose Lake,” Diao Yinan
“Parasite,” Bong Joon-ho
“Young Ahmed,” Jean-Pierre Dardenne & Luc Dardenne
“Oh Mercy!,” Arnaud Desplechin
“Atlantique,” Mati Diop
“Matthias and Maxime,” Xavier Dolan
“Little Joe,” Jessica Hausner
“Sorry We Missed You,” Ken Loach
“Les Miserables,” Ladj Ly
“A Hidden Life,” Terrence Malick
“Bacurau,” Kleber Mendonça Filho & Juliano Dornelles
“The Whistlers,” Corneliu Porumboiu
“Frankie,” Ira Sachs
“Portrait of a Lady on Fire,” Céline Sciamma
“It Must Be Heaven,” Elia Suleiman
“Sibyl,” Justine Triet

Εκτός Συναγωνισμού 

Τhe Best Years of Life,” Claude Lelouch
“Rocketman,” Dexter Fletcher
“Too Old to Die Young” (2 Episodes), Nicolas Winding Refn
“Diego Maradona,” Asif Kapadia
“Belle Epoque,” Nicolas Bedos

Special Screenings
“Share,” Pippa Bianco
“For Sama,” Waad Al Kateab & Edward Watts
“Family Romance, LLC,” Werner Herzog
“Tommaso,” Abel Ferrara
“To Be Alive and Know It,” Alain Cavalier

Midnight Screenings
“The Gangster, The Cop, The Devil,” Lee Won-Tae

Ένα Κάποιο Βλέμμα( Εκτός Συναγωνισμού)

Invisible Life,” Karim Aïnouz
“Beanpole,” Kantemir Balagov
“The Swallows of Kabul,” Zabou Breitman & Eléa Gobé Mévellec
“A Brother’s Life,” Monia Chokri
“The Climb,” Michael Covino
“Joan of Arc,” Bruno Dumont
“A Sun That Never Sets,” Olivier Laxe
“Room 212,” Christophe Honoré
“Port Authority,” Danielle Lessovitz
“Papicha,” Mounia Meddour
“Adam,” Maryam Touzani
“Zhuo Ren Mi Mi,” Midi Z
“Liberte,” Albert Serra
“Bull,” Annie Silverstein
“Summer of Changsha,” Zu Feng

Το Screeneye.gr θα καλύψει τη διοργάνωση, είτε με δική μας παρουσία,  είτε σε συνεργασία με φίλους-δημοσιογράφους από  έντυπα του εξωτερικού. 

The post Η παρουσία της νέας ταινίας του Ελία Σουλεϊμάν φωτίζει τις Κάννες. Οι βετεράνοι Πέδρο, Λόουτς, Νταρντέν, Μάλικ …και Ντολάν ξανά στο πρόγραμμα! Όλες οι ταινίες appeared first on screeneye.gr.