Γράφει ο Ιάκωβος Γωγάκης

Υπάρχει μια στιγμή στη ζωή των μεγάλων δημιουργών όπου ενδοσκοπούν και γυρίζουν αναπόφευκτα προς τα πίσω, ίσως για να σώσουν κάτι από τον εαυτό τους πριν σβήσει. Ο Σπίλμπεργκ, ο Σορεντίνο και ο Σαμ Μέντες συγκαταλέγονται σε εκείνους που πρόσφατα ένιωσαν την ανάγκη να ανοίξουν προσωπικά συρτάρια. Ο Πέδρο Αλμοδόβαρ, στα 76 του χρόνια, με τη ζωή και την καριέρα του να βρίσκονται πλέον στη δύση τους, επιχειρεί κάτι ανάλογο με τις «Πικρές Γιορτές», ιδίως στο κομμάτι της έμπνευσης, του ναρκισσισμού και της δημιουργίας, παρότι η πιο βιωματική του ταινία —και σίγουρα πιο άρτια κατασκευασμένη από τις «Πικρές Γιορτές»— ήταν ο «Πόνος και Δόξα».

Στο «Πόνος και Δόξα», ο Αλμοδόβαρ τοποθετήθηκε σεναριακά και σκηνοθετικά με μεγαλύτερη καθαρότητα. Ο Σαλβαδόρ, το alter ego του, κουβαλούσε πόνους, ενοχές και μητρικά τραύματα, αλλά η ταινία διέθετε έναν σαφή εσωτερικό άξονα. Στις «Πικρές Γιορτές» το ερώτημα είναι διαφορετικό, αλλά εξίσου προσωπικό, Τι συμβαίνει όταν ένας μεγάλος δημιουργός μπλοκάρει, αλλά εξακολουθεί να θέλει να βρίσκεται στο προσκήνιο; Ο Ραούλ, σκηνοθέτης σε δημιουργική ξηρασία, αρχίζει να αντλεί σχεδόν αυτούσιες ιστορίες από τη ζωή του και από  τους γύρω του, όπως από τη χρόνια βοηθό του Μόνικα και τον νεότερο σύντροφό του, ενώ τοποθετεί άλλους,  ως ήρωες των έργων του, με προεξάρχουσα την Έλσα, αλλά και τον σύντροφό της, την αδελφή της και τις φίλες της.

Όμως ο Αλμοδόβαρ, ίσως και εν είδει αυτοκριτικής, δεν καταφέρνει να ενώσει οργανικά τη μυθοπλασία με τον ρεαλισμό. Για μεγάλο μέρος της ταινίας αισθανόμαστε ότι παρακολουθούμε διαφορετικές ιστορίες χωρίς καθαρό ειρμό. Η Έλσα, με τις ημικρανίες, τις κρίσεις πανικού, το πένθος για τη μητέρα της και την ανάγκη να κοιτάξει επιτέλους τις δικές της επιθυμίες, θα μπορούσε να αποτελέσει έναν ισχυρό δραματικό πυρήνα. Ωστόσο, η σκηνοθετική ματιά του Ισπανού δημιουργού χάνει μέρος της γνώριμης μαεστρίας της, εξαιτίας της επιθυμίας του να θέσει σε ισότιμη θέση τον σεναριογράφο-σκηνοθέτη και τους μυθοπλαστικούς ήρωές του.

Η πιο ουσιαστική στιγμή έρχεται στη σύγκρουση του Ραούλ με τη βοηθό του, πρώτα στο σπίτι και κυρίως στη σκηνή του καφέ. Εκεί η ταινία αποκτά ένταση, υπαρξιακή ανησυχία και ηθικό βάρος. Ποιος πληρώνει το τίμημα όταν ο δημιουργός μετατρέπει τους άλλους σε υλικό; Οι ερμηνείες των Λεονάρντο Σμπαραλιά, Αϊτάνα Σάντσες-Χιχόν και Μπάρμπαρα Λένι είναι τίμιες, η χρωματική παλέτα γνώριμη και όμορφη, όμως η ταινία κινείται διαρκώς πέρα δώθε χωρίς την απαραίτητη συνοχή. Οι «Πικρές Γιορτές» κρύβουν στον πυρήνα τους μια σπουδαία ιδέα για τον ναρκισσισμό, τη ματαιότητα της δόξας, την έμπνευση και τους ανθρώπους που παρασύρονται από τις εμμονές των δημιουργών. Η  ιδέα όμως,  δεν υλοποιείται μέσα από μια ξεκάθαρη και ισχυρή κινηματογραφική μεταφορά.

Πικρές Γιορτές από την Πέμπτη 4 Ιουνίου στους κινηματογράφους

The post Πικρές Γιορτές appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Ο Πέδρο Αλμοδόβαρ, ως ένας υψηλής κλάσης δραματουργός, αναμοχλεύει –και στην πρώτη του αγγλόφωνη ταινία– το τι εστί  πορτρέτο της γυναικείας φύσης, εμβαθύνοντας στην πολυπρόσωπη ταυτότητα της γυναίκας, ως μητέρας, εργαζόμενης, φίλης αλλά  κι ως ύπαρξης,  μπροστά στη μνήμη και στο αναπόφευκτο του θανάτου.

Στο «Διπλανό Δωμάτιο» (βασισμένο στο μυθιστόρημα «What Are You Going Through» της Σίγκριντ Νούνιεζ), ο Αλμοδόβαρ αναμετριέται με τη μοναξιά, την ασθένεια και με το διφορούμενο ζήτημα της  ευθανασίας.

Η κεντρική ηρωίδα της ταινίας, η πολεμική ανταποκρίτρια, Μάρθα (Τίλντα Σουίντον) καλεί μια παλιά, της φίλη, τη συγγραφέα Ίνγκριντ (Τζούλιαν Μουρ), να τη συνοδεύσει σε ένα τελευταίο ταξίδι στην εξοχή, έχοντας αποφασίσει να αποχαιρετήσει τον κόσμο,  με ένα χάπι ευθανασίας, καθώς βρίσκεται στο τελικό στάδιο  καρκίνου στον τράχηλο.

 Η Ίνγκριντ αποδέχεται την πρόσκληση, προσφέροντας τη στήριξή της,  σε μια στιγμή που δοκιμάζει τις μεταξύ τους ανθρώπινες σχέσεις, επανασυνδεόμενες μετά από χρόνια αποξένωσης.

Στο «Διπλανό Δωμάτιο», ο Αλμοδόβαρ δεν εξετάζει μόνο τη σχέση φιλίας και αφοσίωσης αλλά εισχωρεί βαθύτερα στην έννοια της αυτοδιάθεσης και του θανάτου. Αποκαλύπτει πως η ευαλωτότητα και η αδυναμία ενός ατόμου μπορεί να το οδηγήσουν σε χειριστικές συμπεριφορές, ιδίως όταν αισθάνεται ότι χάνει τον έλεγχο της ζωής του. Με αυτόν τον τρόπο, η ταινία εξερευνά τη δυναμική που αναπτύσσεται όταν ένας αδύναμος χαρακτήρας ζητά τη στήριξη του ισχυρότερου, καταλήγοντας ενίοτε να δημιουργεί ενοχές και ψυχολογική αποσταθεροποίηση στον άλλον. Η πορεία προς τη φθορά του υγιούς συνοδοιπόρου,  αποτελεί στην ταινία σημαντικό σχόλιο,  πάνω στις  ψυχικές διακυμάνσεις,  που μπορεί να προκαλέσει μια σχέση άνισης εξάρτησης.

Ο Αλμοδόβαρ δεν αλλάζει τη δυναμική των δύο ρόλων, ακολουθώντας τη φυσική εξέλιξη της ιστορίας. Η Μάρθα παλεύει με τις αναμνήσεις και τις ουλές που αφήνει ο χρόνος στην ψυχή –ένα κλασικό μοτίβο στη φιλμογραφία του σκηνοθέτη–, με στιγμές που ανακαλούν τον θάνατο του συντρόφου της, τη σχέση με την κόρη της, την καριέρα της  και τη σεξουαλική της ζωή.

Παραμένοντας πιστός στο ύφος του, ο Αλμοδόβαρ χρησιμοποιεί κοντινά πλάνα και ζωηρές χρωματικές παλέτες- αλλά όχι τόσο ζωηρές όσο σε άλλες ταινίες του-  για να αποδώσει τη συναισθηματική ένταση και τη μοναχικότητα των χαρακτήρων του.

Δύο στοιχεία,  δεν εντάσσονται αρμονικά στο έργο.

Το πρώτο,  αφορά τη φθορά του κόσμου μέσω της κλιματικής αλλαγής.

 Ο Αλμοδόβαρ προσπαθεί να ενσωματώσει κοινωνικοπολιτικές αναφορές, όπως έκανε και στις ισπανόφωνες ταινίες του, όμως στο «Διπλανό Δωμάτιο» αυτές οι αναφορές μένουν απλώς λεκτικές

-είτε από τη Μάρθα , είτε από τον κοινό με την Ίνγκριντ εραστή τους, τον Νταμιάν( Τζον Τορτούρο),  χωρίς ουσιαστική σύνδεση με την υπόλοιπη αφήγηση.

Επίσης, η πρόθεση του Αλμοδόβαρ, οι τοίχοι, τα δωμάτια και οι κλειστοί χώροι να αποτελούν σημεία έκφρασης της  ψυχολογικής απόστασης που χωρίζει τις δύο γυναίκες, μένει ανεκμετάλλευτη.

Οι ερμηνείες, είναι σε υψηλά επίπεδα. Η Τίλντα Σουίντον και η Τζούλιαν Μουρ αποδίδουν με μοναδικό τρόπο την ψυχολογική ευθραυστότητα και την εσωτερική πάλη των χαρακτήρων τους, καταφέρνοντας να μεταδώσουν την ένταση, την αγάπη και τον πόνο που τους ενώνει.

                                                                            Χρυσό Λιοντάρι στο φετινό Φεστιβάλ Βενετίας

Το Διπλανό Δωμάτιο από την Πέμπτη 14 Νοεμβρίου στους κινηματογράφους 

The post Το Διπλανό Δωμάτιο appeared first on screeneye.gr.

Ο Πέδρο Αλμοδόβαρ θα λάβει το βραβείο Donostia στο 72ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου στο Σαν Σεμπαστιάν στη βόρεια Ισπανία,  το οποίο διεξάγεται από τις 20 έως τις 28 Σεπτεμβρίου.

Γνωστός για το καλλιτεχνικό του ταλέντο, το μοναδικό οπτικό του στυλ και την τολμηρή αφήγηση, ο Αλμοδόβαρ  συνδυάζει στις ταινίες του κοινωνικά θέματα της σύγχρονης εποχής . Οι γυναικείοι χαρακτήρες βρίσκονται σχεδόν πάντα στο προσκήνιο του.

Η επερχόμενη αγγλόφωνη ταινία του, «The Room Next Door», με πρωταγωνίστριες την Τζούλιαν Μουρ και την Τίλντα Σουίντον, , βασίζεται στο μυθιστόρημα «What Are You Going Through» της Σιγκριντ Νουνέζ. Θα είναι η ταινία έναρξης στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης και θα διαγωνιστεί για το Χρυσό Λιοντάρι στο Φεστιβάλ Βενετίας , το οποίο ξεκινά στα τέλη Αυγούστου.

Οι θερινοί κινηματογράφοι της χώρας μας, ετοιμάζουν μια μίνι ρετροσπεκτίβα στον Πέδρο Αλμοδόβαρ και ήδη προβάλλεται η ταινία του « Όλα για τη Μητέρα μου».

The post Το καλοκαίρι του Πέδρο Αλμοδόβαρ. Βραβεία, νέα ταινία και η ελληνική ρετροσπεκτίβα appeared first on screeneye.gr.

Κριτική   Ιάκωβος Γωγάκης

Χαρακτηρίζεται κι ως ο πρεσβευτής του ισπανικού σινεμά στο εξωτερικό,  αλλά κι ο πρεσβευτής των “στιγματισμένων” του κόσμου τούτου.  Των ομοφυλόφιλων, των τρανσέξουαλ και  των άρρωστων στη ψυχή και στο σώμα.

Ο Πέδρο Αλμοδόβαρ, εμφανίστηκε στο πρόσφατο   Φεστιβάλ Καννών  με  αυτοβιογραφική και καλοδουλεμένη ταινία,   για να διεκδικήσει τον 1ο Χρυσό Φοίνικα της καριέρας του, το μοναδικό μεγάλο τρόπαιο του σινεμά  το οποίο δεν είχε κερδίσει, παρά τις προηγούμενες πέντε συμμετοχές του.

Ούτε και φέτος τα κατάφερε.

Μεγάλη μερίδα των κριτικών,  αντιμετώπισε  το “ Pain& Glory” σχεδόν διθυραμβικά, θεωρώντας το, ως το πιο προσωπικό και συνάμα το πιο άρτιο έργο του Πέδρο Αλμοδόβαρ , τουλάχιστον της τελευταίας 20ετίας.

Θα συμφωνήσουμε με το πρώτο -είναι το πιο προσωπικό του έργο-  δεν θα συμμεριστούμε τους διθυράμβους.

Εντούτοις, στο Pain & Glory”,  ο Αλμοδόβαρ, αποφεύγει τις σεναριακές υπερβολές, τις απίστευτες συμπτώσεις-όπως επί παραδείγματι τις είδαμε στην πρόσφατη “ Τζουλιέτα”- αλλά και τις μπερδεμένες αφηγήσεις.

Ο Σαλβαδόρ( το  όνομα  παίζει με τις λέξεις του επωνύμου Αλμοδόβαρ), είναι ένας ευκατάστατος  συγγραφέας και σκηνοθέτης. Η καριέρα του βρίσκεται στη δύση της και ψάχνει τον τρόπο  να διαχειριστεί την παρακμή του έργου του, που δεν εξιτάρει πια το κοινό.

Έχει και πόνους στην πλάτη, ημικρανίες, χρόνιες κρίσεις πανικού και κατάθλιψη.

Η αρχική σκηνή με τον Σαλβαδόρ να βρίσκεται στο βυθό της πισίνας… είναι εξαιρετική, συμβολίζοντας ταυτόχρονα την προσωπική του παρακμή αλλά και τον σωματικό του πόνο.

Η έναρξη της ταινίας στο σύνολο της ήταν εντυπωσιακή και το  συγκεκριμένο εύρημα-  που μας έφερε στο μυαλό τη “ Νιότη” του Σορεντίνο- ενίσχυσε τις  μεγάλες μας προσδοκίες.

Αντιθέτως, η συνέχεια στηρίχθηκε πάνω σε ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο.

Ο Σαλβαδορ ξεκινάει τη χρήση ηρωίνης κι επανασυνδέεται  με έναν παλαιό του σύντροφο και συνεργάτη, που μένει μόνιμα στην Αργεντινή.

Το σημείο του έργου που είχε το μεγαλύτερο ενδιαφέρον, ήταν το διαρκές flashback,  στις  παιδικές αναμνήσεις του Σαλβαδόρ.

Η αγάπη του μικρού και μοναχικού Σαλβαδόρ για τα βιβλία και  τη μάθηση-σε ένα εντελώς απομονωμένο περιβάλλον-   παρουσιάζεται μαζί με τη σχέση εξάρτησης από τη μητέρα του, μια σχέση τραυματική αλλά  και καθοριστική για τα μεταγενέστερα του βήματα.

Δεν της έκανε όλα τα χατίρια. Δεν έγινε παπάς, δεν ακολούθησε το δρόμο που θα ήθελε και βέβαια της έκρυψε τον πρώτο -παράνομο- πλατωνικό σκίρτημα του έρωτα( υπάρχουν στιγμές που το έργο μας  παραπέμπει ξεκάθαρα στο “Call me by your name” του Γκουαντανίνο).

Ο Ισπανός σκηνοθέτης, δεν διακατέχεται από αλαζονεία -γυρίζοντας το “Pain and Glory”- ούτε όμως κι από μια διάθεση να δημιουργήσει ένα έργο βαθιά υπαρξιακό για το χρόνο που περνά, για την ωρίμανση των ανθρώπων,  μέσα σε ένα πλαίσιο όπου ο θάνατος έρχεται όλο και πιο κοντά. Μετέφερε  το δικό του προσωπικό βίωμα, που ενίοτε γίνεται οικουμενικό, αλλά πρωτίστως δεν γίνεται φιλοσοφικό, αλλά παραμένει προσωπικό – Αλμοδοβαρικό.

Άλλωστε, υπήρξαν δεκάδες ταινίες που άγγιξαν τα ίδια θέματα πιο διεισδυτικά από το Pain& Glory, όπως ήταν αρκετές από τις ταινίες που σκηνοθέτησε ο   Φελίνι αλλά κι ο Μπέργκμαν.

Δεν επέλεξε ο Αλμοδόβαρ  τον Χαβιέ Μπαρδέμ -όπως φημολογείτο αρχικά- αλλά τον Αντόνιο Μπαντέρας, δίνοντας του την ευκαιρία να υποδυθεί έναν αβανταδόρικο ρόλο, που του ταιριάζει γάντι – την συγκεκριμένη εποχή – κι ο Μπαντέρας του το ανταπέδωσε, διεισδύοντας πλήρως στη ψυχοσύνθεση ενός ξεπεσμένου σταρ, που αντιμετωπίζει υπαρξιακά ζητήματα αλλά  και  θέματα υγείας.

Η Πενέλοπε Κρουζ -αυτή τη φορά- είχε  μικρό κι εύκολο ρόλο να διαχειριστεί( έπαιξε τη μητέρα του μικρού Σαλβαδόρ).

Δεν είναι ταινία τόσο ισχυρή όσο το ” Μίλα της” ή η ” Κακή Εκπαίδευση”, είναι βέβαια μια θετική επανάκαμψη του Πέδρο Αλμοδόβαρ, μετά από μια σειρά αδιάφορων έργων.

“Πόνος και Δόξα ” από την Πέμπτη 31/10 στους κινηματογράφους

The post Πόνος και Δόξα appeared first on screeneye.gr.

The post Αγαπάμε Πέδρο Αλμοδόβαρ! Οι ” Ραγισμένες Αγκαλιές” στα Κάδρα με Ιστορία appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Είναι ολόιδιος ο   σήριαλ κίλερ, που έσπειρε τον τρόμο στην Αργεντινή τη δεκαετία του ‘70. Η   φιγούρα του  παραπέμπει επίσης  και στον ηθοποιό Μάλκολμ Μακντάουελ, ο  οποίος ερμήνευσε τον μανιακό Άλεξ, στο “Κουρδιστό Πορτοκάλι” του Κιούμπρικ.

Η επιλογή τον πρωτοεμφανιζόμενου Λορέντζο Φέρο, για να ερμηνεύσει στην ταινία “ Άγγελος” τον  “ Καρλίτο” ( το πραγματικό  όνομα του είναι  Carlos Robledo Puch) ανήκει στον Πέδρο Αλμοδόβαρ( ήταν συμπαραγωγός του έργου)  και στον  σκηνοθέτη της ταινίας,   τον Λουίς Ορτέγκα.

Ο ηθοποιός Λορέντζο Φέρο είναι ένα  ξανθό αγόρι με μπούκλες( όπως ήταν κι ο μανιακός δολοφόνος στην πραγματική του ζωή). Τον βλέπουμε πράο, μειλίχιο, υποδυόμενος εξαιρετικά έναν ψυχικά διαταραγμένο νέο, που έκρυβε την τρέλα του και σκότωνε τα θύματά το,  είτε στον ύπνο τους, είτε όταν βρίσκονταν πάνω σε μια καρέκλα. Διέπραξε  δεκάδες ληστείες και 11 δολοφονίες, χοροπηδώντας και χαμογελώντας.  Εξακολουθεί να βρίσκεται φυλακισμένος,μετά από 40 -και βάλε- χρόνια. Δεν ακούμε καμιά φωνή,δεν ακούμε κανένα ουρλιαχτό( όπως επί παραδείγματι είδαμε κι ακούσαμε στο αποκρουστικό νέο έργο του Φατίχ Ακίν στο Φεστιβάλ Βερολίνο για έναν Γερμανό ομοϊδεάτη του Καρλίτο. Οι δολοφονίες του έφηβου  Αργεντίνου( ήταν τότε στα 17ου), γίνονταν με τακτ.  .

“ Είμαι γεννημένος κλέφτης. Δεν πιστεύω οτι μου ανήκει αυτό ή εκείνο,  δεν ανήκει ούτε σε εσάς κάτι σε αυτό τον κόσμο”.

Κάπως έτσι ήταν τα λόγια του,  στην έναρξη της ταινίας. Ίσως να είναι ο  λόγος που δεν του έχουν δοθεί ελαφρυντικά για να αποφυλακιστεί, επειδή  παρουσιαζόταν συνειδητοποιημένος,  έχοντας ουσιαστικά,ο θεωρητικώς, ο έχων σώας τας φρένας δολοφόνος, αλλά και το γνώθι σε αυτόν.   Ήταν γόνος μεγαλοαστικής οικογένειας,  ήξερε πιάνο. Εν ολίγοις στην αρχή της ταινίας φανερώνεται να διαθέτει το πακέτο ενός  καλομαθημένου νέου.

Η ταινία μπορεί να μην διαθέτει την εικόνα της ωμής βίας, όπως  την είδαμε στο “Κουρδιστό Πορτοκάλι του Στάνλεϊ Κιούμπρικ, διαθέτει όμως όλα τα υπόλοιπα, που σηματοδότησαν τη πιο βίαιη ταινία του Αμερικανού σκηνοθέτη.  Εκεί ήταν ο Άλεξ εδώ ο “ Άγγελος”(Άγγελος  το παρατσούκλι του Καρλίτο). Αντιθέτως,  οι αναφορές από το  Φεστιβάλ Καννών,  όπου προβλήθηκε το έργο,  ότι θυμίζει το στιλ του Σκορσέζε( Τα Καλά Παιδιά) και του Ταραντίνο( Kill Bill), είναι βεβαίως υπαρκτό το στιλ και των δύο σκηνοθετών, αλλά σε περιορισμένη έκταση. Πέραν του περιγραφικού θέματος, το έργο δεν έχει κάτι να αφήσει και να δώσει, πλην ίσως κάποιων χιουμοριστικών στιγμών του Καρλίτο με το φίλο του, τον Ραμόν.

“Άγγελος” από την Πέμπτη 28/3 στους κινηματογράφους

The post Άγγελος appeared first on screeneye.gr.

Η ταινία θα έχει τίτλο ”Dolor y Gloria”(Πόνος και Δόξα) και το θέμα της θα είναι ένας σκηνοθέτης στην δύση της καριέρας του καθώς θα αναπολεί το παρελθόν, “τις πρώτες αγάπες, τις δεύτερες αγάπες, τη μητέρα, την θνητότητα, έναν ηθοποιό με τον οποίο είχε συνεργαστεί, τη δεκαετία του ’60, του’80, το παρόν, και την αίσθηση της κενότητας, μία δυσανάλογη αίσθηση κενότητας που πηγάζει από την ανικανότητά του να συνεχίσει να κάνει ταινίες .”

Ο ίδιος περιγράφει το “Dolor y Gloria” ως ταινία αρσενικών πρωταγωνιστών, με τον Μπαντέρας στον ρόλο του σκηνοθέτη και συμπρωταγωνιστή τον Asier Etxeandía. Η Κρουζ και η Τζουλιέτα Σεράνο -”δύο ηθοποιοί που λατρεύω”- θα έχουν δευτερεύοντες ρόλους.

Τα γυρίσματα της ταινίας ξεκινούν τον Ιούλιο.

The post Η 21η ταινία του Πέδρο Αλμοδόβαρ είναι πια γεγονός! appeared first on screeneye.gr.

Οι διοργανωτές του Φεστιβάλ των Καννών ευελπιστούν να πραγματοποιήσουν μια λαμπρή διοργάνωση, με καλές ταινίες και μεγάλα ονόματα της 7ης τέχνης, για να γιορτάσουν τα γενέθλια, 70 χρόνια στην πρώτη γραμμή των κινηματογραφικών φεστιβάλ. Ο ισπανός σκηνοθέτης Πέδρο Αλμοδόβαρ, αποδέχθηκε την πρόταση-πρόκληση και θα προεδρεύσει της Κριτικής Επιτροπής του Διαγωνιστικού τμήματος. Η διοργάνωση θα  πραγματοποιηθεί από τις 18-27 Μαίου.

The post Με Αλμοδόβαρ Πρόεδρο οι Κάννες γιορτάζουν τα 70 τους χρόνια appeared first on screeneye.gr.

Γράφει ο Ιάκωβος Γωγάκης

Η πλέον αναγνωρίσιμη προσωπικότητα του ισπανικού κινηματογράφου των τελευταίων τριάντα χρόνων, αλλά και η πιο αντιφατική του σύγχρονου παγκόσμιου σινεμά, είναι ο Πέδρο Αλμοδόβαρ. Κατάφερε να παρακινήσει εκατοντάδες χιλιάδες σινεφίλ να ασχοληθούν με τις προβοκατόρικες του σεξοκωμωδίες, των πρώτων του χρόνων και αργότερα με τα ακραία του μελοδράματα, θεματολογικά σχεδόν αδιανόητα, στο πλαίσιο της συγκεκριμένης βιομηχανίας. Ομοφυλόφιλοι, τρανσέξουαλ, αρρώστιες, σωματικές και ψυχολογικές, μα και προσωπικότητες που μπορεί με τις πράξεις τους, να μας εκπλήξουν. Βγάζει σπυριά με το συμβατικό, αυτοχαρακτηρίζεται αντιδραστικός, αλλά για να πούμε και την αλήθεια, όλο και πιο πολύ , γίνεται, αυτό που ο ίδιος κατηγορούσε.

Κλασικό Αλμοδοβαρικό σκηνικό, η Μαδρίτη, έτσι κι εδώ, η αρχική σκηνή, είναι από τους δρόμους της ισπανικής μεγαλούπολης. Η 50άρα+Τζουλιέτα, συναντά μια φίλη της κόρης της. Η νεαρή, της λέει πως η κόρη της είναι καλά, έχει κάνει και τρία παιδιά. Αυτή η αποκάλυψη, είναι η αρχή για να ξεδιπλώσει ο σκηνοθέτης της υπόθεση της ιστορίας του, γυρίζοντας πίσω στο χρόνο, στα εφηβικά χρόνια της Τζουλιέτα, στον έρωτα της για τον Χουάν, για την Άντια και την εξαφάνιση της, για να επιστρέψει ξανά η κάμερα στο σήμερα.

Η « Τζουλιέτα», δεν πρόκειται να γυρίσει τον κόσμο του Πέδρο ανάποδα.

Στα θετικά της. Είναι τεχνικά – πλανοθετικά ενδελεχώς στιλιζαρισμένη και η κάθε σκηνή έχει τη σημασία της, δεν παίζει με το άσκοπο, για να κερδίσει χρόνο. Επίσης, οι δύο πρωταγωνίστριες που ενσαρκώνουν την ηρωίδα, σε δύο διαφορετικές φάσεις της ζωής της, η Αντριάνα Ουγκάρτε, και Έμμα Σουάρεζ, αποδεικνύουν πως ο Αλμοδόβαρ, δεν έχει χάσει την έμπνευση του και τη διαίσθηση του, να επιλέγει τα κατάλληλα πρόσωπα.

Ως εδώ όλα καλά.
Όμως,  για πολλοστή φορά, τραβάει το σενάριο από τα μαλλιά( κάπως λιγότερο, από τα δικά του δράματα, του παρελθόντος).
Οι ατελείωτες συμπτώσεις, το εξωπραγματικό, όπως επί παραδείγματι, ένας κοινός θνητός, ο Χουάν, χάνεται από προσώπου γης και όλως τυχαίως η γυναίκα του, η Τζουλιέτα , ανοίγει την τηλεόραση και μαθαίνει για το χαμό του άντρα της. Ο Αλμοδόβαρ δίνει στην ηρωίδα του ελκυστικά χαρακτηριστικά, που δεν την τσαλακώνουν( δοτική, απονήρευτή, συναισθηματική), αλλά εντελώς παράλογα, την παρουσιάζει να είναι ζαμανφού και αναίσθητη, από το θάνατο του συντρόφου της. Επίσης, λείπουν τα πραγματικά κίνητρα για να δικαιολογήσουν τις μεγάλες αποφάσεις. Για το « Κορίτσι που εξαφανίστηκε», δηλαδή για την κόρη της, την Άντια, ο Αλμοδόβαρ, δεν δίνει καμία σοβαρή εξήγηση, για το πώς και το γιατί, μιας τόσο ακραίας ενέργειας.
Ιδέα με πολλές φροϋδικές αναφορές, η σύνδεση της απιστίας του πατέρα της Τζουλιέτα, με μια παρόμοια συμπεριφορά του συζύγου της, αλλά εξίσου άξιο αναφοράς και το σκηνικό με τις τούρτες και τα κεράκια, που σβήνει μόνη της η Τζουλίετα, σε κάθε μέρα γενεθλίων της απούσας κόρης της. Βέβαια, η ανάδειξη αυτού του μοναδικού δεσίματος που έχουν οι μανάδες με τα παιδιά τους, θα είχε ουσιαστικό νόημα και περιεχόμενο, αν μπορούσε η ιστοριογραφία του Αλμοδόβαρ να το στηρίξει έμπρακτα, δυστυχώς αυτό δεν το κάνει, και η ταινία αφήνει την αίσθηση μιας προβοκατόρικης παρωδίας.

The post Είδαμε την ” Τζουλιέτα” του Πέδρο Αλμοδόβαρ appeared first on screeneye.gr.

Όπως είχαμε γράψει πριν λίγο καιρό ο Πέδρο Αλμοδόβαρ αναζητούσε ένα δυνατό καστ για την επόμενη ταινία του, “Silencio(Σιωπή)”. Απ’ό,τι φαίνεται το βρήκε αφού μόλις ανακοίνωσε πως οι Ισπανίδες ηθοποιοί Έμμα Σουάρεζ και Αντριάνα Ουγκάρτε θα είναι οι πρωταγωνίστριες του δράματος που θα ακολουθεί τη ζωή μιας γυναίκας «που παλεύει να επιζήσει στα όρια της τρέλας» από το 1985 ως το σήμερα. Οι δύο ηθοποιοί θα ενσαρκώσουν την γυναίκα αυτή σε διαφορετικές χρονικές περιόδους.

Σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση«η «Σιωπή» μας μιλά για το αναπόφευκτο πεπρωμένο, τις τύψεις, το ακατανόητο μυστήριο που μας κάνει να εγκαταλείπουμε αυτούς που αγαπάμε, να τους αποκόπτουμε απ’τις ζωές μας λες και δεν σήμαιναν ποτέ τίποτε, και για τον πόνο που προκαλεί στο θύμα αυτή η εγκατάλειψη. Μόνο ένα θαύμα μπορεί να σώσει τη Τζουλιέτα, αλλά καμιά φορά τα θαύματα συμβαίνουν».

Ο τίτλος αναφέρεται στην κόρη της Τζουλιέτας, καρπός του έρωτά της με έναν ψαρά(Ντάριο Γκράο), και την οποία εγκατέλειψε. Τον εραστή της ενήλικης Τζουλιέτα θα υποδυθεί ο Αργεντινός ηθοποιός Ντάριο Γκραντέτι, τον οποίο είχαμε δει και στην ταινία «Μίλα της».

Τα γυρίσματα θα ξεκινήσουν τον Μάιο στην Ισπανία.

The post Ξεκινά γυρίσματα ο Πέδρο Αλμοδόβαρ. Έκλεισε το πρωταγωνιστικό δίδυμο του “Silencio” appeared first on screeneye.gr.