Ο Μούντισον πλάθει έναν νεανικό κόσμο, όχι ευρέως αποδεκτό από το σύστημα και διανθισμένο με μια γλυκόπικρη αίσθηση λεπτών διακυμάνσεων , αποφεύγοντας το μελό.Χαρακτηριστική είναι η σχέση που διαλέγει ο σκηνοθέτης να αποτυπώσει μεταξύ γονέων και εφήβων.Η ταινία τελικά θα συνθέσει μέσα από τις σκηνές της ένα παγκόσμιο, διαχρονικό μήνυμα: τον σεβασμό στην διαφορετικότητα του άλλου
Διαβάστε Περισσότερα...
Το εκπληκτικό με αυτή την ταινία, είναι ότι σχεδόν όλοι οι χαρακτήρες μπορούν να χαρακτηριστούν θύματα και θύτες. Για μια ακόμη φορά οι Νταρντέν μας υπενθυμίζουν τη θεωρία του Ρουσώ, ότι δηλαδή ο άνθρωπος γεννιέται καλός και η προσωρινή αλλοίωση του οφείλεται στα ερεθίσματα της κοινωνίας, με τις πιέσεις και τους ψυχολογικούς εκβιασμούς, κάποιους να τους αλλοιώνουν και κάποιους άλλους απλά να μην τους αγγίζουν
Διαβάστε Περισσότερα...
Υπό το βάρος της δυνατής ανθρώπινης ιστορίας των δύο γυναικών να ρίχνει τη σκιά της σε κάθε σκηνή, η Ida” αποτελεί έργο άξιο προσοχής και αντιπροσωπεύει απόλυτα τη μεγάλη σχολή του Πολωνικού σινεμά. Ο σκηνοθέτης αποφεύγει τον εύκολο δρόμο της απλής αστυνομικής αφήγησης, και πετυχαίνει να δημιουργήσει ένα ψυχολογικό υπόβαθρο εσωτερικών εντάσεων, που φανερώνουν τις αντιθέσεις και τις συγκρούσεις των δύο χαρακτήρων, σε έναν κόσμο του ’60 κατεστραμμένο από τον φασισμό
Διαβάστε Περισσότερα...
Ο Στίβεν Ντάλντρι κάνει πολύ καλά αυτό που γνωρίζει: αντλεί έμπνευση από την εφηβική ενέργεια (οι τρεις μικροί πρωταγωνιστές είναι οι κυρίαρχοι του υποκριτικού παιχνιδιού) και αποφεύγει να καταφύγει σε ένα ενοχλητικό όσο και ανούσιο διδακτισμό. Ο διευθυντής φωτογραφίας αποτυπώνει το ζόφο του σύγχρονου Ρίο δίχως η ταινία να καταλήγει μια απλή συρραφή καλοστημένων πλάνων. Στα πρώτα δέκα λεπτά της ταινίας έχουμε ήδη γνωρίσει όλα όσα χρειαζόμαστε για τους βασικούς πρωταγωνιστές του μύθου
Διαβάστε Περισσότερα...
Ο Ντέιβιντ Ντόμπκιν αναπλάθει τις γνώριμες δικαστικές ιστορίες και τους στερεοτυπικούς κώδικες του είδους, στη βάση ενός ρεαλιστικού οικογενειακού δράματος, και θα το φωτίσει επιτυχημένα, με κορύφωση την ηθική πάλη των δύο ηρώων, οδηγούμενοι σταδιακά στην λύτρωση.Οσκαρική ερμηνεία από τον ζωντανό θρύλο, τον 83χρόνο Ρόμπερτ Ντιβάλ
Διαβάστε Περισσότερα...
Έργο-ράπισμα για τις βιαιότητες του Βρετανικού στρατού, του IRA και των βορειοϊρλανδών. Ο πρωτοεμφανιζόμενος Γάλλος σκηνοθέτης Γιαν Ντεμάνζ αποκαθηλώνει τα μεγάλα ιδεώδη όταν αυτά καπηλεύονται από ηγέτες κατώτερους των περιστάσεων που δρουν με όρους παρακράτους και με μεθόδους μαφίας. Ηθοποιός με μεγάλα υποκριτικά χαρίσματα ο Τζακ Ο’ Κόνελ
Διαβάστε Περισσότερα...
Το συμπέρασμα συνοψίζεται στην ανεκτίμητη αξία του να παραμείνει κανείς ακέραιος και αξιοπρεπής, σε έναν σύγχρονο κόσμο παραδομένο στο χρήμα και στην απληστία της ψυχής.Η οπτική του Πάολο Βίρτζι μοιάζει με του Πάολο Σορεντίνο στην « Τέλεια Ομορφιά» παρακολουθεί τον ηθικό ξεπεσμό της ιταλικής κοινωνίας, αλλά δεν τον κρίνει. Βασικό πρόβλημα η τηλεοπτική του φόρμα
Διαβάστε Περισσότερα...
Από την αρχή της ταινίας ο σκηνοθέτης εισάγει τον θεατή στον κόσμο της ηρωίδας και εύστοχα αντιπαραθέτει στην απώλεια της όρασης ένα πλούσιο οπτικουακουστικό τοπίο. Δείχνει έτσι, πως όσο κάποιος τυφλώνεται με τις ανασφάλειες που ακολουθούν, μπορεί να ανοίξει τα μάτια του σε φαντασιακά πεδία
Διαβάστε Περισσότερα...
Ο Φιλίπ Φαλαρντό αποφεύγει τη ροπή προς το εύκολο δραματουργικό μελό και παρουσιάζει επιτυχημένα τις αμφιταλαντεύσεις των ηρώων του. Η προσπάθεια να παραμείνουν ατσαλάκωτα τα 20χρόνα παιδιά από το Σουδάν θα ρίξουν τον σκηνοθέτη στη παγίδα της υπερβολής
Διαβάστε Περισσότερα...
Το βάρος πέφτει στον ψυχή τε και σώματι τραυματισμένο μας ήρωα και στην σεναριακή πρωτοτυπία της γνωριμίας πατέρα και γιου, μέσα στο νοσηρό περιβάλλον, ενός δεσμωτηρίου. Σινεμά σύγχρονο που ξεφεύγει από το γνώριμο ύφος της βρετανικής παράδοσης. Πλούσια η υποκριτική γκάμα του Τζακ Ο’ Κόνελ
Διαβάστε Περισσότερα...