Ανακοινώθηκαν οι ημερομηνίες του επόμενου Διεθνούς Κινηματογραφικού Φεστιβάλ του Βερολίνου, ενός από τα πιο καταξιωμένα φεστιβάλ διεθνώς. Η 66^ο Μπερλινάλε θα λάβει χώρα από τις 11 έως τις 21 Φεβρουαρίου του 2016.

Η Χρυσή Άρκτος του 65^ου φεστιβάλ Βερολίνου απονεμήθηκε στην ταινία “Taxi”του Τζαφάρ Παναχί και ScreenEye ήταν εκεί με πλήθος ανταποκρίσεων.

The post Ανακοινώθηκαν οι ημερομηνίες του επόμενου Κινηματογραφικού Φεστιβάλ του Βερολίνου appeared first on screeneye.gr.

Στη σημερινή τελετή απονομής βραβείων για το 65o Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου ο Ντάρεν Αρονόφσκι και η κριτική επιτροπή έδωσαν το μεγάλο βραβείο της Χρυσής Άρκτου στο μεγάλο φαβορί, την ταινία Taxi του Jafar Panahi

 Στις υπόλοιπες κατηγορίες έχουμε:

Αργυρή Άρκτος – Μέγα Βραβείο της Κριτικής Επιτροπής
El Club, σκην:Pablo Larrain

Αργυρή Άρκτος Καλύτερου σκηνοθέτη(ισοψηφία)
Malgorzata Szumowska για την ταινία Body
και Radu Jude για την ταινία Aferim!

Αργυρή Άρκτος Καλύτερου ηθοποιού
Tom Courtenay για την ταινία 45 YEARS σκην. Andrew Haigh

Αργυρή Άρκτος Καλύτερης ηθοποιού
Charlotte Rampling για την ταινία 45 YEARS σκην. Andrew Haigh

Αργυρή Άρκτος Καλύτερου Σεναρίου
Patricio Guzmán για την ταινία El botón de nácar

Αργυρή Άρκτος Ασυνήθιστου επιτεύγματος από καλλιτέχνη (ισοψηφία)
Sturla Brandth Grøvlen υπεύθυνη φωτογραφίας στην ταινία Victoria
και Sergey Mikhalchuk και Evgeniy Privin, υπεύθυνοι φωτογραφίας στην ταινία Under Electric Clouds

Αργυρή Άρκτος Πρώτης Μεγάλου Μήκους Ταινίας
600 Miles, σκην: Gabriel Ripstein

Αργυρή Άρκτος Βραβείο Alfred Bauer
Ixcanul, σκην: Jayro Bustamante

The post Τελετή απονομής βραβείων της 65ης Berlinale- Χρυσή Άρκτος στην ταινία Taxi του Jafar Panahi appeared first on screeneye.gr.

Ανακοινώθηκαν τα μέλη της κριτικής επιτροπής του Διεθνούς Κινηματογραφικού Φεστιβάλ του Βερολίνου που ξεκινάει σε λίγες μέρες. Όπως έχει γίνει ήδη γνωστό, πρόεδρος της διεθνούς επιτροπής θα είναι ο σκηνοθέτης Ντάρεν Αρονόφσκι.

Τα μέλη θα είναι ο δημιουργός της σειράς “Mad Men” Μάθιου Βάινερ, ο ηθοποιός Ντάνιελ Μπρουλ(Good Bye, Lenin!, Inglourious Basterds), ο σκηνοθέτης Τζουν-Χο Μπονγκ(Μητέρα, Ο Ξενιστής), η παραγωγός μεταξύ άλλων και της σειράς “ Hannibal” Μάρθα Ντε Λορέντις, η σκηνοθέτης Κλόντια Λιόσα(Το Γάλα της Θλίψης, Madeinusa, Aloft) και η ηθοποιός Όντρεϊ Τοτού(Αμελί, Κώδικας Ντα Βίντσι, Coco Before Chanel).

Η επιτροπή αυτή αποφασίζει τις απονομές της Χρυσής και των Αργυρών Άρκτων.

The post Ανακοινώθηκαν τα μέλη της κριτικής επιτροπής της 65ης Berlinale. Το Screeneye θα είναι εκεί, από 5 Φεβρουαρίου appeared first on screeneye.gr.

Ο Ιρανός σκηνοθέτης Τζαφάρ Παναχί, του οποίου η νέα ταινία «Ταξί» θα κάνει πρεμιέρα στο διαγωνιστικό τμήμα του 65ου Φεστιβάλ Βερολίνου σε λίγες μέρες, δημοσίευσε δήλωση στον τύπο αψηφώντας την απαγόρευση να μιλά στον τύπο και να κάνει ταινίες που του έχει επιβληθεί από την κυβένρηση του Ιράν

«Είμαι κινηματογραφιστής. Δεν μπορώ να κάνω κάτι άλλο εκτός από ταινίες. Ο κινηματογράφος είναι η έκφρασή μου και το νόημα της ζωής μου» έγραψε ο Παναχί.

«Τίποτα δεν μπορεί να με εμποδίσει από το να κάνω ταινίες καθώς όταν σπρώχνομαι στις έσχατες γωνίες συνδέομαι με τον εσωτερικό εαυτό μου και σε τέτοιους ιδιωτικούς χώρους, παρόλους τους περιορισμούς, η αναγκαιότητα της δημιουργίας γίνεται ακόμα μεγαλύτερη επιθυμία. Ο κινηματογράφος ως Τέχνη γίνεται η κύρια ασχολία μου. Γι’αυτό το λόγο πρέπει να συνεχίσω να κάνω ταινίες υπό οποιεσδήποτε συνθήκες ώστε να υποβάλω τα σέβη μου και να νιώσω ζωντανός».

Η ταινία «Ταξί», στην οποία ο Παναχί υποδύεται έναν οδηγό ταξί στην Τεχεράνη, είναι η τρίτη ταινία του που έχει βγει από τη χώρα λαθραία από το 2010 που συνελήφθη από τις αρχές και του απαγορεύτηκε να κάνει ταινίες.

Οι άλλες δύο ταινίες του είναι οι «Αυτό δεν είναι μια ταινία» και «Closed Curtain». Η δεύτερη μάλιστα διαγωνίσθηκε το 2013 στο 63^ο Φεστιβάλ Βερολίνου όπου και κέρδισε το βραβείο σεναρίου πράγμα το οποίο προέτρεψε την κυβέρνηση του Ιράν να διαμαρτυρηθεί επίσημα.

Από το 2014, που πήρε την εξουσία ο σχετικά πιο προοδευτικός πρόεδρος Χασάν Ρουχανί, οι κινηματογραφιστές της χώρας είναι λίγο πιο εφησυχασμένοι αν και η 20ετής απαγόρευση στον Παναχί δεν έχει αρθεί. Εναντίον του υπάρχει και εντολή φυλάκισης για 6 χρόνια η οποία δεν έχει επιβληθεί, αλλά παρόλο που ο σκηνοθέτης δεν βρίσκεται πια σε κατ’οίκον περιορισμό, δεν του επιτρέπεται να βγει από τη χώρα.

Πριν την απαγόρευση ο Παναχί είχε τιμηθεί μεταξύ άλλων βραβεύσεων με τον Χρυσό Λέοντα στο Φεστιβάλ Βενετίας το 2000 για την ταινία «Ο Κύκλος», και με το βραβείο της κριτικής επιτροπής Un Certain Regard στο Φεστιβάλ των Καννών το 2003 για την ταινία «Κόκκινο Χρυσάφι».

The post Μάθετε για το ” Ταξί” του Ιρανού Παναχί.Πρεμιέρα σε λίγες μέρες στο Φ. Βερολίνου appeared first on screeneye.gr.

Λίγες ώρες μετά την ανακοίνωση πως η νέα ταινία του Τέρενς Μάλικ “Knight of Cups” θα κάνει πρεμιέρα στο φετινό Φεστιβάλ Βερολίνου, δημοσιεύτηκε και το πρώτο τρέιλερ.

Στο τρέιλερ βλέπουμε τον Κρίστιαν Μπέιλ να υποδύεται τον Ρικ, ένα χαρακτήρα που περνάει μια κρίση προσωπικότητας και προσπαθεί να βρει ποιος είναι ζώντας την γεμάτη υπερβολές και πειρασμούς ταχύρυθμη ζωή του Χόλιγουντ. Το “Knight of Cups” έχει ένα καστ γεμάτο γνωστά ονόματα: Κέιτ Μπλάνσετ, Νάταλι Πόρτμαν, Μπράιαν Ντένεχι, Αντόνιο Μπαντέρας, Φρίντα Πίντο, Γουες Μπέντλυ, Ιζαμπέλ Λούκας, Τερίσα Πάλμερ, Ίμοτζεν Πουτς, Άρμιν Μίλερ-Σταλ, και την φωνή του Μπεν Κίνγκσλεϊ.

Το τρέιλερ συνοδεύει και ένα μυστηριώδες κείμενο:
“Κάποτε ήταν ένας νεαρός πρίγκιπας του οποίου ο πατέρας, ο βασιλιάς της Ανατολής, τον έστειλε στην Αίγυπτο να βρει ένα μαργαριτάρι. Όταν όμως ο πρίγκιπας επέστρεψε, ο κόσμος του έδωσε να πιει από ένα κύπελλο. Όταν ήπιε από αυτό ξέχασε πως ήταν ο γιος ενός βασιλιά, ξέχασε το μαργαριτάρι και έπεσε σε ένα βαθύ ύπνο.

Ο πατέρας του Ρικ(Κρίστιαν Μπέιλ) συνήθιζε να του διαβάζει αυτήν την ιστορία όταν ήταν μικρός.

Ο δρόμος για την Ανατολή απλώνεται μπροστά του. Θα ξεκινήσει;”

The post Κρίστιαν Μπέιλ, Κέιτ Μπλάνσετ, Νάταλι Πόρτμαν, στο πρώτο τρέιλερ της νέας ταινίας του Τέρενς Μάλικ appeared first on screeneye.gr.

Όπως έχει γίνει γνωστό, ο Βιμ Βέντερς θα τιμηθεί φέτος στο Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ του Βερολίνου με τη Χρυσή Άρκτο για τη συνολική προσφορά του στον κινηματογράφο. Με αυτήν την ευκαιρία θα γίνει και ειδικό αφιέρωμα με την προβολή δέκα ταινιών του, πολλές από τις οποίες έχουν αναπαλαιωθεί ψηφιακά. Το αφιέρωμα θα ξεκινήσει στις 12 Φεβρουαρίου με την προβολή του θρίλερ του 1977 “Ένας Αμερικανός φίλος”. Η ταινία είναι βασισμένη σε βιβλίο της Πατρίσια Χάισμιθ και πρωταγωνιστούν ο Μπρούνο Γκαντζ και ο Ντέννις Χόπερ.

Ο διευθυντής του Φεστιβάλ Βερολίνου Dieter Kosslick δήλωσε «Το “Ένας Αμερικανός φίλος”ήταν η πρώτη ταινία που έκανε τον Βιμ Βέντερς γνωστό διεθνώς. Επιπλέον ήμασταν τόσο εντυπωσιασμένοι από το αποτέλεσμα της ψηφιακής αναπαλαίωσης που αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε το αφιέρωμα για την τελετή απονομής της τιμητικής Χρυσής Άρκτου με αυτό».

Την διαδικασία αναπαλαίωσης ξεκίνησε το Wim Wenders Stiftung. Τα αυθεντικά αρνητικά των ταινιών σκαναρίστηκαν πριν υποστούν αναπαλαίωση κι έτσι εκτός από το “Ένας Αμερικανός φίλος”, θα προβληθούν σε ψηφιακή έκδοση τα Η Αγωνία του Τερματοφύλακα Πριν το Πέναλτι(1972) με νέο soundtrack, Στο Πέρασμα Του Χρόνου (1976), το director’s cut του Μέχρι τοΤέλος του Χρόνου (1991/94), Η Αλίκη στις Πόλεις (1974), Παρίσι, Τέξας(1984) και το ντοκιμαντέρ Tokyo-ga(1985). Την δεκάδα των ταινιών που θα προβληθούν συμπληρώνουν Τα Φτερά του Έρωτα(1987), Το Ξενοδοχείο του Ενός Εκατομμυρίου Δολαρίων(2000) και Πίνα Μπάους(2011).

Τη βραδιά πριν το γκαλά για την απονομή του τιμητικού βραβείου έχει επίσης οργανωθεί η εκδήλωση “Wings of Time: A Conversation with Wim Wenders” όπου ο σκηνοθέτης θα κάνει μια δημόσια συζήτηση με τον Ράινερ Ρόθερ, καλλιτεχνικό διευθυντή της Deutsche Kinemathek – Museum für Film und Fernsehen. 

The post Οι δέκα ταινίες του Βίμ Βέντερς που θα προβληθούν στο Φεστιβάλ Βερολίνου appeared first on screeneye.gr.

Συνέντευξη στον Ιάκωβο Γωγάκη απο το Φ. Βερολίνου 2013

Ο Ρουμάνος Κάλιν Πέτερ Νέτζερ ήταν αναμφισβήτητα το πρόσωπο του περσινού κινηματογραφικού φεστιβάλ του Βερολίνου όταν  με την « Οικογενειακή Υπόθεση « (Child’s Pose) κέρδισε το πρώτο βραβείο της διοργάνωσης, την Χρυσή Αρκούδα, σε μια απόλυτα δίκαιη βράβευση. 

Το έργο που πήρε τον τίτλο του από μια στάση της γιόγκα, ακολουθεί μια μάνα (την οποία ερμηνεύει μοναδικά η βραβευμένη σταρ στη χώρα της αλλά και διεθνώς Λουμινίτα Γκεοργκίου) η οποία με τη δύναμη του χρήματος και της κοινωνικής της επιρροής προσπαθεί να ξελασπώσει το γιο της που αντιμετωπίζει την κατηγορία της ανθρωποκτονίας..

Αυτό που πέτυχε ο Κάλιν Πέτερ Νέτζερ είναι το γεγονός ότι βρήκε τις λεπτές ισορροπίες στην ιδιότυπη σχέση μητέρας-γιου βγάζοντας στην επιφάνεια όλες τις ατομικές διεργασίες, τις κοινωνικές ανισότητες, και πάνω απ’ όλα τα αδυσώπητα κοινωνικά και προσωπικά σύνδρομα.

Αισθάνεται κανείς ότι το έργο αυτό δεν είναι μια τυχαία ιστορία, ότι δηλαδή κρύβει κάτι δικό σου, πολύ προσωπικό. Τι σχέση έχει άραγε η πλοκή αυτή με την πραγματικότητα;

Καλίν Νετσέρ: Καταρχήν η ιδέα για να γυρίσουμε αυτό το έργο υπήρχε τουλάχιστον εδώ και μια τριετία, την οποία επεξεργαζόμασταν με τον Ραζβάν Ραντουλέσκου (ο σεναριογράφος της ταινίας) πάνω σε κάπως διαφορετική βάση. Θέλαμε να μιλήσουμε για το φαινόμενο μιας οικογένειας δυσλειτουργικής, αλλά όσο το συζητούσαμε, βρίσκαμε ότι κι εμείς ίσως να ζήσαμε μέσα σε ένα οικογενειακό περιβάλλον με την προσωπικότητα της μητέρας να έχει έναν έντονο ρόλο. Κάπως έτσι προέκυψε το σενάριο, και ναι υπάρχουν κάποιες προσωπικές αναφορές αλλά το μεγαλύτερο μέρος είναι μυθοπλασία.

Μου κάνει εντύπωση ότι αρκετοί Ρουμάνοι σκηνοθέτες της γενιάς σου θέτουν πολύ έντονα στις ταινίες τους ως κεντρικά πρόσωπα γυναικείους χαρακτήρες. Υπάρχει κάποια εξήγηση; Είναι κάποια σύμπτωση ή στη Ρουμανία υπάρχουν άσχημα κατάλοιπα από το παρελθόν;

Καλίν Νετσέρ: Σαφέστατα και υπάρχουν, αλλά στο «Child’s Pose» θέλω να παρουσιάσω μια ιστορία γυρισμένη μεν στο Βουκουρέστι αλλά με μηνύματα που αγγίζουν κάθε κοινωνία και κάθε ανθρώπινη σχέση. Η σχέση μητέρας-γιού δεν αφορά συγκεκριμένη χώρα αλλά πολλές φορές μια αλληλεξάρτηση φροϋδικών καταβολών, και ως ένα βαθμό αυτές θέλω να αναδείξω.

Θα περιέγραφες τον εαυτό σου ότι ανήκεις σε αυτό το λεγόμενο νέο ρουμάνικο κινηματογραφικό ρεύμα που ξεπήδησε μετά την πτώση του Τσαουσέσκου; Βλέπεις αυτή τη τάση να έχει συνέχεια;

Καλίν Νετσέρ: Ναι εκεί με κατατάσσουν, αλλά δεν θεωρώ ότι θα συνεχίσει για πολύ ακόμη να αποκαλείται με αυτό τον όρο. Το νέο ρουμάνικο ρεύμα περιγράφει κινηματογραφικά κάποια κοινωνικά θέματα που σχετίζονται με το πολιτικό παρελθόν της χώρας. Πέρασαν πάνω από 20 χρόνια από τότε και τα σενάρια που γράφονται όλο και περισσότερο εστιάζουν στο σήμερα της χώρας παρά στο χθες. Και το «Child’s Pose» είναι ένα σύγχρονο έργο, που περιγράφει τις ανθρώπινες σχέσεις και τη διαφθορά μέσα στο σύγχρονο περιβάλλον.

Στη συνέχεια συνομιλήσαμε με την  πρωταγωνίστρια Λουμινίτα Γκεοργκίου

Στο έργο παρουσιάζεσαι σκληρή, αυταρχική, που για χάριν υπερβολής μπορούμε να πούμε ότι πατάς επί πτωμάτων για να βοηθήσεις το γιο σου, αλλά σε μια καταπληκτική σκηνή δίνεις την εντύπωση ότι είσαι και θύμα ταυτόχρονα. Ένιωσες κι αυτό το στοιχείο στην ερμηνεία σου;

Λουμινίτα Γκεοργκίου: Απόλυτα. Αυτή η γυναίκα είναι κατεξοχήν θύμα της παθολογικής εξάρτησης προς το γιο της, της δυστυχίας μιας βαρετής καθημερινότητας, και ενός εσωτερικού κενού. Κι όλο αυτό βγαίνει με τον αντίθετο τρόπο, τον σκληρό και αδίστακτο, που δεν είναι αυτή η αλήθεια.

Με τον σκηνοθέτη είχες αυτή την ελευθερία κινήσεων και αυτοσχεδιασμού όπως σε είδαμε για παράδειγμα στο «Θάνατο του κυρίου Λαζαρέσκου»;

Λουμινίτα Γκεοργκίου: Με το Νέτζερ δεν χρειάστηκε να μιλήσουμε ιδιαίτερα για την κάθε σκηνή, υπήρχε συνεργασία και διαισθητική επικοινωνία. Ο ρόλος είναι ασφυχτικός γιατί βρίσκομαι σχεδόν σε κάθε πλάνο, αλλά αυτό δεν δημιούργησε κανένα πρόβλημα.

The post Κάλιν Πέτερ Νέτζερ-Λουμινίτα Γκεοργκίου appeared first on screeneye.gr.

Η συνέντευξη πραγματοποιήθηκε τον Φεβρουάριο του ’13 στο Φ. Βερολίνου

Γράφει ο Ιάκωβος Γωγάκης

O Ούλριχ Ζάιντλ αποτελεί μια ιδιαίτερη περίπτωση κινηματογραφιστή, προερχόμενος από τη φημισμένη σχολή τηλεόρασης και κινηματογράφου της Βιέννης. Ο 61χρονος σκηνοθέτης έχει γυρίσει αρκετά ντοκιμαντέρ, αλλά έγινε γνωστός με τις «Σκυλίσιες Μέρες» που προβλήθηκε και στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης διχάζοντας τους πάντες. Ήρθε η ώρα να ξεπεράσει αυτό το έργο ορόσημο, με μια δυνατή τριλογία γυναικείων χαρακτήρων όπου η καθεμία βρίσκεται αντιμέτωπη με τα προσωπικά της αδιέξοδα.  

Η συνέντευξη που μας παραχώρησε πραγματοποιήθηκε τον Φεβρουάριο στο Φεστιβάλ Βερολίνου, με τους διοργανωτές να τον τιμούν για τη συνεισφορά του στην 7^η τέχνη.

Ο αξιότιμος κύριoς Ζάιντλ είναι ο δεύτερος σκηνοθέτης όλων των εποχών που μέσα σε ένα χρόνο που βλέπει τρεις ταινίες του να διαγωνίζονται στα τρία μεγαλύτερα φεστιβάλ της Ευρώπης. Ο πρώτος ήταν ο Κριστόφ Κισλόφσκι με την τριλογία των Χρωμάτων.

Μας λέει: « Η τριλογία του Παραδείσου ήταν ένα μακρύ ταξίδι, που διήρκησε τέσσερα χρόνια -μια διαδικασία ενός βήματος μπροστά κι ενός πίσω μέχρι να βρω και την τελευταία λεπτομέρεια. Όταν αυτό επιτεύχθηκε τότε αποφάσισα ν’ αλλάξω τελείως τον αρχικό προγραμματισμό μου και αντί για τρεις ιστορίες σε μία ταινία, να δημιουργήσω μια αυτοτελή τριλογία. Εκ του αποτελέσματος ήταν μια σωστή επιλογή».

Τον ρωτήσαμε για την πρωτοφανή απήχηση που είχε το συγκεκριμένο εγχείρημα που θεωρείται ως η πιο εμπορικά επιτυχημένη κινηματογραφική του δουλειά.

« Δεν με απασχολεί το πως θα γίνω αρεστός στο κοινό. Θέλω αγγίξω τον κόσμο με τον αληθινό ρεαλισμό των ιστοριών, που ενίοτε ενοχλούν κι ενίοτε  παρερμηνεύονται. Η συγκεκριμένη τριλογία ξεκινά με τον διαφορετικό τρόπο που αντιμετωπίζουν τα δύο φύλα τον σεξοτουρισμό, το δεύτερο μέρος επανατοποθετεί το ζήτημα της πίστης και το τρίτο καταλήγει σε ένα συμπέρασμα. Είναι τρεις ταινίες απόλυτα αληθινές  για τις πεποιθήσεις των ανθρώπων αλλά και για τα χαρακτηριστικά της σημερινής εποχής που τους θέλουν να είναι μόνοι αντιμέτωποι με τα προβλήματα τους».

Τι απαντάει όταν τίθεται το θέμα του γυναικείου φύλου και τις κατηγορίες που του προσάπτονται περί μισογυνισμού; Απαντάει με χιούμορ και διπλωματικά.

«Τα θέματα των ταινιών μου είναι πάντοτε ρεαλιστικά, αγγίζουν δύσκολα κοινωνικά και προσωπικά προβλήματα,  που μπορεί να φέρουν κάποιους θεατές σε δύσκολη θέση. Το κατανοώ. Υπήρξαν κριτικοί στην Αυστρία που όταν είδαν τα «Καλά Νέα» ή τις «Σκυλίσιες Μέρες» άρχισαν να περιφέρονται δεξιά κι αριστερά λέγοντας διάφορα. Αργότερα μερικοί, άλλαξαν γνώμη και έγιναν θαυμαστές των ταινιών μου. Πιστεύω ότι αυτοί που αντιδρούν αρνητικά είναι αυτοί που φοβούνται την αλήθεια και τα μηνύματα των έργων αυτών».

Μας έδωσε τη δική του άποψη για το γεγονός πως ομάδα κριτικών σύγκρινε τη τριλογία του «Παραδείσου» με αυτήν του Κριστόφ Κισλόφσκι των «Χρωμάτων», σαν να ήθελε ο Ζάιντλ να αποτίσει φόρο τιμής στο μεγάλο πολωνό δημιουργό.

« Θαυμάζω τον Κισλόφσκι για την ανεκτίμητη  συνεισφορά του στην 7^η τέχνη αλλά δεν είχα ποτέ επηρεαστεί από το έργο του, κι εδώ στα τρία μέρη ισχύει το ίδιο. Αν ήθελε κανείς να βρει επιρροές, αυτές είναι από τον μεγάλο δάσκαλο Παζολίνι αλλά και από τους Μπουνιούελ, Κασσαβέτη, Ταρκόφσκι, Ντράγιερ ίσως και  Μπέργκμαν».

Για τον τρόπο που καθοδήγησε τις τρεις πρωταγωνίστριες των « Παραδείσων» Margarete Kiesel Maria Hofstätter, Melanie Lenz, ο επιτυχημένος σκηνοθέτης  ήταν ιδιαίτερα αποκαλυπτικός για τη μέθοδο που ακολουθεί.

« Η διαδικασία επιλογής των βασικών χαρακτήρων είναι δύσκολη και χρονοβόρα. Όταν αυτή ολοκληρωθεί τότε το πρόσωπο που κτίζεται πάνω του το έργο, χωρίς να έχει στα χέρια του όλα τα κομμάτια του σεναρίου, ξεκινάει να πειραματίζεται και να αυτοσχεδιάζει, για να μπορέσει να διεισδύσει στην ατμόσφαιρα του ρόλου και της ταινίας. Όταν ξεκινήσουν τα γυρίσματα ο ηθοποιός έχει ήδη βρει την ισορροπία του ρόλου του, κι είναι μετά εύκολο για τον σκηνοθέτη να τον κατευθύνει στις υποκριτικές λεπτομέρειες που απομένουν».

Δεν θα μπορούσε να μην ερωτηθεί ο Ουλριχ Ζάιντλ για το πεσιμιστικό στοιχείο που προβάλλεται  έντονα στον αυστριακό κινηματογράφο κι από τον ίδιο,  κι από  τον συμπατριώτη του Μίκαελ Χάνεκε.  

«Θα μιλήσω για τον εαυτό μου,  γιατί απλούστατα  δεν λειτουργούμε σαν ομάδα όλοι οι αυστριακοί σκηνοθέτες. Η κοινωνία στην Αυστρία είναι συντηρητική, γεμάτη ψυχώσεις που αρνείται  το παρελθόν της. Είναι κατά βάση μια αυταρχική κοινωνία.  Ο Χάνεκε συμφωνεί με αυτό. Στις ταινίες μου καταγράφω αυτά που βλέπω, κι ότι ακούω από τον περίγυρό μου. Σε αντίθεση με τον Χάνεκε το δικό μου είναι κατεξοχήν ρεαλιστικό σινεμά. Θέλω να δείξω ακριβώς αυτό που συμβαίνει , το οποίο μπορεί να εκληφθεί κι ως πεσιμιστικό αλλά είναι αληθινό- απόλυτα ρεαλιστικό».

Ο «Παράδεισος της Πίστης» που βγαίνει στους κινηματογράφους στις 26/9 ,  αποτελεί το δεύτερο από  τα τρία μέρη των «Παραδείσων»( Αγάπης, Πίστης, Ελπίδας).

“Στο Φεστιβάλ Βενετίας το 2012 όταν προβλήθηκε το έργο  , ιταλίδες θεούσες περικύκλωσαν τη Μόστρα αποκαλώντας τον δημιουργό βλάσφημο και άθεο”.

The post Ούλριχ Ζάιντλ appeared first on screeneye.gr.

Κοινωνική, των Τζαφάρ Παναχί, Καμπόζια Πάρτοβι , Ιραν 2013

Γράφει ο Ιάκωβος Γωγάκης

Ενώ στην Ελλάδα το βασικό ζητούμενο των κινηματογραφιστών είναι η χρηματοδότηση των ταινιών τους, στο Ιράν εδώ και δεκαετίες το πρόβλημα βρίσκεται σε ένα άλλο πεδίο, αυτό της φίμωσης και της λογοκρισίας ντόπιων και ξένων παραγωγών από την εποχή της  ισλαμικής επανάστασης του 79 και συνεχίζεται μέχρι τις μέρες μας. Ο πρωτοπόρος σκηνοθέτης του νέου ιρανικού ρεύματος  Άμπας Κιαροστάμι, όπως επίσης οι Μπαχμάν Γκομπαντί, Μπαχμάν Φαρμαναρά, Μοχτάμπα Μιρταχμάσμπ βρέθηκαν από το καθεστώς υπόλογοι για το περιεχόμενο των ταινιών τους οι οποίες στο Ιράν δεν προβλήθηκαν ποτέ. Όμως αυτός που έχει υποστεί την άγρια επίθεση του καθεστώτος είναι ο Τζαφάρ Παναχί  που έγραψε παγκόσμια ιστορία με το «Λευκό Μπαλόνι» και με τα λογοκριμένα « Κύκλος», και «Οφσάιντ» .

Τα τελευταία χρόνια βιώνει την κατ’ οίκον απομόνωση από το ιρανικό καθεστώς για δηλώσεις του το 2010 εναντίον του προηγούμενου καθεστώτος και του πρώην προέδρου Αχμαντινετζάντ.

Το σπίτι-φυλακή δεν μπόρεσε να σταθεί εμπόδιο στον Ιρανό ούτε τώρα, με την «Κλειστή Κουρτίνα» που του χάρισε Ασημένια Άρκτο σεναρίου στο φεστιβάλ του Βερολίνου, αλλά ούτε το 2010,  όταν η άψογη ταινία του «This Is Not a Film», έφτασε στις Κάννες με usb μέσα σε τούρτα γενεθλίων, αφήνοντας άφωνους  κοινό και κριτικούς για την καλλιτεχνική αρτιότητα ενός δύσκολου κινηματογραφικού πειράματος που έγινε μέσα σε αντίξοες συνθήκες.

Στην «Κλειστή Κουρτίνα» η κάμερα του    Παναχί (με την υποστήριξη του Καμπόζια Πάρτοβι) παραμένει για τα αρχικά  5 λεπτά σταθερή με τον θεατή να βλέπει ένα παράθυρο με κάγκελα και κάποιες φιγούρες σε απόσταση, μέσα σε ένα περιβάλλον αφόρητης ζέστης. Ένας άντρας  μπαίνει τρομαγμένος στο σπίτι  και κλείνει  περιμετρικά όλες τις κουρτίνες. Κάτι κρύβει. Δεν είναι τίποτα σπουδαίο. Μέσα εκεί υπάρχει ένας σκύλος. Θα μου πείτε, και τι τόσο περίεργο να υπάρχει μέσα σε ένα σπίτι ένα κατοικίδιο; Γιατί ανάμεσα σε όλα τα άλλα στο Ιράν δεν επιτρέπεται και η ιδιοκτησία σκύλων. Το ασφαλές σκηνικό για τον μυστικοπαθή ήρωα, του το  χαλάνε  δύο αδέλφια που αντιλαμβάνονται  ότι κάτι περίεργο συμβαίνει και προσεγγίζουν το απομονωμένο μέρος.

Ο Τζαφάρ Παναχί,  χωρίς την άνεση του χώρου, χωρίς υποδομή, δουλεύοντας στα κρυφά  και με το φόβο αντιποίνων από το καθεστώς φτιάχνει μια ακόμη δυνατή ταινία, στη βάση πολλών αλληγοριών για το Ιράν, την καταστολή, την αυτοχειρία  και τους απίθανους νόμους. Το μπρεχτικό στοιχείο είναι πανταχού παρόν, πιο ξεκάθαρο εμφανίζεται  στους συμβολισμούς μεταξύ των ατομικών και των πολιτικών ορίων του πρωταγωνιστή.

Η σκηνή που θα φέρει τον κεντρικό ήρωα αντιμέτωπο με την νεαρή γυναίκα όταν αυτή θα ανοίξει όλες τις κλειστές κουρτίνες χωρίς τη θέληση του, εκεί ο δημιουργός θα  δώσει στο έργο μια πιο επιθετική και επαναστατική διάσταση , αφυπνίζοντας τους συμπατριώτες του, και προτρέποντας  τους να αφήσουν στην άκρη το « Εν κρυπτώ και παραβύστω». Η λεκτική αντιπαράθεση ανάμεσα σε έναν συγκαταβατικό φοβισμένο  άντρα που έχει περάσει τα 50 και σε μία δυναμική νεαρή γυναίκα αποκαλύπτει τις βαθιές διαφορές που χωρίζουν γενιά με γενιά, με την ανατρεπτική τάση να βρίσκεται κυρίως στους νέους ανθρώπους. Άλλωστε και η Αραβική Άνοιξη από τους νέους ξεκίνησε.

Ο απλοϊκός τρόπος που δομείται το έργο μέσα σε τέσσερεις τοίχους , το ντοκιμενταρίστικο στυλ και  η απουσία τεχνικών ήχων δεν θα στερήσουν από τον Παναχί να αναδείξει τους δυνατούς συμβολισμούς που ο θεατής σίγουρα μπορεί να αναγνωρίσει.

Ο Καμπόζια Πάρτοβι εκτός από συν-δημιουργός της ταινίας κράτησε επιτυχημένα και τον πρωταγωνιστικό ρόλο μαζί με την ανερχόμενη Μαριαμ Μογκαντάμ.

Η «Κλειστή Κουρτίνα» κέρδισε Ασημένια Άρκτο Σεναρίου στο Φεστιβάλ Βερολίνου 2013

The post Κλειστή ΚουρτίναClosed Curtain appeared first on screeneye.gr.

Συνέντευξη στον Ιάκωβο Γωγάκη απο το Φεστιβάλ Βερολίνου 2013

Το 1988, ο 32χρονος Τζουζέπε Τορνατόρε δημιουργεί μια ταινία φαινομενικά απλή, νοσταλγική, με τους διαλόγους στην ιταλική γλώσσα που αυτόματα τη μετατρέπει σε οικουμενική, για ν’ αγγίξει μέσα σε λίγους μήνες εκατομμύρια ανθρώπους απ’ άκρη σ’ άκρη της γης. Όσες φορές και να δούμε το «Σινεμά ο Παράδεισος» δεν μπορεί να χάσει το μαγικό ρεαλισμό του, αφού αποτελεί μια μεγάλη στιγμή του κινηματογράφου και ένα μάθημα για την αγάπη και τη φιλία των λαών. Από τότε ο Τζουζέπε Τορνατόρε έχει σκηνοθετήσει δεκάδες ταινίες, ανάμεσα τους τη «Μαλένα», τον «Θρύλο του 1900», την «Απλή Διατύπωση» και τη «Baaria: Η Πόλη του Ανέμου».

Αυτό που τον κάνει να ξεχωρίζει είναι το γεγονός πως παρουσιάζει τον κόσμο που ζούμε όμορφο, ακόμα και στις στιγμές της ανθρώπινης δυστυχίας. Οι χαρακτήρες του πάντοτε ξεκινούν από μια αφετηρία που δεν είναι ορατή και ο Ιταλός σκηνοθέτης αποκαλύπτει αυτές τις πτυχές βήμα-βήμα, μέσα από μια σειρά όμορφων αλληγοριών, μουσικών επιλογών (συνήθως του Ένιο Μορικόνε) και ένα παιχνίδι προβολής των ανθρώπινων συναισθημάτων.

Αυτή η εισαγωγή που κάνουμε έχει τη σημασία της γιατί κάπως έτσι έχτισε και την τελευταία του ταινία, το « Τέλειο Χτύπημα » που προβάλλεται και στις ελληνικές αίθουσες. Η όμορφη ιστορία κινείται μέσα κι έξω από το χώρο της τέχνης. Ένας πανέξυπνος διοργανωτής δημοπρασιών πανάκριβων πινάκων θα εκμεταλλευθεί την πολύχρονη εμπειρία του στο επάγγελμα προς ίδιον όφελος. Φοράει γάντια για να προστατευτεί από κάθε ανθρώπινη επαφή γιατί δεν θέλει να αισθανθεί κανένα εξωτερικό ερέθισμα.

Αλλά ο Τορνατόρε θα τοποθετήσει στο κάδρο τη σαγηνευτική Κλερ (Σίλβια Χοκς). Η συνάντηση της πανέμορφης νεαρής με τον κύριο Όλντμαν είναι τόσο μοιραία και περίεργη, που απ’ αυτό το σημείο θα ξεκινήσει ένα θρίλερ χιτσκοκικών προδιαγραφών, καλοδουλεμένο τέλεια από τον σπουδαίο δημιουργό από την αρχή μέχρι και το τέλος.

Θα έλεγε κανείς ότι ο τίτλος «Τέλειο Χτύπημα» μπορεί να θεωρηθεί παραπλανητικός. Παραπέμπει στον κόσμο της τέχνης αλλά η ταινία δεν έχει ακριβώς αυτό το περιεχόμενο. Ανήκει κι αυτός μέσα στο γενικότερο πλαίσιο των αλληγορικών μηνυμάτων του έργου;

Για να είμαι ειλικρινής εδώ και πολλά χρόνια παρακολουθώ με μεγάλο ενδιαφέρον τον τρόπο που γίνονται οι δημοπρασίες έργων τέχνης και αυτό που με εντυπωσιάζει είναι το γεγονός ότι πολλά έργα δεν έχουν τιμή εκκίνησης. Αποφασίζει ο κόσμος για αυτήν. Όπως επίσης ότι ξοδεύονται εκατομμύρια από ανθρώπους που δεν φαίνεται να έχουν πραγματικό ενδιαφέρον και αγάπη γι’ αυτό που αγοράζουν. Έχοντας λοιπόν αυτό στο μυαλό μου έγραψα ένα σενάριο για κάποιον που είναι παθιασμένος με τα έργα τέχνης και κάνει τα πάντα για να τα αποκτήσει, και συνδύασα αυτή την εικόνα με την ιστορία μιας αγοραφοβικής γυναίκας που θα φέρει την ανατροπή. Η αλληγορία υπάρχει και στους χαρακτήρες και βεβαίως και στον τίτλο.

Πως χαρακτηρίζετε το κεντρικό πρόσωπο του έργου; Πήγαινε γυρεύοντας σε μια κατάσταση που ο ίδιος δημιούργησε ή είναι το θύμα μιας προδιαγεγραμμένης αυτοκαταστροφής;

Είναι πρωτίστως δυστυχής. Είναι ένας άντρας που δεν ξέρει να αγαπά, αφοσιωμένος στη δουλειά του, που το μόνο του ενδιαφέρον είναι οι πίνακες. Κι εδώ ακριβώς θα μπορούσε κανείς να δει όλους εκείνους τους ανθρώπους που αρνούνται να συναντήσουν τον έρωτα βρίσκοντας καταφύγιο στον εαυτό τους ή στο χώρο της δουλειάς τους.

Μετά το τέλος της δημοσιογραφικής προβολής συζητήθηκε έντονα ο γυναικείος χαρακτήρας. Κάποιοι κριτικοί έσπευσαν να πουν ότι υπάρχει ένας καμουφλαρισμένος μισογυνισμός που αντικατοπτρίζει το βασικό ήρωα. Τι απάντηση θα δίνατε για αυτό;

Την απάντηση έδωσε πρόσφατα ένα μικρό αγόρι σε μια προβολή που έτυχε να είμαι παρών. Με πλησίασε και με ρώτησε, «κύριε Τορνατόρε, αυτός ο ηλικιωμένος κύριος (Τζέφρι Ρας) ψάχνει να εκδικηθεί τη νεαρή κοπέλα ή είναι ερωτευμένος μαζί της;». Του απάντησα με ερώτηση, «εσύ τι πιστεύεις»; Και μου λέει, «ότι είναι ερωτευμένος». Οι δημοσιογράφοι μπορεί να πιστεύουν ότι θέλουν αλλά σίγουρα δεν κρύβεται εκεί η ουσία του έργου.

Πως συναντήσατε κινηματογραφικά τον Τζέφρι Ρας;

Όταν έγραφα το σενάριο είχε κολλήσει η εικόνα του στο μυαλό μου. Αμέσως του τηλεφώνησα, διάβασε το ημιτελές μέχρι εκείνη τη στιγμή σενάριο, δέχτηκε και κάπως έτσι ξεκίνησε η ταινία. Ήταν μια εξαιρετική συνεργασία.

 Οι πρώτες μέρες προβολής του « Τέλειου Χτυπήματος » στην Ιταλία συγκρίνονται με το άνοιγμα που είχε το «Baaria» πριν μερικά χρόνια. Υπήρχαν προσδοκίες για την τόσο μεγάλη επιτυχία του έργου;

Δεν περιμέναμε ότι θα έχει τόσο μεγάλη αποδοχή. Από τη μια μεριά ότι το έργο είναι στην αγγλική γλώσσα και από την άλλη ότι η οικονομική κρίση στην Ιταλία έχει μειώσει αισθητά τον αριθμό των εισιτηρίων… Επίσης οι συμπατριώτες μου αρέσκονται στο να βλέπουν κωμωδίες και το «Best Offer» είναι ένα δύσκολο έργο. Είμαι χαρούμενος για την αποδοχή αυτή κι ελπίζω η ταινία να διανεμηθεί και στο εξωτερικό.

Θυμάμαι σε μια προηγούμενη παρουσία σας σε φεστιβάλ ν’ αναφέρεστε σ’ ένα μεγαλεπήβολο ιστορικό δράμα που θα θέλατε να γυρίσετε: το «Λένινγκραντ». Μήπως έφτασε η ώρα του;

Ήρθε, αλλά δεν ξέρω ακόμα αν παράλληλα με αυτό θα υπάρξει και κάτι ακόμα. Το «Λένινγκραντ» είναι μια παραγωγή αρκετών εκατομμυρίων και βρίσκομαι στη διαδικασία εξεύρεσης αυτών των χρημάτων, όμως η οικονομική κρίση δυσκολεύει το εγχείρημα. Θα δούμε.

Το « Τέλειο Χτύπημα » γυρίστηκε με ψηφιακή κάμερα. Θα επιστρέψετε στο φιλμ;

Κατηγορηματικά, όχι. Το φιλμ το αγαπώ, αλλά ανήκει για μένα πια στο παρελθόν.

The post Τζουζέπε Τορνατόρε appeared first on screeneye.gr.