Ιστορικό βιογραφικό δράμα, 128′, Μ.Βρετανία/Η.Π.Α 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: Selma

Γλώσσα: Αγγλικά

Της Άβα ΝτυΒερνέ

Με τους  Ντέιβιντ Ογιελόβο, Τομ Ουίλκινσον, Μάρτιν Σιν, Κούμπα Γκούντινγκ Τζούνιορ

Το 1965 στην πολιτεία της Αλαμπάμα παίζεται ένα θρίλερ. Ο δρ. Μάρτιν Λούθερ Κινγκ είναι αποφασισμένος να πατάξει μια για πάντα τη ρατσιστική βία εις βάρων των μαύρων. Ταυτόχρονα στοχεύει να αναγνωριστούν από την αμερικανική κυβέρνηση τα πολιτικά κι ανθρώπινα δικαιώματα των αφροαμερικανών, πραγματοποιώντας μια δυναμική καμπάνια για το δικαίωμα ψήφου. Ο πρόεδρος Τζόνσον πάντως δεν δείχνει διατεθειμένος να βοηθήσει έμπρακτα τον αγώνα του Κινγκ. Ο τελευταίος αν και πιέζεται έντονα από τους πιο σκληροπυρηνικούς αφροαμερικανούς (ανάμεσα στους οποίους ηγετικό ρόλο παίζει κι ο Μάλκομ Χ που μιλάει απαξιωτικά για τον Κινγκ αποκαλώντας τον «θρησκόληπτο Μπαρμπα-Θωμά»), αρνείται να υποστηρίξει την ένοπλη πάλη και κρατάει τους οπαδούς του μακριά από τη βία. Δεν μπορεί όμως και να τους προστατεύσει από αυτήν. Μια ειρηνική πορεία από την πόλη Σέλμα προς την πρωτεύουσα της πολιτείας Αλαμπάμα, το Μοντγκόμερι, θα βαφτεί στο αίμα από την πρωτοφανή αγριότητα της αστυνομίας κατά των ειρηνικών διαδηλωτών.

Η αφροαμερικανίδα Άβα ΝτιΒερνέ είναι μια ανερχόμενη και πολλά υποσχόμενη σκηνοθέτις. Με το ντεμπούτο της, το 2008 με το ντοκιμαντέρ «This in the life» που αφορά στην ιστορία του αμερικανικού χιπ χοπ, έστρεψε για πρώτη φορά το ενδιαφέρον των κριτικών πάνω της. Ακολούθησε μια σειρά τηλεοπτικών κυρίως δουλειών, για να ακολουθήσει το 2012 η δεύτερη μυθοπλασίας ταινία της με τίτλο «Middle of nowhere» (ένα οικογενειακό δράμα με πολιτικό προφίλ), χάρη στην οποία έγινε η πρώτη αφροαμερικανίδα σκηνοθέτιδα που κέρδισε το βραβείο σκηνοθεσίας στο φεστιβάλ του Σάντανς.

Οι προσδοκίες για το «Selma» ήταν μεγάλες κι ως ένα βαθμό επιβεβαιώθηκαν (πρόκειται για μια ευσυνείδητη, συγκινητική, δίχως υπερβολές δουλειά), συνεχίζοντας ουσιαστικά στο δρόμο της αντιρατσιστικής κουβέντας που άνοιξε πέρυσι με το «12 χρόνια σκλάβος». Με δύο υποψηφιότητες για όσκαρ, αυτά της καλύτερης ταινίας και τραγουδιού για το βραβευμένο με Χρυσή Σφαίρα “Glory” των Common και John Legend, άλλος σκηνοθέτης μπορεί και να ήταν ικανοποιημένος. Όχι όμως και η ΝτιΒερνέ, που με την υποστήριξη πολλών σταρ του Χόλιγουντ (κυριότερη ένθερμη υποστηρικτής της η Όπρα Γουίνφρεϊ που είναι εκτός από πρωταγωνίστρια και συμπαραγωγός του φιλμ), αντέδρασε στην απόφαση των μελών της Ακαδημίας να μην είναι το φιλμ υποψήφιο στις κυριότερες «βαριές» κατηγορίες, αν και η δυσαρέσκεια της εκφράστηκε κυρίως με την απογοήτευση της που απουσίαζε ο πρωταγωνιστής Ντέιβιντ Ογιέλοου από τη λίστα των κορυφαίων αντρικών ερμηνειών. Το γεγονός αυτό ερμηνεύτηκε ως μποϊκοτάζ του φιλμ από τα Όσκαρ, ξεσηκώνοντας σάλο στο Διαδίκτυο («Oscars so white» ο τίτλος στην κουβέντα που άναψε στο Twitter) κατά του υπερήλικου, λευκού πλειοψηφικού σώματος των εκλεκτόρων της Ακαδημίας. Αυτές οι ενστάσεις με μια λέξη είναι υπερβολικές.

Παρά τη σωστή διαπίστωση πως όντως οι περισσότεροι εκλέκτορες των Όσκαρ είναι ηλικιωμένοι και λευκοί (μόλις το 8% των μελών της Ακαδημίας είναι μαύροι), το «Selma» σκηνοθετικά δεν έχει να παρουσιάσει κάποια άξιου λόγου πρωτοτυπία ή διαφοροποίηση από φιλμ αυτού του είδους. Μάλιστα διαπράττει το λάθος να ακολουθήσει την πεπατημένη των δραματικών βιογραφιών, με την ακαδημαϊκή ανάγνωση της αληθινής ιστορίας και την υπογράμμιση όλων των ευδιάκριτων (κι ενίοτε μονοδιάστατων) συμβόλων για να φορτιστεί συναισθηματικά η ούτως ή άλλως έντονη ιστορία. Όλο το κέντρο βάρους λοιπόν πέφτει στην προσωπικότητα του Κινγκ και την καταγραφή των γεγονότων που οδήγησαν στην ιστορικής σημασίας κατάργηση του νόμου που έθετε προϋποθέσεις ή περιορισμούς στο δικαίωμα ψήφου των μαύρων. Μέχρι τότε είχαν το δικαίωμα μόνο όσοι αφροαμερικανοί είχαν την οικονομική ικανότητα και την «συστατική επιστολή» κάποιοι λευκού συμπολίτη τους. Η ειρηνική πορεία από τη Σέλμα στο Μοντγκόμερι ήταν εκείνη που το άλλαξε αυτό, με το ανάλογο τίμημα φυσικά.

Η προσωπικότητα του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ παρουσιάζεται όπως την φαντάζεται κανείς. Ένας γνήσια ανθρωπιστής, χαρισματικός ρήτορας, θεμελιωδώς καλός που κηρύσσει το νόημα της αγάπης χωρίς να υποκύπτει σε προκλήσεις ή πειρασμούς (με εξαίρεση την αδυναμία του στο ωραίο φύλο αν και παντρεμένος) και βαθιά οραματιστής για τις ριζικές αλλαγές που θα ζούσαν οι επόμενες γενιές. Και, το κυριότερο, ένας αποτελεσματικός διαπραγματευτής όπως μαρτυρούν οι συναντήσεις του με τον πρόεδρο Τζόνσον. Ο Ντέιβιντ Ογιέλοου είναι πειστικός, αποπνέει την ήρεμη δύναμη του περίφημου χαρακτήρα του και επιτρέπει να φανεί στο θεατή η ανθρώπινη πλευρά ενός κατά τ’ άλλα μεσσιανικού ήρωα. Το παρακάνει κάπως η ΝτιΒερνέ στις χριστιανικές διδαχές (παντελώς άστοχος ο διάλογος στη φυλακή μεταξύ Κινγκ και συναγωνιστή του με απομνημόνευση εδαφίων από το Κατά Ματθαίων Ευαγγέλιο όπως και το άνευ ουσιαστικού λόγου φινάλε) και τους νεκρούς χρόνους που δεν εξυπηρετούν τίποτα στην ξεδίπλωση της δράσης. Εκεί που βγαίνει νικήτρια είναι στις άριστα αποτυπωμένες σκηνές πλήθους και τον παραλληλισμό τους με τα αυθεντικά τηλεοπτικά ντοκουμέντα και φυσικά στη χαμηλότονη απόδοση της ιστορίας της, την οποία εύστοχα διανθίζει με τον επιτακτικό ουμανισμό και την ξεχωριστή αύρα που συνοδεύει ένα σημαντικό ιστορικό γεγονός εν τη γεννέσει του.

Selma από 5/2 στους κινηματογράφους σε διανομή Odeon

The post Selma appeared first on screeneye.gr.

Δραματική, Επιστημονικής Φαντασίας, 169΄, ΗΠΑ 2014

Του Κρίστοφερ Νόλαν

Με τους  Μάθιου Μακόναχι, Αν Χαθαγουέι, Μάικλ Κέιν, Τζέσικα Τσαστέιν, Κέισι Άφλεκ, Ματ Ντέιμον, Μακένζι Φόι

Βρισκόμαστε σε μια όχι και τόσο μακρινή μελλοντική εποχή. Ο Κούπερ (Μάθιου Μακόναχι) πρώην πιλότος-μηχανικός της αμερικανικής αεροπορίας και χήρος πατέρας 2 ανήλικων παιδιών, προσφέρει πλέον τις υπηρεσίες του ως… αγρότης! Αυτή η κατάσταση δεν είναι ασυνήθιστη στην εν λόγω φουτουριστική κοινωνία, καθώς η τεχνολογία έχει υποχωρήσει σε προγενέστερα και αναχρονιστικά στάδια, με τις τηλεοράσεις και διάφορα άλλα μηχανήματα να είναι είδη προς εξαφάνιση και όλους τους ανθρώπους να παλεύουν για την επιβίωση σε ένα πλανήτη που «ζει» τις τελευταίες μέρες του. Σε τούτη την κρίσιμη καμπή της ανθρωπότητας, όπου η κορεσμένη και άρρωστη γη αδυνατεί πλέον να ταΐσει τον εναπομείναντα πληθυσμό (η πρωτόγνωρη ξηρασία έχει αφανίσει τεράστιες εκτάσεις), οι αγροτικές καλλιέργειες αναζητούν τις τελευταίες τροφές αλλά ο χρόνος δείχνει να μετρά αντίστροφα για το ανθρώπινο είδος. Επιπλέον, η φύση αντεπιτίθεται και με άλλους τρόπους, καθώς τεράστια σύννεφα σκόνης «πλακώνουν» συχνά πυκνά τις πόλεις, αναγκάζοντας τους κατοίκους τους να ζουν καθημερινά με το φόβο και ανίατες ασθένειες να επιβαρύνουν το αναπνευστικό σύστημα των πιο αδύναμων κι ευάλωτων μελών τους. Ο Κούπερ και η μικρή του κόρη Μερφ (Μακένζι Φόι) η οποία έχει κολλήσει από κείνον το μικρόβιο της επιστημονικής μελέτης, εντοπίζουν μια μέρα τυχαία ένα εγκατελλειμένο διαστημικό σταθμό, όπου ένα μυστικό πρόγραμμα της NASA (η οποία θεωρητικά έχει βάλει λουκέτο) αναζητάει τη λύση στην εξίσωση που αφορά τη σωτηρία της ανθρωπότητας.

«Δεν είμαστε αγρότες αλλά εξερευνητές»! Αυτή τη φράση εκστομίζει αρκετά συχνά ο Μάθιου Μακόναχι στην ταινία, δίνοντας ταυτόχρονα το σύνθημα στον Κρίστοφερ Νόλαν, για να παρουσιάσει ως άλλος πιονέρος, ένα απαράμιλλο υπερθέαμα που όμοιο του δεν έχουμε ξαναδεί στον κινηματογράφο. Ο Νόλαν (τριλογία του «Μπάτμαν», «Memento», «Inception»), με το «Interstellar» να βασίζεται σε δικό του σενάριο – πάντα σε συνεργασία με τον μόνιμο συνσεναριογράφο του, τον μικρότερο αδελφό του Τζόναθαν-, είναι έτοιμος για το πρώτο του Όσκαρ, φτάνοντας στο απώγειο της τέχνης του. Μιας τόσο προσωπικής και ταυτόχρονα προσιτής στο πλατύ κοινό τέχνης, που συνδυάζει υποδειγματικά το καλλιτεχνικό όραμα με την εμπορική αξιοπιστία. Δύσκολα ίσως να ξαναφτιάξει ο Νόλαν ένα τόσο άρτιο, πρωτότυπο, εντυπωσιακό και αυθεντικό έργο όπως το «Interstellar», που μοιάζει – και πιθανότατα είναι – σαν το τελευταίο σύνορο της κινηματογραφικής επιστημονικής φαντασίας. Είναι εκείνο ακριβώς το σημείο  που η κιουμπρική «Οδύσσεια του διαστήματος» εφάπτεται με το «Gravity» και την «Επαφή», κάνοντας τον Νόλαν να δηλώνει πανέτοιμος για να λύσει την εξίσωση που αφορά στην επόμενη μέρα και το μέλλον της ανθρωπότητας. Ταυτόχρονα ο βρετανός σκηνοθέτης αναρωτιέται αν είμαστε έτοιμοι για να αποχωριστούμε το σπίτι μας, τον πλανήτη Γη, που μας φιλοξένησε για δεκάδες χιλιάδες χρόνια, ώστε να ανακαλύψουμε νέους κόσμους και γαλαξίες. Η απόπειρα απάντησης του παραπάνω ερωτήματος μετουσιώνεται σε ένα φαντασμαγορικό διαστημικό ταξίδι, όταν ο Κούπερ και μερικοί τολμηροί αστροναύτες θα αναζητήσουν τη σωτηρία σε 3 πλανήτες ενός μακρινού γαλαξία που παρουσιάζουν ενδείξεις κατοίκησης από τον άνθρωπο.

Στην φιλόδοξη σύζευξη τριών διαφορετικών ειδών – οικογενειακό μελόδραμα, εσχατολογική περιπέτεια και θρίλερ επιστημονικής φαντασίας- ο Νόλαν χρησιμοποιεί όλα τα κινηματογραφικά όπλα του για να τονίσει τη δική του φιλοσοφική αγωνία γύρω από το χρόνο, την ανθρώπινη φύση και το μήνυμα του… ανεξήγητου. Η ταινία, παρά τις επιμέρους μελοδραματικές εντάσεις της (δεν είναι απαραίτητα αρνητικό αυτό), καταφέρνει να αναδειχτεί σε αυθεντικό «εξερευνητή» της αναζήτησης ενός βαθύτερου νοήματος γύρω από την ανθρώπινη ύπαρξη, με τρόπο επικό και συγκινητικό μαζί.

Ο Νόλαν ξέρει να βάζει τέλεια στο ίδιο κάδρο, τον πολυεπίπεδο, βαρύ, συμβολισμό δίπλα στο πιο μικρό και ταπεινό σημάδι, σκιτσάροντας με αλάνθαστο κινηματογραφικό ένστικτο την ιστορία του. Η πορεία του ανθρώπου προς την καταστροφή ή την ανάσταση (διόλου τυχαία η ονομασία «Lazarus» που συνοδεύει την αποστολή των αστροναυτών), του δίνει την ευκαιρία να φτιάξει ένα μεγαλειώδες και υπερφιλόδοξο φιλμ όπου το σασπένς δεν χαμηλώνει στιγμή και τα πάντα κρέμονται από μια κλωστή. Όσο πλησιάζουμε στο φινάλε, το μυστήριο και η αγωνία πυκνώνει σε τέτοιο βαθμό που νομίζεις ότι η οθόνη θα… εκραγεί! Παίρνοντας το ρίσκο να μην αφήσει τίποτα αναπάντητο, ο Νόλαν αρχίζει να κλείνει μία- μία τις εκρεμμότητες, με τρόπο που ακόμη κι αν δεν συμφωνείς 100% μαζί του, οφείλεις να παραδεχτείς τη μεγαλοφυία και την τόλμη του. Το «Interstellar» είναι ένα έργο μεγάλης πνοής που σε μερικά χρόνια θα θεωρείται κλασικό και ορόσημο.

“Interstellar” από 6/11 στους κινηματογράφους σε διανομή Village

The post Interstellar appeared first on screeneye.gr.

 Το αφιέρωμα γράφει ο Κωνσταντίνος Καϊμάκης

«- Ω θεέ μου, Τεν. Δεν μπορώ να ξανακάνω το «Λεωφορείο ο Πόθος». Είναι σαν να παντρεύομαι δεύτερη φορά την ίδια γυναίκα. Ο Τένεσι Ουίλιαμς επέμενε όμως και του είπα αυτό που συνήθιζα – «Καλά άσε με να το σκεφτώ» – καθώς μού ήταν πιο εύκολο να του το αρνηθώ γράφοντας του ένα γράμμα. Το βράδι όμως άρχισα να σκέφτομαι το «Λεωφορείο» σαν πρόκληση. Με την αυτοπεποίθηση που είχα αποκτήσει από το «Πανικό στους δρόμους» θα μπορούσα να «ανοίξω» το «Λεωφορείο» από θεατρικό σε ταινία. Θα έβαζα στην οθόνη όλα όσα περιγράφει η Μπλανς για την Μπελ Ρεβ και τις τελευταίες μέρες της εκεί. Θα κινηματογραφούσα το παλιό σπίτι και την κουφή γυναίκα που ζούσε εκεί. Τη νυχτερινή σκηνή με τους νεαρούς μεθυσμένους στρατιώτες που φωνάζουν «Μπλανς! Μπλανς». Το τι έγινε τότε και πώς μάζεψαν το επόμενο πρωινό τους φαντάρους. Ακόμα θα κινηματογραφούσα τη μέρα που η Μπλανς έφευγε τρέχοντας από την πόλη και τα πρόσωπα των κατοίκων που δεν έβλεπαν την ώρα να απαλλαγούν απ’ αυτή. Αυτές οι σκηνές θα μπορούσαν να γυριστούν στο Δέλτα του νότιου Μισισιπή και να αποδώσουν κάτι πιο αληθινό από ότι μπορούσε να προσφέρει η θεατρική σκηνή». (Ελία Καζάν, από την αυτοβιογραφία του «Μια ζωή», εκδ. Ελληνική Ευρωεκδοτική- 1989).

Συνιδρυτής του Actor’s studio και δάσκαλος της Μεθόδου. Αξεπέραστος σκηνοθέτης τόσο του θεάτρου όσο και του κινηματογράφου. Μέντορας του Μάρλον Μπράντο, του Γουόρεν Μπίτι και του Τζέιμς Ντιν μεταξύ άλλων. Εμπνευστής των αντιηρώων του περιθωρίου που μετατράπηκαν σε σύμβολα για ολόκληρες γενιές. Αλλά και καταδότης, αλαζόνας, υποκριτής, σεξομανής (σύμφωνα με δική του υπόδειξη τα τρία τελευταία). Ο Καζάν ήταν όλα αυτά μαζί, αποδεικνύοντας ότι το καλό και το κακό μπορούν να συνυπάρξουν μέσα στο ίδιο πρόσωπο…

Ο Ηλίας Καζαντζόγλου γεννήθηκε στις 7 Σεπτεμβρίου 1909 στην Κωνσταντινούπολη από έλληνες γονείς κι ένιωθε πάντα διχασμένος ανάμεσα στην τουρκική και την ελληνική καταγωγή του. Αυτός ο διχασμός θα τον ακολουθούσε σε όλη του τη ζωή. Στην προσωπική ζωή (ποτέ δεν ήταν πιστός σύντροφος ή φίλος), την καριέρα (ανδρώθηκε στο θέατρο αλλά λάτρεψε το σινεμά), την πολιτική στάση του (από φανατικός αριστερός έγινε πολέμιος του κομμουνισμού). Στο αποκορύφωμα αυτής της διχαστικής πορείας έρχεται η βράβευση του το 1999 με τιμητικό όσκαρ για το σύνολο της καριέρας του.

Το μισό Χόλιγουντ τον αποθεώνει – θερμοί υποστηρικτές οι Σκορσέζε, Ντε Νίρο που τον συνόδευσαν στη σκηνή του Kodak Theatre καθώς και οι Σπίλμπεργκ, Μπίτι, Χαντ, Μπέιτς, Μάλντεν κ.α. που τον καταχειροκροτούν, ενώ κάποιοι άλλοι (Νικ Νόλτε, Εντ Χάρις) κάθονται επιδεικτικά με σταυρωμένα χέρια στη θέση τους, κρίνοντας ασυγχώρητη τη στάση του να καταδώσει πρώην συντρόφους του στην Επιτροπή Αντιαμερικανικών Ενεργειών το 1952. Ο ίδιος δεν φάνηκε να μετανιώνει ποτέ («Δεν κατέδωσα κανέναν. Παραδέχτηκα μόνο ότι ήξερα 8 πρώην συντρόφους από το παρελθόν σε μια λίστα που μου έδειξαν») και μάλιστα υπεραμύνθηκε της επιλογής του φέρνοντας ως παράδειγμα κάποιους άλλους «προδότες» όπως τον κορυφαίο θεατρικό συγγραφέα Κλίφορντ Οντέτς που «έζησε την ταπείνωση και δεν άντεξε τη βίαιη αντίδραση του κόσμου όπως κατάφερα να την αντέξω εγώ».

Λίγο πριν ξεσπάσει ο Α Παγκόσμιος Πόλεμος, ο Καζάν μετακομίζει με την οικογένεια του στην Αμερική, αφού έχει ζήσει ένα μικρό διάστημα στη Γερμανία όταν ο έμπορος πατέρας του άνοιξε, χωρίς επιτυχία, κατάστημα χαλιών στο Βερολίνο. Ο θείος του ήταν εκείνος (την ιστορία του αφηγείται στο «America- America») που πήγε πρώτος στις ΗΠΑ και τους προσκάλεσε εκεί για να δοκιμάσουν την τύχη τους. Την καλλιτεχνική φλέβα του την οφείλει στη μητέρα του, που υπεραγαπούσε ενώ για τον πατέρα του («ήταν μονίμως θυμωμένος και φωνακλάς, ενώ έτρεμα τις εκρήξεις του») έτρεφε σεβασμό, συμπάθεια αλλά όχι και αγάπη. Καθώς δεν κατάφερε να συνεχίσει την οικογενειακή παράδοση στο εμπόριο χαλιών, στράφηκε στη φιλολογία (σπουδές στο Γέιλ) και το θέατρο. Το 1932 εντάχθηκε κυρίως ως ηθοποιός στο Group Theatre της Ν. Υόρκης, με επικεφαλής τον Λι Στράσμπεργκ και δύο χρόνια αργότερα γράφεται στο Κομμουνιστικό Κόμμα, αφού στην καλλιτεχνική σκηνή της Νέας Υόρκης επικρατούν οι αριστερές, ανθρωπιστικές ιδέες. Το 1936 εγκαταλείπει το κόμμα και τη στρατευμένη τέχνη, για να δοθεί ολοκληρωτικά και απερίσπαστος στο πάθος του, τη συγγραφή και τη σκηνοθεσία θεατρικών έργων. Λίγα χρόνια αργότερα είναι πλέον περιζήτητος σκηνοθέτης στο θέατρο και αναζητάει νέο πεδίο έκφρασης στον κινηματογράφο. Το ντεμπούτο του έγινε το 1945 με το «Ένα δέντρο μεγαλώνει στο Μπρούκλιν», διασκευή του μυθιστορήματος της Μπέτι Σμιθ. Οι πρώτες του ταινίες είναι κάπως ξεπερασμένες σήμερα (ακόμη και η «Συμφωνία Κυρίων» για την οποία κέρδισε το πρώτο του Όσκαρ σκηνοθεσίας), ενώ ο ίδιος θεωρεί ότι ήρθε σε ουσιαστική επαφή με την κινηματογραφική κάμερα ανακαλύπτωντας τις μαγικές ιδιότητες της, αρκετά χρόνια αργότερα με το «Βίβα Ζαπάτα», το 1952.

Η δεκαετία του 1950 είναι η χρυσή εποχή του Καζάν. Μεγαλουργεί με ταινίες όπως το «Λιμάνι της αγωνίας» (η απολογία του σύμφωνα με κάποιους για το «κάρφωμα» των πρώην συντρόφων του) το οποίο περιέχει «την κορυφαία ερμηνεία ηθοποιού που έχει γίνει ποτέ» σύμφωνα με τον ίδιο για τον Μπράντο στο ρόλο λιμενεργάτη Τέρι Μαλόι, το «Λεωφορείο ο πόθος», το «Ανατολικά της Εδέμ», το «Μια μορφή μέσα στο πλήθος».

Ακόμη και η σκαμπρόζικη «Κουκλίτσα» του που χτυπήθηκε από την εκκλησία καθώς οι ερωτικές σκηνές της θεωρήθηκαν πολύ τολμηρές για την εποχή (δεν προκαλούν εντύπωση σήμερα), έχει ειδικό ενδιαφέρον αφού σηματοδοτεί τη δημιουργική επανένωση των Καζάν- Ουίλιαμς ύστερα από το «Λεωφορείο ο πόθος» και ένα πλούσιο παρασκήνιο στα επεισοδιακά γυρίσματα που ακολούθησαν.

Στα φιλμ αυτά αφήνει πίσω του τις θεατρικές καταβολές, πειραματίζεται δημιουργικά με τα μέσα του σινεμά (προσέξτε τη χρήση των εσωτερικών χώρων στη συνάντηση του ήρωα με την πραγματική μητέρα του στο «Ανατολικά της Εδέμ»), προσδίδει νατουραλιστική ένταση στα πλάνα του και μετατρέπει τους αμφίσημους χαρακτήρες του σε ακαταμάχητα κοινωνικά σύμβολα.

Όμως η πραγματικά δημιουργική εποχή του είναι τα 60ς. Ξεκίνημα με το υποδειγματικό μελόδραμα «Πυρετός στο αίμα»( Splendor in the Grass) που αφορά στην ερωτική ιστορία των Μπαντ και Ντιν – οι υπέροχοι Γουόρεν Μπίτι και Νάταλι Γουντ στους ρόλους- στο Κάνσας του 1930, συνέχεια με το απόλυτο αριστούργημα του «America- America», μια συγκλονιστική και συνάμα επική ματιά πάνω στην μετανάστευση και την αναζήτηση της Γης της Επαγγαλίας, για να κλείσει τούτη η αριστουργηματική άτυπη τριλογία με το σπαραχτικό και άνευ όρων ξεγύμνωμα της ψυχής του στον «Συμβιβασμό». Το τελευταίο φιλμ που είναι ταυτόχρονα και το πιο προσωπικό του βασίστηκε στο ομότιτλο βιβλίο που είχε γράψει λίγα χρόνια πριν.

«Περιμένοντας στην αίθουσα αναμονής να τελειώσει η εγχείρηση, κατηγορούσα τον εαυτό μου και το βιβλίο μου για ότι της είχε συμβεί. Είχα πληγώσει τον άνθρωπο που αγαπούσα περισσότερο σε όλο τον κόσμο, αυτή την άγια γυναίκα, τη μητέρα μου, που με είχε ίνδαλμα της και πάντα με υποστήριζε απέναντι στον πατέρα μου. Μα δεν ήξερα ότι θα την πλήγωναν αυτά που θα διάβαζε; Ήταν ένα πλάσμα που ανήκε σε άλλους κόσμους (…) που δεν είχε καμιά εμπειρία από το είδος της ζωής και της συμπεριφοράς που περιέγραφα στον «Συμβιβασμό», από τα επεισόδια και τις περιπέτειες που πέρασα στη ζωή μου. Ήμουν βέβαιος ότι δεν τις βρήκε καθαρές. Ευχόμουν να μην είχα γράψει ποτέ αυτό το καταραμένο βιβλίο» (Ελία Καζάν, από την αυτοβιογραφία του «Μια ζωή», εκδ. Ελληνική Ευρωεκδοτική- 1989)

* Το αφιέρωμα αυτό δίνεται με αφορμή τη ρετροσπεκτίβα (9 – 19 Οκτωβρίου 2014) για τον Ελία Καζάν στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας

The post Ελία Καζάν appeared first on screeneye.gr.

Θρίλερ μυστηρίου, 145’, Η.Π.Α 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: Gone Girl

Του Ντέιβιντ Φίντσερ

Με τους: Μπεν Άφλεκ, Ρόζαμουντ Πάικ, Νιλ Πάτρικ Χάρις, Έμιλι Ραταϊκόφσκι, Τάιλερ Πέρι

Ο νεοϋορκέζος συγγραφέας Νικ Νταν (Μπεν Άφλεκ) και η πανέμορφη σύζυγός του Έιμι (Ρόζαμουντ Πάικ) είναι το τέλειο ζευγάρι που αγαπιέται παράφορα. Κάποια ατυχή συμβάντα όμως- η ασθένεια της μητέρας του Νταν καθώς η οικονομική κρίση που πλήττει τη δουλειά του τελευταίου- υποχρεώνουν το ζευγάρι να μετακομίσει στις μεσοδυτικές πολιτείες και να αλλάξει τρόπο ζωής. Όλα δείχνουν να κυλούν ομαλά στη νέα καθημερινότητα τους ώσπου την ημέρα της 5ης επετείου του γάμου τους, η Έιμι εξαφανίζεται. Ο Νικ αναφέρει το περιστατικό στην αστυνομία και όλα τα φλας της δημοσιότητας στρέφονται πάνω στην μυστηριώδη υπόθεση. Καθώς εξαπολύεται αληθινό ανθρωποκυνηγητό, με συστράτευση απλών πολιτών και αστυνομικών αρχών, τα ΜΜΕ που καλύπτουν την υπόθεση βγάζουν στη φόρα μια αθέατη πλευρά του «αγαπημένου ζευγαριού». Πολύ σύντομα ο μέχρι πρότινος απαρηγόρητος Νικ, από θύμα της ιστορίας μετατρέπεται σε θύτη και βασικό ύποπτο για την εξαφάνιση της γυναίκας του…

Το «Κορίτσι που εξαφανίστηκε» είναι ένα θρίλερ με αρκετό ενδιαφέρον αλλά χωρίς ουσιαστική καλλιτεχνική αξία. Είναι σαφέστατα η πιο αδύναμη στιγμή στη λαμπρή πορεία του Ντέιβιντ Φίντσερ. Με ένα ξεχωριστό ντεμπούτο («Alien 3»), μια ονειρική συνέχεια («Seven») και μια προσεχτική επιλογή υλικού από διαφορετικά κινηματογραφική είδη («Fight club», «Social network», «Zodiac», «Η απίστευτη ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον» κ.α.), ο σκηνοθέτης από το Ντένβερ, έφτιαξε όλα αυτά τα χρόνια ένα αψεγάδιαστο ως σήμερα κινηματογραφικό μύθο που κατάφερε να συγκρίνεται ακόμη και με εκείνον του Κιούμπρικ. Όπως όμως συνέβη και με το πρωταγωνιστικό ζευγάρι της νέας του ταινίας, οι πρώτες ρωγμές στον ιδανικό γάμο του Νικ και της Έιμι σαν από διαβολική σύμπτωση μεταφέρονται και στο… ιδανικό σύμπαν του Φίντσερ. Σημάδια κούρασης, επαναλήψεις άνευ λόγου, έλλειψη έμπνευσης και πρωτοτυπίας, καθιστούν το «Κορίτσι» ένα κινηματογραφικό σαρκασμό για το γάμο (το βασικό θέμα του σεναρίου που αποτελεί διασκευή ενός μπεστ σέλερ που οραματίστηκε η συγγραφέας- δημοσιογράφος Τζίλιαν Φλιν) που θα μπορούσε να είχε υπογράψει ο οποιοσδήποτε σκηνοθέτης. Δυστυχώς απουσιάζει από το φιλμ αυτό η δηκτική, ιδιαίτερη, όλο εκπλήξεις, ματιά του σκηνοθέτη που είχαμε συναντήσει στα προηγούμενα έργα του.

Το μεγάλο ατού είναι το σασπένς που κρατάει γερά στα 2/3 της ταινίας. Όμως οι πολλές ανατροπές στο τέλος το παρακάνουν (τίποτε από ότι συμβαίνει στο τελευταίο ημίωρο δεν δικαιολογείται με ακρίβεια δίχως να χρειαστεί να παραβλέψουμε τις τρύπες που υπάρχουν στο σενάριο), μεταβάλλοντας την αρχική ξύπνια ιδέα σε απλό εξυπνασκίστικο πυροτέχνημα. Είναι προφανές ότι ο Φίντσερ θέλει να σαρκάσει το οικοδόμημα που λέγεται γάμος.

Με όπλο του τα δυνατά αφηγηματικά εργαλεία που μας έχει καλομάθει (ο άψογος χειρισμός του χρόνου, το πυκνό μυστήριο, οι διφορούμενοι χαρακτήρες) ο στυλίστας σκηνοθέτης βάζει στο στόχαστρο όλα τα κλισέ του γάμου – εξωσυζυγικές σχέσεις, καταπιεστικές σύζυγοι, άβουλοι άντρες, προγαμιαία συμβόλαια, κουτσομπολιά της γειτονιάς, τηλεοπτικές σαπουνόπερες- και τα… πυροβολεί!

Προφανώς όμως βρίσκεται έξω από τα νερά του (τι σχέση έχει το σκοτεινό μυαλό που βρίσκεται πίσω από τα «Seven» και «Fight club» με την ροζ ιλουστρασιόν αισθητική ενός μικροαστικού γάμου;) και για το λόγο αυτό αστοχεί στους περισσότερους στόχους του. Το πιο εύστοχο σημάδι του αφορά στην σκιαγράφηση του μηχανισμού των ΜΜΕ και της κουτσομπολίστικης τηλεοπτικής αισθητικής. Πρόκειται για μια κατάσταση που βγαίνει εκτός ελέγχου και θηριεύει πάνω σε οποιαδήποτε έννοια ιδιωτικότητας, κάνοντας μας μάρτυρες μιας ανθρωποφαγίας που δεν έχει όρια. Ουσιαστικά όμως αυτό είναι ένα κομμάτι από άλλη ταινία που λίγη σχέση έχει με το αστυνομικό παζλ του θρίλερ που βλέπουμε στο σαφώς ανώτερο πρώτο μέρος.Δυστυχώς όσο η δράση προχωράει και το μυστήριο ξεδιαλύνεται, το ενδιαφέρον μειώνεται πλησιάζοντας στο κοινότυπο φινάλε. Έτσι απλά διαπιστώνουμε ότι ο Φίντσερ ξεμένει από όπλα, καύσιμα και δυνάμεις. Όπως και το «κορίτσι» των τίτλων έτσι κι αυτός… εξαφανίζεται σιγά-σιγά, αφήνοντας μας με την πικρή γεύση ότι τελικά ακόμη κι οι μεγαλύτεροι δημιουργοί έχουν κι αυτοί τις μέτριες στιγμές τους.

The post Το Κορίτσι που Εξαφανίστηκε appeared first on screeneye.gr.

Γράφει ο Κωνσταντίνος Καϊμάκης

Η «Προσευχή» του Θανάση Νεοφωτίστου ήταν η ταινία που κέρδισε το πρώτο βραβείο στο Ελληνικό Διαγωνιστικό Τμήμα, σύμφωνα με την ετυμηγορία της 4μελούς κριτικής επιτροπής. Ο ανταγωνισμός φέτος ήταν ιδιαίτερα ισχυρός και τα βραβεία μοιράστηκαν σε αρκετές ταινίες καθώς δεν υπήρξε κάποιο ξεκάθαρο φαβορί, ώστε να μονοπωλήσει την τελετή λήξης στο Ωδείο της Δράμας.

Φέτος στη Δράμα γίναμε μάρτυρες μιας άρτιας διοργάνωσης, με κατάμεστες αίθουσες, υψηλό επίπεδο από τους μικρομηκάδες και ένα ενθουσιώδες κοινό να συμμετέχει με κάθε τρόπο στα events. Τα ποικίλλα σχόλια που ακολουθούσαν έπειτα από κάποια προβολή, τεκμηριωμένα και με ζωηράδα, έφταναν το διάλογο σε σημείο… παρεξήγησης. Η ετυμηγορία ελλήνων και ξένων μελών στις κριτικές επιτροπές με τα βραβεία που δόθηκαν, αντικατοπρίζει σε μεγάλο βαθμό την παραπάνω κατάσταση. Επιχειρώντας μια αντικειμενική προσέγγιση των όσων διαδραματίστηκαν φέτος στο Φεστιβάλ, θα στεκόμασταν σε 2-3 διαπιστώσεις που κατά τη γνώμη μας δίνουν το στίγμα της φετινής διοργάνωσης.

Πρώτα από όλα, η θεματολογία των περισσότερων ταινίων. Με τον ένα ή άλλο τρόπο, η κρίση και τα απόνερα της, σχεδόν μονοπώλησε το ενδιαφέρον των περισσοτέρων σκηνοθετών. Η επώδυνη ενηλικίωση και η ταραγμένη εφηβεία («Η προσευχή», «Drag Me: An urban music tale», «Sunday»), το βάρος της φροντίδας («Η βόλτα»), η προβληματική επικοινωνία («Spectrum», «Maasai»), η ανημποριά («Home», «Πέρα και πάνω»), το επαγγελματικό τέλμα και η βία της ανεργίας («Άκουσε με», «Stairs») κ.α. ήταν στοιχεία που σχολιάστηκαν επανειλλημένα και μάλιστα με αναφορές που εμπεριείχαν κάποια δόση δυσφορίας. Η «μαυρίλα» των περισσοτέρων εξ αυτών δεν πέρασε απαρατήρητη. Ταινίες που είχαν μια περισσότερο αισιόδοξη ή κωμική προσέγγιση («Τρεις αυγουλιέρες παραλίγο τέσσερις», «Πέντε τρόποι για να πεθάνεις»), ξεχώρισαν σαν τη μύγα μες το γάλα και για αυτό απέσπασαν θερμό χειροκρότημα.

Αντίστοιχα στο διεθνές τμήμα, που χαρακτηρίστηκε από ένα υψηλότερο επίπεδο παραγωγής, τα θέματα που συναντήσαμε άπτονται μιας περισσότερο φιλοσοφικής ή ψυχολογικής θεώρησης. Φιλμ όπως το «Κανείς δεν αντιδρά στον παράδεισο», το animation «Δεν είναι όλα από άμμο», το «Δείπνο», το «Λίγο φως», ο «Κύκλος» ή το αστυνομικό αξιοπερίεργο «Hair», βασίζονται στη λογική του «ο κινηματογράφος για τον κινηματογράφο», με άψογη τεχνική αρτιότητα και το ταλέντο των δημιουργών τους να αποκαλύπτεται σε κάθε κάδρο. Φυσικά κι εδώ δεν έλειψαν κάποια παρατραγουδα αλλά αυτά ήταν μάλλον μεμονωμένα και ανώδυνα, ενώ τα καλύτερα σχόλια απέσπασε το αφιέρωμα στο πολωνικό σινεμά και το τμήμα με τις υποψήφιες ταινίες μικρού μήκους για το βραβείο της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Κινηματογράφου 2013.

Η δεύτερη επισήμανση σχετικά με την ταυτότητα του φετινού Φεστιβάλ αφορά στην προσπάθεια των διοργανωτών να προσδώσουν σε αυτό ηγετική φυσιογνωμία. Όχι μόνο σε σχέση με την εγχώρια αγορά (ούτως ή άλλως από δω θα βγουν οι μελλοντικοί δημιουργοί του ελληνικού σινεμά) καθώς η πρωτοκαθεδρία του είναι αναμφισβήτητη αλλά κυρίως με την καταξίωση του στο παγκόσμιο χάρτη της ταινίας μικρού μήκους. Έτσι δικαιολογείται και η παρουσία του εκπρόσωπου της FIPRESCI Μπόζινταρ Μανόφ που μίλησε με τα καλύτερα λόγια για τη φετινή διοργάνωση, προαναγγέλωντας ουσιαστικά την επίσημη παρουσία της Ένωσης των Διεθνών Κριτικών στις επόμενες διοργανώσεις του Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας.

Τρίτο αλλά όχι έσχατο. Η έμφαση που δίνεται στις μαθητικές και σπουδαστικές δημιουργίες. Έχει μεγάλο ενδιαφέρον να δει κανείς πως τα παιδιά (κυρίως) και οι σπουδαστές του κινηματογράφου, αντιλαμβάνονται το εργαλείο που αποκαλείται «κινηματογραφική κάμερα» σε σχέση με την αποτύπωση των προβληματισμών τους. Το μεταναστευτικό, οι διαπροσωπικές σχέσεις και μια ωδή στις… παρέες-φιλίες, είναι θέματα που περιγράφονται με αξιοζήλευτη φρεσκάδα και αλάνθαστο ένστικτο. Εδώ μάλιστα, εντάσσεται και η λογική της διοργάνωσης του Pitching Forum. ενός εργαστηρίου παρουσίασης οπτικοακουστικών σχεδίων μικρού μήκους σε νέους σκηνοθέτες και παραγωγούς από εξειδικευμένους εκπαιδευτές- κινηματογραφιστές, με σκοπό την άρτια παρουσία ενός πρότζεκτ μικρού μήκους για την προσέλκυση χρηματοδότη.

ΤΑ ΒΡΑΒΕΙΑ του 37ΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ

ΧΡΥΣΟΣ ΔΙΟΝΥΣΟΣ

«Προσευχή» του Θανάση Νεοφώτιστου

ΑΡΓΥΡΟΣ ΔΙΟΝΥΣΟΣ

«Τρεις αυγουλιέρες παραλίγο τέσσερις»

Του Κων/νου Σαμαρ

Βραβείο «Σωκράτης Δημητριάδης» για την καλύτερη ταινία της κατηγορίας ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ.

«A single body» του Σωτήρη Δουνούκου

Βραβείο Καλύτερης Σπουδαστικής Ταινίας.

«Jennings Lodge» της Αλίκης Σούμα

Ειδικό βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη. «ΝΤΙΝΟΣ ΚΑΤΣΟΥΡΙΔΗΣ»

«Maasai» του Χάρη Λαγκούση

Βραβείο Τώνια Μαρκετάκη για την καλύτερη ταινία κοινωνικού προβληματισμού.

«The Immortalizer» του Μάριου Πιπερίδη

Τιμητική Διάκριση Σεναρίου

«Sunday» του Βαγγέλη Σέρφα

Τιμητική Διάκριση Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας

Στην Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου («Βόλτα»)της Στέλλας Κυριακοπούλου

Τιμητική Διάκριση Καλύτερης Ανδρικής Ερμηνείας

Στον Άλκη Παναγιωτίδη για την ερμηνεία τουστην «Εβίβα» των Δημήτρη Νάκου- Αμέρισσας Μπάστα

Τιμητική διάκριση ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ

Χρήστος Βουδούρης («ΙΙ») τουΕυθύμη Kosemund Σανίδη

Τιμητική Διάκριση Πρωτότυπης Μουσικής

Κώστας Χρηστίδης («Δείπνο για λίγους» του Νάσου Βακάλη)

Τιμητική Διάκριση Μοντάζ

Άγγελος Αγγελίδης («A single body»), του Σωτήρη Δουνούκου

Τιμητική Διάκριση Σχεδιασμού Ήχου

Aljandro Cabr («Προσευχή»)

Τιμητική Διάκριση Σκηνικών

Πηνελόπη Βαλτή («Τρεις αυγουλιέρες παραλίγο τέσσερις»)

Τιμητική Διάκριση Κουστουμιών

Λίζα Τσουλούπα («The Immortalizer»)

Ειδικό Βραβείο

«ΙΙ» σε σκηνοθεσία του Ευθύμη Kosemund Σανίδη

Ειδικό Βραβείο

«Δείπνο για λίγους» σε σκηνοθεσία τουΝάσου Βακάλη

Εύφημο Μνεία

«Πέρασμα» του Λάμπρου Γεωργόπουλου

Animation: «Drag me: an urban music tale» του Νίκου Κέλλη.

Ντοκιμαντέρ: «Όταν Αρχίζει το τραγούδι» του Γιάννη Πόθου.

20ό Διεθνές Φεστιβάλ

Grand Prix 2014: «Λίγο Φως» του Αντρέ Μάρκες (Πορτογαλία/ Ρουμανία.

Δεύτερο Βραβείο: «Άσπρο & Μαύρο» σε σκηνοθεσία Τζαλάλ Σεντπανάχ (Ιράκ).

EFA «ΔΡΑΜΑ 2014», της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Κινηματογράφου: «Ακόμη ζω» του Γιαν-Γκέριτ Σέιλερ (Γερμανία).

Καλύτερης Ταινίας Νότιας Και Ανατολικής Ευρώπης: «Springtime Suns» του Στέφαν Ιβάντσιτς (Σερβία).

Κινουμένων Σχεδίων: «Αγαπημένη» της Ιζαμπέλα Πλουτσίνσκα (Γερμανία/Πολωνία.

Ειδικό Βραβείο Αρτιότερης Παραγωγής TV5 MONDE: «Στο Έδαφος» του Αλέξις Μιχάλικ (Γαλλία).

Εύφημος Μνεία: «Victor» του Κάβεχ Τεχράνι (Νορβηγία).

Εύφημος μνεία Ντοκιμαντέρ: «Shoot for the Moon» της Ζάρα Ζέρνι (Δανία).

Βραβείο «Drama Pitching Lab»: «Fighting for Death» της Ελεονόρα Βελινόβα (FYROM).

Ανεξάρτητα Βραβεία

ΠΕΚΚ: «The Immortalizer» του Μάριου Πιπερίδη

ΟΚΛΕ (Ομοσπονδία Κινηματογραφικών Λεσχών): «Βόλτα» της Στέλλας Κυριακοπούλου

Ένωσης Ελλήνων Κινηματογραφιστών για την καλύτερη φωτογραφία: Θωμάς Τσιφτελής («Ιλένα» του Σπύρου Σκάνδάλου).

The post Το καλύτερο φινάλε! appeared first on screeneye.gr.

Ανταπόκριση Κωνσταντίνος Καϊμάκης

Το 37ο φεστιβάλ Δράμας ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς. Η διάχυτη αισιοδοξία, το αίσθημα ικανοποίησης από τους διοργανωτές για το επίπεδο του φετινού φεστιβάλ και η αθρόα προσέλευση του κοινού στις εκδηλώσεις και τις προβολές του επίσημου προγράμματος, μάς ανοίγουν την όρεξη για ένα πενθήμερο γεμάτο ευχάριστες εκπλήξεις και ανακαλύψεις!

Με κεντρικό σλόγκαν «Το σινεμά νικάει το χρόνο», η 37η γιορτή των ελλήνων μικρομηκάδων, μπαίνει με φόρα στο κινηματογραφικό… τερέν! Στην τελετή έναρξης, ο καλλιτεχνικός διευθυντής Αντώνης Παπαδόπουλος επισήμανε τις δυσκολίες που έχει ένα θεσμός σαν το φεστιβάλ της Δράμας αλλά και τις αμέτρητες ευκαιρίες που προσφέρει στους διαγωνιζόμενους (« Η ταινία μικρού μήκους μπορεί να καταγράφει φερέγγυα την κοινωνική, οικονομική και πνευματική πραγματικότητα στην Ελλάδα του σήμερα» ανέφερε) ώστε να αντιμετωπίσουν δραστικά τα εμπόδια που συναντούν στην καλλιτεχνική έκφραση τους. Τα τιμώμενα πρόσωπα της εναρκτήριας τελετής ήταν 3 σημαντικοί σκηνοθέτες του κινηματογράφου μας, οι Γιώργος Τσεμπερόπουλος, Τάσος Ψαρράς, Νίκος Παναγιωτόπουλος. Στο πλαίσιο της βράβευσης τους προβλήθηκαν αποσπάσματα από το έργο τους καθώς και στιγμιότυπα από τη καινούργια ταινία του Παναγιωτόπουλου «Η κόρη του Ρέμπραντ». Ο Τσεμπερόπουλος αναφέρθηκε στην «έκρηξη δημιουργικότητας που παρατηρείται στον κινηματογράφο μας κυρίως από την κρίση και μετά», ο Παναγιωτόπουλος τόνισε την τιμή που του γίνεται μέσω της βράβευσης του από ένα νεανικό φεστιβάλ σαν αυτό, ενώ ο Ψαρράς ευχήθηκε στο φεστιβάλ να συνεχίσει με την ίδια ορμή.

Έχοντας 38 ταινίες στο ελληνικό διαγωνιστικό τμήμα και 58 στο διεθνές διαγωνιστικό τμήμα (που φέτος γιορτάζει τα 20 χρόνια του), μεταξύ των οποίων 3 ελληνικές και μία κυπριακή, το φετινό πρόγραμμα κινείται γύρω από το τρίπτυχο «σημερινή κρίση- άνοδος φασισμού- διαπροσωπικές σχέσεις». Παλιοί και νέοι σκηνοθέτες, έλληνες και ξένοι, αφουγκράζονται τον παλμό της κοινωνίας και παραδίδουν μαθήματα αλάνθαστου κινηματογραφικού ενστίκτου –και  ήθους – με τις κριτικές επιτροπές να έχουν το δύσκολο έργο να ξεχωρίσουν τις αρτιότερες.

Στην επιτροπή του ελληνικού προγράμματος προεδρεύει ο σκηνοθέτης Γιώργος Τσεμπερόπουλος με μέλη τους Δημήτρη Αθανίτη (σκηνοθέτης), Γιάννη Σακαρίδη (σκηνοθέτης) και Κατερίνα Μαραγκουδάκη (διευθύντρια φωτογραφίας), ενώ στο διεθνές ο νορβηγός Thomas Stenderup, πρύτανης του Norwegian Film School, προεδρεύει της επιτροπής όπου στα υπόλοιπα μέλη συναντάμε τους Ιωακείμ Μυλωνά (παραγωγός- σκηνοθέτης), Τζωρτζίνα Κακουδάκη (Καθηγήτρια δραματουργίας- σκηνοθέτις), το σέρβο σκηνοθέτη Miroslav Momcilovic και τον αυστριακό σκηνοθέτη Gerald Weber.

Με την επιφύλαξη μήπως αδικήσουμε κάποια ταινία που δεν είδαμε μπορούμε να σημειώσουμε ορισμένες δουλειές, ελλήνων και ξένων κινηματογραφιστών, που κέντρισαν το ενδιαφέρον μας. Το «Immortalizer» του Κύπριου Μάριου Πιπερίδη έρχεται με φόρα από την εξαιρετική περσινή και πολυβραβευμένη παρουσία των κυπριακών ταινιών («Άννα», «Dead end», «Σκιαμαχία»), ταξιδεύοντας μας στη μεγαλόνησο του 1878, όπου ένας άντρας ταξιδεύει μέσα στη νύχτα για να σώσει την κόρη του. Στις feelgood σουρεαλιστικές «Τρεις αυγουλιέρες παραλίγο τέσσερις» του Κωνσταντίνου Σαμαρά, η επικοινωνία δύο μοναχικών ανθρώπων (η σεναριακή ιδέα προέρχεται από ένα διήγημα του Σωτήρη Δημητρίου) μπορεί να επιτευχθεί πιο εύκολα όταν τους ενώνει το κοινό πάθος της συλλογής… αυγουλιερών!

Ακόμη, το «Each other» της Αλεξάνδρα Μιχαηλίδου- Τζαρίδου καταγράφει με απόλυτο έλεγχο των εκφραστικών μέσων της μια οδυνηρή (και περίπλοκη) ιστορία ενηλικίωσης, ενώ στο «Five ways to die» της Ντάινας Παπαδάκη έχουμε την απολαυστική, αισιόδοξη σύνδεση ενός δυσοίωνου θέματος (μια απόπειρα αυτοκτονίας) με την μαύρη κωμωδία, χάρη στην ιδανική αξιοποίηση της οικονομίας στην αφήγηση και τις όλο έμπνευση ιδέες. Καλές εντυπώσεις άφησαν ακόμη τα φιλμ «Προσευχή», «Σκάλες», «Maasai», «Βόλτα», «Μήδεια Μελέα», «Άκουσε με», «Τώρα πια ξυπνάω με τον ήλιο», «Τάξιμο», «Πέρασμα», «Spectrum», «Sailor» κ.α.

Φυσικά δεν θα μπορούσαμε να μην αναφερθούμε στο γεγονός του αγκαλιάσματος του φεστιβάλ από τους δραμινούς. Όπου κι αν στρέψεις το βλέμμα, η πόλη γιορτάζει με κάθε τρόπο το αγαπημένο της φεστιβάλ. Με γεύσεις, αρώματα, χρώματα, μουσικές και φυσικά σινεμά.Πολύ σινεμά…

The post Με τους καλύτερους οιωνούς ξεκίνησε το 37ο Φεστιβάλ Δράμας. Πρώτη ανταπόκριση appeared first on screeneye.gr.

Δραματική κομεντί, 108’, Ισπανία 2013

Πρωτότυπος τίτλος: Vivir es facil con los ojos cerrados, Living is easy with eyes closed

Γλώσσα: Ισπανικά

Του Δαβίδ Τρουέμπα

Με τους Χαβιέ Καμάρα, Ναταλία ντε Μολίνα, Φραντσέσκ Κολομέρ, Ραμόν Φοντσερέ

Ο Αντόνιο Σαν Ρομάν, είναι ένας δάσκαλος από την Καρταχένα της Καστίλλης, που λατρεύει τους Beatles και ειδικά τον Τζον Λένον. Όταν μαθαίνει ότι το αγαπημένο του «σκαθάρι» βρίσκεται στην Αλμερία για τα γυρίσματα μιας ταινίας του Ρίτσαρντ Λέστερ, κάνει… κοπάνα από το σχολείο που διδάσκει και σπεύδει να συναντήσει το ίνδαλμα του, τον «Τζον». Στη διαδρομή με το σαραβαλάκι του προς την Ανδαλουσία, θα αποκτήσει τυχαία δύο νεαρούς συνταξιδιώτες: μια κοπέλα που κρύβει τον πραγματικό σκοπό του ταξιδιού της και ένα αγόρι που το έχει σκάσει από το σπίτι του. Αυτοί οι τρεις ξένοι θα ζήσουν μια απολαυστική και σίγουρα πρωτάκουστη περιπέτεια που θα τους αλλάξει τη ζωή μια για πάντα…

Ξεκινάει σαν ένα χαλαρό, προβλέψιμο, καλοκαιρινό και νοσταλγικό road movie που μοιάζει να έχει φτιαχτεί για τη  ψυχαγωγία του θεατή. Καταλήγει όμως αναπάντεχα σε μια ευφυέστατη, γλυκόπικρη, πολυεπίπεδη και πολιτικοποιημένη ιστορική αλληγορία που θα σας κλέψει την καρδιά. Μάλιστα πρόκειται για μια αληθινή ιστορία- στα credits τέλους εμφανίζεται ο πραγματικός δάσκαλος – που συνέβη στο περιθώριο των γυρισμάτων του «How I won the war», το καλοκαίρι του 1966.

Η… πονηριά του Τρουέμπα («Οι στρατιώτες της Σαλαμίνας») είναι που κρατά καλά φυλαγμένα τα ατού του φιλμ – 6 βραβεία Γκόγια, ανάμεσά τους κι αυτό της καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας και πρωτότυπου σεναρίου- μέχρι το υπέροχο φινάλε. Και μας τα αποκαλύπτει σιγά-σιγά. Σε ένα πρώτο επίπεδο, το σενάριο μιλάει για μια απλή εκδοχή της μπητλομανίας στα 60ς. Τι πιο φυσικό να έχει πάθει πλάκα μαζί τους ένας μοναχικός δασκαλάκος από τα βάθη της… Ισπανίας (η απόλυτη παρακμή και εγκατάλειψη «βασιλεύει» στο ψαροχώρι της Αλμερίας που καταλήγουν οι ήρωες μας) ο οποίος λατρεύει την αγγλική γλώσσα και αναλύει στους μαθητές του τα τραγούδια των Beatles; Όμως πίσω από το «A hard day’s night» ή το «Help» υπάρχει η αληθινή ιστορία και τα φαντάσματα αυτής.

Το όνομα του Φράνκο είναι πανταχού παρόν, ο φασισμός – κρυφός ή φανερός- δεσπόζει στην ισπανική καθημερινότητα, το διαφορετικό (ακόμη κι αν αυτό αφορά το μακρύ μαλλί του 15χρόνου που το σκάει μακριά από τον αυταρχικό αστυνομικό πατέρα του) αντιμετωπίζεται σαν αρρώστια που χρειάζεται άμεση θεραπεία. Είναι καταπληκτική η σύλληψη της αντίδρασης ενός χαρακτήρα που δεν έχει τίποτα ηρωικό πάνω του απέναντι σε όλα αυτά. Η αξιοπρέπεια είναι ένα βήμα. Το να μην φοβάσαι είναι ένα άλλο. Η απρόβλεπτη αντίδραση – μια επαναστατική πράξη απέναντι σε όσα μας καταδυναστεύουν- είναι το κυριότερο. Πάνω από όλα χρειάζεται όμως ένα ισχυρό στήριγμα. Αυτό είναι οι στίχοι των Beatles. Για αυτό το σκοπό ο Αντόνιο (σπουδαίος στο ρόλο του ο αλμοδοβαρικός Καμάρα του «Μίλα της», της «Κακής εκπαίδευσης» κ.α.) σπεύδει να συναντήσει το ίνδαλμα του. Για να τον πείσει να γράφουν πλέον οι Beatles τους στίχους των τραγουδιών τους πάνω στο άλμπουμ τους. Δεν θα σας πούμε αν τα κατάφερε ή όχι. Ίσως να μην έχει και τόση σημασία. Σημασία έχει όμως ότι άνθρωποι σαν τον Αντόνιο (με περίσσευμα ψυχής και ανθρωπιάς) ξέρουν πάντα προς τα που πηγαίνει ο σωστός δρόμος. Και τον ακολουθούν χωρίς να παρεκλίνουν ούτε στιγμή από αυτόν, φτάνοντας μέχρι τα θεσπέσια Strawberry fields… forever!

“Η Ζωή είναι Ωραία με τα Μάτια Κλειστά” από 11/9 στους κινηματογράφους σε διανομή Weird

The post Η Ζωή είναι Ωραία με τα Μάτια Κλειστά appeared first on screeneye.gr.

Δραματική κομεντί, 104΄, Ινδία – Γαλλία – ΗΠΑ- Γερμανία, 2013

Πρωτότυπος Τίτλος: Dabba, Γλώσσα: Ινδικά/ Αγγλικά

Του Ριτές Μπάτρα

Με τους Ιρφάν Καν, Νιμράτ Καούρ, Ναβαζουντίν Σιντίκι

«Καμιά φορά ένα λάθος τρένο σε βγάζει στο σωστό προορισμό». Ένα μοτίβο που ακούγεται στην ταινία και εμπεριέχει μεγάλη δόση αλήθειας. Τουλάχιστον στην περίπτωση του μοναχικού λογιστή Σαατζάν (ο σπουδαίος Ιρφάν Καν του «Slumdog Millionaire» και της «Ζωής του Πι») που εργάζεται σε μεγάλη ασφαλιστική εταιρεία και βλέπει έκπληκτος κάποιο “νταμπαβάλα” να του παραδίδει ένα lunchbox γεμάτο με θεσπέσιο φαγητό. Εδώ και 120 χρόνια στη Μουμπάι, κάθε πρωί 5.000 νταμπαβάλα (Dabbawallahs), δηλαδή τοπικοί κούριερ φαγητού, διανέμουν ζεστά γεύματα από την κουζίνα των νοικοκυρών στα γραφεία των συζύγων τους. Το λάθος αυτό – η πιθανότητα να συμβεί κάτι τέτοιο είναι μόλις μία στο εκατομμύριο σύμφωνα με έρευνα του πανεπιστημίου του Χάρβαρντ που θεώρησε σχεδόν αλάνθαστο το παμπάλαιο κωδικοποιημένο σύστημα διανομής των νταμπαβάλα – θα γίνει αφορμή για να ξεκινήσει μια ιδιαίτερη σχέση δια αλληλογραφίας μεταξύ του λογιστή και της νοικοκυράς. Φυσικά το μέσο είναι πάντα το ίδιο: ένα lunchbox που όμως ανάμεσα σε κάποια από τα λαχταριστά πιτάκια του κρύβει κι ένα νέο γράμμα.

Ένα φιλμ χάρμα ιδέσθαι. Απολαυστικό, φρέσκο και γευστικό σαν τα φαγητά που μαγειρεύει η γλυκιά Ίλα. Παντρεμένη, νεαρή μητέρα και μοναχική σύζυγος, η Ίλα αναπάντεχα βρίσκει μια διέξοδο – και μαζί χαραμάδα φωτός και αισιοδοξίας- από τη μιζέρια ενός γάμου καταδικασμένου στο σκοτάδι και την έλλειψη επικοινωνίας. Ο κυνικός κι απαθής Σαατζάν από την άλλη, είναι ένας μεσήλικας χήρος που έχει πάψει προ πολλού να έχει ενδιαφέρον για οτιδήποτε. «Παρακολουθώ τηλεόραση» είναι η απάντηση του στην ερώτηση του αφελή βοηθού του Σαίκ (χαρακτήρας- κλειδί για την εξέλιξη της πλοκής και κυρίως των χαρακτήρων) για το τι κάνει στον ελεύθερο χρόνο του. Θα ανακαλύψει όμως ξανά τη γεύση του σπιτικού φαγητού και μαζί τη χαμένη όρεξη του για ζωή. Η συναισθηματική ζεστασιά και ο βαθιά ανθρωπιά που βγάζει το φιλμ οφείλεται στην «επαφή» δύο μοναχικών ψυχών. Δύο ανθρώπων που δεν περιμένουν τίποτε πλέον από την προδιαγεγραμμένη καθημερινότητα τους. Θα φτάσουν όμως στο σημείο να την αμφισβητήσουν κάποια στιγμή και θα αναθεωρήσουν τις επιλογές τους. Στα αφοπλιστικά, συγκινητικά γράμματα που ανταλλάσουν αφουγκραζόμαστε τη δική τους λαχτάρα κάθε φορά που διαβάζουν τις πρώτες γραμμές.

Σε ένα χαοτικό, δύσκαμπτο και αναχρονιστικό περιβάλλον, αυτό της «απάνθρωπης» Μουμπάι, χρειάζεται μεγάλα ψυχικά αποθέματα για να διατηρήσει κάποιος τα όνειρα του ζωντανά. Η αλληλογραφία των 2 ξένων αρχίζει με τα τυπικά («ευχαριστώ που επέστρεψες καθαρά τα κουτάκια»), εξελίσσεται στα αναμενόμενα (ειλικρίνεια, αλληλοσεβασμός και κατανόηση) και καταλήγει στα… προβλέψιμα; Όχι ακριβώς. Η συνάντηση που όλοι περιμένουν ίσως να πραγματοποιηθεί. Ίσως κι όχι. Σημασία έχει ότι αυτοί οι δύο ξένοι μοιράστηκαν ένα κοινό δρόμο, χωρίς να συναντηθούν ποτέ, σταματώντας για λίγο το χρόνο ώστε να τραβήξουν τα όνειρα τους από την λάσπη της Μουμπάι.

Πικρό, μελαγχολικό το χιούμορ στο υπέροχο σκηνοθετικό ντεμπούτο ενός ταλαντούχου ινδού σκηνοθέτη. Μαζί με έναν παλιομοδίτικο, εξωτικό ρομαντισμό. Αυτά τα δύο στοιχεία συνδυαζόμενα με μια κομψή, φινετσάτη αφήγηση που φέρνει στο νου το στιλιστικό σύμπαν του Γουόν Καρ Γουάι και την αφοπλιστική λεπτότητα του Σατιαζίτ Ρέι, μετατρέπουν το «Lunchbox» σε μια σπάνια κινηματογραφική απόλαυση. Με συμβολισμούς και προβληματισμό που παραπέμπουν ευθέως στη «Μοναχική γυναίκα» του Ρέι, το «Lunchbox» (που τιμήθηκε στις Κάνες τo 2013 με το βραβείο Εβδομάδας Κριτικής) του ταλαντούχου Ριτές Μπάτρα, αποδίδει επακριβώς την ερμηνεία στον όρο feelgood ταινία.

«The Lunchbox» από 4/9 στους κινηματογράφους σε διανομή Feelgood

The post The Lunchbox appeared first on screeneye.gr.

Αισθηματική κομεντί, 81΄, Γαλλία 2014, Γλώσσα: Γαλλικά

Πρωτότυπος Τίτλος: “Une Rencontre”

Της Λίζα Αζουέλος

Με τους Σοφί Μαρσό, Φρανσουά Κλουζέ, Λίζα Αζουέλος

Είναι αφοπλιστικό σχεδόν το ερώτημα της σκηνοθέτιδας: «τι πρέπει να κάνουν δύο άνθρωποι που ταιριάζουν τόσο πολύ σε όλα αλλά έχουν τόσο γεμάτες ζωές όπου δεν τους λείπει τίποτα;». Η Λίζα Αζουελός , φτιάχνει μια ευχάριστη και γουστόζικη κομεντί, που φλερτάρει συνεχώς με την πνευματική καλλιέργεια των ηρώων και το απόρθητο κόσμο βεβαιότητας, αυτογνωσίας και υπεροχής που έχουν κατασκευάσει.Σε σούπερ φόρμα η εξαίσια και σέξι Μαρσό, χαμένος στις σκέψεις ο Φρανσουά Κλουζέ

Η πετυχημένη συγγραφέας Ελζά (Σοφί Μαρσό) έχει έναν και μόνο απαράβατο κανόνα σχετικά με τις ερωτικές σχέσεις: «Δεν μπλέκεις ποτέ με παντρεμένο». Ο Πιέρ (Φρανσουά Κλουζέ) είναι ένας ευτυχισμένος οικογενειάρχης, παντρεμένος εδώ και 15 χρόνια, που λατρεύει τη σύζυγό του Ανν (Λίζα Αζουέλος) και τα 2 παιδιά τους. Η χωρισμένη Ελζά γνωρίζει τυχαία τον δικηγόρο Πιέρ σε μια επαγγελματική εκδήλωση στη Ρεν.

Παρότι υπάρχει μια ακαταμάχητη έλξη ανάμεσα τους, περνούν μια ωραία βραδιά χωρίς καμία σεξουαλική νύξη, καθώς κανείς τους δεν «ψάχνεται». Όταν μετά από λίγες μέρες ξαναβρεθούν τυχαία σε ένα μπαρ θα ομολογήσουν αμφότεροι ότι σκέφτονταν συνέχεια εκείνη τη βραδιά. Φυσικά δεν υπάρχει λόγος να γίνει κάτι παραπάνω μεταξύ τους αφού κι οι δύο δηλώνουν ικανοποιημένοι από τη ζωή τους. Μάλιστα συμφωνούν να μην ανταλλάξουν τηλέφωνα και να αφήσουν τα πράγματα στη τύχη, συνεχίζοντας την όμορφη και τακτοποιημένη καθημερινότητα τους. Αμ δε… Η Ελζά βρίσκει το τηλέφωνο του Πιέρ από ένα κοινό φίλο τους και του στέλνει το πρώτο sms…

Ο Γούντι Άλεν το έχει πει ξεκάθαρα: «Για να έχεις μια ζωή όπως την ονειρεύεσαι, πάνω από όλα χρειάζεται τύχη». Η σκηνοθέτιδα και σεναριογράφος Λίζα Αζουέλος (κέρδισε το βραβείο της επιτροπής στο φεστιβάλ κωμωδίας του Μόντε Κάρλο το 2008 με το «LOL» όπου πρωταγωνιστεί και πάλι η Σοφί Μαρσό) προφανώς και προσυπογράφει την παραπάνω ρήση. Εκτός όμως της καταλυτικής ενέργειας της θεάς τύχης και του κυρίαρχου ερωτικού ζητήματος που πραγματεύεται έξυπνα και με σχετική πρωτοτυπία (οι δύο επίδοξοι εραστές ούτε αναζητούν κάποιο ευκαιριακό σεξ ούτε περνούν κάποια δύσκολη φάση στη ζωή τους) η ταινία ποντάρει κυρίως στο θέμα της φαντασίωσης. Από κάποια στιγμή και ύστερα, βλέπουμε σε παράλληλη κίνηση την πραγματική ζωή που έχουν και την πιθανότερη ζωή που θα προέκυπτε αν είχαν ενδώσει στο ερωτικό ένστικτο τους.

Είναι αφοπλιστικό σχεδόν το ερώτημα της σκηνοθέτιδας: «τι πρέπει να κάνουν δύο άνθρωποι που ταιριάζουν τόσο πολύ σε όλα αλλά έχουν τόσο γεμάτες ζωές όπου δεν τους λείπει τίποτα;». Είναι όμως έτσι; Η Αζουελός που κρατά για τον εαυτό της τον άχαρο ρόλο της συζύγου του Πιέρ, φτιάχνει μια ευχάριστη και γουστόζικη κομεντί, που φλερτάρει συνεχώς με την πνευματική καλλιέργεια των ηρώων και το απόρθητο κόσμο βεβαιότητας, αυτογνωσίας και υπεροχής που έχουν κατασκευάσει.

Οι Πιέρ και Ελζά προφανώς και πιστεύουν στα όσα λένε. Τούτες οι βεβαιότητες ζωής όμως, που προέκυψαν ύστερα από αρκετό απόσταγμα σοφίας και εμπειρίας («οι παντρεμένοι δεν είναι καλοί εραστές» υποστηρίζει με σιγουριά η ηρωίδα αλλά γνωρίζοντας τον Πιέρ δεν είναι και τόσο βέβαιη πλέον) συνθέτουν έναν κόσμο τακτοποιημένο και απόλυτα ελεγχόμενο. Όμως αν πρόκύψει η πρώτη ρωγμή σε αυτόν, το αποτέλεσμα είναι σίγουρο πως θα τείνει πρός το… χάος κι αυτό ακριβώς είναι που τρέμουν οι Πιέρ και Ελζά. Υπάρχουν κάποιες σκηνές που επαναλαμβάνονται ή δεν προσθέτουν κάτι παραπάνω στο παζλ, όμως σε γενικές γραμμές η δημιουργός του φιλμ, περιστρέφει την προβληματική της με διεισδυτικότητα ανάμεσα στο ανάλαφρο και το πιο ρεαλιστικό ύφος. Και διασκεδάζει αφάνταστα βάζοντας τους κεντρικούς χαρακτήρες της να αντιμετωπίζουν σαν πρωτάρηδες ένα ζήτημα (η ερωτική απιστία) με το οποίο πίστευαν ότι είχαν ξεμπερδέψει μια για πάντα.

Σε σούπερ φόρμα η εξαίσια και σέξι Μαρσό, χαμένος στις σκέψεις, τα όνειρα και τις εσωτερικές συγκρούσεις του ο Φρανσουά Κλουζέ των «Άθικτων», συνθέτουν ένα δίδυμο που ενώ αρχικά δεν μας έπειθε για τη χημεία του, τελικά στο φινάλε μας έπεισε. Το έχουμε ξαναπεί από αυτή την στήλη και παλιότερα: ότι έχει να κάνει με σεξ (κομεντί, καλλιτεχνικό πορνό ή υπαρξιακό δράμα) οι γάλλοι αποδεικνύονται μάστορες!

“ Μια Τυχαία Συνάντηση ” από 7/8 στους κινηματογράφους σε διανομή Rosebud/ Odeon

The post Μια Τυχαία Συνάντηση appeared first on screeneye.gr.

Δραματική κομεντί, 104΄, Γαλλία 2014, Πρωτότυπος Τίτλος: Avis de mistra

Της Ροζ Μπος

Με τους  Ζαν Ρενό, Άννα Γκαλιένα, Κλοέ Ζουανέ, Ουγκό Ντεσιού, Λουκά Πελισιέρ

Ο Πολ, δύστροπος αγρότης από την Προβηγκία που δεν έχει μιλήσει με την κόρη του εδώ και χρόνια, «δέχεται» να φιλοξενήσει στο κτήμα του τα 3 εγγόνια του από το Παρίσι, τα οποία δεν έχει δει ποτέ στη ζωή του. Τούτη η άβολη κατάσταση είναι αποτέλεσμα γυναικείας ευρεσιτεχνίας- η Ιρέν, σύζυγος του Πολ, δέχεται να διευκολύνει την κόρη τους που βρίσκεται στις τελευταίες λεπτομέρειες του διαζυγίου της- και ο οξύθυμος παππούς, αναγκάζεται να συμβιώσει για μερικές βδομάδες με 2 έφηβους που νοσταλγούν τη ζωή τους στο Παρίσι και το μικρό κωφάλαλο αδελφάκι τους. Ο μικρός Τεό απόλυτα φυσιολογικά και αναμενόμενα, θα μαλακώσει τη σκληρή καρδιά του παππού του και θα συντελέσει τα μάλα στο να γίνει αυτό το καλοκαίρι, το «καλύτερο» στη ζωή όλων…

Γλυκιά αλλά όχι γλυκερή. «Αθώα» αλλά με αρκετές πονηρές μπηχτές ματιές. Γεμάτη από κλισέ τα οποία όμως ενίοτε ανατρέπει ή σαρκάζει. Η ταινία της Ροζ Μπος («Τη νύχτα που χάθηκαν τα αστέρια») έχει πράγματα ενδιαφέροντα να μας πει κι ας μην φαίνονται με την πρώτη. Παρότι έχει τις αδυναμίες και τα … θεματάκια  της – το αμάλγαμα μεταξύ τρυφερότητας και σκληρού δράματος δεν λειτουργεί πάντα, ενώ μια δόση ηθικολογίας περισσεύει- καταφέρνει χάρη στην απλότητα και την κατασταλαγμένη σοφία της, να μην γίνει στιγμή ενοχλητική ή κουραστική. Η σεναριακή φαρέτρα είναι γεμάτη από συγκρούσεις και αντιθέσεις που έχουν γούστο. Εφηβικοί έρωτες που δοκιμάζονται, ριζικές διαφορές στην καθημερινότητα μεταξύ πόλης και χωριού, το ιλαροτραγικό τέλος στη διαδρομή του χίπικου κινήματος, το χάσμα των γενεών, η ουσιαστική έννοια της οικογένειας, η αμφίδρομη σχέση ανθρώπου και φύσης (ο παλαιοχίπις Πολ έχει αφιερώσει τη ζωή του στην καλλιέργεια ελιάς), το σωτήριο άρωμα του καλοκαιριού, η αφύπνιση της σεξουαλικότητας και άλλα πολλά γεμίζουν ένα κοινότυπο κατά τα άλλα στόρι με ζωηρές πινελιές.

Η βασική πλοκή του «Καλοκαιριού» δεν στηρίζεται σε ένα και μόνο άξονα-φυσικά και η φατσούλα του μικρού Τεό αρκεί για να χαμογελάσει ακόμη κι ο πιο κακόκεφος θεατής- αλλά έχει πλεονεκτήματα ικανά για να υπερκαλύψουν τα αναμενόμενα κλισέ και να προσελκύσουν μια μεγάλη μερίδα του κοινού. Κυριότερο όλων φυσικά είναι το ακαταμάχητο τοπίο της Προβηγκίας, ενός τόπου σπάνιας ομορφιάς στη Νοτιοανατολική Γαλλία, που θα σας αναγκάσει να ξεσκονίσετε χάρτες και ταξιδιωτικούς οδηγούς και να το βάλετε στο bucket list της καρδιάς σας. Χωρίς να αφομοιώνει κάποια ρηξικέλευθη ή καινοτόμα οπτική στη γραφή της, η σκηνοθέτιδα ακολουθεί μια αφήγηση που μοιάζει με… αεράκι. Όλα κινούνται γύρω από τη δραματική ματιά του μικρού Τεό (Λουκά Πελισιέρ)που γίνεται ο καταλύτης στη ζωή των υπολοίπων.

Ζώντας σε περιβάλλοντα προστατευμένα, απομονωμένα ή ακόμη και εχθρικά για τους υπολοίπους, τα μέλη της οικογένειας του Πολ δεν μπορούν να καταλάβουν τη διαφορά ανάμεσα στην αληθινή αγάπη, τη φιλία ή το απλό, χωρίς καμιά δέσμευση σεξ («η γιαγιά σου ήταν ιέρεια του σεξ στα 60ς» λέει ο χαρλεάς στον εμβρόντητο εγγονό). Ευτυχώς η ευεργετική ενέργεια του καλοκαιριού και της ακαταμάχητης Προβηγκίας έρχεται να βάλει λίγη τάξη στο χάος της ζωής των πρωταγωνιστών.

“Το Καλοκαίρι της Ζωής μας” από 24/7 στους κινηματογράφους σε διανομή Odeon

The post Το Καλοκαίρι της Ζωής μας appeared first on screeneye.gr.