Κριτική από το In-Edit Θεσσαλονίκης Δέσποινα-Ηλέκτρα Βούλγαρη

Ένα από τα πιο σημαντικά τραγούδια του 20ου αιώνα, ένας από τους πιο επιδραστικούς δίσκους της σύγχρονης μουσικής, ένας από τους πιο εμβληματικούς τραγουδοποιούς της μουσικής ιστορίας είναι το κατάλληλο υλικό για ένα κλασικό μουσικό ντοκιμαντέρ, που καταγράφει και συγκινεί.

Το “Above Us Only Sky” του Michael Epstein αναμειγνύει πλούσιο αρχειακό υλικό του 1971 με σύγχρονες συνεντεύξεις των πρωταγωνιστών για τη σύνθεση του “Imagine” ως τραγουδιού και του ομώνυμου δίσκου.

Η κάμερα ακολουθεί τον John Lennon και τη Yoko Ono στο σπίτι τους και στούντιο στην αγγλική εξοχή, έξω από το Λονδίνο, αποκαλύπτοντας το βάθος της δημιουργικής τους σχέσης και τον καθοριστικό καλλιτεχνικό ρόλο της Ono στο εμβληματικό “Imagine”. Δανείζεται λέξεις από το βιβλίο της Ono, ντύνει με εικόνες της το εξώφυλλο του δίσκου, συμμετέχει σε διαδηλώσεις υπέρ της ειρήνης μαζί της. Πέρα όμως από τη συμβολή της Ono στο καλλιτεχνικό έργο του Lennon, γίνεται φανερό μέσα από το ντοκιμαντέρ σε ποιο σημείο μετά τη διάλυση των Beatles βρίσκεται το πρώην Σκαθάρι μουσικά, πολιτικά, προσωπικά.

Ενώ η προσωπικότητα του Lennon και ο αντίκτυπος της σχέσης του με την Ono σκιαγραφείται ξεκάθαρα, ελάχιστα μαθαίνουμε για την πλευρά της ίδιας, μίας ιδιαίτερης καλλιτεχνικής περσόνας, που ήταν γνωστή σε έναν πολύ κλειστό κύκλο κι έγινε παγκοσμίως γνωστή για τον Lennon και τη σχέση τους. Πέρα από την παιδική της ηλικία στην Ιαπωνία και κάποιες πτυχές της εννοιολογικής τέχνης με την οποία καταπιανόταν κι η οποία επηρέασε τον Lennon, τα υπόλοιπα γύρω από την εικόνα της παραμένουν μυστήριο.

Με ελάχιστες αναδρομές στο παρελθόν και με μόνο την παρουσία του George Harrison ως μουσικού στην παραγωγή του δίσκου να θυμίζει τους Beatles, με φόντο το κίνημα υπέρ της ειρήνης που απασχολούσε την πολιτική επικαιρότητα της εποχής, το “Above Us Only Sky” δίνει μία γεύση του πολιτικού κλίματος της δεκαετίας των ‘70s, αλλά και της δημιουργίας ενός δίσκου ως δημιουργική, καλλιτεχνική διαδικασία. Η ταινία είναι μία μοναδική ευκαιρία να κρυφοκοιτάξουμε στα παρασκήνια της μουσικής ιστορίας, δικαιώνοντας έτσι το σύνθημα του In- Edit Music Film Festival: “μουσική από τα παρασκήνια, μουσική για τα μάτια”.

The post Η σχέση του Λένον και της Γιόκο Ονο δεν ήταν μόνο θυελλώδης. Ήταν και δημιουργική. Το Above Us Only Sky εξερευνά το εμβληματικό ” Imagine” appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Δέσποινα-Ηλέκτρα Βούλγαρη

Ο τελικός του Γουίμπλεντον του 1980 θεωρείται από τα πιο σημαντικά αθλητικά γεγονότα του 20ου αιώνα. Στην ιστορία του τένις η ένταση, η ποιότητα και η διάρκειά του, μπορεί μόνο να συγκριθεί με τον αντίστοιχο τελικό του 2008 μεταξύ του Ρότζερ Φέντερερ και του Ραφαέλ Ναδάλ. Το “Borg vs McEnroe” με αφορμή μία σπουδαία αθλητική στιγμή προσπαθεί να ρίξει φως σε δύο σημαντικές προσωπικότητες, που μπορεί να υπήρξαν μεγάλοι αντίπαλοι και εκ διαμέτρου αντίθετοι σαν τενίστες και σαν περσόνες, αλλά προφανώς τους ένωναν περισσότερα, όπως απέδειξε και η μακρόχρονη φιλία τους εκτός γηπέδων.

Το 1980 ο Σουηδός Borg θεωρείται ο βασιλιάς του αθλήματος, καθώς έχει κερδίσει τέσσερα διαδοχικά κύπελλα του πιο γνωστού και παλαιότερου τουρνουά τένις και ετοιμάζεται να διεκδικήσει το πέμπτο. Στον τελικό θα αντιμετωπίσει το νέο ταλέντο του αθλήματος, τον Αμερικανό McEnroe, που στα 21 του χρόνια με την τεχνική και το πάθος, ήταν ο μόνος αντίπαλος, ικανός να ανακόψει τη θριαμβευτική πορεία του Σουηδού πρωταθλητή.

Ο Δανός σκηνοθέτης Γιάνους Μετζ (“γνωστός για το πολυβραβευμένο “Armadillo”) καταφέρνει να αποφύγει την ντοκιμαντερίστικη καταγραφή ενός μεγάλου αθλητικού γεγονότος και οδηγεί τον θεατή στον τελικό, σκιαγραφώντας τις προσωπικότητες, αλλά και το κλίμα της εποχής κατά την προετοιμασία του μεγάλου τελικού. Το τένις εξάλλου εκείνη την εποχή απολάμβανε την αντίστοιχη σημερινή αποδοχή και δημοφιλία του ποδοσφαίρου και μονοπωλούσε το ενδιαφέρον κοινού και Μ.Μ.Ε.

Στωικός, ήρεμος, σαν καλοκουρδισμένη μηχανή, ο Borg, από τη μία πλευρά έρχεται σε αντίθεση με τον ευέξαπτο, παρορμητικό και θρασύ McEnroe. Με φλάσμπακ στην παιδική ηλικία των δύο πρωταγωνιστών, αλλά πάντα με έμφαση στον Borg, αναδεικνύονται δύο ιδιαίτεροι χαρακτήρες, που σαν χαρισματικά παιδιά, δέχτηκαν πίεση, αντιδρώντας με διαφορετικό τρόπο στις ανάγκες του πρωταθλητισμού. Ο σχεδόν ρομποτικός Σουηδός, που κατευνάζει το πάθος του, ακολουθώντας συγκεκριμένες κινήσεις πριν τον αγώνα, πιστός σε προλήψεις και ο παθιασμένος Αμερικανός, που δεν διστάζει να τα βάλει με διαιτητές και δημοσιογράφους, δίνοντας μία εικόνα αθλητή, που μόνο συνηθισμένη δεν είναι για τενίστα τέτοιου επιπέδου.

Με κοφτό ρυθμό κι ένταση η ταινία κορυφώνεται με την αναπαράσταση του θρυλικού τελικού, η οποία κρατά αμείωτη την αγωνία και συγκινεί, σαν να μην ξέρει κανείς την έκβασή του. Οι ερμηνείες των δύον ηθοποιών (Σάια ΛαΜπέφ Σβέριρ Γκούναρσον) κάνουν τη διαφορά με τον Σουηδό Σβέριρ Γκούναρσον να αποδίδει το ψυχρό και ατάραχο Borg υποδειγματικά, ενώ και ο αμφιλεγόμενος Σάια ΛαΜπέφ ανταποκρίνεται εξίσου χαρισματικά, σε  ένα ρόλο κομμένο στα μέτρα του.

Μακριά από το είδος της  κινηματογραφικής αθλητικής βιογραφίας, η ταινία ξεχωρίζει όχι τόσο σαν σπουδή χαρακτήρων, αλλά σαν μία ενδιαφέρουσα  ματιά, έχοντας  ένταση και ρυθμό, αναδεικνύοντας την ανθρώπινη πλευρά του πρωταθλητισμού. Όλα αυτά τα υλικά που χρειάζονται, για να είναι κανείς πρωταθλητής, αποδεικνύοντας εν τέλει  ότι κανείς δεν φτάνει τυχαία και χωρίς κόστος στο πάνθεον της δόξας.

“Borg vs McEnroe: Όλα για τη Δόξα” τον Αύγουστο στους κινηματογράφους σε διανομή Rosebud/Seven

The post Borg vs McEnroe: Όλα για τη Δόξα appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Δέσποινα-Ηλέκτρα Βούλγαρη

Στα 89 της χρόνια η Ανιές Βαρντά συνεργάζεται με τον διεθνώς αναγνωρισμένο φωτογράφο και εικαστικό JR στο “Πρόσωπα και Ιστορίες”, ένα φωτογραφικό πρότζεκτ- οδοιπορικό στα χωριά της Γαλλίας και παραδίδει ένα ποίημα για τη βαθιά σχέση του ανθρώπου με τον τόπο, τη μνήμη και τη φιλία. Ταξιδεύοντας με το κινητό φωτογραφικό θάλαμο του JR, οι δύο σκηνοθέτες επισκέπτονται χωριά της Γαλλίας, συναντούν απλούς ανθρώπους, βγάζουν τη φωτογραφία τους και τις μετατρέπουν σε γιγάντιες αφίσες. Η ιστορία μίας μοναδικής κατοίκου ενός έρημου δρόμου, που αρνείται πεισματικά να τον εγκαταλείψει, ανθρακωρύχων στη Βόρεια Γαλλία, της καθημερινότητας ενός αγρότη στο τρακτέρ του, των κινηματογραφόφιλων εργαζομένων ενός εργοστασίου γίνονται στα χέρια των δημιουργών αφορμή για εικόνες και συγκεκριμένα για αφίσες- πορτρέτα στα πιο απίθανα μέρη, στους τοίχους ενός εγκαταλελειμμένου χωριού, στην πρόσοψη ενός αχυρώνα, στα κοντέινερ στο λιμάνι της Χάβρης.

Ταινία δρόμου, ιδιότυπη κωμωδία, αυτοβιογραφία, όλα συνυφαίνονται στο “Πρόσωπα και Ιστορίες” και καταλήγουν σε αυτό που κάνει ξεχωριστό το θαυμαστό κόσμο της Ανιές Βαρντά. Ανασύρει προσωπικές αναμνήσεις από το παρελθόν, χτίζει φιλία με το συν-δημιουργό της στο παρόν, στοχάζεται πάντα γύρω από την εικόνα, τι είναι, πως γεννιέται και πως μεταμορφώνεται σε σχέση με το βλέμμα, αποτυπώνει με πρωτότυπο και ανεπιτήδευτο τρόπο την αρχέγονη σχέση του ανθρώπου με τον τόπο, πεπεισμένη ότι οι άνθρωποι κάνουν τους τόπους και οι τόποι κρύβονται στους ανθρώπους.

Βραβευμένη με το Βραβείο Ντοκιμαντέρ στις Κάννες, υποψήφια για Όσκαρ καλύτερου ντοκιμαντέρ, η Βάρντά  κάνει το κοινό ανυπόμονο για το επόμενο δημιούργημά της.

The post Πρόσωπα και Ιστορίες appeared first on screeneye.gr.

Ανταπόκριση Δέσποινα-Ηλέκτρα Βούλγαρη

Ιδανικό ξεκίνημα για το επετειακό Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, που συμπληρώνει φέτος είκοσι χρόνια ζωής, με μία χιουμοριστική τελετή έναρξης και την καλύτερη ταινία, που θα μπορούσε να ανοίξει την αυλαία του Φεστιβάλ, το “Πρόσωπα και Ιστορίες” της Ανιές Βαρντά, της πρωτοπόρου της γαλλικής Nouvelle Vague.

Σύντομη και ανάλαφρη με την παρουσίαση στα χέρια δύο stand up κωμικών, του Ανδρέα Πασπάτη και της Ήρας Κατσούδα, η τελετή έναρξης του φετινού Φεστιβάλ χαρακτηρίστηκε από το εορταστικό και επετειακό πνεύμα. Η Γενική Διευθύντρια, Ελίζ Ζαλαντό και ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής, Ορέστης Ανδρεαδάκης αναφέρθηκαν στο πως μία μικρή εκδήλωση εξελίχθηκε σε θεσμό που κατέχει μία θέση ανάμεσα στα δέκα καλύτερα Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ παγκοσμίως, ενώ δεν θα μπορούσε να μην γίνει και ξεχωριστή μνεία στο Δημήτρη Εϊπίδη, ιδρυτή και οραματιστή του Φεστιβάλ.

Με ένα βίντεο- έκπληξη για τους θεατές του Ολύμπιον η αειθαλής Ανιές Βαρντά αναφέρθηκε στη σημασία του ντοκιμαντέρ ως κινηματογραφικού είδους, προλογίζοντας το τελευταίο δικό της δημιούργημα, ενώ έκανε και μία μικρή αποκάλυψη για τον ελληνικής καταγωγής πατέρα της, ότι γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη.

Στα 89 της χρόνια η Ανιές Βαρντά συνεργάζεται με τον διεθνώς αναγνωρισμένο φωτογράφο και εικαστικό JR στο “Πρόσωπα και Ιστορίες”, ένα φωτογραφικό πρότζεκτ- οδοιπορικό στα χωριά της Γαλλίας και παραδίδει ένα ποίημα για τη βαθιά σχέση του ανθρώπου με τον τόπο, τη μνήμη και τη φιλία. Ταξιδεύοντας με το κινητό φωτογραφικό θάλαμο του JR, οι δύο σκηνοθέτες επισκέπτονται χωριά της Γαλλίας, συναντούν απλούς ανθρώπους, βγάζουν τη φωτογραφία τους και τις μετατρέπουν σε γιγάντιες αφίσες. Η ιστορία μίας μοναδικής κατοίκου ενός έρημου δρόμου, που αρνείται πεισματικά να τον εγκαταλείψει, ανθρακωρύχων στη Βόρεια Γαλλία, της καθημερινότητας ενός αγρότη στο τρακτέρ του, των κινηματογραφόφιλων εργαζομένων ενός εργοστασίου γίνονται στα χέρια των δημιουργών αφορμή για εικόνες και συγκεκριμένα για αφίσες- πορτρέτα στα πιο απίθανα μέρη, στους τοίχους ενός εγκαταλελειμμένου χωριού, στην πρόσοψη ενός αχυρώνα, στα κοντέινερ στο λιμάνι της Χάβρης.

Ταινία δρόμου, ιδιότυπη κωμωδία, αυτοβιογραφία, όλα συνυφαίνονται στο “Πρόσωπα και Ιστορίες” και καταλήγουν σε αυτό που κάνει ξεχωριστό το θαυμαστό κόσμο της Ανιές Βάρντα. Ανασύρει προσωπικές αναμνήσεις από το παρελθόν, χτίζει φιλία με το συν-δημιουργό της στο παρόν, στοχάζεται πάντα γύρω από την εικόνα, τι είναι, πως γεννιέται και πως μεταμορφώνεται σε σχέση με το βλέμμα, αποτυπώνει με πρωτότυπο και ανεπιτήδευτο τρόπο την αρχέγονη σχέση του ανθρώπου με τον τόπο, πεπεισμένη ότι οι άνθρωποι κάνουν τους τόπους και οι τόποι κρύβονται στους ανθρώπους.

Βραβευμένη με το Βραβείο Ντοκιμαντέρ στις Κάννες, υποψήφια για Όσκαρ καλύτερου ντοκιμαντέρ, η Βάρντά κάνει το κοινό ανυπόμονο για το επόμενο δημιούργημά της.

The post Αυλαία με συγκινήσεις στο 20ο Φ. Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Δέσποινα-Ηλέκτρα Βούλγαρη

Σε μία κωμόπολη στον αμερικάνικο Νότο με άγρια ερημικά τοπία ο 90χρονος Λάκι ακολουθεί καθημερινά τη ρουτίνα του: πρωινή γυμναστική, καφέ και σταυρόλεξο στο ίδιο μέρος, τα ψώνια της ημέρας, τηλεόραση και ένα μπλάντι μέρι στο ίδιο μπαρ. Χαρακτηριστική φιγούρα της περιοχής, μοναχικός και ολιγομίλητος, η καθημερινότητα του Λάκι θα ανατραπεί, όταν μία μέρα καταρρέει στο σαλόνι του χωρίς προφανή λόγο και αναγκάζεται να επισκεφτεί το γιατρό. Τα γηρατειά ως διάγνωση δεν ικανοποιεί τον ιδιόρρυθμο πρωταγωνιστή, αλλά δεν θα αργήσει να συνειδητοποιήσει το αναπόφευκτο, ότι κάποτε θα πεθάνει.

Για το  σκηνοθετικό του ντεμπούτο ο -παράλληλα και ηθοποιός, τον είδαμε μεταξύ άλλων στο  στο »Fargo» και »Zodiac»- Τζον Κάρολ Λιντς  επιλέγει έναν δελεαστικό κινηματογραφικά  τρόπο για να μιλήσει για τα πιο άβολα θέματα. Με σεβασμό και τρυφερότητα στον πεισματάρη Λάκι, ο σκηνοθέτης αποφεύγει την παγίδα της γραφικότητας -που συνηθίζεται με την περιγραφή υπέργηρων ηρώων- και σκιαγραφεί το πορτρέτο ενός ισορροπημένου ψυχικά και σωματικά ανθρώπου, που έρχεται αντιμέτωπος με το φόβο θανάτου. Η φθορά στο σώμα και στη ψυχή,   το γεγονός ότι ο άνθρωπος δεν είναι ποτέ έτοιμος να συμβιβαστεί με την ιδέα του θανάτου, το γήρας και η μοναξιά ,προσεγγίζονται με τον πιο ανεπιτήδευτο και ουσιαστικό τρόπο, δίχως ίχνος κλισέ ή μελό, με ένα σενάριο που διακρίνεται για το χιούμορ αλλά και το στοχασμό του, την ίδια στιγμή  και με μία υποδειγματική πρωταγωνιστική ερμηνεία.

Το «Lucky» συναντά την πραγματική ζωή καθώς είναι το κύκνειο άσμα του μεγάλου Αμερικάνου ηθοποιού Χάρι Ντιν Στάντον που έφυγε από τη ζωή στα 91 του χρόνια, λίγο πριν την κυκλοφορία της ταινίας στις αίθουσες. Συνάμα είναι και ένας φόρος τιμής στο μεγάλο καρατερίστα του αμερικάνικου σινεμά, καθώς δεν λείπουν οι αναφορές στους εμβληματικούς ρόλους της καριέρας του. Ακόμη κι ο ρόλος- έκπληξη του Ντέιβιντ Λιντς ως φίλος του Λάκι στην ταινία, είναι μία σαφής αναφορά στην εκτίμηση που τρέφει ο μεγάλος σκηνοθέτης στον άλλοτε πρωταγωνιστή του.

Ο Τζον Κάρολ Λιντς ξέρει ακριβώς τι θέλει να κάνει, να θέσει τα ερωτήματα και να αποφύγει το μελόδραμα. Και ο πιο ωραίος τρόπος, είναι να βασιστεί στην ανεπιτήδευτα φυσική ερμηνεία του Στάντον, ο οποίος παίρνει την ταινία στα χέρια του, χτίζει έναν κινηματογραφικό ήρωα με ευαισθησία και απλότητα, που συγκινεί όχι με αυτά που λέει, αλλά με αυτά που υπονοεί. Δύσκολα θα έβρισκε καλύτερο τρόπο να αποχαιρετίσει τη μεγάλη οθόνη ένας μεγάλος ηθοποιός, ακόμη πιο δύσκολα να συνδεθεί τόσο συγκινητικά, το σινεμά με την πραγματικότητα.

The post Lucky appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Δέσποινα-Ηλέκτρα Βούλγαρη

Τα “Κοράκια” του Σουηδού σκηνοθέτη Γιενς Ασούρ ήταν ο μεγάλος νικητής του 58ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης αποσπώντας το Βραβείο Καλύτερης Ταινίας Χρυσός Αλέξανδρος- Θεόδωρος Αγγελόπουλος και το Βραβείο Ανδρικής Ερμηνείας για τον πρωταγωνιστικό ρόλο του Ρέινε Μπρίνολφσον.

Ο Άγκνε, ένας επίμονος αγρότης στην επαρχία της Σουηδίας στη δεκαετία του 1970, βρίσκεται αντιμέτωπος με τις κερδοσκοπικές προθέσεις του ιδιοκτήτη του οικοπέδου του και τον εκσυγχρονισμό στις συνθήκες της αγροτικής εργασίας. Πεπεισμένος ότι ο έφηβος γιος του θα αναλάβει τα ηνία του αγροκτήματος, βυθίζεται στα όρια μίας εσωτερικής, βωβής δίνης, όταν θα συνειδητοποιήσει ότι ο γιος του έχει άλλα ενδιαφέροντα από το να συνεχίσει την οικογενειακή παράδοση, που διατηρείται από την προηγούμενη γενιά.

Στην πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του ο διάσημος φωτογράφος Γιενς Ασούρ σκιαγραφεί μία σκληρή ιστορία ενηλικίωσης, το πορτρέτο ενός τσακισμένου ήρωα μέσα από τη δύναμη της εικόνας. Τα καθηλωτικής ομορφιάς κάδρα της ψυχρής υπαίθρου, η έμφαση στα εκφραστικά πρόσωπα, η έλλειψη πολλών διαλόγων συνθέτουν το βαριά τραυματισμένο ψυχισμό ενός ήρωα που επιλέγει την απομόνωση, καθώς απογοητεύεται από τις θυσίες ζωής που δεν δικαιώνονται και δεν μπορεί να καταλάβει το αδιέξοδο στο οποίο βρίσκεται για να το ξεπεράσει.

Ψυχογραφική, ανθρωποκεντρική, η ταινία διακρίνεται για τους αργούς ρυθμούς αφήγησης, καθώς το βάρος πέφτει στα καλλιτεχνικά άρτια καρέ, υστερώντας σε αφήγηση, που μπορεί να κρατήσει το ενδιαφέρον του θεατή σε εγρήγορση. Η βαθιά εσωτερική, σχεδόν δωρική ερμηνεία του πρωταγωνιστή αποδίδει εύγλωττα τις σιωπηλές ψυχολογικές διακυμάνσεις του χαρακτήρα που αμφιταλαντεύεται μεταξύ εμμονής και τρέλας μπροστά στα βάρη των οικογενειακών δεσμών και στη δύναμη του αναπόφευκτου. Η σιωπή, το ψυχρό τοπίο, ο σεβασμός του σκηνοθέτη στον ήρωα είναι αυτά που ξεχωρίζουν, σε αυτήν την περισσότερο καλλιτεχνική προσέγγιση, σε μία ιστορία για την ενηλικίωση και την οικογένεια, θέμα που απασχολεί διαχρονικά τον κινηματογραφικό φακό.

The post Το Μεγάλο Βραβείο του 58ου ΦΚΘ στα καλοτάξιδα “Κοράκια” από τη Σουηδία appeared first on screeneye.gr.

Γράφει η Δέσποινα-Ηλέκτρα Βούλγαρη

170 εκατομμύρια πωλήσεις δίσκων, ηχογραφήσεις σε δέκα γλώσσες, πλατινένιος και διαμαντένιος δίσκος πρώτη φορά για γυναίκα τραγουδίστρια, πρωταγωνιστικοί ρόλοι σε ταινίες, η μυθιστορηματική καριέρα της Δαλιδά δεν θα μπορούσε παρά να αποτελέσει αφορμή για μία βιογραφική ταινία της τραγουδίστριας 30 χρονια μετά το θάνατό της. Παρά την ασύλληπτη καριέρα η σκηνοθέτις Λίζα Αζουέλος προτιμά να ρίξει φως και να εστιάσει στην προσωπική ζωή της Δαλιδά, που ούτε το πιο μελό κινημοτογραφικό δράμα θα μπορούσε να συλλάβει.

Ακολουθώντας τους κανόνες και τη χρονολογική σειρά της τυπικής βιογραφίας, η ταινία ακολουθεί τη ζωή της πρωταγωνίστριας από τα παιδικά της χρόνια στο Κάιρο, που μεγάλωσε, την πρώτη της εμφάνιση στο Olympia το 1956 στο Παρίσι, όπου γνώρισε την αποθέωση από το γαλλικό κοινό. Γίνεται αμέσως σταρ, η μία επιτυχία ακολουθεί την άλλη, έρχεται ο γάμος με τον μάναντζέρ της Lucien Morisse, ο οποίος δεν θα αργήσει να λάβει τέλος. Παρά τη δόξα και την τεράστια επιτυχία, η Δαλιδά αναζητούσε τον έρωτα και την αγάπη μέσα από τις σχέσεις της και αποζητούσε να δημιουργήσει τη δικιά της οικογένεια.

Αυτή την αντίστιξη προσπαθεί να φωτίσει η σκηνοθέτις σε ένα προσεγμένο κινηματογραφικό πορτρέτο, τη λαμπερή, πετυχημένη ερμηνεύτρια σε αντίθεση με τη συναισθηματικά περίπλοκη και εύθραυστη προσωπικότητα. Η τραγικότητα που της επεφύλασσε η ζωή ξετυλίσσεται δραματικά στην ταινία καθώς τρεις σύντροφοί της, μεταξύ των οποίων και ο άνδρας της χρόνια μετά το διαζύγιο, αυτοκτονούν. Στα 57 της χρόνια η Δαλιδά με ένα σημείωμα ότι η ζωή τής είναι αφόρητη πια, αυτοκτονεί από υπερβολική δόση βαρβιτουρικών.

Οι δυνατές ερμηνείες των επιτυχιών υφαίνονται προσεχτικά στην πλοκή αποδίδοντας δύσκολες στιγμές στη ζωή της πρωταγωνίστριας, που δεν δίστασε να μελοποιήσει. Η ομοιότητα της Ιταλοϊσραηλινής Σβέβα Αλβίτι με τη Δαλιδά είναι εντυπωσιακή, όπως και η ερμηνεία της, που παρά την ανύπαρκτη κινηματογραφική εμπειρία καταφέρνει να ενσαρκώσει την πολυτάραχη πορεία μίας ντίβας. Η αισθητική της εποχής ξεχωρίζει για την αρτιότητά της, αλλά η καλοδουλεμένη προσπάθεια της Αζουέλος πέφτει στην παγίδα πολλών βιογραφιών, που προσπαθούν να συμπυκνώσουν πολλά γεγονότα σε δύο ώρες, παραμερίζοντας τη δυναμική και τη ψυχολογική ιδιοσυγκρασία του ήρωα.

Η ταινία χάνει με τον τρόπο αυτό το στοιχείο που θα την απογείωνε, τη σκιαγράφηση δηλαδή ενός ψυχολογικού πορτρέτου με την ορμή για ζωή που είχε η Δαλιδά, αλλά και του βάρους της τραγικής μοίρας της ζωής της. Το Ciao amore… Dalida είναι κατατοπιστικό, διαφωτιστικό, χορταστικό, φωτίζεται από τη λάμψη του μύθου, δεν φωτίζει όμως τον άνθρωπο, μένει στην επιφάνεια του ειδώλου, διεκδικώντας περισσότερο την προσοχή του θεατή-θαυμαστή της ερμηνεύτριας παρά του θεατή που θέλει να τη γνωρίσει.

“Ciao Amore… Dalida” από 30 Μαρτίου στους κινηματογράφους σε διανομή Rosebud 21

The post Ciao Amore… Dalida appeared first on screeneye.gr.

Γράφει η Δέσποινα-Ηλέκτρα Βούλγαρη

Πέρα από πετυχημένος σεναριογράφος (“Ανάλυσέ το”, “Οι συμμορίες της Νέας Υόρκης”), ο Κένεθ Λόνέργκαν καταθέτει τα διαπιστευτήριά του ως ολοκληρωμένος σκηνοθέτης με την τρίτη του ταινία, το “Manchester by the sea” (“Μία πόλη δίπλα στη θάλασσα), υπογράφοντας ένα από τα καλύτερα δράματα των τελευταίων ετών. Η μοναξιά, η διαχείριση της απώλειας, του θανάτου διατρέχουν τη φιλμογραφία (“You can count on me”, “Margaret”) ενός δημιουργού που αποδεικνύει με τον πιο άρτιο τρόπο, ότι ο κινηματογραφικός φακός έχει τη δύναμη να διεισδύει και να αναδεικνύει τις πιο μύχιες πτυχές του ανθρώπινου ψυχισμού.

Πρωταγωνιστής, ο Λι, επιστάτης σε μία μικρή πόλη έξω απο τη Βοστώνη και λίγα χιλιόμετρα μακριά από τη γενέτειρά του, το Μάντσεστερ, αντικοινωνικός, ολιγομίλητος, σχεδόν καταθλιπτικός, χωρίς κανένα άνθρωπο στη ζωή του, δίνοντας την αίσθηση μίας ζωής σε αυτοτιμωρία, πίνει μόνος του μπύρα στο τοπικό μπαρ και ψάχνεται για καυγά, όταν δεν είναι κλεισμένος στο σκοτεινό, κλειστοφοβικό υπόγειο, που μένει. Τα πράγματα θα πάρουν άλλη τροπή, όταν θα πρέπει να επιστρέψει στο Μάντσεστερ για την κηδεία του αδερφού του και μάθει ότι πρέπει να αναλάβει την κηδεμονία του δεκαεξάχρονου ανιψιού του, Πάτρικ, καθώς η μητέρα του δεν βρίσκεται στο προσκήνιο εδώ και χρόνια.

Με την τεχνική της ανάδρομης σε καίρια σημεία, ο θεατής καταλαβαίνει την έκπληξη και την αγωνία του Λι για την απόφαση του αδερφού του να του εμπιστευτεί την κηδεμονία του Πάτρικ, την άρνηση και την ανάγκη φυγής του πρωταγωνιστή από την πόλη του. Σαν κοφτερά θραύσματα, τα flashbacks σκιαγραφούν το πριν και το μετά της ζωής του Λι, εξηγώντας γιατί από οικογενειάρχης με τη σύζυγό και τα τρία παιδιά του, που ψάρευε ανέμελος με τον αδερφό του και τον Πάτρικ στο Μάντσεστερ, περιφέρεται σαν πληγωμένο αγρίμι, σαν φάντασμα, απών από όλα.

Το βάρος της ταινίας πέφτει στην υποκριτική δεινότητα του Κέισι Άφλεκ, ως ρημαγμένου από τη μοίρα Λι, η πειθαρχημένη ερμηνεία του οποίου, παραμένει καθηλωτική σε όλη τη διάρκεια της ταινίας. Σπαρακτικός με τον πιο εσωτερικό τροπό, κουβαλά ένα ανείπωτο βάρος, απεικονίζοντας ήρωα αρχαίας τραγωδίας, παράλυτο από την άσχημη πλευρά της ζωής, που από τις ενοχές και το πένθος δεν τον ενδιαφέρει καν το ενδεχόμενο της κάθαρσης. Η χημεία του Λι με τον Πάτρικ (Λούκας Χέτζις) ξεχωρίζει από την πρώτη στιγμή καθώς ο ένας προσπαθεί να προσεγγίσει τον άλλο υπό το βάρος του πένθους, σφυρηλατώντας μία περισσότερο αδερφική σχέση, η οποία αγκομαχά μεταξύ έντασης και χιούμορ για να μπει σε μία πιο στέρεη και ώριμη βάση στο τέλος.

Σε μία γκρίζα, παγωμένη επαρχιακή πόλη, όπου η θάλασσα λειτουργεί αντιθετικά για να υπενθυμίζει τις ξέγνοιαστες στιγμές του παρελθόντος, ο Λόνεργκαν χτίζει ένα κοινωνικό, βαθιά υπαρξιακό δράμα χωρίς υπόνοια μελό, χωρίς καμία πρόθεση να εκβιάσει το συναίσθημα, οδηγώντας τους πρωταγωνιστές του σε αφοπλιστικά αληθινές ερμηνείες. Η αποτύπωση της ζωής ως έχει είναι το μέλημά του, με πινελιές χιούμορ και δράματος, η μία να εναλάσσεται την άλλη τόσο φυσικά όπως στη ζωή. Δεν τον ενδιαφέρει η κάθαρση ή ένα happy end, αλλά η απόδοση του ρεαλισμού στις συμπεριφορές και στις αντιδράσεις και στη φυσική ροή της ζωής. Χωρις τυμπανοκρουσίες και μεγάλες ατάκες αιωρούνται πάνω απο την αφήγηση μεγάλα υπαρξιακά ζητήματα, βάζοντας το θεατή σε διαδικασία στοχασμού παρά συναισθηματικής φόρτισης.

Η ολιγόλεπτη παρουσία της συζύγου (Μισέλ Γουίλιαμς) σε κρίσιμα σημεία της πλοκής, μετρημένη και συναισθηματική, φωτίζει αχνά ως προς την τύχη του γάμου, χωρίς να εμβαθύνει στο ρόλο της μητέρας. Η ανάπτυξη και η ρεαλιστική προσέγγιση των χαρακτήρων είναι τα δυνατά χαρτιά μίας επώδυνης, βαριάς ταινίας που δεν λυγίζει όμως από τον πειρασμό της ευκολίας και του μελό.

Υποψήφια για έξι Όσκαρ, μεταξύ των οποίων καλύτερης ταινίας, πρωτότυπου σεναρίου, α’ και β’ ανδρικής ερμηνείας, με την πλάστιγγα να γυρίζει υπέρ του Κέισι Άφλεκ για το χρυσό αγαλματίδιο, καθώς απέσπασε Χρυσή Σφαίρα και Βραβείο Μπάφτα για την ερμηνεία του.

“Μία Πόλη Δίπλα στη Θάλασσα” από την Πέμπτη 16 Φεβρουαρίου στους κινηματογράφους σε διανομή Feelgood

The post Μία Πόλη Δίπλα στη Θάλασσα appeared first on screeneye.gr.

Γράφει η Δέσποινα-Ηλέκτρα Βούλγαρη

Πώς γίνεται μία γκανγκστερική κωμωδία δράσης να είναι η πιο ουσιαστική αντιρατσιστική ταινία της χρονιάς; Την κινηματογραφική απάντηση δίνει ο Ούγγρος σκηνοθέτης Ατίλα Τιλ με την τελευταία του ταινία “Δολοφονικά Αμαξίδια”, η οποία απέσπασε επάξια το μεγάλο βραβείο του 57ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

Ο Ρουπάζοφ, πρώην πυροσβέστης, καθηλωμένος σε αναπηρικό αμαξίδιο μετά απο μία γενναία επιχείρηση, είναι πολύ σκληρός για να μείνει άπραγος σε ένα καροτσάκι. Αποφασισμένος να ξανα-περπατήσει, εκμεταλλεύεται την αδυναμία του με τον πιο απίθανο τρόπο και γίνεται επαγγελματίας δολοφόνος στην υπηρεσία ενός Σέρβου μαφιόζου. Αδίστακτος και αποτελεσματικός, φαντάζει σαν υπερήρωας στα μάτια των Ζόλικα και Μπάρμπα, δύο επίσης κινητικά ανάπηρων φίλων, οι οποίοι σχεδιάζουν συγχρόνως το κόμικ τους και προσπαθούν να το εκδώσουν. Ο Ρουπάζοφ θα τους δείξει τον τρόπο να ζουν σαν κανονικοί, αρτιμελείς άνθρωποι, θα τους πάει να διασκεδάσουν σε κλαμπ, θα τους ενθαρρύνει να οδηγήσουν αμάξι και θα τους παρασύρει στην περιπέτεια της ζωής τους, κάνοντάς τους συνεργούς στα πιο σκληρά εγκλήματα.

Θολώνοντας τα όρια ανάμεσα στην πραγματικότητα και στη φαντασία, ο σκηνοθέτης χτίζει μία διασκεδαστική, έξυπνη ταινία για τους ανθρώπους που αντιμετωπίζουν τη διάκριση και το περιθώριο, βασίζοντας το πρωτότυπο σενάριο σε μία γλυκόπικρη αλήθεια: από τη στιγμή που οι ανάπηροι δεν μπορούν να ζήσουν μία φυσιολογική ζωή όπως οι υπόλοιποι άνθρωποι, τότε δεν είναι ικανοί για να διαπράξουν φόνο. Δράση, γρήγορος ρυθμός, χιούμορ, συνθέτουν τα υλικά μίας ταινίας-έκπληξη, η οποία βάζει τα παραμορφωμένα σώματα σε πρώτο πλάνο, χωρίς να ζητά τη συμπόνοια ή τον οίκτο του θεατή, επαναπροσδιορίζοντας τα ανθρώπινα όρια.

Οι δύο φίλοι, μη επαγγελματίες ηθοποιοί, κινητικά ανάπηροι στην πραγματικότητα, κλέβουν την παράσταση με τις ρεαλιστικές ερμηνείες τους, δίπλα στο πλευρό του εξαιρετικού Ζάμπολτς Θουρόζι του “White God”. Αφοπλιστική στην αλήθειά της, ελαφριά στο είδος της, το “Δολοφονικά Αμαξίδια” είναι μία βαθιά ανθρώπινη ταινία, που θέτει τα πιο σύγχρονα ζητήματα με τον πιο ευφάνταστο τρόπο.

Χρυσός Αλέξανδρος Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης 2016

“Δολοφονικά Αμαξίδια” από 2 Φεβρουαρίου στους κινηματογράφους

The post Δολοφονικά Αμαξίδια appeared first on screeneye.gr.

The post Νυκτόβια Πλάσματα appeared first on screeneye.gr.