Κωμωδία,87′, Η.Π.Α 2014

Του Άνγκους Μακ Λάχλαν

Με τους Πωλ Σνάιντερ, Μέλανι Λίνσει

Γράφει η Μερόπη Κυριάκου-Κακόπιερος

Ο συγγραφέας και σεναριογράφος Angus MacLachlan, γνωστότερος στο κινηματογραφόφιλο κοινό από τα σενάρια τους στις ταινίες Junebug(2005) και Stone(2010), επιστρέφει στις αίθουσες, αυτή τη φορά και σε ρόλο σκηνοθέτη. Η ταινία Goodbye to all that, που κάνει πρεμιέρα τη Τετάρτη 17 Δεκεμβρίου 2014 στη Νέα Υόρκη, πρωτοπαρουσιάστηκε φέτος στο Tribeca Film Festival, όπου απέσπασε πέραν των θετικών κριτικών, το βραβείο καλύτερου ηθοποιού για τον Paul Schneider.

Πράγματι ο Schneider υποδύεται άψογα τον Otto Wall, έναν συνηθισμένο σαραντάχρονο άντρα, ο οποίος αφού βρίσκεται βίαια αντιμέτωπος με τα νέα δεδομένα της ζωής, που προκύπτουν από το διαζύγιο στο οποίο προσφεύγει η σύζυγος του, χρειάζεται ταυτόχρονα να προσαρμοστεί σε μια νέα πραγματικότητα όσων αφορά τις νέες γνωριμίες και γενικότερα τις διαπροσωπικές σχέσεις, εν προκειμένω με άλλες γυναίκες, όπως αυτή η πραγματικότητα διαμορφώθηκε τα τελευταία χρόνια μέσα από τα κοινωνικά μέσα δικτύωσης.

Ο Otto, δρομέας, από τη Βόρεια Καρολίνα, απρόσεκτος, που μετά βίας διασχίζει ένα δωμάτιο χωρίς να κτυπήσει σε κάτι, τραυματίζει το πόδι του σε ένα ατύχημα με μια τετράτροχη ATV. Χαρακτηριστικός ο διάλογος σε πρώιμο σημείο της ταινίας, όπου η κόρη του, Έντι(Audrey Scott) ρωτά τη μητέρα της Άννι(Melanie Lynskey), “Γιατί αυτά τα πράγματα συμβαίνουν πάντα στον μπαμπά;” Και αυτή απαντά “Γιατί δεν δίνει προσοχή». Αυτή η ελάχιστη παρατηρητικότητα του ιδίου ως προς τον περίγυρο του είναι αυτή που θα του στοιχίσει περισσότερο στην εξέλιξη της ζωής του σε προσωπικό επίπεδο όσων αφορά τα πόσα δεν είχε αντιληφθεί και βρίσκεται προτετελεσμένου έξω από την ίδια του την οικογένεια, προσπαθώντας να καταλάβει τι του συνέβη.

Όντας αθλητής βιώνει το ίδιο του το διαζύγιο ως έναν σωματικό τραυματισμό. Αγνοεί τον πόνο έτσι ώστε να μην τον αισθάνεται. Στη διαδικασία έρχεται να τον διευκολύνει η ανακάλυψη στο προφίλ της γυναίκας του στο facebook, πως τον απατούσε προκαιρού. Αυτό του δίνει ώθηση στο να φροντίσει τη δική του προσωπική ζωή και έτσι βρίσκεται ως σαν ψάρι στα βαθειά νερά του κόσμου των νέων γνωριμιών. Πιο έτοιμος για μια νέα συμβατική και παραδοσιακή σχέση με μα καινούρια σύντροφο, βρίσκεται προ εκπλήξεως όταν ανακαλύπτει πόσο εύκολα μπορεί να βιώνει απλές και καθημερινές σεξουαλικές επαφές, με διαφορετικές συντρόφους και ότι οι γυναίκες μεγαλώνοντας ζουν πολύ πιο φιλελεύθερα απολαμβάνοντας τη ζωή τους χωρίς ταμπού.

Φαινομενικά χωρίς καμιά ιδιαίτερη προσπάθεια, ο Otto Wall συνδέεται με τρεις διαφορετικές γυναίκες και παρότι απολαμβάνει αυτή του τη στιγμή φαίνεται να συγχέεται από την έλλειψη οποιουδήποτε ενδιαφέροντος βαθύτερης σύνδεσης. Η ανάγκη του όμως για ουσιαστική επικοινωνία διαφαίνεται εντονότερη από τη σχέση την οποία αποζητά από την κόρη του, που λόγω της καθημερινότητας του ιδίου, μεγαλώνει ακόμα πιο μακριά και απόμακρα, όπως και από την επαφή την οποία επιδιώκει με μια παλιά του αγαπημένη(Heather Lawless) από κάποια εφηβική καλοκαιρινή κατασκήνωση.

Ο MacLachlan δεν κάνει καμιά αναφορά στην προηγούμενη πραγματικότητα του κεντρικού ήρωα, όταν αυτός βρισκόταν ακόμη στο γάμο του, αλλά ούτε και επιχειρεί κάποιο επιτακτικά διδακτικό νόημα στην όλη αφήγηση. Ο πρωταγωνιστής του πορεύεται ανάλαφρα και με χιούμορ και τις στιγμές ακόμα που θέλει να τον φέρει αντιμέτωπο με τις προτεραιότητες του, τις οποίες αποφεύγει ηθελημένα ή άθελα το κάνει με ένα ελαφρύ κτύπημα στη πλάτη.

Βραβείο 1ου Ανδρικού ρόλου( Tribeca Film Festival)

The post Goodbye to all that appeared first on screeneye.gr.

Του Μάρκο Γουίλμς

Ιστορικό Ντοκιμαντέρ, 84′ Γερμανία 2014

Γράφει η Μερόπη Κυριάκου-Κακόπιερος

Το ντοκιμαντέρ του γερμανού σκηνοθέτη Μάρκο Γουίλμς «Art War»(2014) εξιστορεί τη δράση διαφόρων καλλιτεχνών κατά τη διάρκεια της αιγυπτιακής επανάστασης του 2011. Το χάσμα μεταξύ θρησκευτικής και πολιτικής προπαγάνδας, η αναγκαστική αποχώρηση του Μουμπάρακ από την εξουσία και τα όσα έπονται αυτής δημιουργούν για τους Αιγύπτιους μια νέα πραγματικότητα. Ο Wilms ακολουθεί τη πρωτοβουλία των καλλιτεχνών που έχουν μετατρέψει τις μπογιές, το λόγο, τον ήχο σε ένα όπλο κατά της διαφθοράς και της βίας, σε μια προσπάθεια να δημιουργήσουν ένα είδος αντί -προπαγάνδας με στόχο την ενημέρωση και ενδυνάμωση αυτών που καταπιέζονται από το καθεστώς αλλά και την εξάλειψη της τετριμμένης νοοτροπίας του φόβου προς το καθεστώς ή την κάθε αλλαγή.

Αυτή η διαφορετική οπτική, η επικεντρωμένη τακτική των καλλιτεχνών στην όποια ειρηνική ενέργεια με στόχο πάντα τους δημοκρατικούς θεσμούς και το δικαίωμα στην ατομική ελευθερία, μέσα σε ένα αιματηρό και εχθρικό σκηνικό, είναι που καθιστά το φιλμ του Wilms ενδιαφέρον. Ο φυσικός κίνδυνος ενυπάρχει κυριολεκτικά και αντιμέτωποι με αυτόν βρίσκονται όσοι αρνούνται να παραμείνουν σιωπηλοί.

Το φιλμ είναι καλοφτιαγμένο, με μερικές πραγματικά εντυπωσιακές εικόνες, ένα soundtrack που δένει τις πολλαπλές ενέργειες σε μια άρτια αφηγηματική δομή. Ένα μωσαϊκό εικόνων και δράσεων από διαφορετικά εικαστικά backgrounds τα οποία εκφράζονται διαμέσου συγκεκριμένων καλλιτεχνών στη δράση των οποίων επικεντρώνεται το ντοκιμαντέρ, ξεχωρίζοντας έτσι τις πιο ορατές εκδηλώσεις αυτής της πτυχής της Αραβικής Άνοιξης, και αναδεικνύοντας τα κίνητρα τους σε διάφορα στάδια της εξέγερσης. Μέσα από τη καταγραφή βλέπουμε πως η μουσική μπορεί να κινητοποιήσει επαναστάτες, πως τα γκράφιτι μπορούν να προσφέρουν ενημέρωση αλλά και να οδηγήσουν εγκληματίες πολέμου ενώπιον της δικαιοσύνης, πως επίσης μια μόνο φωτογραφία που αφορά στη σεξουαλικότητα της γυναίκας μπορεί να εμπνεύσει και να απωθήσει ταυτόχρονα και πως οι σφαίρες δεν μπορούν να σταματούν στις ιδέες και τα ιδανικά αλλά τα ενδυναμώνουν.

Παρότι το φιλμ ακολουθεί τους καλλιτέχνες για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, περίπου δυο χρόνων, έχοντας την αισθητική ενός ημερολογιακού βίντεο, στην ουσία δεν υπάρχει μια συνειδητά ξεκάθαρη εντύπωση του χωροχρόνου, παρά μόνο μια εντύπωση της διάρκειας. Δεν προσεγγίζει το  πολιτικό σκηνικό με στόχο να προσφέρει γνώση σε όσουν ενδιαφέρονται να ενημερωθούν ουσιαστικά για τα πολιτικά τεκταινόμενα στη χώρα, ο σκηνοθέτης δεν φαίνεται να έχει καμιά τέτοια πρόθεση, αλλά αντιθέτως το χρησιμοποιεί μόνο για να εξηγήσει,  να δικαιολογήσει τη δράση που παρακολουθούμε να εξελίσσεται στους δρόμους, για πρώτη φορά στην ιστορία της χώρας.

Καλλιτέχνες των οποίων η δράση καταγράφεται στο φιλμ: Ammar Abo Bakr, Ganzeer, Hamed Abdel-Samad, Ramy Essam, Bosaina, Alaa Awad, Mohammed Khaled, Abo El Amir.

Συμμετοχή μεταξύ άλλων στο Φεστιβάλ Γερμανικού Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 2014

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ ΜΑΡΚΟ ΓΟΥΙΛΜΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΓΡΑΦΙΣΤΑ GANZEER

The post Art War appeared first on screeneye.gr.

Κωμωδία,104’, Η.Π.Α 2012

Του Justin Schwarz

Με τους Ντρίμα Γουόκερ,Μαντελέιν Μάρτιν,Τζον Σι Μακγκινλει,Γκρίφιν Νταν

Γράφει η Μερόπη Κυριάκου-Κακόπιερος

Δυο χρόνια μετά την ολοκλήρωση της παραγωγής και μια σειρά συμμετοχών σε κινηματογραφικά φεστιβάλ των Ηνωμένων Πολιτειών, το «The Discoverers» του 2012 (Οι Εξερευνητές ) του Justin Schwarz, έκανε πρεμιέρα στους νεοϋορκέζικους και καλιφορνέζικους κινηματογράφους τέλη του προηγούμενου Μάη. Με ένα σενάριο που εκ πρώτης θυμίζει κάτι από «National Lampoon’s Vacation»(1983) ο Schwarz πλάθει το δικό του σκηνικό το οποίο κρατά ένα κομμάτι από την πρώιμη ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών και που αφορά συγκεκριμένα στις περιπέτειες των εξερευνητών Meriwether Lewis και William Clark(Lewis & Clark)τους εξερευνητές της δύσης.

Η ταινία σηματοδοτεί και το πρωταγωνιστικό comeback του Griffin Dunne ο οποίος πέραν από τους υποστηρικτικούς ρόλους σε κινηματογραφικές παραγωγές και τηλεόραση, είχε να κρατήσει πρώτο ρόλο από το After Hours(1985) του Martin Scorsese. Υποδυόμενος τον Lewis, έναν διαζευγμένο μεσήλικα, πατέρα δυο εφήβων, καθηγητή ιστορίας στο Σικάγο που αγωνίζεται για την ολοκλήρωση και έκδοση του βιβλίου του, αποφασίζει να μετατρέψει το δρόμο προς το συνέδριο το οποίο πρέπει να παραστεί σε ένα road trip με τα δυο του παιδιά Zoe( Madeleine Martin ) και Jack(Devon Graye ). Ο προορισμός στο οδικό τους ταξίδι αλλάζει όταν η υγεία της μητέρα του Lewis, χειροτερεύει. Αποξενωμένος από την οικογένεια του και με έναν πατέρα τον Stanley ( Stuart Margolin ), με τον οποίο από χρόνια έχει διακόψει κάθε επικοινωνία αποφασίζει να επιμεληθεί τα της κηδείας της μητέρας του, αλλά και την φροντίδα του πατέρα του ο οποίος από το πένθος χάνει την ικανότητα του λόγου. Η παρατεταμένη παραμονή στη γενέτειρα του στέκεται η αφορμή οι τέσσερις αυτοί χαρακτήρες να βρεθούν και να ενωθούν ξανά ως οικογένεια σε ένα θεματικό καταυλισμό Lewis&Clark. Η εμμονή αυτή του πατέρα/παππού για τους αμερικανούς εξερευνητές φανερώνεται ως η επιρροή και έμπνευση του Lewis στην ακαδημαϊκή και συγγραφική του καριέρα.

Σε αυτή τη πρώτη του κινηματογραφική απόπειρα ο Schwarz, δίνει στο κοινό μια κωμωδία αποφεύγοντας τα συνήθη στερεότυπα μιας ιστορίας που θα κατέληγε σε ένα ρομάντζο. Το γέλιο προκύπτει από τις ατάκες και όχι απαραίτητα από τις περιπέτειες των χαρακτήρων πράγμα το οποίο τους βοηθά, κυρίως τον Griffin Dunne, να μην καταντήσουν καρικατούρες του εαυτού τους. Μια περιπετειώδης πορεία που τους φέρνει κοντά τον ένα στον άλλο, στη φύση και στον ίδιο τους τον εαυτό και με το τέλος να υπενθυμίζει πως η ουσία βρίσκεται στο ταξίδι και όχι στον προορισμό. Η φωτογραφία της ταινία το πλέον δυνατό της στοιχείο.

Το «Οι Εξερευνητές» κέρδισαν το μεγάλο βραβείο στο Φεστιβάλ του Κάνσας, βραβείο επιτροπής στο Φεστιβάλ Όξφορντ στο Μισσισιπή και δέκα ακόμη διακρίσεις ανά τον κόσμο.

The post Οι Εξερευνητές appeared first on screeneye.gr.

Συνέντευξη στη Μερόπη Κυριάκου-Κακόπιερος

Με αφορμή την προβολή της πρώτης μεγάλου μήκους ταινία του, στο πλαίσιο του κινηματογραφικού φεστιβάλ Tribeca, ο Lou Howe, βρέθηκε για λίγο στη Νέα Υόρκη, και το ScreenEye συνομίλησε μαζί του. Το «Γκάμπριελ» το οποίο έτυχε θερμής υποδοχής και προβολής από πλευράς κοινού και διοργανωτών, αφηγείται το προσωπικό δράμα ενός νεαρού ψυχικά διαταραγμένου ατόμου, που αγωνίζεται ενάντια στην οικογένεια του και στο περιβάλλον μέσα στο οποίο κινείται για να συναντήσει  ξανά έναν παιδικό του έρωτα ο οποίος,  πιστεύει, είναι η σωτήρια του.  Ο Howe ο οποίος μας καθιστά παρατηρητές της ιστορίας, με την προοπτική να επανεξετάσουμε τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τους ανθρώπους, με όσα τους αφορούν, απαντά στις ερωτήσεις μας.   

Από πού προέκυψε το σενάριο για το Γκάπριελ;

Το σενάριο για το Γκάμπριελ προέκυψε από μια προσωπική μου εμπειρία, όταν κάποια στιγμή στο κοντινό φιλικό μου περιβάλλον υπήρξε κάποιο άτομο που διαγνώστηκε, κατά την διάρκεια των φοιτητικών του χρόνων, με σχιζοφρένια. Δημιούργησα αυτό το χαρακτήρα μέσα από την ανάγκη μου να κατανοήσω τα πράγματα μέσα από την δική του οπτική και τελικά όμως προέκυψε αυτή η ιστορία όπως την παρακολούθησες στην ταινία. 

Ο κεντρικός χαρακτήρας, ο Γκάμπριελ, βιώνει ακριβώς αυτό που μόλις μας περιέγραψες. Καθόλη τη διάρκεια της ταινίας, μάχεται ενάντια στην οικογένεια του, προσπαθεί να επαναπροσεγγίσει ένα παιδικό του έρωτα, τι νομίζεις πως χρειάζεται πραγματικά;

Αυτό που με ρωτάς με βάζει σε ενδιαφέρον διαδικασία σκέψης… Θα έλεγα πως αυτό που βαθιά θέλει είναι η αγάπη. Το αναφέρει συνέχεια και ο ίδιος. Μέχρι ενός σημείου, πράγματι αυτό είναι αλήθεια. Αλλά την ίδια στιγμή τυγχάνει περισσότερης αγάπης, γύρω του, από αυτήν που συνειδητοποιεί τελικά πως απολαμβάνει. Στο τέλος νομίζω πως παίρνει αυτό που πραγματικά αναζητά. Να υπάρχει μέσα στην αλήθεια, την πραγματικότητα. Πράγμα που δεν είναι κάτι πρακτικά εύκολο και βολικό για τον ίδιο γιατί είναι κάπως αποσυνδεδεμένος από τον κόσμο γύρω του και υπάρχει σε μια δική του πραγματικότητα. Τη σύνδεση των δυο κόσμων είναι που χρειάζεται πραγματικά κατά την άποψη μου και αυτό μάλλον είναι που συμβαίνει τελικά.

Υπάρχει έντονα η εικόνα του πως το περιβάλλον του αντιμετωπίζει τον ίδιο αλλά και πως ο ίδιος αντιλαμβάνεται τον εαυτό του. Εσύ πως προσπάθησες να τον δεις ως σκηνοθέτης;

Κατά τη διάρκεια τον γυρισμάτων προσπάθησα να δουλέψω με τον κεντρικό χαρακτήρα αποκαλύπτοντας τον από μέσα προς τα έξω. Προσπάθησα να τον δω μέσα από τα δικά του μάτια πρώτα, να έχω τη δική του θεώρηση πρώτα, και μετά προσπάθησα να δω την ιστορία μου στην ολότητα της για να δω πως το κοινό θα τον έβλεπε τελικά. Η διαφορά μεταξύ των δυο οπτικών ήταν ενδιαφέρουσα.

Υπήρξε κάτι το οποίο ανακάλυψες ως σκηνοθέτης κατά τη διάρκεια της διεκπεραίωσης που δεν το είχες εξαρχής υπόψη σου;

Νομίζω εμβάθυνα πολύ στα όσα αφορούν τους χαρακτήρες της ιστορίας μου κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, περισσότερο απ’ ότι όταν έγραφα την ιστορία.

Πως ήταν το να δουλεύεις με τον Rory Culcin ;

Ήταν πραγματικά υπέροχο. Τον είχα συναντήσει πριν από κάποια χρόνια και ήξερα τη δουλειά του και όταν το όνομα του βρέθηκε μπροστά μου για τις ανάγκες αυτού του ρόλου ήμουν πολύ θετικός και ενθουσιασμένος με την ιδέα αυτής της συνεργασίας και δεν με απογοήτευσε καθόλου, απεναντίας δικαίωσε την επιλογή μου. Δουλέψαμε μαζί τον χαρακτήρα τον οποίο θα υποδυόταν μέσα από μια πολύ καλή συνεργασία καθόλη τη διάρκεια των γυρισμάτων.

Ο ευρωπαϊκός κινηματογράφος είναι κάτι το οποίο σε ενδιαφέρει να παρακολουθείς;

Ναι, μ’ αρέσει πολύ ο ευρωπαϊκός κινηματογράφος. Συγκεκριμένα υπάρχουν δημιουργοί που η δουλειά τους αποτελεί για μένα μεγάλη έμπνευση και επιρροή, μεταξύ αυτών ο Michael Haneke. Αυτό διαφοροποιείται αναλόγως όταν προσεγγίζω μια νέα δουλειά πάντα έχω κάποιους δημιουργούς υπόψη μου το στυλ των οποίων με επηρεάζει ή με εμπνέει αναλόγως με το θέμα το οποίο καταπιάνονται.

Η ταινία σου έχει ήδη προβληθεί σε δυο μεγάλα κινηματογραφικά φεστιβάλ των Ηνωμένων Πολιτειών. Είναι τα φεστιβάλ κάτι το οποίο σε ενδιαφέρει;

Υπήρξα και υπάρχω στα κινηματογραφικά φεστιβάλ πρώτα ως θεατής και μετά ως δημιουργός. Συμμετείχα κατά το παρελθόν με κάποιες μικρού μήκους ταινίες. Αυτή τη φορά έχω την πρώτη μου μεγάλου μήκους. Ναι, αυτές οι διοργανώσεις με ενδιαφέρουν γιατί είναι η δίοδος να συστήσεις τη δουλειά σου και τον εαυτό σου ως δημιουργό στο κοινό.

Ποια είναι η αίσθηση που σ’ άφησε αυτή η τελευταία συμμετοχή;

Οι διοργανωτές του φεστιβάλ ήταν εξ’ αρχής πολύ θετικοί προς εμένα και τη δουλειά μου και αυτό ήταν για μένα πολύ σημαντικό και στη συνέχεια η ανταπόκριση του κοινού και οι εντυπώσεις που άφησε η ταινία μου, με αφήνουν τρομερά ικανοποιημένο.      

Η Κριτική μας για το ” Γκάμπριελ”

The post Lou Howe appeared first on screeneye.gr.

Ανταπόκριση και Κριτική από το Φεστιβάλ Tribeca Μερόπη Κυριάκου-Κακόπιερος

Ο σκηνοθέτης και συγγραφέας Jesse Zwick επιλέγει να κάνει το σκηνοθετικό του ντεμπούτο με την ταινία «About Alex»(2014). Ένα κινηματογραφικό εγχείρημα με θεματολογία καθόλου πρωτότυπη αλλά με μια καθόλα αξιοπρεπή διεκπεραίωση.

Μια παρέα τριαντάρηδων που απαρτίζεται από επτά παλιούς συμφοιτητές και φίλους, που η ενηλικίωση τους θέλει να βιώνουν μακρινές και διαφορετικές καθημερινότητες,  από ένα απρόοπτο γεγονός, την απόπειρα αυτοκτονίας του ενός εξ αυτών, αναγκάζονται να συνυπάρξουν εκ νέου, κάτω απ’ την ίδια στέγη, για 2 ημέρες, σε μια προσπάθεια να φροντίσουν το φίλο τους.

Ο Zwick, επιχειρεί έναν ανώδυνο σχολιασμό σε αρκετές σκηνές του φιλμ, για την τεχνολογική εξάρτηση των σύγχρονων ενηλίκων από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Η ταινία ανοίγει με πλάνο στο σπίτι του Alex( Jason Ritter) και πιο συγκεκριμένα στο δωμάτιο του μπάνιου. Ο ίδιος, πλήρως ντυμένος να μπαίνει στη γεμάτη με νερό μπανιέρα, ετοιμάζοντας το ξυράφι του, αποφασίζει να αφήσει ένα σημείωμα. Αντί για το χαρτί, αφήνει ένα tweet με ένα κρυπτικό απόσπασμα από τον Ρωμαίο και Ιουλιέτα. Παρόλα αυτά η είδηση διαδίδεται μεταξύ των υπολοίπων με τον πατροπαράδοτο τρόπο επικοινωνίας, δια του τηλεφώνου. Όλοι μαζί σπεύδουν να τον στηρίξουν με το που επιστρέφει στο σπίτι, έτσι ώστε να μην βλάψει τον εαυτό του και πάλι. Αφήνουν τη πολύβουη Νέα Υόρκη και βρίσκονται για λίγο στην εξοχή. Παρά τις καλές τους προθέσεις να συμβιώσουν για λίγο μοιραζόμενοι το παρόν τους αλλά κυρίως   ανακαλώντας στιγμές του κοινού τους παρελθόντος, μια πυριτιδαποθήκη από παλαιές ζήλιες, αγάπη, διαπροσωπικών δυσαρεσκειών, εκρήγνυται και η κατάσταση καθίσταται αδύνατη προς όποιο περιορισμό. Όλα χύμα, όλα ορατά.

Με ένα σχόλιο ενός εκ των χαρακτήρων «είμαστε σαν αυτές τις ταινίες του ‘80» ο σκηνοθέτης αναγνωρίζει πως έχει δημιουργήσει κάτι που θυμίζει το «The big Chill»(1983) αλλά χωρίς να απαιτεί η δική του ταινία να προκαλέσει κάτι φοβερό στο κινηματογραφικό στερέωμα, δίνει το δικό του στίγμα με όσα ο ίδιος πιστεύει πως αφορούν σήμερα τις παλιές φιλίες που δεν μένουν αναλλοίωτες από το πέρασμα του χρόνου και την προσωπική αλλαγή του καθενός. Καταφέρνει να περιγράψει μια συνεύρεση όπου καθείς με δύσκολο τρόπο αναγκάζεται να αναγνωρίσει την προσωπική του αλλαγή αλλά όπως γίνεται και στη ζωή εκτός σινεμά, πιο εύκολο είναι να περιγράψεις αυτό που βλέπεις στους άλλους παρά αυτό που συμβαίνει στον ίδιο σου τον εαυτό.

Με ένα καστ αποτελούμενο ως επί το πλείστον από γνωστούς ηθοποιούς από το χώρο της μικρής οθόνης, Aubrey Plaza, Max Greenfield, Max Minghella, Jason Ritter, Nate Parker, Jane Levy και Maggie Grace, φαίνεται πως ο Zwick επιχειρεί να διευρύνει το κοινό του στοχεύοντας και ακροατήριο πέραν των όσων παρακολουθούν το φεστιβάλ. Το «About Alex» έκανε πρεμιέρα την προηγούμενη Πέμπτη στο Tribeca.          

The post Μια απόπειρα αυτοκτονίας κι η συνύπαρξη εφτά φίλων χρόνια αργότερα. To αξιοπρόσεκτο ” About Alex” του Jesse Zwick appeared first on screeneye.gr.

Συνέντευξη στη Μερόπη Κυριάκου-Κακόπιερος

Το βλέμμα της κινηματογραφικής κοινότητας αλλά και του κοινού τράβηξε πριν από δεκαέξι χρόνια ο αμερικανός ηθοποιός, Σων Γκουλέτ και έκτοτε συμμετείχε σε δεκάδες παραγωγές. Ο πρωταγωνιστής του Darren Aronofsky, στο σουρεαλιστικό ψυχολογικό θρίλερ «Π», ο κινηματογραφικός Maximillian Cohen, ενώ απέδειξε από τον καιρό εκείνο τη συγγραφική του δεξιοτεχνία αλλά και τις ερμηνευτικές του δυνατότητες, παίρνει την ευθύνη, θέτει τον εαυτό του πίσω από τις κάμερες και επιχειρεί τη πρώτη μεγάλου μήκους κινηματογραφική του ταινία. Το Screeneye τον συνάντησε στα πλαίσια του Κινηματογραφικού Φεστιβάλ Tribeca, όπου η ταινία του «Traitors», έκανε πρεμιέρα επί αμερικανικού εδάφους.

Πως είναι αλήθεια για έναν ηθοποιό ο οποίος έχει συνεργαστεί με τόσους δημιουργούς, μεταξύ άλλων ο Darren Aronofsky, να δημιουργεί τις δικές του ταινίες; Είσαι πιο αυστηρός με τον εαυτό σου λόγω αυτών των εμπειριών;

Η συνεργασία μου με τον Darren με δίδαξε πολλά. Με έμαθε πως η προετοιμασία και η ακεραιότητα, λειτουργούν ευεργετικά χωρίς περιορισμούς, ακόμα το να πιστεύεις στο  κάρμα, και να συμπεριφέρεσαι στους συνεργάτες σου ως σαν να είναι οικογένεια. Μου έδειξε επίσης πως μερικές φορές ίσως πρέπει να ωθήσεις τον ηθοποιό έξω από τη ζώνη άνεσης του, όταν ο ρόλος τον οποίο υποδύονται το απαιτεί. Το ατού μου ως ηθοποιού είναι η δύναμη μου στην διαδικασία προετοιμασίας και συγκέντρωσης. Ως σκηνοθέτης λειτουργώ επίσης με τον ίδιο τρόπο. Προσδοκώ πάντα στην ίδια αντιμετώπιση για τη δουλειά από τον κάθε ηθοποιό με τον οποίο συνεργάζομαι και η αλήθεια μέχρι στιγμής δεν χρειάστηκε να επιστήσω την προσοχή σε κάποιο. Δεν ξέρω, είτε που είναι τόσο συγκεντρωμένοι από μόνοι τους και το καταφέρνουν, είτε που με φοβούνται.

Το στόρι για το «Traitors» από που προέκυψε;

Το 2010 με κάλεσαν να δουλέψω πάνω σε μια ταινία μικρού μήκους. Από αυτή τη διαδικασία προέκυψε ένα 30λεπτό φιλμ που αφορούσε στην ιστορία ενός κοριτσιού, με αρκετά αναρχική συμπεριφορά για τα δεδομένα του αραβικού κόσμου, ενός κοριτσιού με ισχυρή αντίληψη για τον κόσμο μέσα στο οποίο ζει και που όλη της όμως η δράση καθορίζεται πάντα από τις αγνές της προθέσεις και τα ιδανικά. Οι έφηβοι συνήθως είναι ανήσυχα πνεύματα και αισθάνονται λίγο σαν υπέρ-ήρωες. Και αυτό το κορίτσι αισθανόταν κάπως έτσι. Αυτός ο χαρακτήρας στην μικρού μήκους ταινία δεν είχε ικανοποιητικά επίπεδα πρόκλησης για να ξεδιπλωθεί και να ολοκληρώσει τη δράση του. Έμοιαζε με το να βλέπεις τον μυθικό Ηρακλή να πλένει το γκαράζ, και αυτό δεν ήταν δίκαιο. Το πρόσεξαν διάφοροι φίλοι που παρακολούθησαν το φιλμ και αφού είχα ήδη ακούσει μια ενδιαφέρουσα αλλά άδοξη περίπτωση μιας κοπέλας που δούλευε για έναν έμπορο ναρκωτικών και μετέφερε χασίς από τα ορεινά της Ταγγέρης, αποφάσισα να συγχωνεύσω τις δυο ιστορίες, δημιουργώντας ωστόσο κάτι καινούριο.   

Πως ήταν η εμπειρία για έναν Αμερικανό σκηνοθέτη, να δημιουργεί μια ταινία στο Μαρόκο;

Ήταν λίγο τρελό, είναι ένας πολύ διαφορετικός κόσμος. Δουλέψαμε με πολλά εμπόδια, απρόοπτα και όχι και τόσο μεγάλο προϋπολογισμό αλλά το αποτέλεσμα μας δικαίωσε. Κατάφερα να αναπροσαρμόζομαι με ότι ερχόταν στο δρόμο μου. Ακόμα και το σενάριο αναπροσάρμοσα όταν μια εκ των ηθοποιών μου λίγο πριν ξεκινήσουμε γύρισμα ήρθε ανήσυχη να μου αναφέρει πως ήταν έγκυος και εγώ με ενθουσιασμό της είπα «αυτό είναι υπέροχο, ας το προσθέσουμε στην ταινία μας». Η πραγματικότητα είναι ένας ενδιαφέρον σύντροφος και συνεργάτης. Αισθανόμουν όμως άνετα στην Ταγγέρη γιατί ζούσα εκεί για περίπου 7 χρόνια, την περίοδο εκείνη. Ακολούθησα την σύζυγο μου, η οποία είναι και η ίδια καλλιτέχνης, σε μια δική της σημαντική δράση και παραμείναμε εκεί για αρκετό καιρό. Η κόρη μου γεννήθηκε εκεί. Για την ακρίβεια το πρώτο μου σενάριο δεν είχε να κάνει με Μαροκινούς χαρακτήρες. Προέκυψε όμως αυτό το δεύτερο με το οποίο αποφάσισα να ασχοληθώ, έτσι η άλλη ταινία θα ακολουθήσει.

Σε τι θα αφορά το επόμενο;

Θα είναι ένα ψυχολογικό θρίλερ.

Στο φιλμ η μουσική έχει έντονη παρουσία. Ποιο είναι το δικό σου μουσικό υπόβαθρο;

Κανένα. Ήταν η ευκαιρία μου να προσποιηθώ για αυτό το θέμα και ταυτόχρονα η ευκαιρία μου να ασχοληθώ, να συναναστραφώ με μουσικούς, με μπάντες έστω για λίγο. Η μουσική του σπουδαίου συνθέτη Nathan Larson στην ταινία ήταν καθοριστική όπως επίσης και τα υπόλοιπα κομμάτια τα οποία ακούγονται όλα έχουν τη δική τους δυναμική. Η μουσική ήταν πολύ σημαντική γιατί η μουσική, συχνά μιλά για πολιτική και σε αυτή την ταινία έχουμε τον κεντρικό χαρακτήρα ο οποίος μάχεται ενάντια σε κάθε είδους καθεστώς.

Στην πρεμιέρα της ταινίας σου, όταν τελείωσε η προβολή το κοινό σε υποδέχτηκε όμορφα και μάλιστα μια ομάδα φεμινιστριών ακτιβιστριών σου έκανε διάφορα εποικοδομητικά σχόλια και παρατηρήσεις. Πως σε επηρεάζουν όλα αυτά, ως άτομο αλλά και ως δημιουργό;

Ήταν πραγματικά πάρα πολύ όμορφο, αυτό που έγινε και σε ευχαριστώ που μου δίνεις την ευκαιρία να αναφερθώ. Στην Αμερική υπάρχει ένα κινηματογραφόφιλο κοινό πολύ διαφορετικό από την Ευρώπη. Και στις δυο περιπτώσεις πρόκειται για καλό κοινό, αλλά αλλιώτικο κοινό. Στα κινηματογραφικά φεστιβάλ της Ευρώπης συναντάς ένα κοινό κάπως πιο ειδικευμένο κινηματογραφικά. Είναι ένα κοινό πιο αυστηρό, πιο κριτικό από το οποίο αποκομίζεις ένα διαφορετικό διάλογο. Εδώ, στη Νέα Υόρκη έχεις και τους κριτικούς, τους ειδικούς και ούτω καθεξής αλλά έχεις και το ζεστό, πιο αυθόρμητο και απλό ακροατήριο το οποίο εκφράζεται έντονα. Σαν άνθρωπο και ως δημιουργό με συναρπάζει η επαφή με τον κόσμο και σίγουρα μου αφήνει πολλά.

Άρα θα λέγαμε πως η συμμετοχή σε κινηματογραφικά φεστιβάλ είναι κάτι το οποίο σε ενδιαφέρει ως σκηνοθέτη; 

Σίγουρα. Τα κινηματογραφικά φεστιβάλ είναι σαν τις μέλισσες, που η έκλειψη τους, στερεί από τον κόσμο τα βασικά, από την παραγωγή, την αναπαραγωγή, το μέλι, τα άνθη, την ίδια τη ζωή. Με ενδιαφέρουν και είναι διάφορα φεστιβάλ που θα ήθελα να συμμετέχω, μεταξύ άλλων και το φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, το οποίο θεωρώ πως έχει ένα πάρα πολύ καλό επίπεδο.

The post Σων Γκουλέτ appeared first on screeneye.gr.

Ανταπόκριση Μερόπη Κυριάκου-Κακόπιερος

Ο Christopher Denham ο οποίος έκανε το σκηνοθετικό του ντεμπούτο με το «Home Move»(2008) και έχοντας ήδη στο ενεργητικό του το βραβείο Citizen Kane, στην κατηγορία καλύτερου πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη από το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Sitges, όπως και το βραβείο Silver Audience από το Afterdark Film Festival του Τορόντο αλλά και συγγραφικές διακρίσεις για θεατρικά έργα στην Off-Broadway σκηνή του Μανχάταν, επανέρχεται κινηματογραφικά με το «Preservation»(2014), που έκανε παγκόσμια πρεμιέρα την προηγούμενη Πέμπτη στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Tribeca.

Αντλώντας συγγραφικές επιρροές από τις νουβέλες του Jack London, ο οποίος εμμένει στην οριοθέτηση της κοινωνικής φύσης του ανθρώπου και των αρχέγονων του ενστίκτων, στα ένστικτα επιβίωσης και στην σύγχρονη ανάγκη δικτύωσης σε μια εικονική πραγματικότητα την οποία επιτρέπει η τεχνολογική ανάπτυξη παρεμποδίζοντας τελικά την πραγματική επικοινωνία. Ο  Danham έχοντας όλα αυτά υπόψη έρχεται να δώσει στο κοινό ένα άρτιο κινηματογραφικό θρίλερ.

Το Preservation ακολουθεί τα δυο αδέλφια Sean(Pablo Schreiber-The Wire, Orange is the New Black) και Mike(Aaron Staton-Mad Men) και την γυναίκα του Mike, Wit(Wrenn Schmidt-Boardwalk Empire) σε μια κοινή διήμερη εξόρμηση για κυνήγι στην εξοχή, σε ένα παλιό κατασκηνωτικό χώρο τον οποίο τα δυο αδέλφια επισκέπτονταν συχνά κατά το παρελθόν.  Παραβλέποντας την πινακίδα «Κλειστό» την οποία συναντούν στην είσοδο του πάρκου συνεχίζουν την πορεία τους. Κάνοντας αρχή από μια ενδοοικογενειακή διένεξη η οποία φανερώνει τα όσα ο καθένα κουβαλά κρυμμένα μέσα του, το μέλλον των τριών προμηνύεται ακόμη πιο δύσκολο όταν το επόμενο πρωί τους βρίσκει χωρίς κανένα ίχνος του εξοπλισμού και των προσωπικών τους αντικειμένων. Το γεγονός φανερώνει την ελλείπει εμπιστοσύνη μεταξύ τους και η διαμάχη εντείνεται, στρέφοντας ο ένας την ευθύνη στον άλλο. Αποφασίζοντας ο καθένας να ακολουθήσει μια δική του πορεία προς την έξοδο από το πάρκο αντιλαμβάνονται πως βρίσκονται παγιδευμένοι και τότε αρχίζει ένας αγώνας προσωπικής και ουσιαστικής επιβίωσης.

Πάνω που λες πως αυτή την ιστορία την έχεις ακούσει πολλάκις, ο Denham καταφέρνει την ανατροπή. Κάνοντας μια προσπάθεια να δώσει βαθύτερο νόημα στον αγώνα επιβίωσης των ηρώων του φέρει το κοινό αντιμέτωπο με μια γνώση που ήδη κατέχει αλλά ποτέ δεν σκέφτεται συνειδητά: πως τα ζώα σκοτώνουν από ανάγκη σίτισης ή επιβίωσης, ο άνθρωπος σκοτώνει για ευχαρίστηση και ψυχαγωγία. Αποκαλύπτοντας εν τέλει την ταυτότητα των τριών μασκοφόρων με τα mountain bikes, ο σκηνοθέτης κάνει το προσωπικό του σχόλιο στις σύγχρονες κοινωνικές συνθήκες, με τις συνήθειες και τις ηθικές αξίες που διαμορφώνει η τεχνολογική κατοχή την οποία ηθελημένα ή άθελα μας υπηρετούμε. Τα παιδία παίζει, με τα λάθος παιχνίδια. Εντάσσοντας μια από τις τελικές του σκηνές σε έναν παρατημένο και από τον χρόνο αλλοιωμένο παιδότοπο, αντικαθιστώντας τον μεταξύ των τριών νέων προφορική επικοινωνία με γραπτά μηνύματα σε μια εικονιστική γλώσσα και με την οπλοχρησία, κάνει το λόγο του ακόμη πιο καυστικό.

Με το Preservation, ο Denham καταφέρνει να διατηρήσει τη φήμη του καλού συγγραφέα ιστοριών τρόμου δίνοντας στο κοινό μια ιστορία με αρχή, μέση και τέλος σε μια γλώσσα οικεία, αυτήν της δικής του πραγματικότητας με ακραία ή και όχι προσέγγιση.              

The post Πρώτη ανταπόκριση-κριτική για το άρτιο θρίλερ “Preservation” του Κρίστοφερ Ντένχαμ appeared first on screeneye.gr.

Της ανταποκρίτριας μας στη Νέα Υόρκη

Μερόπης Κυριάκου-Κακόπιερος

Η αποστολή του κινηματογραφικού φεστιβάλ Tribeca, πέραν από τη συμβολή του στην μακροπρόθεσμη ανάκαμψη της περιοχής είναι πρώτα και κύρια να επιτρέψει στη διεθνή κινηματογραφική κοινότητα όπως και στο ευρύ κοινό να βιώσει τη δύναμη της 7ης τέχνης  και να επαναπροσδιορίσει την εμπειρία μιας γιορτής για το σινεμά .Ιδρύθηκε για να γιορτάσει την ίδια τη Νέα Υόρκη ως ένα σημαντικό κινηματογραφικό κέντρο. Πρωτεργάτες της εν λόγω διοργάνωσης υπήρξαν οι Jane Rosenthal , Robert De Niro και Craig Hatkoff.

Τέλη του 2003 ο De Niro αποφασίζει να δώσει μια μόνιμη στέγη στον νεοσύστατο αυτό θεσμό. Αγοράζει στην περιοχή Tribeca το χώρο όπου φιλοξενείται η κύρια αίθουσα προβολών με στόχο την καθημερινή κάλυψη ανεξάρτητων παραγωγών. Ο χώρος μετονομάστηκε σε Tribeca Cinema και αποτελεί μέρος στο σύνολο των υπολοίπων αιθουσών που καλύπτουν τις ανάγκες του φεστιβάλ. Αφού εδραιώθηκε, άρχισε να αντλεί ολοένα και περισσότερες αιτήσεις συμμετοχής από ανεξάρτητες παραγωγές από όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη. Κατά τα έτη 2006-2007, το Φεστιβάλ έλαβε πάνω από 8600 αιτήματα υποβολής ταινιών και πραγματοποίησε 1,500 προβολές.

Παρότι η ίδρυση ενός κινηματογραφικού φεστιβάλ -το οποίο θα φιλοξενείτο στο Κάτω Μανχάταν- προηγείτο, ως σκέψη, του τρομοκρατικού κτυπήματος της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου, η πραγμάτωση του ήρθε ένα ακριβώς χρόνο μετά, ως απάντηση, στην απώλεια ζωτικότητας που επακολούθησε του γεγονότος, στην περιοχή Tribeca, της Νέας Υόρκης.

Από τις κινηματογραφικές αίθουσες στις οποίες διεξάγεται το φεστιβάλ, σε ολόκληρο πλέον το Μανχάταν, περνούν σήμερα τρία εκατομμύρια άνθρωποι, το κινηματογραφόφιλο κοινό, κριτικοί κινηματογράφου, προσωπικότητες από τον χώρο της τέχνης, του κινηματογράφου και της μουσικής. Με 700 και πλέον προβολές στις 10 ημέρες διεξαγωγής του ο ετήσιος τζίρος υπολογίζεται στα 600 εκατομμύρια δολάρια και από το 2010 λειτουργεί ως εταιρία υπό την επωνυμία Tribeca Enterprises.

Μεταξύ των ταινιών που έκαναν πρεμιέρα στο πλαίσιο του φεστιβάλ υπήρξαν τα Star Wars Episode II : Η επίθεση των κλώνων, About a boy, η αμερικανική διασκευή του Insomnia, Divine Secrets of the Ya-Ya Sisterhood, The League of Extraordinary Gentlemen, όπως και η αμερικανική πρεμιέρα για τις ταινίες Spider-Man 3 και The Avengers.  

Το τελικό πρόγραμμα το οποίο διαμορφώνεται κάθε χρόνο αφορά  ανεξάρτητες παραγωγές ποικίλης ύλης, συμπεριλαμβανομένων των αφηγηματικών φιλμ, ντοκιμαντέρ, μικρού μήκους, καθώς και έναν αριθμό οικογενειακών ταινιών. Η διοργάνωση φιλοξενεί επίσης συζητήσεις στρογγυλής τραπέζης με προσωπικότητες από τον χώρο του κινηματογράφου.

Η φετινή διοργάνωση

Στην φετινή διοργάνωση η οποία θα λάβει χώρα στην ευρύτερη περιοχή του Μανχάταν όπως συνηθίζεται τα τελευταία χρόνια, υπολογίζεται να πραγματοποιηθούν περίπου 660-700 προβολές, 350 διαφορετικών παραγωγών. Μεγάλου μήκους ταινίες, αφηγηματικά, ντοκιμαντέρ, μικρού μήκους αλλά και θεματικά φιλμ θα απαρτίζουν το πρόγραμμα του Tribeca 2014.

Μεταξύ των όσων θα προβληθούν συμπεριλαμβάνονται και η τελευταία ταινία του Roman Polanski «Venus in Fur», το «Begin Again» του John Carney, με τους Keira Knightly και Adam Levine, το «Boulevard» με τον Robin Williams και Kathy Baker, το «Human Capital» του Paolo Vinzi, το «Beneath the Harvest Sky» με τους Aron Gaudet και Gita Pullapilly και το «Bad Hair» της Mariana Rondon.

Ντοκιμαντέρ τα οποία αναμένεται να προσελκύσουν το  μεγαλύτερο ενδιαφέρον του κινηματογραφόφιλου κοινού αποτελούν το «1971», ένα φιλμ της Johanna Hamilton το οποίο αφορά στην αντιπολεμική ακτιβιστική δράση μιας ομάδας ατόμων στην Πενσιλβάνια των ΗΠΑ το 1971 οι οποίοι διέρρηξαν τα τοπικά γραφεία του FBI και πήραν έγγραφα τα οποία διοχέτευσαν στη συνέχεια στον τύπο. Πριν λοιπόν το Watergate, το wikileaks, τον Edward Snowden υπήρξε η Πενσιλβάνια.

Στην ίδια κατηγορία προβάλλεται και η ταινία «6» του βραβευμένου με Όσκαρ σκηνοθέτη Louice Psihoyos (The Cove), το γαλλικό «Dior and I», τα «Famous Nathan» και «Super Duper Alice Cooper» κ.α, ενώ στην κατηγορία μικρού μήκους θα προβληθεί και το «The phone call»με την βραβευμένη με Χρυσή Σφαίρα Sally Hawkins.

Θεματικές προβολές με φιλμ-αφιερώματα θα προβάλλονται παράλληλα με τις υπόλοιπες ταινίες, το περιεχόμενο των οποίων ποικίλει. Μεταξύ άλλων θα προβληθούν αφιερώματα σε βραβευμένα σενάρια ταινιών, ντοκιμαντέρ, σε σκηνοθέτες κ.α.

Από μια τέτοια διοργάνωση δεν θα μπορούσαν να απουσιάζουν διασημότητες στο κόκκινο χαλί, από το οποίο αναμένεται να περάσουν πολλοί από τους κινηματογραφικούς δημιουργούς και συντελεστές των ταινιών του φεστιβάλ.    

Θα φιλοξενηθούν 25 θεματικές συζητήσεις στις οποίες μεταξύ άλλων θα παραβρεθούν οι Lee Daniels, Kevin Spacey, Ron Howard, Michael Douglas, Mike Tyson, Evander Holyfield, Bert Marcus, James Spione, Jesselyn Radack, Thomas Drake, Jeremy Whelehan, Eva Longoria κ.α. οι οποίοι θα καταπιαστούν από την διαδικασία πίσω απ’ τις κάμερες συγκεκριμένων κινηματογραφικών παραγωγών, το μέλλον της βιομηχανίας του κινηματογράφου, την ίδια την κινηματογραφική παραγωγή και τα διάφορα στάδια της μέχρι το τελικό αποτέλεσμα, τη σεναριακή συγγραφή  κ.α.

Εκτός από τον κινηματογράφο το Tribeca έρχεται να στηρίξει χαμηλοφώνως και άλλες μορφές τέχνης αφού σε συνεργασία με την Αμερικανική Ένωση Συνθετών, Συγγραφέων και Εκδοτών αναδεικνύει το έργο επιμέρους καλλιτεχνών σε ένα μουσικό lounge όπως επίσης και ένα θεσμό βράβευσης των συμμετεχόντων με έργα αναδυόμενων και καταξιωμένων καλλιτεχνών δημιουργίες ειδικά για αυτή τη γιορτή του σινεμά.

The post Φεστιβάλ Tribeca 2014 appeared first on screeneye.gr.

Γράφει η Μερόπη Κυριάκου-Κακόπιερος

Ο άνθρωπος με τον οποίο ίσως τραφήκαμε αρκετά και που ποτέ δεν μάθαμε το όνομα του, ο Spike Jonze, έχοντας καταγραμμένες στο ενεργητικό του πάμπολλες επιτυχίες στη παραγωγή μουσικών βίντεο, καταφέρνει την τελευταία δεκαπενταετία να κατακτήσει επιτυχώς το όνειρο της μεγάλης οθόνης.

Τα πρώτα του βήματα

Γεννημένος το 1969, στο Rockville και μεγαλωμένος στο Bethesda του Maryland, κοντά στη μητέρα του, μαζί με την αδελφή του, εφόσον οι γονείς του χώρισαν όταν αυτός ήταν σε πολύ μικρή ηλικία, ο Adam Spiegel, όπως είναι το πραγματικό του όνομα, κατάφερε κατά τα γυμνασιακά του χρόνια να υιοθετήσει τον πρώτο χαρακτήρα πίσω από τον οποίο θα έκρυβε τον πραγματικό του εαυτό.  Με το ψευδώνυμο Spike Jonze άρχισε τότε να δραστηριοποιείται στο χώρο των BMX και του σκέϊτμπορντ.

Αυτό δεν είναι το μοναδικό ψευδώνυμο που χρησιμοποίησε ποτέ. Με την αποφοίτησή του από το λύκειο στα 17 του χρόνια, μετακόμισε στο Λος Άντζελες όπου άρχισε να εργάζεται ως βοηθός συντακτική στο ποδηλατικό περιοδικό «Freestylin’». Το 1991 συμμετείχε στην ίδρυση Dirt, ενός περιοδικού για αγόρια στην εφηβεία, το αντίστοιχο του δημοφιλούς κοριτσίστικου  περιοδικού Sassy.

Η πρώτη του επαφή με την παραγωγή μουσικών βίντεο ήρθε ένα χρόνο μετά όταν προσλήφθηκε για να σκηνοθετήσει το βίντεο των Sonic Youth, «100 % », κατά τα γυρίσματα του οποίου γνώρισε και τη μελλοντική του σύζυγο Σοφία Κόπολα. Το εν λόγω βίντεο κλιπ κέντρισε το ενδιαφέρον του σκηνοθέτη Peter Care, ο οποίος προσέλαβε τον Jonze ως οπερατέρ. Αυτή η συνεργασία του έφερε στη συνέχεια ένα συμβόλαιο να δουλέψει ως σκηνοθέτης με την Polygram ιδιοκτησίας της Satellite Films.

Ο θόρυβος γύρω από το όνομα του άρχισε να εντείνεται με το τραγούδι “Sabotage” των Beastie Boys, το οποίο εξασφάλισε τέσσερα MTV Video Music Awards, συμπεριλαμβανομένου μεταξύ άλλων το βραβείο καλύτερης σκηνοθεσίας για τον ίδιο τον  Jonze. Την ίδια χρονιά καταφέρνει να εδραιώσει τη φήμη ως ο σκηνοθέτης με την καινοτόμα δημιουργικότητα μέσα από το εντυπωσιακό βίντεο των Weezer  “Buddy Holly “, όπου η  μπάντα παρουσιάζεται να παίζει το τραγούδι της εν μέσω ενός επεισοδίου της σειράς «Happy Days», του 1970. Αυτή δεν ήταν η μοναδική αναφορά η οποία υπήρξε σε δική του σκηνοθεσία. Περνώντας μέσα από κάθε τι το οποίο συνθέτει και χαρακτηρίζει την Αμερικάνικη-λαϊκή-κουλτούρα( διαφημίστηκα σποτάκια, TV shows, B-movies) και προσεγγίζοντας το με το αστείρευτο κυνικό του χιούμορ, το επεξεργάζεται εκ νέου και του δίνει μια νέα διάσταση μέσα από τη δημιουργική του προσέγγιση.

Η δεκαετία του 1990 υπήρξε για τον Jonze πλούσια σε παραγωγή μουσικών βίντεο. Συνεργάστηκε με πολλούς καλλιτέχνες μεταξύ των οποίων υπήρξαν εξέχουσες προσωπικότητες του μουσικού στερεώματος, συμπεριλαμβανομένων μεταξύ άλλων των REM, Τhe Breeders, Puff Daddy, Chemical Brothers και της  Björk. Πέραν των μουσικών υπήρξαν και τα διαφημιστικά σποτ για εταιρείες όπως η Nike, Sprite, η Nissan και η Coca-Cola. Το ταλέντο του δεν έμεινε κρυμμένο πίσω από τις κάμερες αφού για τις ανάγκες ενός διαφημιστικού της Levi ‘s 501,σύρθηκε πίσω από ένα βαν αυτοκίνητο και έπαιξε επίσης στις ταινίες «Mi Vida Loca» (1993) και «The Game» (1997).

Ο Richard Koufey ήταν επίσης ένα δικό του δημιούργημα που προέκυψε από το βραβευμένο βίντεο «Praise You» του Fatboy Slim, το 1999. Ο Jonze εκτός συν-σκηνοθέτης στην παραγωγή, πρωταγωνίστησε ως αρχηγός της χορευτικής ομάδας και το όνομα του χαρακτήρα τον οποίο υποδύθηκε ήταν άλλο ένα από τα ψευδώνυμα του οποίου έκανε χρήση στην καριέρα του.

Η κινηματογραφική δράση

Με τις μικρού μήκους ταινίες του στα τέλη της δεκαετίας του 90, μετατοπίζει το ενδιαφέρον του από τη μικρή στη μεγάλη οθόνη. Όλοι μας αναρωτηθήκαμε πολλές φορές όταν υπέπεσε στην αντίληψη μας ένα παπούτσι στην άκρη του δρόμου, πως άραγε να βρέθηκε εκεί; Ο Jonze με το κινηματογραφικό του ντεμπούτο, τη μικρού μήκους «How They Get There»(1998) έρχεται να απαντήσει σε αυτό το ερώτημα. Δίνοντας την προσωπική του εκτίμηση για το γεγονός αφήνει να διαφανεί από την αρχή η αντισυμβατική του διάθεση και το μαύρο του χιούμορ το οποίο τον χαρακτηρίζει και στη μετέπειτα σταδιοδρομία του. Τον ίδιο χρόνο πραγματοποιεί το μεσαίου μήκους ντοκιμαντέρ «Amarillo By Morning»(1998). 

Πραγματοποιώντας μια παύση από τις μικρού μήκους επιστρέφει δέκα χρόνια μετά, το 2009 με το 11λεπτο «We Were Once A Fairytale» στο οποίο πρωταγωνιστεί η διασημότητα της ραπ σκηνής, ο Kanye West, υποδυόμενος τον ίδιο του τον εαυτό σε μια όχι και τόσο κολακευτική εκδοχή του.

Οι μεγάλου μήκους παραγωγές

Στο χρόνο που μεσολάβησε μεταξύ των δυο μικρού μήκους, ολοκληρώνει τις δυο μεγάλου μήκους ταινίες, «Being John Malkovich»(1999) και «Adaptation»(2002), το σενάριο των οποίων ανήκει στο Charlie Kaufman. Οι ιστορίες που διηγήθηκαν οι δυο τους και η υπόσταση την οποία απέκτησαν μέσα από τη σκηνοθετική οπτική του Jonze ήταν έξυπνη, γρήγορη δίνοντας στο μεταμοντερνίστικο τους χαρακτήρα ένα συναισθηματικό υπόβαθρο. Με το «Where the Wild Things Are»(2009), την κινηματογραφική μεταφορά του βιβλίου του Maurice Sendak, ο Jonze κατάφερε να αποδείξει πως ιστορίες από το θαυμαστό κόσμο των παραμυθιών μπορούν να μιλήσουν στο κινηματογραφόφιλο κοινό ανεξαρτήτου ηλικίας.

Την επιτυχία του «Where the Wild Things Are», ακολούθησε το μεσαίου μήκους φιλμ «I’m Here»(2010) στο οποίο πρωταγωνιστούν οι Andrew Garfield και Sienna Guillory και η stop-motion μακρού μήκους ταινία κινουμένων σχεδίων , Mourir aupres de toi, σε συν-σκηνοθεσία με τον Simon Cahn. 

Με το «Her» (2013), την τέταρτη σε σειρά μεγάλου μήκους ταινία του αλλά την πρώτη στην οποία προσυπογράφει σενάριο και σκηνοθεσία και στην οποία πρωταγωνιστεί ο Joaquin Phoenix, ο οποίος υποδύεται έναν συγγραφέα που αναπτύσσει συναισθήματα για ένα λειτουργικό σύστημα, ο Jonze έρχεται να εξερευνήσει  το πώς η επιθυμία, η μοναξιά και η τεχνολογία μπορούν να συνυπάρξουν κάνοντας τις πιο ακραίες μας φαντασιώσεις πραγματικότητα. Το «Her», ίσως αποτελεί την πιο προσωπική δήλωση Jonze στην μέχρι σήμερα κινηματογραφική του πορεία.

Το «Her» από 6/2 στους κινηματογράφους σε διανομή Audio Visual

The post Σπάικ Τζονζ appeared first on screeneye.gr.

Γράφει η Μερόπη Κυριάκου-Κακόπιερος 

Η πληθώρα των ανεξάρτητων κινηματογραφικών παραγωγών, στη Νέα Υόρκη είναι μεγάλη,  αλλά και οι εναλλακτικοί κινηματογράφοι που στηρίζουν προβάλλοντας ανεξάρτητες και πειραματικές παραγωγές και γενικότερα το οφ-Χόλυγουντ σινεμά είναι επίσης αρκετοί. Στον απόηχο των γιορτινών δράσεων προστίθεται και η δική τους πρόταση. Ποιοι είναι και τι προτείνουν στους Νεοϋορκέζους και λοιπούς συνδαιτυμόνες…

Το Angelika Film Center ίσως αποτελεί την πρώτη επιλογή στην εναλλακτική σκηνή για τους Νεοϋορκέζους. Ο κινηματογράφος ο οποίος πρωτολειτούργησε στο Σόχο, το 1989, παρουσιάζει μια μεγάλη ποικιλία από ανεξάρτητες ταινίες, ντοκιμαντέρ, mainstream, και ξένες παραγωγές. Ολοκληρώνοντας την εικόνα του με ένα ευρύχωρο καφέ, για συναθροίσεις προ και μετά ταινιών, αντλεί ένα ενδιαφέρον κράμα κοινού από τους hardcore λάτρεις του κινηματογράφου, τους φοιτητές αλλά και τους τουρίστες.

Τώρα τις γιορτές το κοινό θα παρακολουθήσει «Mandela: Long walk to Freedom», «The Great Beauty», «Nebraska» και «Blue Jasmine». Επίσης ανήμερα Χριστουγέννων πρεμιέρα στις αίθουσες του Angelika κάνει το «The Invisible Woman» του Ralph Fiennes.

Υπάρχουν αρκετοί κινηματογράφοι με μακρά ιστορία στο Μανχάταν, αλλά το Village East Cinemas αποτελεί ένα εκ των σημαντικότερων αφού η κυρίως αίθουσα του διατηρεί ακέραια την πρωταρχική, γοτθικού ρυθμού αρχιτεκτονική της. Ο χώρος με ιστορία περίπου 90 χρόνων κάποτε φιλοξενούσε βαριετέ και off-Broadway παραγωγές. Από το 1992 αδελφοποιείται με το «Angelika» και γίνεται εξολοκλήρου κινηματογραφικός. Την βδομάδα των Χριστουγέννων το κοινό θα έχει την ευκαιρία να παρακολουθήσει στις αίθουσες του το «Saving Mr.Banks», «TheHaumana», «The book Thief», «EnoughS aid» και «All is Lost».

Τo Brooklyn Academy of Music Cinemas, είναι ένας πολυχώρος όλων των τεχνών, που όπως δηλώνει και το όνομα του βρίσκεται στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης. Για περισσότερα από 150 χρόνια, το BAM αποτελεί χώρο φιλοξενίας των εναλλακτικών κινηματογραφικών, θεατρικών και μουσικών δράσεων.

Παραμονές Χριστουγέννων το κοινό παρακολούθησε μεταξύ άλλων την κλασική ταινία του Bob Clark «A Christmas Story»(1983) ενώ παράλληλα συνεχίζονται οι προβολές των «12 Years a Slave», «Inside Llewyn Davis», «American Hustle» και «The Wolf of Wall Street». Το «Her» του Spike Jonze, θα αποτελέσει την πρεμιέρα του ΒΑΜ για τα Χριστούγεννα.

Ασφαλώς και εύκολα μπορεί κανείς να παρακολουθήσει τον Hitchcock με άνεση στον καναπέ του από το Netflix ή ένα DVD αλλά μόνο στο «Film Forum» μπορεί να τον απολαύσει 3D. Το «Film Forum» άνοιξε το 1970 ως ένας εναλλακτικός χώρος διανομής για ανεξάρτητες παραγωγές, με 50 πτυσσόμενες καρέκλες, ένα προβολέα και ένα ετήσιο προϋπολογισμό 19.000 δολάρια. Με αλλεπάλληλες μετακινήσεις ανά τα χρόνια σε διάφορες κτηριακές εγκαταστάσεις το FF κατέληξε σήμερα στην Houston Street, ένας κινηματογράφος με τρεις αίθουσες προβολών. Πρόκειται για τον μοναδικό αυτόνομο μη κερδοσκοπικό κινηματογράφο της πόλης και από τους ελάχιστους γενικότερα σε ολόκληρη την Αμερική. Το ρεπερτόριο του εν λόγω κινηματογράφου περιλαμβάνει τις πιο εκλεκτές πολιτικές και αρτίστικ ταινίες στην πόλη. Τα καθίσματα στην αίθουσα φέρουν τα ονόματα των διάσημων δωρητών τους. Παρότι πραγματοποιούνται και πρώτες προβολές ταινιών στο χώρο, το ενδιαφέρον του κινηματογραφόφιλου κοινού παραμένει αμείωτο για τις κλασικές προβολές, διαφόρων θεματικών, όπως Spaghetti Westerns, Γαλλικό κινηματογράφο και κυρίως του νέου κύματος φιλμ.

Αυτές τις γιορτινές μέρες ο κινηματογράφος θα προβάλλει μεταξύ άλλων το «The New RIJKS museum»  του Oeke Hoogengendijk, το βραβευμένο στις Κάννες «The Past» του AsgharFarhadi, «TheLadyEve»(1941), «Christmas in Connecticut»(1945), «Remember the night»(1940) και το «Double Indemnity»(1944). 

Το κομψό «Paris Theatre» αποτελεί έναν από τους χώρους «διαμαντάκια» στο Μανχάταν που όταν τον επισκεφτεί κανείς αναρωτιέται γιατί δεν βρίσκεται εκεί συχνότερα. Η μια και μοναδική αίθουσα προβολών του εγκαινιάστηκε το 1948, με την MarleneDietrich να κόβει η ίδια την κορδέλα. Είναι ο κινηματογράφος με την μακρύτερη συνεχόμενη λειτουργία όσων αφορά το art-cinema σε ολόκληρη την Αμερική.

Ο χώρος ο οποίος έχει την δυνατότητα να φιλοξενήσει μέχρι και 517 θεατές τις μέρες των εορτών θα προβάλλει το βραβευμένο «Philomena» του Stephen Frears. 

The post Οδοιπορικό στο γιορτινό underground σινεμά της Νέας Υόρκης appeared first on screeneye.gr.