Γράφει ο Ιάκωβος Γωγάκης

Τι συνδέει τους νέους –εν προκειμένω- της Νορβηγίας, με τους ήρωες του Μπουνιουέλ , από την ταινία «Η Κρυφή γοητεία της Μπουρζουαζίας;».
Την απάντηση δίνει με αιμοβόρα και σαρκάζουσα διάθεση, ο σκηνοθέτης Κρίστοφερ Μπόργκλι, επιλέγοντας έναν εξίσου καυστικό και μεταφορικό τίτλο « Σιχάθηκα τον εαυτό μου( Sick of Myself). Ποιοι στ’ αλήθεια τον σιχάθηκαν;
Ουδείς!
Ο Παράδεισος βρίσκεται όπου είμαι εγώ, αναφώνησε κάποτε ο Βολταίρος.
Ο Κρίστοφερ Μπόργκλι βλέπει στους εύπορους νεαρούς ήρωές του, στον Τόμας και στην Σίγκνε , όλους όσοι αιωρούνται στο κενό και επιδιώκουν την αυτοπροβολή ως αντίδοτο.

Βλέπει καθαρά την εποχή μας, η οποία ενισχύει την ατομικότητα και τον ναρκισσισμό, βλέπει τους καλλιτέχνες, να επιτυγχάνουν υψηλούς στόχους, χωρίς απαραίτητα να το αξίζουν και να αισθάνονται ότι πατάνε πολύ γερά στα πόδια τους, βλέπει την αντανάκλαση του τι πιστεύουν οι άλλοι για μας και πόσο οδυνηρός είναι ο δρόμος αυτός,  για όποιον τον ακολουθήσει.

Ο Τόμας είναι ένας τέτοιου είδους καλλιτέχνης, με τις μινιμαλιστικές αλλά αδιάφορες εικαστικές του δημιουργίες να πουλάνε τρελά, να τον έχουν κάνει γνωστό, ενισχύοντας την εγωπάθεια του . Αντιθέτως, η Σίγκνε, ψάχνει εναγωνίως τον τρόπο για να κερδίσει την προσοχή και να μην αισθάνεται υποδεέστερη του. Θα πάρει επί τούτου χάπια, τα οποία θα της προκαλέσουν μια σπάνια μορφής δερματοπάθεια. Ο στόχος της επιτευχθεί. Τα βλέμματα πλέον είναι στραμμένα πάνω της.

Το δείπνο του νεαρού ζευγαριού σε ένα σικάτο εστιατόριο -προτού συμβούν όλα αυτά- έξυπνα διακωμωδείται, όπως συνέβη αριστουργηματικά και στην ταινία του Μπουνιουέλ.
Η σάτιρα του Κρίστοφερ Μπόργκλι διαρκώς κλιμακώνεται, ο ψυχικός πόνος συναντάει τον σωματικό, τους γύψους, τους επιδέσμους, τις ενέσεις, όλα συμβαίνουν σε πρώτο πλάνο και ενώ το νοηματικό υπόβαθρο της ιστορίας γίνεται από νωρίς αντιληπτό, το γεγονός ότι η ταινία δεν ξεφεύγει χρονικά ούτε προστίθενται άσκοπες σεκάνς, ενισχύεται στο έπακρον και το αιχμηρό κοινωνικό της σχόλιο.

Ερμηνεία υψηλού επιπέδου από την Κριστίνε Κούγιατ Θορπ αλλά και από τον Έιρικ Σέτερ.

Η ταινία προβλήθηκε στο Ένα Κάποιο Βλέμμα του Φεστιβάλ Καννών 2022.

” Σιχάθηκα τον Εαυτό μου” από την Πέμπτη 14/9 στους κινηματογράφους

The post Σιχάθηκα τον Εαυτό μου appeared first on screeneye.gr.

The post Tel Aviv On Fire appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Η -προ ημερών- δημοσιοποιηση μίας επιστολής του Αμερικανού Προέδρου προς τον ομόλογό του της Τουρκίας για την εισβολή στη Συρία -εξαιτίας του ύφος της- δημιούργησε ντόρο, σαν να απευθύνεται ο Ντόναλντ προς τον Ταγίπ…τον κολλητό του . Δύο αντιστοίχου τύπου “φιλαράκια” αντάλλαξαν -σε διάστημα 12 μηνών- 26 επιστολές, επιδιώκοντας να καθοδηγήσουν  την εισβολή στο Ιράκ, το 2003 .
Η ταινία “ Κρατικά Μυστικά” (Official Secrets) επικεντρώνεται στην -άγνωστη στο ευρύ κοινό- Κάθριν Γκαν,  η οποία προσπάθησε να τινάξει στον αέρα το μελετημένο σχέδιο του Αμερικανού Προέδρου Τζορτζ Μπους Τζούνιορ  και του Βρετανού Πρωθυπουργού Τόνι Μπλερ, προωθώντας στον Τύπο ένα e-mail που αποδείκνυε τις παράνομες ενέργειες των δύο κυβερνήσεων , να επηρεάσουν τα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ,  έτσι ώστε η επέμβαση στο Ιράκ, να πάρει σάρκα και οστά . Το όπλο της, ήταν η καίρια θέση της ( ήταν μεταφράστρια του Γραφείου Πληροφοριών της Μ. Βρετανίας).

Η καθαρή της συνείδηση και τα αντιπολεμικά της κίνητρα,  την έσπρωξαν  στη διοχέτευση των αδιάσειστων στοιχείων που κατείχε. Πρόσωπο κλειδί ήταν ο δημοσιογράφος της -τότε- “φιλομπλερικής” εφημερίδας “The Observer”, ο Πίτερ Μπόμοντ.
Οι συγκεκριμένες αποκαλύψεις επιβάρυναν περισσότερο την ατμόσφαιρα στην Ντάουνινγκ Στριτ, με τις μαζικές αντιπολεμικές διαδηλώσεις να λαμβάνουν τη μορφή χιονοστιβάδας. Τίποτα όμως δεν θα στεκόταν ικανό να ανατρέψει τις ειλημμένες αποφάσεις των δύο ισχυρών ηγετών για να ξεκινήσουν μια επιχείρηση, χωρίς να μπορούν να αποδείξουν πως το καθεστώς του Σαντάμ Χουσεΐν κατείχε όπλα μαζικής καταστροφής.

Δύο βιβλία που γράφτηκαν για την περιπετειώδη πορεία της 29χρόνης -το 2003-  Κάθριν Γκαν ( σήμερα ζει στην Τουρκία μαζί με τον κουρδικής καταγωγής σύντροφό της),  αποτελούν το στήριγμα του σκηνοθέτη Γκάβιν Χουντ, που επέλεξε να ξεδιπλώσει την ιστορία με διπλό τρόπο, με τη μορφή της σεναριακής διήγησης(fiction), τοποθετώντας στον κεντρικό ρόλο την υποψήφια για Όσκαρ Κίρα Νάιτλι (ενώ εμφανίζεται και ο Ρεί Φάινς στο ρόλο του δικηγόρου Μπέν Έμμερσον) και εμβόλιμα με τη δομή του ντοκιμαντέρ, χρησιμοποιώντας αυτούσια τηλεοπτικά αποσπάσματα των πραγματικών πρωταγωνιστών( Μπους, Μπλερ, Κόλιν Πάουελ).
Η διπλή μέθοδος που χρησιμοποίησε ο Γκάβιν Χουντ είναι παρόμοια με την μέθοδο του  Άνταμ Μακεΐ στην ταινία του τελευταίου με τίτλο  “Vice” ( δείτε εδώ), για το ρόλο του Αντιπροέδρου των Η.Π.Α Ντικ Τσέινι, ακριβώς για τα ίδια γεγονότα.
Στην ταινία “Vice” δεν υπάρχει το όνομα  της Κάθριν Γκαν και η οπτική του Μακεΐ είναι επικεντρωμένη στον Αμερικανικό παράγοντα. Αντιθέτως, στη χαμηλότερου προϋπολογισμού ταινία “ Κρατικά Μυστικά”τα βέλη στρέφονται προς την -τότε- Βρετανική κυβέρνηση του Μπλερ.
Το αριστούργημα του Πακούλα “ Όλοι οι Άνθρωποι του Προέδρου” και το “ Έριν Μπρόκοβιτς” του Σόντερμπεργκ βρίσκονται διαρκώς στο μυαλό του Γκάβιν Χουντ και παρά τις εμφανείς επιρροές,  φτιάχνει ένα τίμιο πολιτικό θρίλερ,  το οποίο αποφεύγει τις υπερβολές και τις ανακρίβειες. Η μετάβαση από μια ιστορία συνωμοσίας σε ένα δικαστικό θρίλερ… ίσως να μην ήταν τόσο επιδέξια. Οι σκηνοθετικές αστοχίες καλύπτονται μερικώς και από την δελεαστική εξέλιξη της ιστορίας και από την επιλογή μιας ομάδας καταξιωμένων Βρετανών ηθοποιών (σε δευτερεύοντες ρόλους),  όπως είναι ο κινηματογραφικά  ιδιόρρυθμος κι  αεικίνητος Ρις Ίφανς( Μια Βραδιά στο Νότινγκ Χιλ), ο σαρκαστικός Πίτερ Γκίνες στο ρόλο του αμείλικτου ανακριτή και ο επιβλητικός Κένεθ Κράνχαμ στο ρόλο του δικαστή.

“Κρατικά Μυστικά” από την Πέμπτη 24/10 στους κινηματογράφους

The post Κρατικά Μυστικά appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Ο Τένεσι Ουίλιαμς, όταν ολοκλήρωσε το αυτοβιογραφικό του έργο “Γυάλινος Κόσμος” (1944) έσπευσε άμεσα στον μεγιστάνα παραγωγό του κινηματογράφου και του θεάτρου, τον Λούις Μπ. Μάγερ  για να του προτείνει  το ρόλο της Λόρα να τον υποδυθεί η  “ντίβα του μιούζικαλ” , η Τζούντι Γκάρλαντ.
Ο Μάγερ ήταν το απόλυτο αφεντικό. Η Γκάρλαντ είχε πολυετές συμβόλαιο με το στούντιο του Μάγερ.
Εκείνη την εποχή η σχέση του παραγωγού και της ηθοποιού ήταν οξυμένη, με αποτέλεσμα ο Μάγερ να ασκήσει βέτο στην επιθυμία του Ουίλιαμς.
Για τον ανερχόμενο -τότε-  Αμερικανό   συγγραφέα, η βασανισμένη ζωή της Τζούντι Γκάρλαντ λειτουργούσε ως προέκταση της εξίσου βασανισμένης ζωής της δικιάς του  αδερφής , για την οποία γράφτηκε ο ρόλος της Λόρα.

Ποια ήταν λοιπόν η Τζούντι Γκάρλαντ που αγάπησε τόσο πολύ ο  Τένεσι Ουίλιαμς, που λάτρεψαν οι μαμάδες, οι γιαγιάδες και οι παππούδες μας και που -ίσως- αγνοούν οι νεότεροι ;

Ο θεατρικός σκηνοθέτης  Ρούπερτ Γκουλντ αναλαμβάνει το κινηματογραφικό ανέβασμα της -εν μέρει- αυτοβιογραφικής ταινίας ξεκινώντας την αφήγηση του ένα έτος πριν από το “οριστικό  κλείσιμο της  αυλαίας” -του σύντομου βίου- της Γκάρλαντ. Οι μη γνωρίζοντες πολλά ή και καθόλου για την Τζούντι θα αντιληφθούν το προφανές, ότι υπήρξε μια σταρ, ότι  είχε οικονομικά προβλήματα αλλά και προσωπικούς δαίμονες, ότι ήταν ξεπεσμένη και ότι κάποιοι λίγοι – γκέι συνήθως-  την είχαν σαν θεά και κάποιοι στρέιτ νεότεροί της, ήθελαν να την παντρευτούν…ένας τα κατάφερε.

Το  μεγαλείο της και τη θυελλώδη  επαγγελματική και προσωπική της  πορεία,   ο Γκουλντ  δεν μπόρεσε δυναμικά να την  αναδείξει. Η πολυφορεμένη χρήση της τεχνικής του  flashback λειτουργεί μάλλον αποπροσανατολιστικά και η ροπή προς τον μελοδραματισμό αποδυναμώνει το δημιούργημά του,   όπως  επίσης και τα  έντονα χρώματα στους εξωτερικούς και εσωτερικούς  χώρους.  Αντιθέτως, οι όμορφες στιγμές εμφανίζονται,  πάνω στη σκηνή.

Η ” μετενσάρκωσή” της οσκαρικής  ηθοποιού Ρενέ Ζελβέγκερ(Επιστροφή στο Cold Mountain) στον  ηγετικό ρόλο της Τζούντι Γκάρλαντ, αποτελεί το μεγάλο ατού της ταινίας. Την  Ρενέ την κάνουν  αγνώριστη, θυμίζει εν πολλοίς την Τζούντι, ακόμα και στο χαρακτηριστικό της βάδισμα ακόμα και στις εκφράσεις του προσώπου της. Μια γυναίκα που χαρακτηρίστηκε γοητευτική αλλά άσχημη και βρισκόταν εμφανισιακά στον αντίποδα των κινηματογραφικών γυναικείων προτύπων  που ήθελε να προωθήσει το Χόλιγουντ,   ιδίως από τη δεκαετία του ’40 κι έπειτα. Η  Ρενέ Ζελβέγκερ και ερμηνεύει και τραγουδάει  (δεν ακούμε τη φωνή  της πραγματικής Τζούντι), με την  συγκεκριμένη επιλογή να  αποδεικνύεται εύστοχη.  Η 50χρόνη Αμερικανίδα ηθοποιός  αντιλαμβάνεται και αποδίδει πλήρως την εικόνα της εξαθλιωμένης περσόνας   που πονάει μέσα αλλά και έξω της  και  θέλει -διακαώς- να αγαπηθεί .

 Είναι περισσότερο  μία ταινία για αυτούς    θέλουν να   αναπολήσουν την Γκάρλαντ,  για όσους έχουν εντρυφήσει στη ζωή της και  θυμούνται  τις αποθεωτικές της στιγμές -επί παραδείγματι στο μιούζικαλ “Ένα Αστέρι Γεννιέται”- και για όσους έχουν σιγοτραγουδήσει το “Over The Rainbow”. Για  το κοινό της,  που  μακρόθεν συνέπασχε   με τα προσωπικά της δράματα, που είδε  μερικές από τις 40 ταινίες που πρωταγωνίστησε , που άκουσε τους δίσκους της  και διάβασε  για την Τζούντι ή που πολύ αργότερα έμαθε για αυτήν , έχοντας ως έναυσμα  την   πορεία της κόρης της, της Λάιζα.

Το τι ακριβώς πέρασε στην προσωπική της ζωή, τι ζητήματα είχε να διαχειριστεί  τα χρόνια της καταξίωσης – που της άφησαν ανεξίτηλα παιδικά τραύματα- ο Γκουλντ δεν μπόρεσε να τα μετουσιώσει και να τα αναδείξει.

Οφείλουμε να τα θυμηθούμε εν είδει βιογραφίας. 

Ήταν η τρίτη κατά σειρά κόρη  δύο θεατρίνων του  είδους “ Βοντβιλ”. Η Τζούντι  ακολούθησε μια θριαμβευτική πορεία στο Χόλιγουντ ήδη από τα δύο της χρόνια, φτάνοντας να τραγουδάει αργότερα στο “Μάγο του Όζ” και να ερμηνεύει τον εμβληματικό ρόλο της Ντόροθι, στα 17 της,  το 1939. Ο πατέρας της είχε σεξουαλικές συνευρέσεις με αγόρια και η μητέρα της κατά την εγκυμοσύνη της Τζούντι,  ήθελε να  κάνει αποβολή. Η μητέρα της   πήρε διαζύγιο και ξαναπαντρεύτηκε,  ακριβώς τη μέρα του θανάτου του πρώην συζύγου της. Η αυταρχική της μητέρα  είχε φοβερές φιλοδοξίες για την κόρη της και τη μύησε από παιδί στον κόσμο των “αναζωογονητικών φαρμάκων”για να αντέχει την πίεση. Η Τζούντι Γκάρλαντ με ένα τόσο τραυματικό παρελθόν ήταν εύθραυστη, εξαρτημένη από το αλκοόλ, τις ουσίες, τις απόπειρες αυτοκτονίας κι έψαχνε την αγάπη που -σαν παιδί- είχε στερηθεί.  Ήταν μηχανή χρημάτων αλλά όπως τα έπαιρνε… τα εξαφάνιζε  , φτάνοντας στο σημείο -αργότερα- να αδυνατεί να στηρίξει  τα παιδιά της. Έκανε 5 γάμους. Οι  δύο σύζυγοί της ήταν ομοφυλόφιλοι, όπως ήταν και ο πατέρας της. Με τον σκηνοθέτη Μινέλι… “ένα αστέρι γεννήθηκε¨. Η Λάιζα Μινέλι ακολούθησε τα βήματά της… και στη σκηνή και στη ζωή.

Η καριέρα της Τζούντι Γκάρλαντ ξεκίνησε να δύει  νωρίς και πέθανε το 1969 στα 47 της χρόνια, από τις γνωστές εξαρτήσεις της.

“Τζούντι” από 24/10 στους κινηματογράφους

The post Τζούντι appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Οι αντισυμβατικοί βίοι των ανθρώπων και τα πάθη τους   θα βρουν τον απόλυτο εκφραστή τους στο πρόσωπο του Ντιέγκο Μαραντόνα από τον Βρετανό ντοκιμαντερίστα Ασίφ Καπάντια. Η κινηματογραφική βιογραφία για το ” Θεό της μπάλας”  φαντάζει -το 2019-  ντεμοντέ, αποδεικνύεται όμως μια εύστοχη διερεύνηση  των  επιπόλαιων  συμπεριφορών και  των άβουλων  πράξεων αλλά  και των τραγικών συνεπειών από τη μέθη της δόξας.  Η αυτοκαταστροφική προσωπικότητα του Ντιέγκο θα αναμετρηθεί με τον άγραφο κανόνα της ζωής, όπου ο  ευεργέτης τη μια αποθεώνεται  και την άλλη εξοστρακίζεται.

Ο Ασίφ Καπάντια ακολούθησε διαφορετικούς δρόμους από τον Εμίρ Κουστουρίτσα που διάβασε τον ” Ντιέγκο” από διαφορετικό φακό το 2009.

Ο  Καπάντια έκανε τρελή έρευνα,  συνομίλησε επί μακρόν με  τον Αργεντινό σταρ, με την πρώην σύζυγό του, με τον πιστό  προπονητή του, ενώ οι αφηγήσεις εμπλουτίζονται με τις επελάσεις στο ταρτάν, τις τρίπλες, τα γνωστά χέρια  αλλά   και τα ασύλληπτα γκολ,   τα χρόνια της μετάβασης,  από την Μπαρτσελόνα στη Νάπολη( 1984-1991).

Από την αναδυόμενη πόλη της ευμάρειας στην κακόφημη πόλη και από τη Ferrari στο Punto Fiat-άκι .

Τα παιδικά του χρόνια ο Ντιέγκο  τα έζησε μέσα στον κόσμο των φτωχών και η Νάπολη ήταν το ιδανικό καταφύγιο για να ξαναβρεί ένα  οικείο περιβάλλον.

Ο δημιουργός του ντοκιμαντέρ αντιπαραβάλει διαρκώς τους δύο όμοιους κόσμους και προχωρά σε προσεκτική αποτύπωση της προσωπικότητας του Αργεντίνου σταρ. Παρουσιάζεται σαν ένας ευαίσθητος χαρακτήρας, εύκολα-από τους συνεργάτες του- χειραγωγήσιμος ,  ένα τραγικό πρόσωπο που  αδυνατεί να διαχειριστεί την  επιτυχία   και η μία επιπολαιότητα στην προσωπική του ζωή διαδέχεται την άλλη. Αποκορύφωμα,  η εμπλοκή του με τα σκληρά ναρκωτικά και η απαρχή της σωματικής και ψυχολογικής πτώσης του. Ο πρόεδρος του σωματείου και γενικά οι  Ιταλοί του Νότου δίνουν “ασυλία διαρκείας” στα παραστρατήματα του -είναι εκστασιασμένοι με το ίνδαλμά τους -που θα τους χαρίσει αναγνώριση, δύο πρωταθλήματα κι ένα Κύπελλο Ουέφα- αλλά οι Βόρειοι  θα τον κυνηγήσουν λυσσαλέα  όταν προσπάθησε να αναγάγει την αναμέτρηση στο  Μουντιάλ του 1990 -ανάμεσα στην Ιταλία και στην Αργεντινή-  σαν μια ταξική αναμέτρηση, παροτρύνοντας τους Ναπολιτάνους να επιδείξουν λιγότερο εθνικό πατριωτισμό, στηλιτεύοντας την μόνιμη υποβάθμιση του Ιταλικού Νότου.

Το ένα βράδυ τον λατρεύουν,  το άλλο τον μισούν. Ο  Ασίφ Καπάντια  μεταφέρει στην μεγάλη οθόνη  και με ευκρίνεια και πατώντας και πάνω σε μια ατμόσφαιρα σαγηνευτική την πορεία του πανέξυπνου-στο γήπεδο- ποδοσφαιριστή, παρουσιάζοντας και   τα  αντιφατικά συναισθήματα των Ιταλών προς το πρόσωπό του. Ο Βρετανός σκηνοθέτης δεν ξεφεύγει από την κινηματογραφική φλυαρία, σε μια ταινία που θα μπορούσε να μην έφτανε τις  δύο και πλέον ώρες.

Δεν είναι ένα ντοκιμαντέρ αποθεωτικό για τον Μαραντόνα, ούτε όμως και καταδικαστικό,  είναι η πορεία ενός  λαϊκού ήρωα που μάχεται να βρει την ισορροπία  με τη συνείδησή του και με τις καταβολές του αλλά αποδεικνύεται ανίκανος  να θέσει όρια και παραδίδεται άνευ όρων,  με όλες τις γνωστές συνέπειες.

Σε κάποιο σημείο του έργου ο  Πελέ χαρτογραφεί ορθά το τι είναι πραγματικά  ο Ντιέγκο Μαραντόνα. Για τον σκηνοθέτη,   η εξερεύνηση της  προσωπικότητας του αποκαλούμενου και “Θεού της μπάλας”  αποτέλεσε ένα ακόμα δέλεαρ μετά την οσκαρική του ταινία για την Αμερικανίδα τραγουδίστρια   Έιμι Γουάινχαουζ αλλά και για τον Βραζιλιάνο οδηγό της φόρμουλα ένα, τον Άιρτον Σένα. Ο Ντιέγκο Μαραντόνα από τους τρεις είναι ο μόνος εν ζωή. Είναι όμως ή για τον Ασίφ Καπάντια ο Μαραντόνα είναι  ψυχικά νεκρός;

“Ντιέγκο Μαραντόνα” από 10/10 στους κινηματογράφους

The post Ντιέγκο Μαραντόνα appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Ένα τρίωρο έπος αφιερωμένο στη ζωγραφική, στον έρωτα και στα τραυματικά βιώματα των Γερμανών , μας διηγείται ο δημιουργός της βραβευμένης με το ξενόγλωσσο Όσκαρ ταινίας “ Οι Ζωές των Άλλων”, Φλόριαν Χένκελ φον Ντόνερσμαρκ. Εμπνευστής του,  είναι ο συμπατριώτης του και φημισμένος  ζωγράφος Γκέρχαρντ Ρίχτερ, όπου που τα έργα του χαρακτηρίζονται από την εικαστική ασάφεια και την αποτύπωση ειδυλλιακών τοπίων. Ο Ρίχτερ,  βρέθηκε κάτω από την μπότα  των Ναζί, του Πολέμου  και τα περισσότερα του έργα τα δημιούργησε επί της  κομμουνιστικής  κυριαρχίας.

Είχε και φοβερά τραυματικά οικογενειακά βιώματα. Ο εσωστρεφής Ρίχτερ δεν επιτρέπει σε κανέναν να ασχοληθεί με τη ζωή του- είτε συγγραφικά είτε κινηματογραφικά – ως εκ τούτου ο   Ντόνερσμαρκ χρειάστηκε να κάνει πολλές  προσαρμογές στο έργο.

Η ιστορία της νέας του ταινίας, ξεκινάει το 1940 και ολοκληρώνεται το 1966. Ακολουθεί αρχικά μια – εντυπωσιακά-όμορφη γυναίκα ( Πόλα Μπέερ), η οποία κατοικεί στην Ανατολική Γερμανία. Ο πατέρας της( τον οποίο ερμηνεύει ο Σεμπάστιαν Κοχ) ήταν διάσημος γυναικολόγος αλλά και όργανο των Ες Ες. Όταν ο ναζισμός θα ηττηθεί, ο πατέρας της θα ελιχθεί και θα γίνει όργανο του Κομμουνιστικού Καθεστώτος της Ανατολικής Γερμανίας. Παράλληλα, η Έλι θα μπει στο Πανεπιστήμιο κι εκεί θα γνωρίσει τον νεαρό ζωγράφο ονόματι Κερτ(Τομ Σίλινγκ). Ο έρωτας τους είναι κεραυνοβόλος, αλλά ήδη από τα αρχικά στάδια της ταινίας, θα μάθουμε για ένα μυστικό κι ένα  τραγικό συμβάν στη ζωή της, με μοναδικό υπεύθυνο. τον ίδιο της τον πατέρα .

Ο σκηνοθέτης, στηρίζεται -εν μέρει- πάνω σε πραγματικά γεγονότα, για να σμιλέψει με τη φαντασία το υπόλοιπο μέρος της ιστορίας. Επιβραβεύεται για την σύλληψη του να καταστήσει πρωταγωνιστές τα δύο νεαρά παιδιά, προσδίδοντας ανιδιοτέλεια και αθωότητα στις σκέψεις και στις πράξεις τους, απαλλάσσοντας τα, από το μίσος και τον δογματισμό, ο οποίος ήταν-κατά τον ίδιο-δημιούργημα της γενιάς του πατέρα της Έλι.
Ο έρωτας των νεαρών παιδιών εμπίπτει μέσα σε αυτό το πλαίσιο, είναι αγνός, μονογαμικός και ανταποδοτικός. Η σκηνή όπου τα καλλίγραμμα γυμνά σώματα, της Έλι και του Κερτ γίνονται ένα, αντιπαραβάλλονται με δύο άλλα σώματα( του πατέρα της  και της ερωμένης του), όπου ο έρωτας δίνει τη θέση του, στην σαρκική ικανοποίηση του ενός.
Εκ παραλλήλου, ο Φλόριαν Χένκελ φον Ντόνερσμαρκ αναφέρεται στην τέχνη και στο ασφυχτικό πλαίσιο των καλλιτεχνών να δημιουργήσουν, πέρα από προσταγές και θελήματα.
Η τριάδα των Γερμανών ηθοποιών είναι κάτι παραπάνω από άψογη.
Η ταινία δεν είναι μόνο για επαίνους, έχει τρωτά σημεία και δεν είναι λίγα.. Αρκετά αφηγηματικά κομμάτια, σε διάφορα σημεία του έργου, αποδεικνύονται αχρείαστα, είτε σε άλλα μέρη της υπάρχουν επικαλύψεις και επαναλήψεις, για αυτό η τρίωρη διάρκεια θεωρείται υπερβολική. Επίσης, η αφηγηματική δομή της, είναι ενίοτε θολή και μη κατανοητή.

The post Μη Χαμηλώνεις το Βλέμμα appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Ο  Πατρίσιο Γκουσμάν αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο του σινεμά της  Λατινικής Αμερικής.  Υπήρξε υπέρμαχος των ιδεών του Σαλβαδόρ Αλιέντε και του κόμματος « Λαϊκή Ενότητα»…της Χιλής.  Όταν ο μαρξιστής ηγέτης ανατράπηκε στις 11 Σεπτεμβρίου 1973 ο νεαρός τότε σκηνοθέτης είχε μόλις ολοκληρώσει το αριστούργημα του « Η Μάχη της Χιλής-Η Εξέγερση της Μπουρζουαζίας» και φυλακίστηκε λίγες μέρες αργότερα, από τους στρατιωτικούς δικτάτορες.Η φιλμογραφία του έχει πάντοτε αναφορές στο παρελθόν της χώρας του και η συγκεκριμένη ταινία (Οροσειρά των Ονείρων ) ολοκληρώνει μια τριλογία που ξεκίνησε πριν από δέκα χρόνια,  την οποία-μέχρι τώρα- στήριξε φανατικά  και το ελληνικό κοινό( Νοσταλγώντας το Φως, Μαργαριταρένιο Κουμπί).

Το  όραμα του Γκουσμάν είναι η “μεταφορική” σύνδεση  της πολιτικής ταυτότητας της Χιλής   με το σύμπαν,   τη   γεωλογία και με  τους μύθους της. Η ιδέα του είναι εξαιρετική  και πρωτόγνωρη στο χώρο του κινηματογράφου. Οι ρωγμές των βουνών μας μεταφέρουν συνειρμικά στις κοινωνικές ρωγμές του 21ου αιώνα στη Χιλή.

Στην “Οροσειρά των Ονείρων”  ο Γκουσμάν μας καλεί σε ένα ταξίδι  20 χιλιάδων χρόνων πίσω,  στην επιβλητική οροσειρά των Άνδεων και στο πως διασυνδέεται  με την πόλη του Σαντιάγκο και με τους ανθρώπους της,  είτε σαν μνήμη είτε σαν  μύθος είτε  σαν αλληγορία είτε σαν πραγματικότητα.  Η οροσειρά είναι εκεί ακίνητη και επιβλητική. Μοιάζει να αγκαλιάζει τα εκατομμύρια των ανθρώπων που κατοικούν δίπλα της. Την ίδια στιγμή παρακολουθεί την αέναη κίνηση της καθημερινότητας που σημαδεύεται από τη βία, τις διαδηλώσεις.  τη δύση μιας σοσιαλιστικής δημοκρατίας ( του Αλιέντε) και την ανατολή της Χούντας ( του Πινοσέτ), όπως επίσης  και  τις εθνικές εκκαθαρίσεις  που βάφουν με αίμα ( υπολογίζονται σε 10 χιλιάδες οι νεκροί)   τα 26 χρόνια παρουσίας του δικτάτορα στην προεδρία αλλά και στις ένοπλες δυνάμεις της χώρας.

Ο Γκουσμάν ανακαλύπτει άγνωστες ιστορίες καλλιτεχνών της πόλης, τα εμπόδια και τη φίμωση του έργου τους.  Ο σκηνοθέτης του ντοκιμαντέρ προσδίδει στο φυσικό τοπίο μια αγνότητα, ακόμα και την εποχή που αποτέλεσε ένας τόπος εξορίας.

Οι αεροφωτογραφίες του  Γκουσμάν είναι μαγευτικές και  αναδεικνύει για πολλοστή φορά  τις ομορφιές της Χιλής σε μια κοινωνική ατμόσφαιρα μπαρουτιασμένη. Είναι ταυτόχρονα και συγκλονιστικές οι αφηγήσεις των καθοδηγητών του ντοκιμαντέρ. Εμφανίζονται μεταξύ άλλων ο συγγραφέας Jorge Baradit, ο Διευθυντής Φωτογραφίας Pablo Salas και η τραγουδίστρια Javiera Parra. Ο  Γκουσμάν συνδέει το  τότε με το σήμερα, όπως έπραξε και στα προηγούμενα έργα του.

Πρώτο βραβείο στην κατηγορία ” Ένα Κάποιο Βλέμμα” του Φεστιβάλ Καννών

“Οροσειρά των Ονείρων” από 3/10 στους κινηματογράφους

δ

The post Οροσειρά των Ονείρων appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Ούτε ο Μπομπ Κέιν μα ούτε και ο Μπιλ Φίνγκερ θα μπορούσαν να φανταστούν -εκεί στα τέλη του ‘30- πως 80 χρόνια μετά από την πρώτη έκδοση του Μπάτμαν, τα πλήθη θα εξακολουθούσαν να ψάχνουν την εκδίκηση αλλά και τη δική τους λύτρωση μέσα από το κόμικ που άλλαξε ριζικά την αισθητική του είδους, χαρίζοντας παράλληλα και στο Χόλιγουντ ευκαιρίες πειραματισμού αλλά και μέγιστης κερδοφορίας. Από τον “Μπάτμαν” ξεπηδάει η σαγηνευτική φιγούρα του ιδιόρρυθμου “ κακού” , του Joker και στα χέρια του -χωρίς ιδιαίτερες περγαμηνές-Αμερικανού σκηνοθέτη Τόντ Φίλιπς( The Hangover) ο Joker φτιάχνεται από το 0 και καθοδηγείται μέχρι την τελειότητα.
Πρόκειται για έργο κορυφαίο. Βαθιά πολιτικό, ακραία ταξικό και εξόχως αποκαλυπτικό για τα δεινά των ψυχικά νοσούντων. Η δεξιά του Ρήγκαν συναντά συνειρμικά τη σημερινή του Τραμπ . Ο σκηνοθέτης κεντάει με προσοχή την κάθε σεκάνς. Δεν αφήνει τίποτα στην τύχη. Ένα έργο άρτιο σε όλα τα βασικά αλλά και σε όλα τα επιμέρους επίπεδα ( φανερά και σκοτεινά), έχοντας ως προμετωπίδα του,  την μεθοδική σεναριακή δομή του.

Ο Χοακίν Φίνιξ χορεύει στον αέρα  πλάι στο εκρηκτικό μείγμα που του έφτιαξε ο Τοντ Φίλιπς. Διασώζονται και οι δύο.

Το “Joker” συναγωνίζεται επάξια ταινίες όπως “ Η Σιωπή των Αμνών” και “Seven”…ίσως και να τις ξεπερνάει.

Πίσω από το προβαλλόμενο κάδρο της εκδικητικής συμπεριφοράς του Άρθουρ Φλεκ ο Τοντ Φιλιπς αποκαλύπτει το ασφυκτικό πλαίσιο που “οφείλουν” να πορεύονται οι διαταραγμένες προσωπικότητες στις δυτικές κοινωνίες, προσωπικότητες περικυκλωμένες από παντός τύπου πρότυπα, ενώ η διαφορετικότητα ορίζεται ως στίγμα και στέλνεται στην πυρά. Σε κάποια στιγμή το λέει και ο ίδιος ο αφηγητής και πρωταγωνιστής μας, πόσο δύσκολο είναι για το περιβάλλον  να αποδεχτεί την ύπαρξη  της ψυχικής  νόσου.

Η μάσκα του κλόουν αλλά και το επάγγελμα του σταντ απ κομίντιαν είναι καμουφλάζ επιβίωσης,  για τον άπορο, για τον εσωστρεφή και καταπονημένο από τα ψυχοφάρμακα Άρθουρ. Για πόσο ακόμη θα προσποιείται οτι είναι ακριβώς όπως όλους  τους άλλους, κινούμενος μέσα στο αποδεκτό όριο; Ποια αφορμή θα τροφοδοτήσει την έκρηξη του και πως, ένα και μόνο πρόσωπο μπορεί να γίνει η πηγή έμπνευσης για τους ταλαίπωρους του κόσμου ετούτου;

Ο σκηνοθέτης πατάει γερά  πάνω στην παρακαταθήκη των πρώτων δημιουργιών του Μάρτιν Σκορσέζε(Ταξιτζής, Κακόφημοι Δρόμοι), τοποθετώντας την ιστορία του σε μια μεγαλούπολη των Η.Π.Α( στην φανταστική πόλη Γκόθαμ), στις απαρχές της νέας δεξιάς του Ρόναλντ Ρήγκαν(80s). Σε μια άλλη διάσταση , η ιστορία αγγίζει την σύγχρονη Αμερική του Τραμπ, για τις κοινωνικές-φυλετικές διακρίσεις, αλλά και για την παραμέληση των δομών ψυχικής υγείας.

Ο Άρθουρ δεν είναι ο τυπικός κλόουν. Το χιούμορ του είναι σχεδόν ανύπαρκτο και το γέλιο του είναι σπαστικό, απόρροια των νευρώσεων του. Συμπαθεί μονάχα έναν νάνο συνάδελφό του και  έχει ερωτική έλξη για μια Αφροαμερικανίδα ανύπαντρη μητέρα. Έχει  σχέση εξάρτησης με τη μητέρα του κι επισκέπτεται τακτικά μια κοινωνική λειτουργό σε ένα υποβαθμισμένο από το κράτος κέντρο ψυχικής φροντίδας. Παρακολουθεί μετά μανίας το τηλεοπτικό talk show του Μάρει Φράνκλιν ( Ρόμπερτ Ντε Νίρο) και ονειρεύεται ότι κάποια στιγμή θα είναι και ο ίδιος καλεσμένος του.

Τρία νεοφερμένα μπέιμπι μπούμερς των αγορών κι ένας πλούσιος υποψήφιος δήμαρχος, θα τον οδηγήσουν έξω από το πλαίσιο.

Τι κι αν θυμήθηκε  τον Σκορσέζε, τι κι αν έφτιαξε μια ατμόσφαιρα παρόμοια με τη “Φωλιά του Κούκου” του Φόρμαν(για το κοινωνικό στίγμα ), με το  “Biutiful”του Ινιαρίτου  (για το φαύλο κύκλο των ψυχώσεων   ) ο δημιουργός της ταινίας, δεν έβαλε την υπογραφή του απλά… την χάραξε με τεράστια γράμματα, προσδίδοντας στην ιστορία ρεαλιστικά χαρακτηριστικά, ξεφεύγοντας από τη σφαίρα του φανταστικού, όπως το είχε πράξει ο Κρίστοφερ Νόλαν στο “The Dark Knight”.

Ο Φίλιπς φέρνει στο προσκήνιο  το  μανιφέστο του Τσάπλιν για τους εργαζόμενους στο βιομηχανοποιημένο  ” νέο κόσμο”, όπως το αποτύπωσε στο αριστούργημα ” Μοντέρνοι Καιροί”  τη δεκαετία του ’30. Για τον Φίλιπς τίποτα δεν άλλαξε από τότε.

Η ταινία του Φίλιπς δεν παροτρύνει το κοινό προς την ένοπλη βία. Επισημαίνει το εξής. Όσο  η άρχουσα τάξη αδιαφορεί για τις κοιμώμενες μάζες, τόσο επίφοβο θα παραμένει , από μια  απρόβλεπτη σπίθα, να   ξυπνήσουν οι μάζες και να πάρουν εκδίκηση.

Μπορεί ο Ρήγκαν και ο Τραμπ να είχαν διαφορετική οικονομική φιλοσοφία,  όμως προέρχονταν  από το συντηρητικό στρατόπεδο και ψηφίστηκαν από πολίτες που ήθελαν να ζουν σε περιβάλλον με έντονη την εσωτερική ασφάλεια.Ο Τόντ Φίλιπς (με το έργο ” Joker”) υπενθυμίζει στους συμπατριώτες του, πως τα κρούσματα βίας και μαζικών δολοφονιών δεν περιορίζονται ούτε με περισσότερα ψυχιατρεία ( όπως θέλει ο Τραμπ), ούτε και με την απαγόρευση της οπλοκατοχής( όπως θέλουν οι Δημοκρατικοί), αλλά από συστήματα διαβίωσης ανθρωποκεντρικά, που δεν θα ευεργετούν μόνο τους προνομιούχους. Ο Φίλιπς δεν αφήνει στο απυρόβλητο ούτε το μιντιακό σύστημα, το οποίο -όπως πιστεύει- είναι εξίσου υπεύθυνο για τη γιγάντωση των κρουσμάτων βίας.

Ίσως το μοναδικό θολό σημείο της ταινίας , είναι ο τρόπος χειρισμού της σχέσης μητέρας-γιου. Και πάλι, το αρχέτυπο της “Μεγάλης Μητέρας”, όπως το όρισε ο Γιουνγκ είναι εμφανές και καταλυτικό στην εξέλιξη των ενεργειών του serial-killer.

Η  Ισλανδή συνθέτρια Hildur Guðnadóttir παράγει ήχους αρμονικούς που συμπορεύονται πλήρως   με την απόκοσμη ατμόσφαιρα της πόλης, με τα δαιμόνια του Άρθουρ και με την σταδιακή κλιμάκωση της ιστορίας. Παρεμβάλλεται εύστοχα η φωνή του Φρανκ Σινάτρα, του Μπάρτον Κάμμινγκς ( με το τραγούδι  laughing) , παρεμβάλλεται το χορωδιακό “Smile”.

Έχασε 25 κιλά και διείσδυσε πλήρως στα  καταθλιπτικά και εκδικητικά χαρακτηριστικά του τραυματισμένου ψυχή τε και σώματι κατά φαντασίαν γελωτοποιού και δολοφόνου. Ο λόγος για τον Χοακίν Φίνιξ… που τις προκλήσεις της αποζητά. Άλλωστε, έχει αποδεχθεί ουκ ολίγες φορές να ερμηνεύσει πρόσωπα που ισορροπούν πάνω στη λεπτή γραμμή  λογικής και  παράνοιας(Δεν ήσουν ποτέ εδώ, Inherent Vice) . Η αρτιότητα της ταινίας σε όλα της τα σημεία, αναγκάζει τον Φίνιξ να εντρυφήσει εμμονικά σε εκφράσεις, τεχνικές και συμπεριφορές, γνωρίζοντας πως θα μπορούσε να είναι ο ρόλος που θα καθορίσει -μια για πάντα- την ήδη εξαιρετικά επιτυχημένη καριέρα του. Ώπερ και εγένετο.

“Joker” από 3 Οκτωβρίου στους κινηματογράφους

The post Joker appeared first on screeneye.gr.

Το “Ondog” ήταν η αγαπημένη μας ταινία του διαγωνιστικού τμήματος στο πρόσφατο Φεστιβάλ Βερολίνου. Η ταινία του  Κινέζου Γουάνγκ Τσουάν  κουβαλάει μια εντυπωσιακή καμήλα στις αχανείς στέπες της Μογγολίας. Μια γυναίκα βρίσκεται νεκρή στη μέση του πουθενά. Το σώμα της παραμένει στη θέση του εγκλήματος, μέχρι να έρθει ειδική ομάδα για τη διαλεύκανση της υπόθεσης. Η αστυνομία τοποθετεί έναν 18χρόνο αστυνομικό να φυλάει το πτώμα, από τους λύκους κι από πιθανή κλοπή. Ο αστυνομικός κόβει βόλτες μέρα κι νύχτα με έναν φακό, ολομόναχος ακούγοντας μέχρι κι Έλβις. Το μοναδικό πρόσωπο που ζει σε απόσταση 100 χιλιομέτρων,  είναι μια γυναίκα βοσκός.

Η γνωριμία τους, μπροστά στο πτώμα και περιμένοντας την εμφάνιση των αρχών, θα ξεδιπλώσει μια εικόνα της αγροτικής Μογγολίας, που παραπέμπει σε άλλες εποχές. Το νεκρό κορίτσι είναι το μέσον, για να διηγηθεί ο Κινέζος σκηνοθέτης μια περίεργη γνωριμία και να παρουσιάσει ρεαλιστικά το πως σφάζουν ένα αρνί, μέχρι μια υπέροχη ερωτική σκηνή του νεαρού αστυνομικού με τη νεαρή βοσκό, μπροστά στο πτώμα, μπροστά στην Καμήλα, με φωτισμό από   φακό και με τον κίνδυνο οι λύκοι να τους κατασπαράξουν.  Επιλέγει πάντα τα ανοιχτά πλάνα, δείχνοντας, τα χρώματα του ουρανού, το φεγγάρι και το τοπίο, στη μέση του πουθενά.  Τι σημαίνει  OnDog; Το αυγό των δεινοσαύρων και σε κάποια στιγμή του έργου, ο τίτλος αποκτά το νόημά του.

“Ondog” από 3/10 στους κινηματογράφους

The post Ondog appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Μια  βροχερή μέρα στη γοητευτική Νέα Υόρκη.. την οποία απολαμβάνουν από μακριά  οι  Κορεάτες άντε και οι Ευρωπαίοι, ούτε λόγος για τα εκατομμύρια των κατοίκων της.

Η περιγραφή μας μπορεί να πάρει σάρκα κι οστά μόνο στις ταινίες…και κάπως έτσι θα γίνει.

Η   48η ταινία μεγάλου μήκους   του Γούντι Άλεν και  η 27η του, γυρισμένη στην  αμερικανική μητρόπολη, δέχτηκε προ μηνών κόκκινη κάρτα από την εταιρία που ανέλαβε τη διανομή της στις 50 πολιτείες( Amazon) και κανένα μεγάλο στούντιο δεν προτίθεται( όπως όλα τα δεδομένα συνηγορούν)  να τείνει χέρι βοηθείας στον 84χρόνο δημιουργό. Η αφορμή δόθηκε τον Ιανουάριο του ’18( είχαν ήδη ολοκληρωθεί τα γυρίσματα), όταν η υιοθετημένη κόρη του Γούντι Άλεν και της Μία Φάροου, η Ντίλαν Φάροου, κατηγόρησε -ξανά- τον θετό της πατέρα για σεξουαλική κακοποίηση της, όταν ήταν 7 ετών, το 1992. Οι κατηγορίες της Ντίλαν θεωρήθηκαν αβάσιμες στη δικαστική μάχη που -τότε- διεξήχθη κι ο Άλεν αθωώθηκε.  Η Ντίλαν επανέφερε  το θέμα, τη χρονική στιγμή, όπου τα βλέμματα των Αμερικανών ήταν στραμμένα στα σεξουαλικά σκάνδαλα στο Χόλιγουντ και το κίνημα MeToo γιγαντώθηκε. Η στήριξη δεκάδων μελών του σωματείου των ηθοποιών στο πρόσωπο της Ντίλαν  και η δημόσια τοποθέτηση κορυφαίων σταρ ότι δεν θα συνεργαστούν με τον Άλεν, οδήγησε την Amazon στη διακοπή της συνεργασίας της μαζί του, παραχωρώντας του τα δικαιώματα της ταινίας και η προβολή της θα γίνει στην Ευρώπη και στην Ασία.

Η εισαγωγή   κρίνεται αναγκαία.

Στο ” A Rainy Day in New York” υποβόσκουν μπόλικα  στερεότυπα γύρω από τα δύο φύλα και  βιτριολικό χιούμορ περί σεξισμού, σε μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα όπου σκοπίμως κυριαρχούν πρόσωπα και συμβάντα-στη σφαίρα της μυθοπλασίας- που σχετίζονται με την 7η τέχνη , όπως συμβαίνει και με την πρόσφατη ταινία του Κουεντίν Ταραντίνο “Κάποτε…στο Χόλιγουντ”.

Στο έργο,  παρελαύνει  ο  ανασφαλής για τα δημιουργήματα του σκηνοθέτης Ρόλαντ Πόλαρντ( μας παραπέμπει στον  Ρόμαν Πολάνσκι), ο φλύαρος σεναριογράφος του σκηνοθέτη, ο οποίος ανακαλύπτει ότι η γυναίκα του μπήκε κρυφά στο διαμέρισμα του καλύτερού του φίλου( ερμηνεία υψηλής κλάσης από τον Τζουντ Λο) και ο “jeune premier” ηθοποιός Φρανσίσκο Βέγκα, που διαδίδει ότι χώρισε με την ερωμένη του ( ο ρόλος δίνεται στον Ντιέγκο Λούνα). Τα τρία προαναφερθέντα πρόσωπα κρατούν δευτερεύοντες ρόλους και συσχετίζονται με την κεντρική ηρωίδα, την Ασλέι, μια  αλλοπαρμένη φοιτήτρια δημοσιογραφίας από τον αμερικανικό νότο, η οποία καταφθάνει στη βροχερή Νέα Υόρκη για να “ανακρίνει” τον Ρόλαντ Πόλαρντ συνοδεία του ιντελεκτουέλ, συνεσταλμένου και οικονομικά ευκατάστατου( από τη μαμά και τον μπαμπά)  αγοριού της, του Γκάτσμπι ( Ελ Φάνινγκ- Τιμοτέ Σαλαμέ).

Η ταινία διαδραματίζεται εντός ενός 24ώρου.

Ο Άλεν -όπως το συνηθίζει επεμβαίνει με σαρκασμό -και με θανατηφόρες ατάκες- στους προβληματισμούς των σύγχρονων αστών, παρατηρεί την επαγγελματική  φιλοδοξία και ματαιοδοξία,  τα μικρά ή μεγάλα  ψέματα ( κάποιες φορές τα ψέματα είναι αναγκαία,  αλλά για τον Άλεν είναι και  μέρος της ανθρώπινης φύσης),  καταπιάνεται με την τέχνη, την ημιμάθεια, το χρήμα,  την  απροβλεπτότητα των συναισθηματικών ερεθισμάτων(   με ποιον/ με ποια θα ταιριάξει κανείς ερωτικά και συναισθηματικά), σε ένα κόσμο όπου και πάλι  κυριαρχούν οι συμπτώσεις…πρόκειται για μία από τις αγαπημένες  του εμμονές.

Στο γλυκόπικρο φιλμ  το παρακάνει με τις συμπτώσεις, σίγουρα γίνεται εν γνώσει του, θέλοντας να μεταφέρει το μήνυμα πως ” το σινεμά είναι ένα παραμύθι ίσως παραμύθι  είναι και η ίδια η ζωή”.   Ο κινηματογραφικός κόσμος του εργασιομανή σκηνοθέτη( κλείνει 50 χρόνια από το Take the Money and Run, κάνοντας τουλάχιστον μία ταινία το χρόνο, με ελάχιστες εξαιρέσεις) επαναλαμβάνεται, δεν πρωτοτυπεί και το γεγονός αυτό μπορεί να θεωρείται  βαρετό για τους μανιακούς σινεφίλ, εξακολουθεί βέβαια να διαθέτει επίκαιρους προβληματισμούς και προσεγμένη-αν και απλοϊκή- κινηματογραφική φόρμα.

Οφείλουμε να παραδεχτούμε πως   στο “A Rainy Day in New York” η παρουσία του Γκάτσμπι και της Άσλει,  μας θυμίζει πολλά πρόσωπα των ταινιών του διάσημου σκηνοθέτη, όπως  για παράδειγμα ο ρόλος του Άλβυ στον ” Νευρικό Εραστή”, της Τρέισι στο” Μανχάταν” ή της Τζάσμιν στην ομώνυμη ταινία.

Η  21 ετών Ελ Φάνινγκ  διαρκώς εξελίσσει τις τεχνικές της και προσαρμόζεται πλήρως στην ιδιοσυγκρασία της αφελούς κι εκστασιασμένης με το σταρ σύστεμ ηρωίδας. Είναι καταπληκτική η στιγμή,  όπου ( ως Άσλει) παίζει με τις λέξεις και με τις νευρικές κινήσεις του προσώπου της   στην προσπάθεια της να εξηγήσει στον  Φρανσίσκο Βέγκα  ( που  την φλερτάρει όπως και σχεδόν  όλοι οι άντρες του έργου) αν βρίσκεται σε σχέση ή όχι. Μέσα στην απερισκεψία της και την ολιγοστροφία της, μετατρέπεται σε κουτοπόνηρη  κι αναζητά να ικανοποιήσει τις επιθυμίες της.

Ο Γούντι Άλεν αναγνώρισε στον Τιμοτέ Σαλαμέ την συναισθηματική του παρουσία στο ” Call me by your name” και του έδωσε απλόχερα τον ρόλο,  όπου τα πνευματικά χαρακτηριστικά( όχι τα σεξουαλικά) του νεαρού αγοριού από την ταινία του Γκουαντανίνο, μεταφέρονται στο  ”A Rainy Day in New York”, αλλά βρίσκεται μακριά και από την παθιασμένη ερμηνεία του  σε εκείνη την ταινία, αλλά κι από άλλους νεαρούς πρωταγωνιστές των ταινιών του Άλεν.  Η σκηνή στο σπίτι της πρώην του, παρέα με την αδερφή της   ( Σελενα Γκόμεζ) ανήκει στις όμορφες στιγμές , με τον Σαλαμέ να τραγουδάει φάλτσα και να παίζει στο πιάνο.

Οι μουσικές είναι τζαζ, από τους γνώριμους συνθέτες που αγαπά ο Άλεν, είναι σίγουρα το πιο ενδιαφέρον soundtrack από την εποχή της ταινίας ” Μεσάνυχτα στο Παρίσι”.

“Μία Βροχερή Μέρα στη Νέα Υόρκη” από 22/8/2019 στους κινηματογράφους

The post Μία Βροχερή Μέρα στη Νέα Υόρκη appeared first on screeneye.gr.