Κωμωδία, Δράμα,108′ Μ. Βρετανία 2014

Του Μάικλ Γουίντερμπότομ

Με τους  Στιβ Κούγκαν, Ρομ Μπράιντον

Με το ίδιο καστ ηθοποιών, το δυναμικό δίδυμο Steve Coogan και Rob Brydon επέστρεψε στις κινηματογραφικές αίθουσες ο Michael Winterbottom. Η νέα παραγωγή, sequel στο «The trip»(2010), ευχάριστα μας ταξιδεύει αυτή τη φορά, από το Ηνωμένο Βασίλειο στην Ιταλία δημιουργώντας την απορία εάν θα υπάρξει και ποια θα είναι η συνέχεια της συνεργασίας των δυο κωμικών σε ένα μελλοντικό τρίτο μαγευτικό προορισμό.

Το «The Trip to Italy» αφορά και πάλι ένα γαστρονομικό road trip. Ακολουθεί τους δυο χαρακτήρες πέραν από τη περιδιάβαση στα άδυτα των υδατανθράκων, των θαλασσινών και λοιπών εδεσμάτων που παρελαύνουν εντυπωσιακά στα πιάτα και τα ποτήρια τους, από τη βόρεια Piemonte στην ακτή του Αμάλφι, προς περισυλλογή του απαραίτητου υλικού από έξι ιταλικά εστιατόρια για τις ανάγκες των κριτικών τους κειμένων για την «The Observer» του Λονδίνου. Ταξιδεύοντας με ένα Mini Cooper και έχοντας το Jagged Little Pill (1995) της Alanis Morissette να τους συντροφεύει στη διαδρομή, ο Coogan και Brydon συμπληρώνουν το χρόνο μεταξύ δειγματοληψίας, γευμάτων και διαμονής σε παραδεισένιους προορισμούς και εντυπωσιακούς ξενώνες, με σκέψεις για την τέχνη, τη λογοτεχνία, τη ζωή και μια αδιάκοπη αναπαράσταση διαλόγων πληθώρας χαρακτήρων από κλασικές και μη κινηματογραφικές παραγωγές.

Λογοτεχνική τους αναφορά, αυτή τη φορά, ο Λόρδος Βύρων, ο οποίος έζησε στην Ιταλία το 1817, πριν από τη συμμετοχή του στην ελληνική επανάσταση. Με ρομαντική και ποιητική αφήγηση, ενίοτε με χιούμορ και τη συντροφιά των (λογοτεχνικών και καλλιτεχνικών) φαντασμάτων, οι δυο τους στοχάζονται για τον έρωτα, τη ζωή και το θάνατο.

Το παλιό και το νέο, το θνητό και το αιώνιο εναλλάσσονται όχι μόνο ως σχήματα λόγου αλλά και ως διάσπαρτες αναφορές σε εικόνες καθ’ όλη τη διάρκεια της ταινίας. Η θεματολογία που επιλέγει ο Winterbottom, σοβαροφανής για αυτή τη ταινία και μια τάση μελαγχολίας η οποία προκύπτει από τη συγκρουόμενη συνύπαρξη των εν λόγω στοιχείων εξαλείφεται, και επιτυγχάνεται τελικά εξισορρόπηση από τη γενικότερη αισθητική του φιλμ που υπαγορεύει το χιούμορ, το λογοπαίγνιο, τη χαλαρότητα και τέρψη στο ηλιόλουστο μεσογειακό σκηνικό, που περιβάλλει τους πάντες. Μετατοπίζοντας ακόμη περισσότερο (σε σχέση με την πρώτη του ταινία) τη βαρύτητα από το γαστρονομικό κομμάτι αυτού του ταξιδιού, ο Winterbottom, μας περιγράφει άρτια τη νέα ιστορία που πλάθει για τους δυο συνεργάτες, δημιουργώντας μας την επιθυμία να κρατάμε σημειώσεις για τους όποιους προορισμούς με το λογοτεχνικό και καλλιτεχνικό υπόβαθρο, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει πως το φιλμ παραπέμπει σε ταξιδιωτικό.

                                  “Ταξίδι στην Ιταλία” από 25 Ιουνίου στους κινηματογράφους σε διανομή Filmtrade

The post Ταξίδι στην Ιταλία appeared first on screeneye.gr.

1.Ένα Περιστέρι Έκατσε σε Ένα Κλαδί, Συλλογιζόμενο την Ύπαρξή του

Κωμωδία, Δράμα, 101′, Σουηδία 2014

Πρωτότυπος Τίτλος:A Pigeon Sat on a Branch Reflecting on Existence

Του Ρόι Άντερσον

Με τους Χόλγκερ Άντερσον, Νιλς Γουέστμπλομ, Σαρλότα Λάρσον, Βίκτορ Γκίλενμπεργκ, Λότι Τόρνρος, Γιόνας Γκέρχολμ, Όλα Στένσον

ΠΛΟΚΗ

Σαν να ’ναι οι σύγχρονοι Δον Κιχώτης και Σάντσο Πάντσα, οι Σαμ και Τζόναθαν, δύο πλανόδιοι πωλητές που εμπορεύονται ασυνήθιστα «παιχνίδια», μας μεταφέρουν σε μια καλειδοσκοπική περιπλάνηση στο ανθρώπινο πεπρωμένο. Πρόκειται για ένα ταξίδι που αποκαλύπτει την ομορφιά των απλών στιγμών, την ευτέλεια των άλλων, το χιούμορ και την τραγωδία που κρύβονται μέσα μας, το μεγαλείο της ζωής, καθώς και την απόλυτη αδυναμία της ανθρωπότητας.

3. Δύο Ανάσες

Δράμα,91′, Γαλλία 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: Respire

Της Μελανί Λοράν

Με τους  Τζοζεφίν Ζάπι,Λου Ντε Λαζ,Ιζαμπέλ Καρέ,Κλερ Καίμ, Ροσάν Ντουράν Καμίγ Κλαρίς

ΠΛΟΚΗ

Η Τσάρλι, είναι δεκαεφτά χρονών. Είναι ταλαντούχα και όμορφη, αλλά παράλληλα βουτηγμένη στις αμφιβολίες και η καθημερινότητά της βρίθει απογοητεύσεων. Κάποια στιγμή, εισβάλει στη ζωή της η Σάρα, ένα διαφορετικό νέο κορίτσι, όμορφο και με περισσό θράσος. Ανάμεσα στις δυο κοπέλες θα ξεκινήσει μια δυνατή φιλία, όμως ο χαρακτήρας της υπέροχης αλλά εύθραυστης Τσάρλι δε μπορεί να αντέξει για πολύ τα τερτίπια και τις τσαχπινιές της απρόβλεπτης Σάρα… Οι τρόποι για να την κρατήσει για πάντα ως αποκλειστική της φίλη είναι πολλοί, ποιον θα διαλέξει όμως η Τσάρλι, στην ευαίσθητη ψυχολογική κατάσταση που βρίσκεται;

Κριτική

Η δεύτερη σκηνοθετική δουλειά της Μελανί Λοράν, είναι εμπνευσμένη από το νεανικό μυθιστόρημα της Αν- Σοφί Μπρασμ  και προβλήθηκε πρόσφατα στο Φεστιβάλ  Καννών, στην λιγότερο προβεβλημένη κατηγορία  ” Εβδομάδα Κριτικής”. Η συμμετοχή της ταινίας στη σημαντικότερη κινηματογραφική διοργάνωση της υφηλίου, ίσως να είναι κι ο βασικός λόγος της αγοράς  του έργου από Έλληνα διανομέα. Αυτό που είδαμε δεν δικαιολογεί τα μεγάλα λόγια και τους επαίνους, αντίθετα δίδεται η εικόνα της συρραφής διάφορων διάσπαρτων ιδεών από το σύγχρονο Γαλλόφωνο σινεμά , ξεκινώντας από τον αργόσυρτο ρυθμό, συνεχίζοντας με τον  μονόπλευρο πλατωνικό  έρωτα μιας γυναίκας για κάποιαν άλλη-φέρνοντας μας στο νου- σε διάφορες στιγμές- τη ” Ζωή της Αντέλ”του Αμπντελατίφ Κεσίς για να περάσει ο θεατής μέσα από μεγάλα χρονικά διαστήματα  κινηματογραφικής πλήξης και να καταλήξει περισσότερο ως κινηματογραφικό τρικ και λιγότερο ως ουσιαστική επιλογή , να μας θυμίσει τις τελευταίες σκηνές από την “Αγάπη” του Χάνεκε. Το εφηβικό στρες, οι οικογενειακές συγκρούσεις, το πρώτο σκίρτημα του έρωτα -χωρίς ανταπόδοση- αλλά και η εκμετάλλευση-τα  καψόνια που υφίστανται οι εσωστρεφείς χαρακτήρες , με τον τρόπο που η Λοράν τα δομή ,δεν δικαιολογούν ταινία μεγάλου μήκους. Αν υπάρχει κάτι άξιο λόγου στις ” Δύο Ανάσες” είναι η παρουσία των δύο κοριτσιών Τζοζεφίν Ζάπι-Λου Ντε Λαζ, σε ένα παιχνίδι εσωτερικών ρόλων και έντονων προσωπικών συγκρούσεων και αμφιταλαντεύσεων. Η Γαλλία εξακολουθεί να βγάζει ηθοποιούς πρώτης κλάσης.

4. Μεταμόρφωση

Θρίλερ,120′, Ή.Π.Α 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: Horns

Του Αλεξάντερ Άζα

Με τους Ντάνιελ Ράντκλιφ, Τζούνο Τεμπλ, Τζο Άντερσεν, Μαξ Μινγκέλα

ΠΛΟΚΗ

Ο Ιγκ Πέρις αντιμετωπίζει βαριές κατηγορίες για το βιασμό και τη δολοφονία της κοπέλας του. Το έγκλημα  όμως συνέβη ένα βράδυ που ο ίδιος ήταν πολύ μεθυσμένος με αποτέλεσμα να μην θυμάται τίποτα. Το επόμενο πρωί ξυπνά και ανακαλύπτει ότι στο μέτωπο του έχουν φυτρώσει κέρατα. Τα κέρατα δεν γίνονται ορατά από τους άλλους αλλά έχουν την μεταφυσική ιδιότητα να εκμαιεύουν ομολογίες για εγκληματικές πράξεις. Ο Ιγκ, αποφασίζει  να εκμεταλλευτεί αυτή την ιδιότητα, να ανακαλύψει ποιος διέπραξε το στυγερό έγκλημα και να εκδικηθεί.

Επίσης κυκλοφορεί η οικογενειακή ταινία του 2012 ” Το Παιδί  Ζιγκ Ζαγκ”

The post Πρεμιέρες… από 13 Νοεμβρίου appeared first on screeneye.gr.

Δράμα, 141′, Η.Π.Α 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: The Judge

Του Ντέιβιντ Ντόμπκιν

Με τους  Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ, Ρόμπερτ Ντιβάλ, Βέρα Φαρμίγκα, Βίνσεντ Ντ’Ονόφριο, Τζέρεμι Στρόνγκ, Μπίλι Μπόμπ Θόρντον

Ο Χανκ Πάλμερ (Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ) είναι δικηγόρος, είναι επιτυχημένος, είναι πλούσιος. Οι επαγγελματικές του φιλοδοξίες και η εργασιομανία του διαταράσσουν την προσωπική του ζωή, παραμελώντας  γυναίκα και κόρη . Ενώ έχει να διαχειριστεί την «εκδίκηση» της συζύγου του , πληροφορείται για τον θάνατο της μητέρας του. Τα αφήνει όλα πίσω και σπεύδει για την κηδεία, από τη Νέα Υόρκη στην μακρινή Ιντιάνα, στον τόπο καταγωγής του.

Η συνάντηση με τα δυο του αδέλφια δεν κρύβει -προς το παρόν- κάποια έκπληξη, ο θεατής όμως θα αντιληφθεί μια ανεξήγητη ψυχρότητα μεταξύ  πατέρα και γιου. Ο πατέρας ονόματι Τζόζεφ Πάλμερ (Ρόμπερτ Ντιβάλ), δικαστής για πάνω από 40 χρόνια, αντιμετωπίζει τον Χανκ σαν να είναι ξένος. Ενώ το μυστήριο για αυτή την απόσταση πλανάται στην ατμόσφαιρα ,ο νεαρός δικηγόρος  βρίσκεται μπροστά σε ένα αναπάντεχο γεγονός, στις κατηγορίες που προσάπτουν οι αρχές για την εμπλοκή του πατέρα του σε  αυτοκινητιστικό ατύχημα ,που στοίχισε τη ζωή σε πρώην κατάδικο, υπόθεση που κάποτε χειρίστηκε ο ίδιος ο  Τζόζεφ Πάλμερ. Ο πεισματάρης πατέρας αρχικά αρνείται να αναθέσει στον γιο του την υπεράσπιση του , τελικά θα ενδώσει ,  και το κουβάρι του σκοτεινού οικογενειακού παρελθόντος θα ξετυλιχθεί πλήρως,  ενίοτε συμβατικά αλλά και με ενδιαφέρουσες σεναριακές και σκηνοθετικές ανατροπές.

Ο  Ντέιβιντ Ντόμπκιν φαίνεται να παίζει στα δάχτυλα τις δικαστικές ταινίες, που σημάδεψαν το αμερικανικό σινεμά. Ο « Δικαστής»  θα μας  τις επαναφέρει στην μνήμη, με τρόπο που να  μην μπορούμε να ισχυριστούμε ότι ο σκηνοθέτης τις αντιγράφει. Από την « Ετυμηγορία» του 1982 μέχρι τους « Ενόρκους» του 2004, ο Ντόμπκιν αναπλάθει τις ιστορίες,  τους γνώριμους χαρακτήρες, και τους στερεοτυπικούς κώδικες του συγκεκριμένου κινηματογραφικού είδους, κουβαλώντας και τη δική του ταυτότητα. Το σενάριο παρότι  κινείται μέσα στα αγαπημένα μονοπάτια των Αμερικανών, δηλαδή είναι ένα ρεαλιστικό οικογενειακό δράμα, παιδικών τραυμάτων, γονικής αποξένωσης και κρυμμένων μυστικών, όλα αυτά φωτίζονται σε γενικές γραμμές επιτυχημένα, με  σταδιακή κορύφωση της ηθικής πάλης των δύο κεντρικών ηρώων, οδηγούμενοι στην λύτρωση, χωρίς τις υπερβολές και την ανούσια υστερία της ταινίας « Αύγουστος», που είδαμε πρόσφατα. Παράλληλα, η πλοκή δεν επικαλύπτεται από την αρένα της δικαστικής αίθουσας -που τόσο πολύ λατρεύουν οι σκηνοθέτες- ούτε από τις ερμηνείες των κινηματογραφικών αστέρων, που  πρωταγωνιστούν. Βέβαια με την καταλυτική τους παρουσία, περιορίζουν τις γκρίνιες και τις μεμψιμοιρίες, ότι… “από κάπου  το έργο το έχουμε ξαναδεί”. Οσκαρική ερμηνεία από τον ζωντανό θρύλο, τον 83χρόνο Ρόμπερτ Ντιβάλ( Ο Νονός, Αποκάλυψη Τώρα) , σε έναν αρμονικά συνθεμένο ρόλο, που διαρκώς προκαλεί στο κοινό αλληλοσυγκρουόμενα συναισθήματα για το πρόσωπο του -και αντιπάθειας και  συμπάθειας- όπως ακριβώς έπλασε τον ρόλο του ο Τζακ Νίκολσον στο «Ζήτημα Τιμής».

Ο Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ με τόσα πολλά μπλογκμπάστερς στην πλάτη του (Σέρλοκ Χόλς, Iron Man) διατηρεί κι εδώ μια παρόμοια χαλαρότητα, πάρα ταύτα στις κρίσιμες στιγμές του έργου(ιδίως στις τελευταίες σκηνές) μεταμορφώνεται, δείχνοντας την πλούσια υποκριτική του γκάμα, που τον οδήγησε κατά το παρελθόν σε σημαντικές διακρίσεις.

Αχρείαστο και δεν συμβάλει στην εξέλιξη της υπόθεσης το εμβόλιμο-κλισέ love story του Χανκ   με τον παλιό του έρωτα, την Σαμάνθα( Βέρα Φαρμίγκα), όπως και η πασπαρτού -στο τέλος- μουσική του τραγουδιού Scientist από τους Coldplay.

Αισθητή και παιχνιδιάρικη -αν και μικρής διάρκειας, με περιορισμένες ατάκες- η παρουσία του Μπιλι Μπομπ Θόρντον, ως ο δικηγόρος υπεράσπισης της οικογένειας του θύματος, που διαρκώς τσιγκλάει τον νεαρό μας ήρωα, θυμίζοντας  τον αντίστοιχο ρόλο του Κέβιν Σπέισι στο «A time to kill» του 1996.

“Ο Δικαστής” από 23/10 στους κινηματογράφους σε διανομή Village

The post Ο Δικαστής appeared first on screeneye.gr.

Δράση/Δράμα, 99′, Μ. Βρετανία 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: ’71

Του Γιαν Ντεμάνζ

Με τους  Τζακ Ο’ Κόνελ, Σον Χάρις, Πολ Άντερσον, Σαμ Ριντ

Με το περίπλοκο πάζλ του βορειοϊρλανδικού ζητήματος, της διένεξης των Καθολικών και των Προτεσταντών και της σύγκρουσης των δύο αυτών πολιτικών οντοτήτων για περίπου ένα αιώνα, καταπιάνεται ο πρωτοεμφανιζόμενος Γάλλος σκηνοθέτης Γιαν Ντεμάνζ στο  έργο  «’71 », επικεντρώνοντας τη προσοχή του στη σφοδρότητα της βίας  κοντά στα τέλη της δεκαετίας του 60’, όταν η σύγκρουση ιδίως στο Μπέλφαστ είχε ενταθεί. Οι Καθολικοί Ιρλανδοί εξακολουθούσαν να επιζητούν  πλήρη ανεξαρτησία και ένωση με το ανεξάρτητο Ιρλανδικό κράτος του 1948, αντίθετα οι Προτεστάντες Ιρλανδοί φοβούμενοι να γίνουν μειοψηφία σε μια νέα κατάσταση που πήγαινε να δημιουργηθεί, επιθυμούσαν να παραμείνουν υπό βρετανική κυριαρχία, έχοντας το πάνω χέρι στον κρατικό μηχανισμό των 6 κομητειών.  Ο Ιρλανδικός Δημοκρατικός Στρατός( IRA) βρισκόμενος για 20 χρόνια «εν ύπνω» , επαναδραστηριοποιείται το 1969, έπειτα από παρότρυνση των Ρωμαιοκαθολικών του Ώλστερ, που ξεκίνησαν διαδηλώσεις, κατηγορώντας τους Βρετανούς και τους Προτεστάντες για διακρίσεις, σε θέματα εργασιακά, στέγασης και καταπάτησης των δικαιωμάτων στο θέμα της ψήφου. Η χρήση βίας δίχασε τον IRA.  Από τη μια η πολιτική του πτέρυγα, το Σιν Φιν  επεδίωκε επίλυση του προβλήματος με διάλογο, κι από την άλλη οι αποκαλούμενοι «Πρόβος» προχώρησαν σε επιθέσεις  εναντίον των Βρετανών στρατιωτών.

Το έργο ξεκινά από το  σημείο όπου ο  Βρετανός Πρωθυπουργός Χάρολντ Ουίλσον στέλνει στρατιώτες για να αποκαταστήσουν την τάξη. Ένας εξ αυτών, ο Γκάρι(Τζακ Ο’ Κόνελ) μόλις έχει ολοκληρώσει τη στρατιωτική του εκπαίδευση. Θα τον δούμε να αποχαιρετά την οικογένεια του, τον νεότερο του αδερφό και μαζί με τα υπόλοιπα μέλη της μονάδας του να κατευθύνονται οπλισμένοι προς το Μπέλφαστ. Η κατάσταση εκεί μυρίζει μπαρούτι. Χρειάζεται μια αφορμή για να οδηγηθεί η κατάσταση εκτός ελέγχου. Η εμφάνιση στην περιοχή των Βρετανών στρατιωτών, ανάβει τα αίματα. Ο ήρωας μας αποκόπτεται από το υπόλοιπο σώμα και βρίσκεται στο σκοτάδι , μόνος μέσα στη «νεκρή ζώνη». Τρομοκρατημένος από το ενδεχόμενο να πέσει στα χέρια των Ιρλανδών εθνικιστών, θα εμπιστευτεί τον πρώτο τυχόντα, ένα παιδί, μαγκάκι κι αλάνι, που το υπόσχεται να τον οδηγήσει στο σημείο στρατοπέδευσης της μονάδας του. Η κίνηση αυτή δεν θα του βγει  σε καλό. Ο μικρός διατυμπανίζει στον περίγυρο του ,τη νέα του γνωριμία, ,δηλαδή στον θείο του, που είναι ηγετικό στέλεχος του ένοπλου αγώνα. Πλέον ο Γκάρι θεωρείται όμηρος και οι διάφορες παραστρατιωτικές ομάδες που δρουν ασυντόνιστα στην περιοχή,  θέλουν  να τον έχουν στα χέρια τους, για πολιτική εκμετάλλευση ,προς  ίδιον όφελος. Ο Γκάρι δεν μπορεί να καταλάβει ποιος είναι ο φίλος και ποίος ο εχθρός, στο σκηνικό τρόμου που στήνεται, όλοι ερίζουν πάνω από τις πληγές του, και στην ίδια του την ύπαρξη.

Το “’71 ’”  -όπως προβάλλεται τώρα στους ελληνικούς κινηματογράφους- έχει κάποιες μικρές τεχνικές διαφορές από το έργο που είδαμε τον Φεβρουάριο στο Φεστιβάλ Βερολίνου. Ουσιαστικά περιορίστηκε το μακρόσυρτο και ασφυκτικά κοντινό μονοπλάνο σύγκρουσης, διαδηλωτών και στρατού. Τώρα ρίχνεται όλο το βάρος στην αποκαθηλώσει των μεγάλων ιδεωδών που κτίζονται στο όνομα της ελευθερίας και της ισονομίας, με το αίμα να χύνεται για χρόνια , μα τελικά όλο αυτό να  το καπηλεύεται μια μικρή ομάδα τοπικών ηγετών -κατώτεροι των περιστάσεων – που δρουν με όρους παρακράτους και με μεθόδους  μαφίας.

Θα περάσουν από μπροστά μας -σε μικρούς και μεγάλους ρόλους- κοντά στους  40 χαρακτήρες. Είναι εκπληκτικό πως κανένας τους δεν διακατέχεται με αγνά ιδανικά ή ανιδιοτελή κίνητρα, πλην του ήρωα μας και  μιας γυναίκας που τον περιθάλπει προσωρινά, μετά τον τραυματισμό του. Όταν τον ρωτούν αν είναι Προτεστάντης ή Καθολικός δεν ξέρει να απαντήσει, ούτε βεβαίως για την εχθρότητα που υπάρχει μεταξύ της γενέτειρας του, περιοχή του Ντέρμπι και του Νότιγχαμ.

Η άγνοια του Γκάρι παρουσιάζεται ορθά ως κάτι θετικό, γιατί μένει μακριά από τον θρησκευτικό και τοπικό εθνικισμό, παραμένοντας άφθαρτος.

Στα  πλην του έργου, τα πολλά ονόματα και πρόσωπα  ,χωρίς να υπάρχει πάντα κινηματογραφική συνοχή αλλά και καταστάσεις που δεν ξεδιαλύνονται, και παραμένουν θολές, δημιουργώντας  ερωτήματα και απορίες.

Ο  Τζακ Ο’ Κόνελ είναι ηθοποιός με μεγάλα υποκριτικά χαρίσματα. Τα αισθήματα  του φόβου  και της ανάγκης για επιβίωση τα ερμήνευσε με μαεστρία και ωριμότητα, ανεξάρτητα εάν είναι μόλις στα  24 του.

Έργο-ράπισμα για τις βιαιότητες του Βρετανικού στρατού κυρίως του IRA και των βορειοϊρλανδών.. Θα περίμενε κανείς όλοι αυτοί να αντιδράσουν από τη στοχοποίηση του Γιαν Ντεμάνζ.

Μια εβδομάδα μετά την πρεμιέρα της ταινίας σε Λονδίνο, Δουβλίνο  και Μπέλφαστ,  επικρατεί άκρα του τάφου σιωπή, έμμεση παραδοχή για την ένθεν κακείθεν σκόπιμη διαιώνιση ενός ζητήματος που στοίχισε τη ζωή σε τουλάχιστον 3 χιλιάδες πολίτες ,  «έληξε» πολιτικά  με τη «Συμφωνία της καλής Παρασκευής» το 1998 και  στρατιωτικά με την αποκήρυξη της ένοπλης βίας, το 2005.

“71’” από 16/10 στους κινηματογράφους σε διανομή Seven

The post ’71 appeared first on screeneye.gr.

Δράμα,111′, Ιταλία 2013, Γλώσσα: Ιταλικά

Πρωτότυπος Τίτλος: Il Capitale Umano

Του  Πάολο Βίρτζι

Με τους Βαλέρια Γκολίνο, Βαλέρια Μπρούνι Τεντέσκι, Φαμπρίτζιο Μπεντιβόγλιο

Ένα μήνα πριν την απονομή του  Ξενόγλωσσου Όσκαρ στην  « Τέλεια Ομορφιά» του Πάολο Σορεντίνο, το κοινό της Ιταλίας βρέθηκε μπροστά σε μια λιγότερο θορυβώδη αλλά με παρόμοιους συμβολισμούς ταινία, το « Ανθρώπινο Κεφάλαιο», του άγνωστου στην Ελλάδα σκηνοθέτη κοινωνικών κωμωδιών, του Πάολο Βίρτζι ( από τα 16 έργα που γύρισε, μόνο « Η Γυναίκα της Ζωής μου», του 2011, παίχτηκε στα σινεμά της χώρας μας).

Μέσα από την πρώτη σκηνή, ξετυλίγεται ολόκληρη η ιστορία-θρίλερ. Ένα νυχτόβιος ποδηλάτης, θα βρεθεί παραμονή Χριστουγέννων στον γκρεμό, όταν θα παρασυρθεί από διερχόμενο όχημα, με τον οδηγό του να συνεχίζει κανονικά την πορεία του.

Ενώ παραμένει άγνωστος σε μας ο θύτης του τροχαίου, το έργο θα πάρει μια διαφορετική κατεύθυνση, εξετάζοντας τη ζωή διαφορετικών ανθρώπων. Του  κτηματομεσίτη Ντίνο, που βρίσκεται στο χείλος της χρεοκοπίας εξαιτίας των παιχνιδιών που παίζει ο χρηματιστής Τζιοβάνι, των ευκατάστατων συζύγων τους, τις οποίες ερμηνεύουν η  Βαλέρια Μπρούνι Τεντέσκι και η Βαλέρια Γκολίνο και των έφηβων παιδιών τους , με τις δύο οικογένειες ξεχωριστά αλλά παρόμοια, να επενδύουν σε αυτά τα παιδιά και να τα καταπιέζουν. Η αστυνομία κάποια στιγμή θα εμφανιστεί, θα τους κτυπήσει τη πόρτα και θα αρχίσει να λύνεται το αρχικό μυστήριο.

Το συμπέρασμα του αλά “American Beauty” « Ανθρώπινου Κεφαλαίου» ,συνοψίζεται στην ανεκτίμητη αξία του να παραμείνει κανείς ακέραιος και αξιοπρεπής, σε έναν σύγχρονο κόσμο -όπως τον καταγράφει-

 των δημοσίων σχέσεων, της  διαπλοκής, παραδομένο στο χρήμα, στο κέρδος, στην απληστία της ψυχής, στον χωρίς όρια ατομικισμό.

Η οπτική του  Πάολο Βίρτζι – μοιάζει με  του Πάολο Σορεντίνο στην « Τέλεια Ομορφιά»-  παρακολουθεί τον ηθικό ξεπεσμό της ιταλικής κοινωνίας, αλλά δεν τον κρίνει, αφήνει έξυπνα το κοινό να αντιληφθεί,  τις πταίει.

Οι αδυναμίες του έργου( επαναλήψεις, τηλεοπτική φόρμα, διδακτισμός, γνώριμη θεματολογία) , αφαιρούν  εκείνη την δυναμική που θα το ωθούσε πολύ ψηλά, αλλά όλα αυτά  δεν μπορούν να μειώσουν αισθητά τα προτερήματα του. Το ατύχημα εν τέλει χρησιμοποιείται ως τρικ, για να φανερωθεί ο καριερισμός των δύο ανδρών- που είναι πάνω από όλα-η εκ του ασφαλούς κριτική των γυναικών τους, και ο όψιμος επαναστατικός λόγος των παιδιών τους. Οι 6 ήρωες μας είναι γεμάτοι αντιφάσεις, πλήρως αποξενωμένοι μεταξύ τους, σαν ήρωες του Τσέχοφ, αδυνατούν να δουν την αλλαγή των  κοινωνικών συνθηκών που τους περιβάλλει.

Επίσημη υποψηφιότητα της Ιταλίας για Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης ταινίας 2015

“Το Ανθρώπινο Κεφάλαιο” από 16/10 στους κινηματογράφους σε διανομή Strada

The post Το Ανθρώπινο Κεφάλαιο appeared first on screeneye.gr.

1.Ο Δικαστής

Δράμα, 141′, Η.Π.Α 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: The Judge

Του Ντέιβιντ Ντόμπκιν

Με τους  Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ, Ρόμπερτ Ντιβάλ, Βέρα Φαρμίγκα, Βίνσεντ Ντ’Ονόφριο, Τζέρεμι Στρόνγκ, Μπίλι Μπόμπ Θόρντον

ΠΛΟΚΗ

Ο δικηγόρος Χανκ Πάλμερ  έχει απομακρυνθεί από την οικογένεια του και ζει στη Νέα Υόρκη. Ο απρόβλεπτος χαμός της μητέρας του τον αναγκάζει να επιστρέψει στο πατρικό του σπίτι στην Ιντιάνα και στην οικογένεια του. Η επιστροφή του τελικά δεν είναι και τόσο προσωρινή αφού ο πατέρας του κατηγορείται για φόνο.

3. Άπληστοι Γείτονες

Θρίλερ, 90′, Ή.Π.Α 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: Good People

Της Λόνε Σέρφιγκ

Με τους Χένρικ Ρούμπεν Γκενζ με τους: Τζέιμς Φράνκο, Κέιτ Χάντσον, Ομάρ Σι, Τομ Γουίλκινσον

Ο Τομ και η Άννα έχουν πρόσφατα μετακομίσει από το Σικάγο στο Λονδίνο. Προσπαθούν να κάνουν παιδί και να αντεπεξέλθουν στα οικονομικά τους προβλήματα, όταν στο σπίτι του νεκρού νοικάρη τους ανακαλύπτουν μια τσάντα γεμάτη στερλίνες. Αποφασίζουν να οικειοποιηθούν τα χρήματα, εκείνα όμως αποτελούν προϊόν ληστείας, γεγονός που τους βάζει στο στόχαστρο αδίστακτων γκάνγκστερ.

Επίσης κυκλοφορούν οι παιδικές ταινίες “Χελωνονιντζάκια”,  ” Το Μαγικό Σπίτι”  και η νεανική ταινία “Στα Καλά Καθούμενα”

The post Πρεμιέρες… από 23 Οκτωβρίου appeared first on screeneye.gr.

1. Στο Σκοτάδι

Δράμα, 96′, Νορβηγία 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: Blind

Του Έσκιλ Βογκτ

Με τους  Έλεν Ντόριτ Πιτερσεν, Χένρικ Ραφαέλσεν, Βέρα Βιτάλι

ΠΛΟΚΗ

Η Ίνγκριντ, έχοντας πρόσφατα χάσει την όρασή της αποσύρεται στην ασφάλεια του σπιτιού της, το μοναδικό μέρος που αισθάνεται ότι έχει τον έλεγχο, μόνη της με τον σύζυγό της και τις σκέψεις της. Παράλληλα, ο εθισμένος στην πορνογραφία, μοναχικός γείτονας της φαίνεται να στρέφει την προσοχή του σε μια νεαρή κοπέλα του απέναντι κτηρίου. Η ηρεμία της Ίνγκριντ σύντομα διακόπτεται όταν ξεκινά να διαισθάνεται στο διαμέρισμά την παρουσία του άντρα της, στιγμές που εκείνος θα έπρεπε να είναι στο γραφείο. Βρίσκεται πράγματι εκεί; Και γιατί να την παρακολουθεί σιωπηλά; Τα πραγματικά προβλήματα της μάλλον δεν βρίσκονται πέρα από τους τοίχους του σπιτιού και σύντομα οι φαντασιώσεις και ο φόβος την κυριεύουν…

Δράμα, , Δανία 2013, Γλώσσα Αγγλικά

Πρωτότυπος Τίτλος: Nymphomaniac

του Λαρς φον Τρίερ

Με τους Σαρλότ Γκενσμπούρ, Ούμα Θέρμαν, Σία Λαμπούφ, Στέλαν Σκάρσγκαρντ, Τζέιμι Μπελ, Κρίστιαν Σλέιτερ

ΠΛΟΚΗ

Το άγριο, αλλά ποιητικό ταξίδι, όπως το αφηγείται η διαγνωσμένη νυμφομανής Τζο, από τη γέννηση της μέχρι σήμερα, σε ηλικία 50 ετών. Ένα κρύο βράδυ του χειμώνα, ο γοητευτικός εργένης Σέλιγκμαν, βρίσκει τη Τζο χτυπημένη σ’ ένα σοκάκι. Τη μεταφέρει στο διαμέρισμα του, όπου τη φροντίζει και τη ρωτάει για τη ζωή της. Την ακούει με βαθιά προσήλωση καθώς η πολύπλευρη και χειμαρρώδης ζωή της ξετυλίγεται σε 8 κεφάλαια.

ΚΡΙΤΙΚΗ

To ίδιο και σχεδόν απαράλλακτο πρώτο μέρος του Νυμφομάνιακ που είδαμε πριν από περίπου 1 χρόνο, επιστρέφει χωρίς όμως τις λογοκριμένες σκηνές. Σε πρώτο πλάνο γεννητικά όργανα και απροκάλυπτες σεξουαλικές διεισδύσεις που πραγματοποιούνται με τη βοήθεια της τεχνολογίας, ο Τρίερ κάποιους θα τους σοκάρει εμάς σίγουρα όχι. Η πρώτη uncut version δεν άλλαξε ούτε προς το καλύτερο ούτε προς το χειρότερο την άποψή μας για το θεωρητικά προκλητικό του έργο.

Αναλυτική Κριτική A’&B Μέρος+Τρέιλερ

4. Ο Φύλακας της Μνήμης

Επιστημονική Φαντασία, 97′, Η.Π.Α 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: The Giver

Του Φίλιπ Νόις

Με τους: Μπρέντον Τουέιτς, Μέριλ Στριπ, Τζεφ Μπρίτζες, Αλεξάντερ Σκάργσκαρντ, Κέιτι Χολμς

ΠΛΟΚΗ

Στη νέα ταινία του Φίλιπ Νόις (Salt, Patriot Games) με τίτλο «The Giver» πρωταγωνιστεί ο πρωτοεμφανιζόμενος Μπρέντον Τουέιτς στο ρόλο του Τζόνας, ενός νεαρού που ζει σε έναν ουτοπικό κόσμο που καταστρέφεται όταν μαθαίνει για το σκοτεινό παρελθόν της κοινότητάς στην οποία μένει. Η ταινία βασίζεται στο μυθιστόρημα της Λόις Λόουρι με τον ίδιο τίτλο, το οποίο και κέρδισε το Newbery Medal το 1994 ενώ πούλησε πάνω από 10 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως.

ΚΡΙΤΙΚΗ

Τα κινηματογραφικά μεγαθήρια Μέριλ Στριπ, και Τζεφ Μπρίτζες δεν θα μπορέσουν να διασώσουν το  Οργουελικό  νέο όραμα του Φίλιπ Νόις.

Το σενάριο είναι πραγματικά χαοτικό,  και η σκηνοθετική τεχνική του Νόις αντί να ξεδιαλύνει μάλλον περισσότερο μπερδεύει , με αποτέλεσμα ο θεατής όταν θα αρχίσει να αντιλαμβάνεται τι γίνεται -στο βαρετό αυτό έργο- ουσιαστικά εκεί η ταινία ολοκληρώνεται. Μια ακόμα προσπάθεια που επιδιώκει να αναδείξει τους κατασταλτικούς μηχανισμούς των κοινωνιών, το ψυχολογικό παιχνίδι  μεταξύ λογικής και παραλόγου σκιαγραφώντας τους κακούς(βλέπε Μέριλ Στριπ) με χολιγουντιανή αφέλεια.  Οι αδυναμίες και οι αρετές της ανθρώπινης φύσης παρουσιάζονται μέσα από το μαύρο και το λευκό χρώμα, επιδιώκοντας ο Νόις να δείξει ότι ο άνθρωπος ακολουθεί το απόλυτο, τα άκρα και αδυνατεί να δει  τις αποχρώσεις τις ζωής. Πρόκειται για τη μοναδική στιγμή που δούλεψε θετικά η αλληγορία στο έργο.

Στο συγκεκριμένο είδος που συζητάμε μία είναι η ταινία που ξεχωρίζει, και είναι Οι “Αγώνες Πείνας”.

5. Dracula Untold

Επιστημονική Φαντασία/Δράση, 92′, Η.Π.Α 2014

Του Γκάρι Σορ

Με τους: Λουκ Έβανς, Ντομινίκ Κούπερ, Σάρα Γκέιντον

ΠΛΟΚΗ

Είμαστε στο 1462. Η Τρανσυλβανία απολαμβάνει παρατεταμένη περίοδο ειρήνης υπό τη βασιλεία του Βλαντ ΙΙΙ και της συζύγου του Μιρένα, οι οποίοι μεριμνούν ώστε οι υπήκοοί τους να ζουν προστατευμένοι από τους εχθρούς και ειδικότερα τους Τούρκους που επεκτείνονταν επικίνδυνα, κατακτώντας όποια εδάφη έβρισκαν στο πέρασμά τους.

Όταν ο Σουλτάνος Μεμέτ ο ΙΙ απαιτεί 100 παιδιά για το στρατό των Γενιτσάρων του ο Βλαντ καλείται να αποφασίσει αν θα ακολουθήσει το παράδειγμα του πατέρα του και να παραδώσει το γιο του στο σουλτάνο ή αν θα απευθυνθεί σε ένα τέρας ώστε να νικήσει τους Τούρκους, χάνοντας, όμως, την ψυχή του.

The post Πρεμιέρες… από 9 Οκτωβρίου appeared first on screeneye.gr.

Δράμα, 96′, Νορβηγία 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: Blind, Γλώσσα Νορβηγικά

Του Έσκιλ Βογκτ

Με τους  Έλεν Ντόριτ Πιτερσεν, Χένρικ Ραφαέλσεν, Βέρα Βιτάλι

Στο σκηνοθετικό του ντεμπούτο ο σεναριογράφος Έσκιλ Βογκτ κατάφερε να κερδίσει το βραβείο σεναρίου στο φετινό φεστιβάλ του Σαντανς καθώς και άλλα βραβεία σε διεθνή φεστιβάλ.

Το «Στο Σκοτάδι» ξεκινά με την υποκειμενική αφήγηση της Ίνγκριντ, η οποία έχοντας πρόσφατα χάσει την όραση της φαντάζει εύθραυστη και δυσκολεύεται να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα. Με τον σύζυγό της να λείπει στη δουλειά η πρωταγωνίστρια περνά την ώρα της συνεχώς μέσα στο σπίτι, κοιτάζοντας το παράθυρο ή ακούγοντας μουσική. Συγχρόνως  διαδραματίζονται παράλληλες ιστορίες, με την αφήγηση της Ίνγκριντ πάντα παρούσα. Ο Έιναρ είναι ένας μοναχικός άντρας , εθισμένος σε πορνογραφικές ιστοσελίδες με συγκεκριμένα φετίχ και κατασκοπεύει από την απέναντι πολυκατοικία μια διαζευγμένη γυναίκα (Έλιν), επίσης μοναχική που ζει με το παιδί της. Στο παζλ αυτό προστίθεται και ο Μόρτεν, ένας παντρεμένος αρχιτέκτονας που συνάπτει ερωτική σχέση με την Έλιν.

Σταδιακά γίνεται αντιληπτό πως όλα αυτά σχετίζονται με τον υποκειμενισμό της Ίνγκριντ, φλερτάροντας μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας, με τις ιστορίες να μπλέκουν αρχικά μέχρι να ξεμπλέξουν στο τέλος. Η σεναριακή ιδέα της μυθοπλασίας μέσα στη μυθοπλασία δίνει της δυνατότητα στον Βογκτ να παίξει σε πολλά επίπεδα.

Από την αρχή της ταινίας ο σκηνοθέτης εισάγει τον θεατή στον κόσμο της ηρωίδας, ακούγοντας τις σκέψεις της (υποκειμενισμός), βλέποντάς την να αντιμετωπίζει τις αλλαγές στη ζωή της λόγω τυφλότητας (ακούει μουσική, νιώθει απομονωμένη) αλλά και χρησιμοποιώντας κοντινά πλάνα (ημι-υποκειμενισμός) όταν προσπαθεί να πιει τσάι.

Μόνο που ο Βογκτ δεν μένει σε αυτά τα πλάνα. Όσο περνά η ώρα αρχίζει να αποκτά ο χωροχρόνος άλλες διαστάσεις   και να μεταλλάσσονται  οι ίδιοι οι χαρακτήρες. Υπάρχουν σκηνές που το φόντο ενός πλάνου έρχεται στο προσκήνιο για να μεταμορφώσει την τοποθεσία στην οποία εξελίσσεται η δράση, όπως στη σκηνή που συνομιλεί ο Μόρτεν με τον Έιναρ σε μια καφετέρια.

Και ακόμα παραπέρα, οι χαρακτήρες αρχίζουν να γίνονται κομμάτια του ίδιου του ψυχισμού της Ίνγκριντ για να αναδείξουν τις φοβίες και γενικότερα τον εσωτερικό της κόσμο. Η πολυπλοκότητα της αφηγηματικής δομής δεν είναι παρά η αντανάκλαση, ο κατακερματισμός  του ίδιου της του εαυτού. Όταν όλα τα θραύσματα ενωθούν είναι γιατί η Ίνγκριντ αποφασίζει να αποκαλύψει και να αποκαλύπτεται.

Ο Βογκτ εύστοχα αντιπαραθέτει στην απώλεια της όρασης  ένα πλούσιο οπτικουακουστικό τοπίο. Δείχνει έτσι, πως όσο κάποιος τυφλώνεται με τις ανασφάλειες που ακολουθούν, μπορεί να ανοίξει τα μάτια του σε φαντασιακά πεδία. Το τι αισθανόμαστε και βιώνουμε είναι μια υπόθεση που δεν ταυτίζεται πάντα με τον άμεσα ορατό μας κόσμο. Γιατί πόσοι από μας καθόμασταν σε ένα λεωφορείο αλλά βρισκόμασταν κάπου αλλού;

“ Στο Σκοτάδι” από 9/10 στους κινηματογράφους σε διανομή Strada

The post Στο Σκοτάδι appeared first on screeneye.gr.

Δράμα,110′, Η.Π.Α/Κένυα/ Ινδία 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: The Good Lie

Του Φιλίπ Φαλαρντό

Με τους Ρις Γουίδερσπουν,Κόρι Στολ, Σάρα Μπέικερ, Θαντ Λουκινμπιλ, Μαρία Χάουελ

Στις παράξενες και ανήσυχες μέρες που διανύουμε, εμφανίστηκαν με μεγαλύτερη ένταση  κάποιες θλιβερές εικόνες από το παρελθόν, που ίσως νομίζαμε αφελώς ότι έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί. Τα γεγονότα που διαδραματίζονται σε Συρία και Ιράκ επαναφέρουν μνήμες ανθρώπων ακόμα και του δικού μας έθνους ,που εν καιρώ πολέμου έχασαν όλο τους το βιος, εκτοπίσθηκαν και μετανάστευσαν.

Ο σκηνοθέτης Φιλίπ Φαλαρντό συνεχίζει απ’ εκεί που μας άφησε το 2012 στον « Εξαιρετικό Κύριο Λαζάρ» και τις περιπέτειες του Αλγερινού ήρωα του, όταν προσελήφθη ως δάσκαλος σε σχολείο του Καναδά. Εδώ ο Φαλαρντό προσαρμόζει κινηματογραφικά το σενάριο της Μάργκαρετ Νάγκλ, για τρία αδέρφια και την παρέα τους, που επέζησαν των εκατοντάδων χιλιάδων δολοφονιών,  κατά τον τριακονταετή  2ο Σουδανικό εμφύλιο, που ξεκίνησε το 1983.

 Το έργο χωρίζεται σε δύο μέρη. Στο πρώτο -και πιο πετυχημένο- η κάμερα του Καναδού σκηνοθέτη ακολουθεί πέντε ορφανά παιδιά, τον δυναμικό Μαμέρ, τα αδέλφια του  Τεο και  την Αμπιτάλ, τον μελαγχολικό Τζερεμαία και τον «καλλιτέχνη» Πολ, που βρίσκονται εν μέσω διασταυρούμενων πυρών – πρόσωπο με πρόσωπο με τον θάνατο- και τη φρίκη του πολέμου. Διανύουν μια διαδρομή 800 μιλίων μέχρι να φτάσουν σώοι και αβλαβείς  σε προσφυγικό καταυλισμό στην Κένυα. Μένουν εκεί 13 χρόνια, μέχρι τη στιγμή που θα τους δοθεί άσυλο από τις Ηνωμένες Πολιτείες για να επανεκκινήσουν τη ζωή τους, στο ελεύθερο και γεμάτο ευκαιρίες αμερικανικό περιβάλλον.

Το δεύτερο μέρος ξεκινάει από το αεροδρόμιο του Κάνσας, εκεί που θα φάνε τη πρώτη σφαλιάρα, αντιλαμβανόμενοι ότι ο όρος «ελευθερία» είναι κάτι σχετικό, ακόμα και για την Αμερική. Η γραφειοκρατία θα χωρίσει τα δύο αδέρφια, τον Μαμέρ και την Αμπιτάλ, (ο Τεό παρέμεινε στην Κένυα) στη βάση ενός ακατανόητου διαχωρισμού φύλου. Η δεύτερη σφαλιάρα έρχεται από τη συνειδητοποίηση ότι ο εκδημοκρατισμένος δυτικός κόσμος λειτουργεί με κανόνες που μέσα σε αυτούς είναι δυσεύρετη η αλληλοϋποστήριξη και γενικότερα ο ανθρωπισμός,  χαρακτηριστικά που ένωναν τους 4 ήρωες της ιστορίας μας.  Σημαντικό ρόλο στη καθημερινότητα τους διαδραματίζει η Κάρι Ντέιβις(Ρις Γουίδερσπουν)  υπάλληλος σε γραφείο εξευρέσεως εργασίας η οποία βρέθηκε από σπόντα να αναλαμβάνει την ευθύνη να τους βρει δουλειά. Η αρχική της ψυχρότητα απέναντι τους, μετεξελίσσεται σε πραγματική αγάπη και αγωνία για το μέλλον τους, μα οι νεαροί Σουδανοί, μέρα με τη μέρα νιώθουν και πιο ξένοι μέσα στο Αμερικανικό έδαφος και ετοιμάζονται να γυρίσουν πίσω.

Ξεκινώντας από τα καλά  της ταινίας οφείλουμε να αναγνωρίσουμε στον Φιλίπ Φαλαρντό πρώτον, την αποφυγή της ροπής προς το εύκολο δραματουργικό μελό, ιδίως  στο κομμάτι το τεχνικό (στο στήσιμο της ιστορίας και στις δυναμικές μουσικές του επιλογές, μέσα ακόμα και από αφρικανικούς ήχους). Μα και οι ήρωες του ενώ βρίσκονται με την πλάτη στον  τοίχο και παρά τις δύσκολες καταστάσεις που αντιμετωπίζουν, διατηρούν μια άφθαρτη υπερηφάνεια,   αρνούμενοι να προσδεθούν -άνευ όρων- στο άρμα των ηθικών κανόνων της νέας τους πατρίδας, επιδιώκοντας να μην απεμπολήσουν αλλά να  διατηρήσουν,  τις αρχές της χριστιανικής τους πίστης( είναι έντονο το στοιχείο αυτό στο έργο) και τις αξίες του πολιτισμού τους.

Είναι επιτυχημένος ο τρόπος που παρουσιάζονται οι αμφιταλαντεύσεις τους, το κοντράστ των συναισθημάτων τους, όταν χαρούμενοι αναχωρούν από τον καταυλισμό για τον «αμερικανικό παράδεισο» και κάποιοι χαρούμενοι επιστρέφουν σε αυτόν. Ο Φαλαρντό δεν παίζει ένα σκληρό ροκ καταδίκης των Αμερικανικών πρακτικών, τουναντίον δείχνει να επικροτεί τη μεταναστευτική πολιτική των Η.Π.Α, τουλάχιστον μέχρι το κτύπημα στους δίδυμους πύργους. Από την άλλη, κρατάει μικρό καλάθι για το πόσο εφικτό είναι πλέον να ζήσει κανείς και να απολαύσει το αμερικανικό όνειρο, χωρίς να χρειαστεί να είναι ψυχικά υποταγμένος στην κουλτούρα του κέρδους και του χρήματος.

Οι αδυναμίες του έργου είναι δεδομένες και ορατές δια γυμνού οφθαλμού. Η ιστορία όπως κτίζεται στο τελευταίο της στάδιο είναι λιγότερο δουλεμένη από τις υπόλοιπες , επεξηγηματική βέβαια ως προς τον τίτλο « The Good Lie». Ο θεατής δεν χρειάζεται να επεξεργαστεί αυτό που βρίσκεται πίσω από το προφανές, όλα δίνονται στο πιάτο, με μια πέραν του  δέοντος κινηματογραφική απλοϊκότητα και της ίδιας της  εικόνας και των λέξεων που χρησιμοποιούνται. Ταυτόχρονα, η προσπάθεια να παραμείνουν ατσαλάκωτα τα 20χρόνα παιδιά από το Σουδάν και να αναδειχθούν οι δύο αντίθετοι κόσμοι, της προόδου από τη μια και της πρωτόγονης στασιμότητας από την άλλη, θα ρίξουν τον σκηνοθέτη στη παγίδα της υπερβολής. Επειδή μεγάλωσαν σε καταυλισμούς προσφύγων δεν σημαίνει ότι ο ήχος του τηλεφώνου, τους είναι άγνωστος, ή ακόμα χειρότερο, να αγνοούν πως να τοποθετήσουν ένα καλαμάκι στο πλαστικό ενός αναψυκτικού.

Η βραβευμένη με Όσκαρ Ερμηνείας για το «Walk the Line» Ρις Γουίδερσπουν εμφανίζεται για πρώτη φορά στο πλάνο, περίπου στο τεσσαρακοστό  λεπτό. Ο ρόλος της ορθά ΔΕΝ είναι επιβλητικός, είναι όμως σημαντικός, αντικατοπτρίζοντας -κάποιες στιγμές αποστασιοποιημένα αλλά και τις περισσότερες με στοργικότητα- τις μπερδεμένες πεποιθήσεις των ντόπιων πολιτών για άτομα διαφορετικού χρώματος,  εθνότητας και οικονομικής τάξης. Φαντάζει ιδανικό φιλμ για προβολή του σε παιδιά, από  δασκάλους και καθηγητές.

“ Ένα Γενναίο  Ψέμα” από 9/10 στους κινηματογράφους σε διανομή Odeon

The post Ένα Γενναίο Ψέμα appeared first on screeneye.gr.

Δράμα,128′, Ελλάδα 2014

Του Πάνου Κούτρα

Με τους Κώστας Νικούλι, Νίκος Γκέλια, Άγγελος Παπαδημητρίου, Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου

Το «Ξενία» του Πάνου Κούτρα, τέταρτη κατά σειρά ταινία του, βρέθηκε στις φετινές Κάννες στο τμήμα «Ένα κάποιο βλέμμα», κατορθώνοντας, όπως αρκετές ελληνικές ταινίες τα τελευταία χρόνια, να επιλεγεί σε ένα παγκόσμιο φεστιβάλ μεγάλου βεληνεκούς, γεγονός που από μόνο του είναι αξιέπαινο.

Η ιστορία της ταινίας έχει ως κεντρικούς χαρακτήρες δύο αδέρφια. Ο μικρότερος αδερφός, ο 16χρόνος  Ντάνι, μετά το θάνατο της καταγόμενης από την Αλβανία  μητέρας του ξεκινά ένα ταξίδι από την Κρήτη στην Αθήνα για να συναντήσει τον Οδυσσέα με σκοπό να τον πείσει να βρουν τον Έλληνα πατέρα τους. Η πορεία τους σε αυτή την αναζήτηση θα είναι γεμάτη ένταση, όνειρα, προβλήματα αλλά και χαρά. 

Ο Ντάνι από την αρχή της ταινίας, στην εφηβεία του, φαίνεται να έχει διάφορα ψυχολογικά προβλήματα. Δίνεται λοιπόν ευκαιρία στον Πάνο Κούτρα να εμπλουτίσει την ταινία με φαντασιακά στοιχεία που εμβαθύνουν στον ψυχισμό του ήρωα. Τα κινηματογραφικά «παραισθησιογόνα» είναι άλλοτε άμεσα ορατά μέσα σε μια σκηνή και άλλοτε αποκαλύπτονται δημιουργώντας έκπληξη στον θεατή ως καλοδουλεμένη αφηγηματική οφθαλμαπάτη.

Το τραγούδι σαν στοιχείο πλοκής υπάρχει σε πολλά σημεία. Η σχέση του Ντάνι με την μουσική είναι καταλυτική φέρνοντας στο νου την ταινία  «8η μέρα» του Ζακο Βαν Ντορμελ στον τρόπο με τον οποίο αυτή η σχέση ενσωματώνεται στο σενάριο και εναλλάσσει την υποκειμενική με την αντικειμενική πλανοθεσία. Ο Ντάνι επίσης προτρέπει τον Οδυσσέα, που έχει καλή φωνή, να πάρει μέρος σε μια οντισιόν talent show τραγουδώντας Πάτι Πράβο. Σε μια άλλη σκηνή της ταινίας τα δυο αδέρφια, έχοντας βρεθεί μέσα από διάφορες καταστάσεις σε ένα ερειπωμένο ξενοδοχείο που λέγεται «Ξενία» χορεύουν πάλι με Πάτι Πράβο.

Στις περιπτώσεις που η ταινία χρησιμοποιεί την μουσική μέσα στην υπόθεση, είναι κατά κύριο λόγο πετυχημένη. Όταν όμως χρησιμοποιείται ως ηχητικό χαλί για να εντείνει τα συναισθήματα των χαρακτήρων ή να καθοδηγήσει τα συναισθήματα των θεατών τα αποτελέσματα δεν είναι τόσο επιτυχημένα.

Γιατί Ξενία; Δεν είναι μόνο το ξενοδοχείο ο λόγος για τον οποίο η ταινία έχει αυτόν τον τίτλο. Ο Κούτρας θέλει να μιλήσει για την ξενοφοβία. Και όχι μόνο την έννοια του ξένου ως ανθρώπου από άλλη χώρα αλλά του ξένου ως το άλλο, το διαφορετικό που είναι εκτός status quo. Αυτό που θεωρούμε ως το «μη φυσιολογικό» και το διαπομπεύουμε ή σε πιο ακραίες αντιδράσεις ασκούμε βία εναντίον του.

Σε γενικές γραμμές η ταινία έχει μια δυνατή αρχή, συνδυάζει χιούμορ με κοινωνικό σχόλιο (ρατσισμός, ομοφυλοφιλία) και ψυχολογική καταγραφή, αλλά από τη στιγμή που τα δυο αδέρφια καταλήγουν κυνηγημένα σε ένα δάσος αρχίζουν τα σεναριακά προβλήματα. Ακραίος μελοδραματισμός, μη ρεαλιστικές καταστάσεις που πλασάρονται ως ρεαλιστικές, δείχνουν πως ο Κούτρας ενώ είχε όλα τα φόντα για να κάνει ένα έργο πραγματικά μεγάλο, στην πορεία ο ίδιος το καταδίκασε.  Όταν  σε κάποια στιγμή ενσωματώνει κι ολίγον Χάνεκε με γλειφιτζούρι το αποτέλεσμα αφήνει την αίσθηση «τσιχλόφουσκας». Ίσως και ο Κούτρας θα έπρεπε να απέχει λίγο από τα γλυκαντικά μαζί με τον ήρωα του τον Ντάνι.

The post Ξενία appeared first on screeneye.gr.