«Έχω γνωρίσει στη ζωή μου, πολλούς ανθρώπους μεγάλης ηλικίας και κάποιοι είναι για λύπηση και κάποιοι άλλοι είναι εμπνευσμένοι.
Κάποιοι άνθρωποι αντιμετωπίζουν τα γηρατειά εντελώς χάλια και άλλοι πολύ καλά ».

Η εύστοχη διαπίστωση, δεν ανήκει σε πρόσωπο νεαρής ηλικίας, που ατενίζει τα γηρατειά, εκ του μακρόθεν, ούτε ανήκει σε πολύπειρο εργαζόμενο σε οίκο ευγηρίας.
Ανήκει σε κάποιον,  που τα γηρατειά τα βιώνει.
Στον  Κλιντ Ίστγουντ, ο οποίος περπατάει στην ένατη δεκαετία του (91ος ετών).
Τοποθετείται στην πλευρά των εμπνευσμένων και νιώθει πολύ καλά.
Απτή απόδειξη, η νέα του ταινία ( Cry Macho),στην οποία κρατάει διπλό ρόλο, του σκηνοθέτη και του πρωταγωνιστή. Επέλεξε πρωτοεμφανιζόμενο ηθοποιό, για να ερμηνεύσει το νεαρό αγόρι, τον Έντουαρντο Μινέτ, όπως έπραξε το 2008 και στο «Gran Torino».
Το draft το σεναριακό, βρίσκεται στο συρτάρι του από το 1988, δεκατρία χρόνια μετά από την κυκλοφορία του ομώνυμου βιβλίου του Ρίτσαρντ Νας , και ενώ απέβησαν άκαρπες οι προσπάθειες άλλων σκηνοθετών να το υλοποιήσουν, έφτασε για τον Ίστγουντ το πλήρωμα του χρόνου.
Από τους «Ασυγχώρητους» του 1992, είναι η πρώτη φορά που ο Ίστγουντ φοράει το καουμπόικο καπέλο, είναι η πρώτη φορά από τότε, που σκηνοθετεί ουέστερν, με τη βία να μην είναι ούτε εδώ πανταχού παρούσα,. Δίνει μια ανθρώπινη διάσταση στη σχέση νέων και ηλικιωμένων, υπάρχει και μια  παρουσία-έκπληξη, ενός κόκορα, του Macho( που σημαίνει δύναμη). Οι συμβολισμοί δίνουν και παίρνουν.
Ο Ίστγουντ ερμηνεύει τον Μαικ Μίλο, τον βετεράνο σταρ του ροντέο, ο οποίος στα βαθιά του γεράματα, θα πειστεί από τον πρώην εργοδότη του, να μεταβεί οδικώς από το Τέξας στο Μεξικό, για να βρει το γιο του, να τον πάρει από τη μάνα του και να του τον παραδώσει, στα σύνορα Ή.Π.Α-Μεξικού. Η αμοιβή, , είναι δέλεαρ για τον Μάικ Μίλο, αλλά το κίνητρο δεν είναι μονάχα οικονομικό. Είναι η επιθυμία του, να μην παροπλιστεί και να πεθάνει πάνω σε μια καρέκλα, είναι η επιθυμία του να επουλώσει τις δικές του πληγές, να βρει κίνητρο για να ζήσει … και θα το βρει στην νέα του αποστολή.
Το ρητό, Αμαρτίαι γονέων παιδεύουσι τέκνα, αντικατοπτρίζει απόλυτα τα βιώματα και την πορεία του μικρού. Οι γονείς, είτε ο πατέρας που βρίσκεται στο Τέξας, είτε η μητέρα που βρίσκεται στο Μεξικό, χειρίζονται το παιδί τους, στηριζόμενοι, στα δικά τους ιδιοτελή κίνητρα. Η μητέρα , το γιο της, τον παρουσιάζει σαν γκάνγκστερ, τον αποκαλεί άθεο, κλεφτοκοτά, ένα παιδί τέρας, ενώ την αλήθεια, και το τι είναι πραγματικά το νεαρό αγόρι , θα το ανακαλύψει ο υπερήλικας Μάικ Μίλο

Η 45η σκηνοθετική δουλειά του Κλιντ Ίστγουντ, από άποψη ρυθμού, πλοκής και παραγωγής, πόρρω απέχει από τις κάπως παλαιότερες του ταινίες. Συγκρίνεται μονάχα με το « Βαποράκι » του 2018.

Ακολουθεί ένα αργόσυρτο τέμπο( και είναι λογικό εξαιτίας της μόνιμης παρουσίας σε πρώτο πλάνο, του ίδιου του ηλικιωμένου σκηνοθέτη), η πλοκή παραπέμπει σε διδακτικό αλληγορικό παραμύθι και η παραγωγή είναι λιτή.
Η πορεία του Μάικ Μίλο στις μεξικανικές πόλεις, παραπέμπει στα σκηνικά που στήνονταν στα ουέστερν του παρελθόντος και όχι στο τι είναι σήμερα το Μεξικό. Ο Ίστγουντ επενδύει σε μια ρετρό αισθητική αντί μιας σύγχρονης οπτικής και αποτίει φόρο τιμής στον πατέρα του σπαγγέτι ουέστερν, στον  Σέρτζιο Λεόνε.

Ο βετεράνος αστέρας του Χόλιγουντ, με την ταινία «Cry Macho», απευθύνεται πρωτίστως στους θαυμαστές του και αποκαλύπτει τη φυσική του κατάσταση. Ο Κλιντ Ίστγουντ λοιπόν, μπορεί να οδηγήσει σαν ραλίστας και να ξεφύγει από τους ορατούς κυνηγούς του, μπορεί να κάνει κάμπινγκ στη φύση, να καβαλήσει άλογο, να ρίξει καμιά μπουνιά, καμιά σφαίρα, να χορέψει και να αφήσει στο κοινό την εντύπωση, ότι μπορεί και να @@……
Υπάρχει στο έργο, ένας αυτοσαρκασμός και μια ειρωνεία, την οποία αντιληφθήκαμε και στο έργο του« Βαποράκι » , του 2018.
Είναι μια ταινία πάνω του, είναι μια ταινία ολίγον εγωκεντρική.
Το δικαιούται.
Άλλωστε, για δέκα χρόνια, σκηνοθετούσε χωρίς να πρωταγωνιστεί και η παρουσία του στο «Cry Macho», μπορεί να είχε ένα τόνο προσωπικό, να αφήνει μια παρωχημένη αύρα , αλλά αφήνει στο κοινό, όμορφα δοσμένους συμβολισμούς, για τους υπερήλικες, τους  παρτάκιδες γονείς, τις αντίξοες συνθήκες που βιώνουν τα παιδιά, για τη φύση, τα πτηνά και την οικολογία, για μια άλλη πατρίδα εκτός από την αμερικάνικη. Την ίδια στιγμή, ο Κλιντ Ίστγουντ, δίνει μια απάντηση, για το αν είναι ρατσιστής και ξενοφοβικός. Έκλεισε τα στόματα το 2008 με το «Gran Torino», έκανε αργότερα πολλά, για να τα ανοίξει ξανά. Ίσως , τώρα λέει την αλήθεια, ίσως όμως διασκεδάζει τις εντυπώσεις. Άγνωστο. Γνωρίζει τους κώδικες του σινεμά και στο «Cry Macho», , εύστοχα κάποιους τους χρησιμοποιεί. Αλλά, δεν είναι ο Ίστγουντ του παρελθόντος… και είναι κατανοητό.

“Cry Macho” από την Πέμπτη 16/9 στους κινηματογράφους

The post Cry Macho appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Φέτος, ο Κλιντ Ίστγουντ έχει πολλούς λόγους για να δηλώνει περήφανος. Το Μάιο σβήνει κεράκια, θα γιορτάσει τα 90, τον Νοέμβριο θα ρίξει τη ψήφο του στους Ρεπουμπλικάνους-πιθανότατα στον Τραμπ- και τον Δεκέμβριο, ίσως τον δούμε να σκηνοθετεί μία επετειακή ταινία. Ανεξάρτητα από τις σφαλιάρες που θέλουν να του ρίξουν εκατομμύρια φαν του -για τις πολιτικές του απόψεις- οφείλουμε να επιδείξουμε τον δέοντα θαυμασμό, για το γεγονός, πως σε τέτοια ηλικία παραμένει δραστήριος και ικανός τεχνίτης του κινηματογραφικού μέσου. Το αποδεικνύει και με την πρόσφατη δημιουργία του, με την “Μπαλάντα του Ρίτσαρντ Τζούελ”, η οποία εξιστορεί πραγματικά περιστατικά, όπως  ο Κλιντ τα διάβασε σε ένα περιοδικό… και τα βγάζει στο φως.

Άραγε αγγίζει την τελειότητα του “Million Dollar Baby”;
Ούτε κατά διάνοια.
Των “Ασυγχώρητων” ή των τεσσάρων άντε πέντε άλλων σημαντικών στιγμών της σκηνοθετικής του καριέρας;
Κατηγορηματικά όχι.
Βάζει όμως την υπογραφή του σε μια “ αυθεντική Ίστγουντ” ταινία, στιβαρή και καλογυρισμένη.

Μας παραθέτει αρχικά μια αλληλουχία φαινομενικά απλοϊκών σκηνών- στιγμιοτύπων, ενός τυπολάγνου και εξαρτημένου από τη μητέρα του “σεκιουριτά”. Σκιαγραφεί το προφίλ του, μέχρι την σταδιακή κλιμάκωση της ιστορίας και την ανεύρεση ενός σακιδίου που περιείχε μία βόμβα στο Ολυμπιακό Πάρκο,  στην Ατλάντα το καλοκαίρι του ‘96 . Πασίγνωστο το περιστατικό. Ο Ρίτσαρντ Τζούελ ανακαλύπτει το σακίδιο, ενημερώνει την ασφάλεια, μα η έκρηξη δεν αποφεύχθηκε. Η βόμβα εξερράγη. Υπήρξαν θύματα και εκατοντάδες ήταν οι τραυματίες. Στην αρχή , τα ΜΜΕ ηρωοποίησαν τον Τζούελ, αλλά όσο καθυστερούσε η ανάληψη ευθύνης, τα βλέμματα στράφηκαν πάνω του. Θεωρήθηκε ύποπτος, χωρίς την ύπαρξη κάποιου “χειροπιαστού ” στοιχείου. Το γεγονός ότι ήταν μοναχικός, είχε περίεργο παρουσιαστικό, είχε ανύπαρκτη σεξουαλική ζωή και στο παρελθόν έδειξε ότι ξεπερνούσε τα όρια των αρμοδιοτήτων του, στοχοποιήθηκε. Ζήτησε την υπεράσπισή του, να την αναλάβει ο μοναδικός άνθρωπος που φάνηκε ο Τζούελ να εκτιμάει, ο δικηγόρος Γουότσον Μπράιαντ( Σαμ Ροκγουέλ).

Το κατά πόσο ο Ρίτσαρντ Τζούελ είναι ήρωας-όπως ο Ίστγουντ πιστεύει- ανήκει σε μια παράμετρο υποκειμενική , εν αντιθέσει με τον πιλότο Σάλυ Σάλενμπεργκερ, που σίγουρα ήταν( ταινία Σάλυ 2016, δείτε ΕΔΩ). To συντηρητικό προφίλ του Ίστγουντ, θα τον οδηγήσει στο ξεσκόνισμα της συγκεκριμένης ιστορίας, την εποχή του Μπιλ Κλίντον και των Δημοκρατικών.
Τα πολιτικά του πιστεύω-κάπως- τα καμουφλάρει, με μια διάσταση γενική για το τεκμήριο της αθωότητας και την ευκολία παραβίασης του τεκμηρίου από την εξουσία, αλλά και πως, τα ΜΜΕ τη μία μέρα κάποιον τον αποθεώνουν και την άλλη τον λοιδορούν. Ο “ βρόμικος” ρόλος θα ανατεθεί σε μια φιλόδοξη -χωρίς φραγμούς- δημοσιογράφο. Ο βετεράνος σκηνοθέτης γίνεται στυγνός προβοκάτορας. Φλερτάρει με το σεξιστικό στοιχείο, ιδίως τη στιγμή του εκρηκτικού διαλόγου του Τζούελ μαζί της. Αφήνει σε κάποιες στιγμές να εννοηθεί ότι “ αν μια γυναίκα έχει δύναμη, έχει φιλοδοξίες, μπορεί να γίνει μέγαιρα, να γίνει αδίστακτη και να τις υλοποιήσει”. Εάν ο Ίστγουντ επιθυμούσε την κατακραυγή, θα συνέχιζε μέχρι τέλους να προκαλεί. Αντιθέτως, θα γυρίσει την παρτίδα και θα δείξει τη δημοσιογράφο, να έχει και ευαισθησίες. Πονηρή τακτική, γιατί πέρασε ένα διπλό κι αντιφατικό μήνυμα προς το ακροατήριο του. Ακριβώς ότι επεδίωκε.

Η επαγγελματική σχέση του Τζούελ με τον δικηγόρου του είναι πιστεύουμε εμπνευσμένη, μέσα από το κλασικό δικαστικό δράμα του Σίντνεϊ Λουμέτ “ Η Ετυμηγορία”. Από τη μια έχουμε έναν ξεπεσμένο δικηγόρο, στριμωγμένο μέσα σε ένα γραφειάκι της κακιάς ώρας κι έναν πελάτη εντελώς αουτσάιντερ, το δίκιο βέβαια είναι με το μέρος τους.

Οι σκηνές, παρότι είναι μικρές και εναλλασσόμενες, έχουν πλούσια αφηγηματική ροή, τροφοδοτούν ένα είδος μυστηρίου και το συμπέρασμα είναι με το γάντι καταγγελτικό. Δικαίως η αγαπημένη ηθοποιός Κάθι Μπέιτς θα διεκδικήσει το Όσκαρ Β’ Γυναικείου Ρόλου, με την παθολογική συνύπαρξη και εξάρτηση μάνας και γιου, να συγκαταλέγεται στις πιο διεισδυτικές και λιγότερο επιφανειακές στιγμές της ταινίας. Ο Πολ Γουόλτερ Χάουζερ( συνήθως παίζει δεύτερους ρόλος, όπως στην ταινία του Σπάικ Λι “BlacKkKlansman”) αναλαμβάνει τον κεντρικό ρόλο, του εύσωμου Ρίτσαρντ Τζούελ. Οι σκόπιμες δυσλειτουργικές κινήσεις του, οι αργόσυρτες λέξεις που βγαίνουν από το στόμα του, αποδεικνύουν μεθοδική εκ μέρους του αφοσίωση στο σενάριο του Μπίλι Ρέι αλλά και προς τις σκηνοθετικές οδηγίες. Άλλωστε, κάποιοι άνθρωποι με μέτριες δεξιότητες και αποκλεισμένοι από τις ευκαιρίες ανέλιξης και από τις μικρές απολαύσεις της ζωής, έχουν το προφίλ του Τζούελ και στρέφονται ακόμα και προς την οπλοκατοχή- την οπλοκατοχή δεν την καταδικάζει ο Ίστγουντ ούτε την επαινεί-αλλά ενστερνίζονται και τον συντηρητισμό. Ο Ίστγουντ πονηρά, τους κλείνει το ένα δικό του μάτι.

“Η Μπαλάντα του Ρίτσαρντ Τζούελ” από την Πέμπτη 16 Ιανουαρίου στους κινηματογράφους 

The post Η Μπαλάντα του Ρίτσαρντ Τζούελ appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Ο Κλιντ Ίστγουντ, πλησιάζει τα 90 και παραμένει συνεπής, στην κινηματογραφική  μεταφορά ιστοριών-ζωής Αμερικανών ηρώων. Το Βαποράκι( the Mule) αποτελεί και την επανεμφάνιση του σε διπλό ρόλο,  σκηνοθέτη και πρωταγωνιστή , δέκα χρόνια μετά το“ Gran Torino”.

Ερμηνεύει τον Ερλ Στόουν, έναν υπερήλικα, βετεράνου του ‘Β Παγκοσμίου Πολέμου, όπου αντιμετωπίζει την περιφρόνηση της γυναίκας του και της κόρης του, για την τραγική οικονομική του κατάσταση. Στην προσπάθεια του, να συνεισφέρει στον οικογενειακό προϋπολογισμό και να βοηθήσει την εγγονή του, που ετοιμάζεται να παντρευτεί, θα αποδεχθεί την πρόταση ενός μεσάζοντα μεξικάνικου καρτέλ ναρκωτικών, να μεταφέρει κοκαΐνη, διανύοντας μια απόσταση εκατοντάδων χιλιομέτρων. Ποιος άραγε θα τον υποψιαστεί; Ο Ερλ Στόουν θα γλυκαθεί από το εύκολο χρήμα και η μία φορά, θα γίνει ρουτίνα. Η δίωξη ναρκωτικών του Σικάγου, έχοντας για επικεφαλής έναν φιλόδοξο αστυνομικό( τον οποίο ερμηνεύει ο Μπράντλεϊ Κούπερ),  αργά και σταθερά πλησιάζει στα ίχνη του.

Η ταινία θυμίζει -καρμπόν- την τελευταία εμφάνιση του Ρόμπερτ Ρέντφορντ στο “ The Old Man and the Gun”, μια κατά τη γνώμη μας αποτυχημένη σκηνοθετική δουλειά του Ντέιβιντ Λόουερι , για τα τελευταία στάδια του βίου, ενός ληστή τραπεζών, ληστής ακόμα και στα βαθιά του γεράματα.

Η μεγάλη εμπειρία του Ίστγουντ, δεν του επιτρέπει-παρά το προχωρημένο της ηλικίας του- να κάνει τα ολέθρια λάθη του Λόουερι και την ιστορία του να τη γεμίσει με μπόλικες ανάληθοφάνείς καταστάσεις, παρότι και στο “ Βαποράκι” υπάρχουν συμπτώσεις που βγάζουν μάτι( όπως επί παραδείγματι η συνάντηση του Ερλ Στόουν με τον αστυνομικό της δίωξης ναρκωτικών, τυχαία σε ένα μοτέλ ) και προβλήματα στο μακιγιάζ, όπως ήταν  ένα αρχικό flashback , με τον ήρωα να παραμένει ο ίδιος εμφανισιακά μέσα στα χρόνια).
Παρά το γεγονός, πως ο Ρέντφορντ είναι έξι χρόνια νεώτερος από τον Ίστγουντ, ο πρώτος, στο “ The Old Man and the Gun” έδειξε πως έχασε τον υποκριτικό του οίστρο και το γήρας τον είχε καταβάλει. Αντιθέτως, ο Ίστγουντ, διατηρεί μια γοητευτική σχέση με το φακό, μέσα ή έξω από το πολυτελές τζιπ, μεταφοράς της ηρωίνης, αλλά παράλληλα και τα αφηγηματικά κομμάτια του έργου, ήταν ορθά τοποθετημένα. Το έργο, τροφοδοτεί πολλά συντηρητικά κλισέ( είμαι ηθικός, αλλά εξοκείλω για πρώτη και τελευταία φορά για το οικογενειακό καλό, το χρήμα ως κοινωνικό στάτους, ο καλός έμπορος ναρκωτικών( Άντι Γκαρσία) και οι κακοί αυλικοί του.

The post Το Βαποράκι appeared first on screeneye.gr.

Κριτική ανάλυση Ιάκωβος Γωγάκης

Όλως τυχαίως ένας άντρας βρίσκεται ανάμεσα σε πλήθος  αδέσμευτων γυναικών…και χάνει την μπάλα. Η μία του προκαλεί συναισθηματική διέγερση έτσι ώστε να επιθυμεί να συνάψει σχέση μαζί της, η  ώριμη και εξουσιαστική προσωπικότητα της δεύτερης,  εξίσου τον προκαλεί -να παίξει μαζί της-, ενώ τη σεξουαλική επιθυμία θα του την πυροδοτήσει μία άνευ αναστολών τρίτη. Οι ώρες και οι μέρες του πολλαπλού φλερτ, αναζωογονούν τον «κυνηγό», μέχρι τη στιγμή της επόμενης του κίνησης και της αποκάλυψης της αλήθειας. Ο πληγωμένος εγωισμός των γυναικών-εκτός από ένα και μόνο πρόσωπο-, μετουσιώνεται σε θυμό, σε οργή και εκδίκηση, για το πονηρό και «άθλιο» αρσενικό.

Είναι όντως ανήθική αυτή η συμπεριφορά;

Να τον στείλουμε στο πυρ το εξώτερον;

Εμείς στοιχιζόμαστε με τον «ντεμοντέ» Φρόυντ( τη θεωρία του υιοθέτησε στην  περί ης ο λόγος ταινία του 1971 « The Beguiled » και ο κορυφαίος κινηματογραφιστής Ντον Σίγκελ), όπου οι άνθρωποι επηρεάζονται από τα εξωτερικά ερεθίσματα και  αποζητούν την ηδονή, ανεξάρτητα από τις συνέπειες των πράξεων τους. Οι  επτά γυναικείοι χαρακτήρες του έργου τροφοδοτούν την μοναδική πρωταγωνιστική ανδρική παρουσία και συνεισφέρουν στην κινηματογραφική απόδειξη  της ψυχαναλυτικής θεωρίας, όπως επί παραδείγματι, είναι τα σημάδια της  πρώιμης σεξουαλικότητας( έτσι είναι ο χαρακτήρας της ανήλικης Έιμι)  ακόμα και το γεγονός, πως  μια  γυναίκα γεμάτη αρετές, μπορεί να μην γίνει για τον άντρα το απόλυτο αντικείμενο του πόθου του(αυτό θα πάθει η  Εντουίνα).

Η οπτική του Ντον Σίγκελ ( στηριζόμενος στο μυθιστόρημα του Τόμας Καλλιναν ) δεν απενοχοποιεί πλήρως  την πανούργα τακτική του ανδρικού φύλου , χρησιμοποιώντας αθώα ψέματα για  να τα έχει όλα δικά του( ή καλύτερα όλες δικές του), ενώ οι γυναίκες είναι έτοιμες να παραδοθούν στη γοητεία της αποπλάνησης,  πιστεύοντας πως κέρδισαν τη μάχη του μεταξύ τους ανταγωνισμού. Βέβαια, όταν νιώσουν την περιφρόνηση, την απόρριψη, επέρχεται η απομυθοποίηση και κατά τον Μολιέρο «Η γυναίκα είναι πάντα έτοιμη για την εκδίκηση της».

Το κοινό, στην  ταινία του 1971 συμπάσχει με τον  τραυματισμένο σε όλο του το κορμί,  ημί-παράλυτο και εμφανώς ταλαιπωρημένο νεοϋορκέζο στρατιώτη των Βορείων Τζον Μακμπέρνυ (Κλιντ Ίστγουντ ), κυνηγημένος από τους Νότιους, δίδοντας του ελαφρυντικά για τον τρόπο που ξελογιάζει και ταυτόχρονα ενδίδει σε μερικές από τις οικοτρόφους του σχολείου θηλέων στον αμερικανικό νότο, οι οποίες μυστικά τον περιθάλπουν,  μεσούσης του εμφυλίου.

Είναι αδύνατο να μην τον λυπηθείς, ως εκ τούτο,  η σκληρότητα των  αντίποινων, θα μπορούσε( όπως και έγινε) να στοχοποιήσει  τον σκηνοθέτη Ντον Σίγκελ, φτάνοντας στο σημείο κάποιοι κριτικοί να τον πουν και μισογύνη. Ένας χαρακτηρισμός –θα λέγαμε- επιπόλαιος καθότι οι επικριτές του, στάθηκαν στο αποτέλεσμα και αγνόησαν τα κίνητρα της ταινίας και τις έμμεσες παραπομπές της, στα πονήματα του Ζίγκμουντ Φρόυντ, για την ανάπτυξη  του ανδρικού υπέρ Εγώ…στο έπακρον,  ενώ των γυναικών,  παραμένει εσαεί-κατά τον πατέρα της ψυχανάλυσης- καταπιεσμένο. Επίσης και τους υπαινιγμούς του στο έργο, για τραυματικά βιώματα των ηρωίδων. Ακόμα και το φιλί( ναι στην ταινία του ‘71 ο ήρωας μας τις έχει  φιλήσει σχεδόν όλες) για τον αυστριακό ψυχαναλυτή, έχει την εξήγησή του, αντίθετα η πιο αποστασιοποιημένη  Κόπολα,  τώρα το αποφεύγει.

Είτε συμφωνεί κανείς είτε όχι, το να προσπαθήσει μία κινηματογραφική ομάδα, να αποκωδικοποιήσει και να ενσωματώσει, σε ένα έργο τύπου ουέστερν, όρους υψηλής ψυχανάλυσης για την πάλη των δύο φύλων, είναι πρόκληση. Ο Ντον Σίγκελ δεν αντεπεξήλθε μόνο των προκλήσεων, το αποτέλεσμά του μας κάνει να μιλάμε για μια υποδειγματική ταινία,, έτη φωτός μακριά  από την εποχή της, αποφεύγει να τα δώσει  όλα στο πιάτο, αφήνει το θεατή μόνο του να κάνει τους συσχετισμούς.

Αντίθετα, η Σοφία Κόπολα, στη φρέσκια δικιά της εκδοχή ( η οποία θα προβάλλεται στους ελληνικούς κινηματογράφους από την Πέμπτη 6 Ιουλίου), επεξηγεί σχεδόν τα πάντα(άνευ λόγου και αιτίας), ακόμα και το σταθερό καδράρισμα πάνω στα κάγκελα του οικοτροφείου, μας υπενθυμίζει πως εκεί μέσα, είναι  φυλακή. Δεν αφαιρεί αλλά περιορίζει τις φροϋδικές προεκτάσεις και τσαλακώνει το προφίλ του « στρατιώτη» Τζον Μακμπέρνυ( Κόλιν Φάρελ), όταν περιθάλπεται από τις γυναίκες με μπαταρισμένο πόδι. Δεν φέρει ούτε μια γρατζουνιά, μέχρι και το μαλλί του μοιάζει να είναι  του κουρείου, διαθέτει μια παιχνιδιάρικη κυνικότητα, παρασύροντας σε αυτό το παιχνίδι και την διευθύντρια(  Νικόλ Κίντμαν). Η Κόπολα με τη συγκεκριμένη στάση, δεν σατιρίζει, ούτε  σπείρει αμφιβολίες για το ποιος ή ποιες φέρουν την «ευθύνη» (όπως έπραξε ο Σίγκελ), βρίσκει επιχειρήματα για  να δικαιολογήσει το αποτέλεσμα.

Η ατμόσφαιρα στην πρώτη ταινία θυμίζει τρόμο του Χίτσκοκ, στηρίζεται στις σκιές, στο σκοτάδι, στο φως των κεριών και επενδύει στην αγχωτική κατάσταση των ηρώων, όπως και  στις φωνές της 12 χρόνης Είμι( Μις Μάρθα, Μις Μάρθα). Στην βερσιόν του 2017, διατηρείται το σκηνικό με τα κεριά, αλλά αμβλύνεται ο τρόμος, δομώντας με μεγαλύτερη  ευκρίνεια απ’ότι στην ταινία του ’71 τους χαρακτήρες,  αναδεικνύοντας έτσι την κάθε προσωπικότητα ξεχωριστά. Εντούτοις, το τρίγωνο Τζέραλντιν Πέιτζ, Κλιντ Ίστγουντ, Ελίζαμπεθ Χάρτμαν «χειραγωγεί» τον θεατή, με άπειρα υποκριτικά στοιχεία, δίχως ίχνος έπαρσης και εγωκεντρισμού, παρότι ήταν καταξιωμένοι αστέρες της εποχής. Στο σήμερα, η Νικόλ Κίντμαν  και ο Κόλιν Φάρελ, αντιμετωπίζουν τους ρόλους του από θέση ισχύος, σαν σταρ του σινεμά, αναδύουν κάπως εγωιστικές και ναρκισσιστικές προσωπικότητες, μολονότι η Κίντμαν με το βλέμμα και τη στάση του σώματος, βρίσκεται πιο κοντά στο ρόλο. Ξεχωρίζει η Ελ Φάνινγκ ως γυναίκα-πειρασμός, ενώ η Κίρστεν Ντανστ με τον εσκεμμένο μελοδραματισμό της, ακυρώνει τη δυναμική της παρουσία.

Ο εμβληματικός Ντον Σίγκελ συνεργάστηκε πέντε φορές με τον Κλιντ Ίστγουντ. Ο « Επιθεωρητής Κάλαχαν»,  θεωρείται η μεγαλύτερη εμπορική τους επιτυχία. « Η Αποπλάνηση», αν και γυρίστηκε την ίδια χρονιά με την προαναφερθείσα ταινία,  δεν εκτιμήθηκε δεόντως από την κινηματογραφική βιομηχανία και η εταιρία  παραγωγής Universal φέρει ευθύνη για αυτό. Η ταινία αφέθηκε στη μοίρα της, ενώ η αξία της είναι ανεκτίμητη.

Η Σοφία Κόπολα ακολούθησε αναίμακτα μονοπάτια και η  προσωπική της σφραγίδα δεν αλλοίωσε το φοβερό σενάριο, από την άλλη δεν το ανέδειξε και στην ολότητά του, όπως γυρίστηκε 46 χρόνια πριν.

” Η Αποπλάνηση” του 2017 από την Πέμπτη 6 Ιουλίου στους κινηματογράφους

The post ” Η Αποπλάνηση” του Ντον Σίγκελ είναι ένα τέλειο ψυχολογικό θρίλερ και της Σοφία Κόπολα ένα συγκαταβατικό φρεσκάρισμα appeared first on screeneye.gr.

Ύστερα από την προπέρσινη πολυσυζητημένη και αμφιλεγόμενη ταινία του «American Sniper», ο Κλιντ Ίστγουντ σκηνοθέτησε έναν ακόμα “all-American hero”, τον πιλότο Σάλι Σάλενμπεργκερ, τον οποίο ερμηνεύει ο Τομ Χανκς .

Ο Σάλενμπεργκερ έγινε γνωστός όταν το 2009 κατάφερε να προσθαλασσώσει το αεροπλάνο που οδηγούσε στον ποταμό Χάντσον της Νέας Υόρκης σώζοντας έτσι τις ζωές των 155 επιβατών και του πληρώματος. Το αεροπλάνο λίγο μετά την απογείωσή από το αεροδρόμιο LaGuardia της Νέας Υόρκης έπεσε πάνω σε ένα κοπάδι αγριόχηνες προκαλώντας σοβαρά προβλήματα στο σύστημα πλοήγησης.

Η ταινία  είναι βασισμένη στα απομνημονεύματα του πιλότου «Highest Duty: My Search for What Really Matters» και έχει τίτλο ” Sully “.

The post Τρέιλερ της νέας ταινίας του Κλιντ Ίστγουντ για τον υπερ-ήρωα πιλότο Σάλι Σάλενμπεργκερ appeared first on screeneye.gr.

Ύστερα από την περσινή πολυσυζητημένη και αμφιλεγόμενη ταινία του «American Sniper», ο Κλιντ Ίστγουντ ετοιμάζεται να σκηνοθετήσει για έναν ακόμα “all-American hero”, τον πιλότο Σάλι Σάλενμπεργκερ.

Ο Σάλενμπεργκερ έγινε γνωστός όταν το 2009 κατάφερε να προσθαλασσώσει το αεροπλάνο που οδηγούσε στον ποταμό Χάντσον της Νέας Υόρκης σώζοντας έτσι τις ζωές των 155 επιβατών και του πληρώματος. Το αεροπλάνο λίγο μετά την απογείωσή από το αεροδρόμιο LaGuardia της Νέας Υόρκης έπεσε πάνω σε ένα κοπάδι αγριόχηνες προκαλώντας σοβαρά προβλήματα στο σύστημα πλοήγησης.

Η ταινία θα είναι βασισμένη στα απομνημονεύματα του πιλότου «Highest Duty: My Search for What Really Matters» και θα έχει τίτλο “A Miracle On The Hudson ”, ενώ ο ίδιος ο Σάλενμπεργκερ δηλώνει χαρούμενος με την ομάδα που θα δουλέψει πάνω στη μεταφορά αυτή.

The post Το πατριωτικό καθήκον του Κλιντ Ίστγουντ. Νέα ταινία με υπερ-ήρωα τώρα τον πιλότο Σάλι Σάλενμπεργκερ appeared first on screeneye.gr.

1. Το Διαζύγιο: Η Δίκη της Βίβιαν Αμσαλέμ

Δράμα, 115′, Ισραήλ 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: Gett/ Gett: The Trial of Viviane Amsalem

Γλώσσα: Εβραικά/ Γαλλικά/ Αραβικά

Των  Ρόνιτ Ελκαμπέτζ & Σλόμι Ελκαμπέτζ

Με τους  Ρόνιτ Ελκαμπέτζ, Σιμόν Αμπκαριάν,   Σασόν Γκαμπάι, Ζέεβ Ρεβάς

ΠΛΟΚΗ

Στο Ισραήλ, δεν αναγνωρίζεται ο πολιτικός γάμος, πόσω μάλλον το διαζύγιο. Μόνο οι ραβίνοι νομιμοποιούν έναν γάμο και, αν χρειαστεί, τη διάλυση του. Όμως στην τελευταία περίπτωση χρειάζεται η συναίνεση του συζύγου, ο οποίος έχει μεγαλύτερη εξουσία ακόμα και από τους δικαστές. Η Viviane Amsalem κάνει αιτήσεις διαζυγίου για τρία ολόκληρα χρόνια, όμως ο σύζυγος της Elisha δεν συμφωνεί.Υποψήφια ταινία στις Χρυσές Σφαίρες

Αναλυτική Κριτική+Τρέιλερ

2. Ελεύθερος Σκοπευτής 

Βιογραφικό πολεμικό δράμα,132 , Η.Π.Α 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: American Sniper

Γλώσσα: Αγγλικά

Του Κλιντ Ίστγουντ

Με τους   Μπράντλεϊ Κούπερ, Σιένα Μίλερ, Μπεν Ριντ, Σάμι Σέικ, Τζέικ ΜακΝτόρμαν, Ερικ Κλόουζ, Τζόναθαν Γκροφ

ΠΛΟΚΗ

Ο Κρις Κάιλ (Μπράντλεϊ Κούπερ) είναι ο πιο φονικός ελεύθερος σκοπευτής στην στρατιωτική ιστορία των ΗΠΑ. Το Αμερικανικό Πολεμικό Ναυτικό τον στέλνει στο Ιράκ με μία μόνο αποστολή: να προστατεύσει τους συμπατριώτες και συμπολεμιστές του. Η σκοπευτική του δεινότητα σώζει αμέτρητες ζωές στο πεδίο μάχης, και μετά από πολλά θαρραλέα κατορθώματα, κερδίζει τον τίτλο του “Θρύλου”. Η φήμη του όμως, εξαπλώνεται μέχρι το εχθρικό στρατόπεδο, καθιστώντας τον πρωταρχικό τους στόχο. Την ίδια στιγμή δίνει μία εξίσου δύσκολη μάχη στην προσπάθεια του να είναι καλός σύζυγος και πατέρας από την άλλη μεριά του κόσμου.

3. Τα Παιδικά Χρόνια του Μάξιμ Γκόρκι (Επανέκδοση)

Βιογραφικό δράμα, 98′, Σοβιετική Ένωση 1938

Πρωτότυπος Τίτλος: Detstvo Gorkogo/The Childhood of Maxim Gorky

Γλώσσα: Ρωσικά

Του Μαρκ Ντονσκόι

Με τους Αλεξέι Λιάρσκι, Βαρβάρα Μασαλιτίνοβα, Μικαήλ Τρογιανόφσκι

ΠΛΟΚΗ

The post Πρεμιέρες… από 19 Φεβρουαρίου appeared first on screeneye.gr.

Βιογραφικό πολεμικό δράμα,132 , Η.Π.Α 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: American Sniper

Γλώσσα: Αγγλικά

Του Κλιντ Ίστγουντ

Με τους   Μπράντλεϊ Κούπερ, Σιένα Μίλερ, Μπεν Ριντ, Σάμι Σέικ, Τζέικ ΜακΝτόρμαν, Ερικ Κλόουζ, Τζόναθαν Γκροφ

Συγκαταλέγεται στις πιο αμφιλεγόμενες προσωπικότητες του παγκόσμιου κινηματογραφικού στερεώματος. Ο 85 χρόνος Κλιντ Ίστγουντ μέχρι το 1992 είχε να επιδείξει πρωταγωνιστικές ερμηνείες στο πάλαι ποτέ αγαπημένο στερεοτυπικό είδος του σινεφίλ κοινού, στο γουέστερν ( Για Μια Χούφτα Δολάρια, Μονομαχία στο Ελ Πάσο) και ταυτόχρονα διατηρούσε διπλό ρόλο, του ηθοποιού και του σκηνοθέτη, σε παρόμοιες παραγωγές, όπως ήταν ο ” Περιπλανώμενος Πιστολέρο” και ο “Σιωπηλός Καβαλάρης”. Οι ” Ασυγχώρητοι” εκείνης της χρονιάς χαρακτηρίστηκαν -και δικαίως- μια δική του εξιλέωση, μια έμμεση κριτική στο γουέστερν , το οποίο τον καθιέρωσε και τον έκανε διάσημο. Ακολούθησε μια 15ετία με έντονη σκηνοθετική δράση και μια προχωρημένη ματιά, σε θέματα όπως ήταν η ευθανασία( Million Dollar Baby) και η ξενοφοβία( Gran Torino),βρισκόμενος σε διαφορετικό μήκος κύματος, από τις απόψεις του Ρεπουμπλικανικού κόμματος, που είναι μέλος του.

Όμως τώρα, στον ” Ελεύθερο Σκοπευτή”, ο αμερικάνος σκηνοθέτης κατά μία έννοια επιστρέφει στις “ρίζες” του, αποφασίζοντας να σκηνοθετήσει τα απομνημονεύματα  ενός συμπατριώτη του πεζοναύτη, στο Ιράκ, μακριά από την οπτική της Κάθριν Μπίγκελοου,  η οποία προσπάθησε -ως ένα βαθμό-να εξερευνήσει τις επιπτώσεις του πολέμου, στη ψυχοσύνθεση των στρατιωτών, σε δύο ταινίες, στο ” The Hurt Locker” και στο “Zero Dark Thirty”. Αντίθετα εδώ, η προσπάθεια αυτή φαίνεται σκόπιμα θολή και ημιτελής, υπέρ-προβάλλονται τα πατριωτικά ιδεώδη, ο μιλιταρισμός, μέσα από το πρίσμα της φιλοπόλεμης προπαγάνδας και της ισλαμοφοβίας.

Ο Κρις Κάιλ(Μπράντλεϊ  Κούπερ) ζει χύμα στο κύμα κάπου στο Τέξας. Θα πιάσει στα πράσα το κορίτσι του, με άλλον άντρα, δεν δίνει όμως και μεγάλη σημασία στο συμβάν. Μία έκτακτη είδηση, για τρομοκρατική επίθεση στην αμερικανική πρεσβεία στο Ναϊρόμπι, θα τον κάνει να αναζητήσει δουλειά στον αμερικανικό στρατό. Εκπαιδεύεται και στέλνεται στο Ιράκ. Παράλληλα, γνωρίζει την Τάγια( Σιένα Μίλερ), την οποία θα παντρευτεί, λίγο μετά τη κατάρρευση των δίδυμων πύργων και θα αποκτήσει μαζί της δυο παιδιά.  Στο Ιράκ έχει τον ρόλο του σκοπευτή. Σκοτώνει ιρακινούς ακατάπαυστα. Στον αμερικανικό στρατό τον αποκαλούν” Θρύλο”. Απομένει ο αποκαλούμενος ” Χασάπης”, ένας επίσης δεινός εκτελεστής αμερικανών στρατιωτών, που έχει γίνει για τον Κρις Κάιλ έμμονη ιδέα. Από το 2001 μέχρι το 2013 θα βρεθεί στο πολεμικό πεδίο 4 φορές. Η επιστροφή του στα πάτρια γίνεται όλο και πιο οδυνηρή, αδυνατώντας να προσαρμοστεί στις απαιτήσεις της οικογενειακής ζωής. 

Η απανθρωπιά του πολέμου, δεν εισπράττεται από το κοινό, ούτε στην αρχική σκηνή με τον πυροβολισμό και τη δολοφονία ενός μικρού παιδιού. Ο σκηνοθέτης σε κάθε στιγμή,  ψάχνει τις  προφάσεις, για να δικαιολογήσει τους 160 θανάτους από τα χέρια του Κρις Κάιλ. Ενώ είχε τη δυνατότητα να εξερευνήσει τα ψυχικά τραύματα του ήρωα του-τον οποίο ακολουθεί κατά πόδας- το πράττει επιδερμικά, στις λιγοστές στιγμές του αποξενωμένου ήρωα από τη σύντροφο και τα παιδιά του, αντίθετα δείχνει να γοητεύεται από τη βία και να καθοδηγεί τη πλοκή σαν μια ταινία δράσης, ανάμεσα στους καλούς αμερικανούς και τους βάρβαρους ιρακινούς.

Στο τεχνικό μέρος, η ταινία διαθέτει όλα τα συστατικά που δικαιολογούν κάποιες από τις 6 οσκαρικές υποψηφιότητες Film Editing, Sound Mixing, με τον Μπράντλεϊ  Κούπερ να αποδεικνύει ότι μπορεί να ισορροπήσει εξαίσια πάνω στις λεπτές ισορροπίες ενός συναισθηματικά πολύπλοκου ψυχοδράματος, κάτι που δεν του το προσέφερε σκηνοθετικά ο Ίστγουντ, ζητώντας του μόνο δράση και πατριωτισμό.

Ο”Ελεύθερος Σκοπευτής” από 19 /2 στους κινηματογράφους σε διανομή  Tanweer

The post Ελεύθερος Σκοπευτής appeared first on screeneye.gr.

Ο υπερήλικας Κλιντ Ίστγουντ δεν τα βάζει κάτω. Μόλις ολοκλήρωσε δύο ταινίες το μιουζικαλ «Jersey Boys» και το «American Sniper» με το δεύτερο να θέτει τις βάσεις για μερικές υποψηφιότητες στα επερχόμενα Όσκαρ. Πρωταγωνιστής ο γνωστός μας από τον «Οδηγό Διαπλοκής» Μπράντλεϊ Κούπερ στο ρόλο ενός επιδέξιου στρατιώτη στο πεδίο της μάχης, κατά τη δεύτερη εισβολή των Αμερικανικών χερσαίων δυνάμεων στο Ιράκ.

Πρόκειται για πραγματική ιστορία, βασιζόμενη στα έργα και τις ημέρες του στρατιώτη Κρις Κάιλ , ο οποίος εξέδωσε πρόσφατα τα απομνημονεύματα του με τίτλο «American Sniper». Ο Κρις Κάιλ με το θάρρος του και τη γενναιότητα του θα σώσει δεκάδες ανθρώπινες ζωές και η φήμη του γρήγορα θα εξαπλωθεί, χαρακτηρίζοντας τον οι συνάδελφοι του, ως θρύλο. Την ίδια στιγμή αποτελεί τον υπ αριθμόν 1 στόχο των ιρακινών  ανταρτών.

Όμως ο Κάιλ διατηρεί και μια άλλη ζωή πίσω στην Αμερική, με σύζυγο που έχει φτάσει στα όρια της και παιδιά που μεγαλώνουν με έναν πατέρα ωσεί παρών.

Πρεμιέρα στις Η.Π.Α στις 16 Γενάρη

The post Ρεκόρ επισκεψιμότητας για το τρέιλερ της νέας και επίκαιρης ταινία του Κλιντ Ίστγουντ το «American Sniper» appeared first on screeneye.gr.

Μόλις βγήκαν στη δημοσιότητα φωτογραφίες από μια σειρά ταινιών που πρόκειται να βγουν στις αίθουσες.

Ο Βιμ Βέντερς σκηνοθετεί δράμα σε 3D με τους Τζέιμς Φράνκο, Σαρλότ Γκαίνσμπουργκ και Ρέιτσελ ΜακΑνταμς που φέρει τον τίτλο «Every Thing Will Be Fine».

 Στο επίκεντρο της ταινίας βρίσκεται ο Τόμας, ένας άντρας που λόγω ενός φόνου εξ αμελείας ακολουθεί μια επιτυχημένη καριέρα ως συγγραφέας. Μετά από μια δεκαετία όμως, οι ενοχές τον κατατρέχουν, με αποτέλεσμα να επικοινωνήσει με την μητέρα του θύματος και τον αδερφό του.

Ο Κλιντ Ίστγουντ διασκευάζει το μιούζικαλ «Jersey Boys», την ιστορία των Frankie Valli And The Four Seasons έχοντας στο καστ τους Τζον Λόιντ Γιάνγκ, Έρικ Μπέργκεν, Βίνσεντ Πιάτσα, Μάικλ Λομέντα και Κρίστοφερ Γουόκεν.

Οι Άντι και Λάνα Γουατσόφκσι σκηνοθετούν μια επική ταινία επιστημονικής φαντασίας ,το «Jupiter Ascending» όπου πρωταγωνιστεί ο Τσάνινγκ Τέιτουμ ως αλμπίνος κατά το ήμισυ.

Στην νέα ταινία μαγικού ρεαλισμού του Τόμας Μακάρθι «The Cobbler» ο Άνταμ Σάντλερ υποδύεται έναν άντρα που μπορεί να χωρέσει στα παπούτσια των πελατών του και μπαίνει στη θέση τους.

 Η νέα κωμωδία με την Μελίσα Μακάρθι με τίτλο «Tammy» είναι σκηνοθετημένη από τον σύζυγο της Μπεν Φαλκόνε. Ο χαρακτήρας που υποδύεται η Μακάρθι είναι μια εργαζόμενη σε εστιατόριο φαστ φουντ που ανακαλύπτει ότι ο σύζυγός της την απατά. Έτσι ξεκινά ένα ταξίδι με την γιαγιά της (Σούζαν Σάραντον). Το καστ συμπληρώνουν οι Άλισον Τζάνει, Κάθι Μπέιτς, Νταν Ακρόιντ και Τόνι Κολέτ.

Το κωμικό γουέστερν με τίτλο «A Million Ways To Die In The West» φέρνει τον Σεθ ΜακΦάρλαν να ερωτεύεται τον χαρακτήρα που υποδύεται η Σαρλίζ Θερόν αλλά πρέπει να μονομαχίσει με τον σύζυγό της, τον οποίο υποδύεται ο Λίαμ Νίσον. Στην ταινία παίζουν επίσης οι Αμάντα Σάιφρεντ, Τζιοβάνι Ρίμπισι, Σάρα Σίλβερμαν και Νιλ Πάτρικ Χάρις.

The post Ο Βιμ Βέντερς κι ο Κλιντ Ίστγουντ σε δημιουργικό οίστρο. Πληροφορίες για τις νέες τους ταινίες appeared first on screeneye.gr.