Μακριά από συναισθηματισμούς και κλισέ η ταινία καταφέρνει κι ακουμπά τα ουσιώδη, με επίκεντρο μία σχέση, η οποία περνά τα πάνω και τα κάτω της, αλλά καταδεικνύει μία βασική αλήθεια, την ανάγκη για ανθρώπινη επικοινωνία. Αποκάλυψη η ερμηνεία του Τζέισον Σίγκελ
Διαβάστε Περισσότερα...
Έξυπνη, στυλιζαρισμένη, ψηφιακή, γαλλική ταινία για παιδιά κι όχι μόνο, με ιδιόρρυθμο χιούμορ, που θα αρέσει, παρά το γεγονός, πως δεν υπάρχει ούτε ένας διάλογος
Διαβάστε Περισσότερα...
Τι ξεχωρίζουμε στο έργο αυτό.Την εξαιρετικά δοσμένη τρομακτική κι αποκρουστική ατμόσφαιρα, μέσα κι έξω από το Άουσβιτς, τον τρόπο που ο Σαούλ παίζει με τη δική του ζωή, στην κόψη του ξυραφιού…
Διαβάστε Περισσότερα...
Στον πυρήνα αυτής της ταινίας, οι έννοιες αμαρτία, υποσυνείδητο- ασυνείδητο, δικαιοσύνη, λύτρωση και θάνατος, με επίκεντρο τους θρησκευτικούς μέντορες της Καθολικής Εκκλησίας. Ο σκηνοθέτης το “No” Πάμπλο Λαρέν, δεν ξεκαθαρίζει πλήρως το τοπίο, δεν είναι η καλύτερη του ταινία, αλλά πάλι θα βρει τον τρόπο να ερεθίσει και να ξεχωρίσει
Διαβάστε Περισσότερα...
Το θαυμασμό του στο έργο «Birdman» του Αλεχάντρο Ιναρίτου, εκφράζει εμμέσως με τη δικιά του Μαργκερίτ, ο Γάλλος σκηνοθέτης και ηθοποιός, Ξαβιέ Τζιανολί, στη λιγότερο επιτυχημένη ευρωπαϊκή παραλλαγή της οσκαρικής ταινίας του 2014. Το ηθικό δίδαγμα επικαλύπτεται από μια σκηνοθετική ματιά που δίνει υπέρμετρη σημασία στα επουσιώδη
Διαβάστε Περισσότερα...
Σε πρώτο πλάνο, οι παγίδες που κρύβει η για χρόνια συμβίωση ενός ζευγαριού, η υποκρισία της αποκαλούμενης « Τέλειας Οικογένειας», τα φαντάσματα του παρελθόντος, η κατάθλιψη στην τρίτη ηλικία, η υπαρξιακή κρίση. Η σκηνοθετική ματιά του Άντριου Χέι είναι υποδειγματική, διατηρώντας ένα σιωπηλό, υπόγειο ρεύμα της έντασης και της μελαγχολίας
Διαβάστε Περισσότερα...
Ο 28 ετών Τσαϊτάνια Ταμάν, δεν κάνει τίποτα περισσότερο από το να στήσει –σχεδόν εξ’ ολοκλήρου-τη κάμερα του σε μια αίθουσα δικαστηρίου και να τη χρησιμοποιήσει σαν ντοκιμαντέρ, αλλά κι ως κλειδαρότρυπα του νομοθετικού παραλογισμού,υμνώντας τη λογική του δολοφονημένου Γκάντι περί μη βίας, στην σύγχρονη Ινδία.
Διαβάστε Περισσότερα...
Άφθονοι κοινωνικοί συμβολισμοί, ολιγόλογοι και καταπιεσμένοι ήρωες, πινελιές κωμικού πνεύματος, μελαγχολική και υπερρεαλιστική κινηματογράφηση, δηλαδή το αγαπημένο περιβάλλον του Γιώργου Λάνθιμου, ξεδιπλώνεται ξανά, προσπερνώντας το έντονο ελληνικό στοιχείο των προηγούμενων ταινιών του, εκμεταλλευόμενος το υψηλών προδιαγραφών καστ, που λειτούργησε καταλυτικά, στην ήπια προσγείωση της ταινίας, στα άνισα τελευταία, 35 λεπτά της
Διαβάστε Περισσότερα...
Το μεγαλείο αυτής της τραγικής κωμωδίας, καθ’ολη τη διάρκεια του έργου, είναι η ευφυής κινηματογραφική στάση του Όστλουντ, να παρατηρεί –σαν ντοκιμαντέρ-χωρίς άμεσα να κρίνει, όμως η ουδέτερη του στάση, γίνεται σκόπιμα μια πλάνη, σαρκάζοντας επί παραδείγματι τις εθιμοτυπίες, την έννοια της ομάδας και πως αυτή διαλύεται από τον καταπιεστικό ρόλο κάποιου που το παίζει αρχηγός, το πολύ μπλα μπλα και το τι κρύβεται πίσω από τις πολλές λέξεις
Διαβάστε Περισσότερα...
Μέσα από τη μοναδική ματιά του σκηνοθέτη της ” Τέλειας Ομορφιάς” Πάολο Σορεντίνο, ο θεατής θα γελάσει, θα συγκινηθεί, θα νιώσει άβολα, θα παρασυρθεί από τις εικόνες και θα αφουγκραστεί τα ηχητικά τοπία που διαμορφώνονται τόσο από τον εξωτερικό και τον εσωτερικό κόσμο των χαρακτήρων. Ο Μαικλ Κέιν κι ο Χάρβει Καιτέλ εκπληρώνουν το γλυκόπικρο του χρόνου ερμηνευτικά. Κι ο Σορεντίνο ανυψώνει, χρησιμοποιώντας εικόνα αλλά και ήχο, αγκαλιάζοντας το χώρο και το χρόνο, την ύλη και το πνεύμα.
Διαβάστε Περισσότερα...