Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Για τη φετινή οσκαρική κούρσα,  η αμερικάνικη  εταιρία  Fox Enterntemtment, ,πόνταρε σε δύο δικές της ταινίες. Στο “Ford V Ferrari” του Τζέιμς Μάνγκολντ,  για την κόντρα των  δύο πανίσχυρων αυτοκινητοβιομηχανιών   και στο θρίλερ επιστημονικής φαντασίας  “Ad Astra” του Τζειμς Γκρέι, με κεντρικό πρόσωπο  τον Μπραντ Πιτ. Η πρώτη δικαίως διεκδικεί 4, ενώ η δεύτερη δικαίως  διεκδικεί μόνο ένα.

Η έκπληξη για τους παραγωγούς , ακούει στο όνομα “Jojo Rabbit” ( 6 υποψηφιότητες).

Το έργο εμπνέεται από βιβλίο της Κριστίν Λέουνενς και  θεωρητικώς διαδραματίζεται στη Γερμανία, αλλά είναι γυρισμένο στη Τσεχία και η γλώσσα ομιλίας είναι τα αγγλικά.
Αναφέρεται στον  Χίτλερ και στα τελευταία χρόνια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, μέσα από τα μάτια ενός δεκάχρονου μπόμπιρα και στρατευμένου νέοναζι ( με την κυριολεκτική σημασία του όρου). Ο Φύρερ τον καθοδηγεί.

Ο μικρούλης τον βλέπει στον ύπνο του σαν οπτασία ,   σαν  καλοκάγαθο άνθρωπο, που του μιλάει όμορφα και τον παροτρύνει -μεταξύ άλλων-  να γίνει ένας καλός στρατιώτης.  Ο Χίτλερ  παρουσιάζεται γλυκύτατος, γιατί έτσι τον βλέπει το παιδί. Κάνει μέχρι και καταδύσεις. Ο μικρός έχασε τον πατέρα του και η   εικόνα του Χίτλερ -απόρροια της φαντασίας του παιδιού- έρχεται να αντικαταστήσει τον πραγματικό του πατέρα.
Η μητέρα του αντιθέτως, αντιστέκεται στο φιλοναζιστικό παραλήρημα. Σε μια κίνηση υψηλού ρίσκου,  φιλοξενεί κρυφά στο σπίτι, ένα κοριτσάκι εβραϊκής καταγωγής.
Ο κόσμος του νεαρού αγοριού κλονίζεται. Το μίσος για το κορίτσι σταδιακά εξασθενεί κι ένας νέος κόσμος ανοίγεται μπροστά του…της αδελφοσύνης και  της αγάπης.

Το σενάριο του Νεοζηλανδού Τάικα Γουαϊτίτι,  αλλά και η σκηνοθεσία του, δομείται με τέτοιο τρόπο,  ώστε να απευθύνεται   κυρίως σε παιδιά, δευτερευόντως και σε ενήλικες. Κρατάει και το ρόλο του Αδόλφου, ενώ στο έργο παίζει και ο Σαμ Ρόκγουελ, σε έναν αμφιλεγόμενο ρόλο ναζιστή.

Είναι ένα έργο εύπεπτο, εύκολο και με θολό διδακτικό προσανατολισμό. Τα αρχικά  του στάδια , διογκώνουν τα κωμικά- καρικατουρίστικα χαρακτηριστικά του, όπως για παράδειγμα είναι  ο υποχρεωτικός χαιρετισμός “Χάιλ Χίτλερ”, τον οποίο ο σκηνοθέτης διακωμωδεί , σε μια σκηνή όπου όλοι χαιρετιούνται με όλους. Βαρετό και απλοϊκό!

Το έργο στην αρχή είναι μπερδεμένο αφηγηματικά  , ενώ όσο εξελίσσεται αποκτά στρωτή  ροή, κυρίως όταν δίνεται χώρος στη μητέρα (την οποία ερμηνεύει η Σκάρλετ Γιόχανσον) και ιδίως στην τροπή που παίρνει η ιστορία , με την εμφάνιση της νεαρής Εβραίας.

Το απλοποιημένο δίδαγμα “ λέμε ναι στον ανθρωπισμό, λέμε όχι στον πόλεμο”, θα είχε μεγαλύτερη σαφήνεια και δυναμική, σε μια ιστορία βίας διαφορετικής εποχής,  που δεν θα έθετε στο επίκεντρο τον ναζισμό, γιατί από την πλευρά των ναζί δεν υπήρχε ίχνος  ανθρωπισμού, υπήρξαν θηριωδίες, με επιστέγασμα το Ολοκαύτωμα.

Δημιουργείται το πορτρέτο του Χίτλερ-έστω κι αν είναι από τη ματιά ενός παιδιού- εντελώς στρεβλό και παραμορφωμένο, το οποίο -εμμέσως πλην σαφώς- μαλακώνει τα γνωστά και αποδεδειγμένα απάνθρωπα   χαρακτηριστικά του Φύρερ, όπως και των Ες Ες, χωρίζοντας το σενάριο, σε καλούς και κακούς  ναζί  . Πρώτες οι γυναίκες  μεταφέρουν το ουμανιστικό μήνυμα της ταινίας, αλλά το αγόρι, είναι ο αποδέκτης (Ρόμαν Γκρίφφιν Ντέιβις).

“Jojo Rabbit” από την Πέμπτη 23/1 στους κινηματογράφους

The post Jojo Rabbit appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Ο Νόα Μπάουμπαχ ή Μπόμπακ – όπως  προφέρεται προσφάτως -   δημιουργεί το δεύτερο μέρος της art-house  επιτυχίας του,  με τίτλο ” Δεσμοί Διαζυγίου”(2005).  Πλέον, δεν τον απασχολεί η οπτική ενός χωρισμού, μέσα από το πρίσμα των παιδιών, αλλά μέσα από το φακό  των ίδιων των πρωταγωνιστών,  όπου  το ένα από τα δύο πρόσωπα  επιθυμεί να τερματίσει τον κοινό τους βίο.  Η εξέλιξη  της σχέσης   του Τσάρλι( θεατρικού σκηνοθέτη) και της Νικόλ( ηθοποιού)  αποτελεί  μια συνηθισμένη κατάληξη   χιλιάδων ζευγαριών και ο Μπάουμπαχ, έχοντας ως παρακαταθήκη και τα οικογενειακά του βιώματα, δημιουργεί ένα έργο -όπου χωρίς να πάρει θέση- δείχνει τις πρακτικές δυσκολίες ενός χωρισμού και τις συναισθηματικές φορτίσεις και τις αμφιταλαντεύσεις των ζευγαριών.

Ο Αμερικανός σκηνοθέτης παρότι είναι λάτρης του ευρωπαϊκού σινεμά και η ταινία ” Δεσμοί Διαζυγίου” είχε τη σφραγίδα του Μπέργκμαν( Σκηνές από Ένα Γάμο) και της αισθητικής της γαλλικής νουβέλ βαγκ, υιοθετεί τώρα-στην άτυπη της συνέχεια- τη φόρμα του αμερικάνικου σινεμά και του ρεαλιστικού θεάτρου.

Έρχεται πιο κοντά στο σινεμά του  Γούντι Άλεν, θυμίζοντας την εξαιρετική  του ταινία   ” Παντρεμένα Ζευγάρια” (του 1992), αλλά και την τριλογία του Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ -η αποκαλούμε ” Before”- και ιδίως το τρίτο της μέρος, το “Πριν τα Μεσάνυχτα”( του 2013).

Τότε, ο  Ίθαν Χοκ  και η Ζιλί Ντελπί, σε μια σκηνή( στην σουίτα ενός ελληνικού ξενοδοχείου,) πυροδότησαν τα εκρηκτικά, που είχαν φυλαγμένα για χρόνια, φώναζαν, ούρλιαζαν και αποκάλυψαν  την άπνοια που ένιωθαν μέσα στη σχέση τους. Μια σκηνή   βγαλμένη από τα θεατρικά έργα του  Στρίντμπεργκ και του Άλμπι. Ο Μπάουμπαχ,  φτιάχνει μια παρόμοια κατάσταση και οι πρωταγωνιστές του, ξεδίπλωσαν ένα σύνθετο κράμα δεξιοτήτων, που πολλοί,  ίσως να μην το περιμέναν,  από τα συγκεκριμένα πρόσωπα.

Διόλου τυχαίο δεν είναι, πως ο Μπάουμπαχ, επέλεξε την Σκάρλετ Γιόχανσον( Match Point), να ερμηνεύσει τον ένα από τους δύο κεντρικούς ρόλους.

Η ερμηνεία της είχε φοβερή ωριμότητα, ατόφια ειλικρίνεια και έντονο συναισθηματικό βάρος. Ο Άνταμ Ντράιβερ, αποτέλεσε έναν  εξαιρετικό παρτενέρ της ,στο ρόλο του συζύγου και πατέρα,  που ψάχνει εκ νέου…νέο αυτοπροσδιορισμό, όταν βλέπει να χάνεται η γη κάτω από τα πόδια του.

Πλέον,  ο  γάμος-  για τον Μπάουμπαχ- είναι υπόθεση των ” δύο” και η απεμπλοκή δεν είναι μια απλή υπόθεση, στα εκατέρωθεν συναισθήματα και στις απίστευτες  γραφειοκρατικές  διαδικασίες ενός διαζυγίου,   που μπορεί να δυναμιτίσουν την ατμόσφαιρα. Η εκθαμβωτική Λόρα Ντερν -παίζοντας το ρόλο της δικηγόρου- δυναμιτίζει την ατμόσφαιρα με την παρουσία της,  αλλά το ίδιο το ζευγάρι θα βρει τη διέξοδο…με το δικό του τρόπο.

“Ιστορία Γάμου” από την Πέμπτη 28/11 στους κινηματογράφους και από τις 6 Δεκεμβρίου στο Netflix

The post Ιστορία Γάμου appeared first on screeneye.gr.

1.Mommy

Δράμα, 139′, Καναδάς 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: Mommy

Γλώσσα: Γαλλικά/Αγγλικά

Του Ξαβιέ Ντολάν

Με τους Αν Ντορβάλ, Σουζάν Κλεμάν, Αντουάν-Ολιβιέ Πιλόν, Αλεξάντρ Γκογιέ, Πατρίκ Ιάρ, Μισέλ Λιτουάκ, Βιβιάν Πακάλ, Ναταλί Χέιμελ-Ρόι

ΠΛΟΚΗ- ΚΡΙΤΙΚΗ

O γεννημένος το 1989 στο Κεμπέκ, Ξαβιέ Ντολάν, έχοντας καταφέρει να παράξει τέσσερις ταινίες μεγάλου μήκους, έχοντας συλλέξει δεκάδες βραβεία και επαίνους-χαρακτηριζόμενος ως παιδί θαύμα- συνεχίζει με την πέμπτη του( Mommy), να εξερευνά -λιγότερο από το παρελθόν- την εφηβική κρίση σεξουαλικής ταυτότητας και –περισσότερο- να ιχνηλατεί, τους αλληλοσυνδεόμενους πόλους αγάπης και μίσους, ανατροφοδοτούμενος κάθε φορά-όπως και τώρα- από την προβληματική σχέση, με τη μητέρα του, την Ζενεβιέβ.

Το αρχικό πλάνο, μας εισάγει με τίτλους, σε ένα μη ρεαλιστικό γεγονός, στον Καναδά του 2015, όπου ο νόμος του κράτους δίνει τη δυνατότητα στους γονείς να στέλνουν τα παιδιά τους σε ένα ειδικό κέντρο για εφήβους, τύπου αναμορφωτηρίου, χωρίς γραφειοκρατικές διαδικασίες. Η Νταϊάν (Αν Ντορβάλ), χήρα και άνεργη, βρίσκεται ένα βήμα πριν την επανένωση με τον ευερέθιστο, επιθετικό αλλά ευαίσθητο 16χρόνο γιό της, τον Στιβ (Αντουάν-Ολιβιέ Πιλόν), με την δυσπροσάρμοστη του συμπεριφορά, (προκάλεσε εγκαύματα πρώτου βαθμού σε εργαζόμενο του ιδρύματος), να αναπτύσσεται μετά τον θάνατο του πατέρα του.

Η νεαρή μητέρα δεν έχει χρήματα, δεν έχει δουλειά, αντ’αυτού έχει ένα οργισμένο παιδί, που την αγαπάει παθιασμένα, όμως οι υπαρξιακές του ανησυχίες, σε συνδυασμό με τη ψυχολογική του ανισορροπία, θα οδηγήσουν τη συμβίωση τους.. πραγματικά στα άκρα. Στο κινηματογραφικό κάδρο του Ντολάν θα προστεθεί η μούσα του, Σούζαν Κλεμάν, σε ρόλο μιας καταπιεσμένης από τα « κρυφά της θέλω», δασκάλας, της Κάιλα, που διαμένει με τον σύντροφό της απέναντι από την Νταϊάν και η στενή επαφή που θα αναπτύξει με μάνα και γιο, θα την οδηγήσει στην εξερεύνηση και του δικού της εαυτού.

Ο νεαρός σκηνοθέτης, στην επείγουσα του ανάγκη να προβάλει τα έφηβα αγριεμένα όντα, επιτυγχάνει για πρώτη φορά, να ακουμπήσει τις αντιφάσεις, το χάος και την περιπλοκότητα, κατανόησης των πράξεων των παιδιών, στο σύγχρονο- κοινωνικά και οικογενειακά- αποσταθεροποιημένο περιβάλλον που μας περιστοιχίζει. Συνέτεινε σ’ αυτό, ο ιδανικός τρόπος με τον οποίο κατεύθυνε τον ηθοποιό Αντουάν-Ολιβιέ Πιλόν, με την ακατάπαυστη κινητικότητα του, εντός του κάδρου και σε όλες τις εκφάνσεις της συμπεριφοράς του ( πληγωμένος άρα εδώ υπερευαίσθητος, νευρικός, βίαιος).

Από την άλλη πλευρά, η επιθυμία του να ενσωματώσει μέσα στα –υπερβολικά- 150 κινηματογραφικά λεπτά, την κοινωνική αδιαφορία( για τον Στιβ), την οικονομική δυσπραγία( της μητέρας του), την ανελευθερία εντός του γάμου(της Κάιλα), τις απωθημένες τραυματικές εμπειρίες από την απώλεια του πατέρα και το Φροϋδικό “οιδιπόδειο σύμπλεγμα”, αναμειγνύοντάς το -θα λέγαμε- και με το Λακανικό απόφθεγμα «το ασυνείδητο είναι δομημένο σαν γλώσσα», ο Ντολάν από ένα σημείο και έπειτα σκαλώνει, ανακυκλώνεται, χάνεται, μας μπερδεύει, μας κουράζει, γίνεται υπερφίαλος, υπερσυναισθηματικός, θεατρινίστικος, προσπαθεί μάταια να σοκάρει με τις άσκοπες λεκτικές συγκρούσεις και φωνασκίες των ηρώων του, είναι απολύτως λογικό να μην μπορεί να σηκώσει το φορτίο των πολυποίκιλων και δυσεπίλυτων θεμάτων που θέτει, στην ηλικία των 25 του χρόνων. Άλλωστε, το εξαιρετικό κοινωνικό σινεμά των αδερφών Νταρντέν, που δείχνει ο Ντολάν, να παίρνει στοιχεία, έφτασε στην ωρίμανσή του, όταν ήδη το σκηνοθετικό δίδυμο ήταν άνω των 40, με την « Υπόσχεση», του 1996, αλλά ακόμα και ο Αλμοδοβάρ, χρειάστηκε να πειραματιστεί αρκετά για να φτάσει στα 50 του χρόνια, να σκηνοθετεί το « Όλα για τη Μητέρα μου».

Στο τεχνικό μέρος, ο πεισματάρης Ντολάν, επέμεινε –σχεδόν- μέχρι τέλους, στη χρήση της οθόνης σε μέγεθος tablet 1: 1, δημιουργώντας μια απόσταση μεταξύ των τριών χαρακτήρων και του εξωτερικού περιβάλλοντος. Το έργο αποκτούσε άλλη δυναμική όταν το πλάνο άνοιξε 2-3 φορές, στο κλασσικό 16: 9.

Ο παθιασμένος Καναδός σκηνοθέτης έχει όλο το μέλλον μπροστά του, η μέχρι τώρα κινηματογραφική του διαδρομή αξίζει της προσοχής μας, και ιδιαίτερα οι δύο ταινίες που επικοινωνούν σαν συγκοινωνούντα δοχεία, το « Σκότωσα τη Μητέρα μου» (του 2009) και αυτή εδώ, χρειάζεται όμως, να κατασταλάξουν οι εμμονές του, χρειάζεται σοφία, που αποκτάται μέρα με τη μέρα και χρόνο με το χρόνο.     Βραβείο Κριτικής Επιτροπής στο Φεστιβάλ Καννών 2014

Ι.Γ

Η ΤΑΙΝΙΑ ΣΤΙΣ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΕΣ ΠΡΕΜΙΕΡΕΣ

2. 1001 Γραμμάρια 

Δράμα, 93′, Νορβηγία 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: 1001 Gram/ 1001 Grams

Γλώσσα:  Νορβηγικά/ Γαλλικά/ Αγγλικά

Του Μπεντ Χάμερ

Με τους  Αν Νταλ Τορπ, Λοράν Στοκέρ, Περ Κρίστιαν Έλεφσεν

ΠΛΟΚΗ-ΚΡΙΤΙΚΗ

Η Νορβηγίδα Μαρί, ακολουθεί τα επαγγελματικά βήματα του – άρρωστου – αλλά παγκοσμίου φήμης, πατέρα της, τον οποίο θαυμάζει.. Η Μαρί εργάζεται στην Εθνική Υπηρεσία Μετρολογίας, ελέγχοντας  και στις πιο μικρές τους λεπτομέρειες,  εμπορικές κλίμακες, αντλίες βενζίνης, μετρώντας συσκευές για να τις πιστοποιήσει, ταξιδεύοντας από χώρα σε χώρα, σε ερευνητικά κέντρα και συνέδρια. Η προσωπική της ζωή βρίσκεται σε μια στασιμότητα και το ταρακούνημα θα έρθει, όταν σε ένα συνέδριο για το πραγματικό βάρος της  θεμελιώδους μονάδας μάζας( χιλιόγραμμο), που διεξάγεται  στο Παρίσι, θα γνωρίσει έναν επίσης ιδιόμορφο συνάδελφο της, τον Πι, τον οποίο ερωτεύεται, ξεκινώντας ένα περίεργο και πρωτότυπο παιχνίδι, καταγράφοντας το βάρος των διαφόρων της συναισθημάτων.

Ιδιόρρυθμη και εξόχως ασυνήθιστη στην φόρμα της ρομαντική κομεντί, αλληγορική από την αρχή μέχρι και το τέλος της. Ο Νορβηγός Μπεντ Χάμερ φτιάχνει μια ταινία για όσους δυσκολεύονται να εκφράσουν τα συναισθήματα τους, κινούμενος γύρω από τις ευαισθησίες μιας ακόμα -πιο σύγχρονης από την Αμελί – ηρωίδας, μελαγχολικής και φοβισμένης, από τον πεζό τρόπο ζωής και τους άρρωστους,ψυχή τε και σώματι, συνανθρώπους της. Ο Μπεντ Χάμερ μέσα από την προσωπικότητα της Μαρί (ζώντας μέσα από πρωτόκολλα μιας τυποποιημένης καθημερινότητας), δείχνει να ξορκίζει την κουλτούρα των βορειοευρωπαϊκών χωρών, ιδίως της πόλης του Όσλο, όπου ακόμα και τα σπίτια , οι δρόμοι, προκαλούν στον σεναριογράφο και σκηνοθέτη μια νωθρότητα, εν αντιθέσει με το Παρίσι, του φωτός, των ανοιχτών χώρων, το οποίο κατά κάποιο τρόπο ο ίδιος μυθοποιεί, και ο έρωτας έρχεται σαν φυσικό επακόλουθο.
Παρότι, αναγνωρίζουμε την πρωτοτυπία της ιδέας και της τεχνικής αποτύπωσης, το έργο δεν μπορεί να ξεφύγει από την μονοτονία του αργόσυρτου αφηγηματικού ρυθμού, από τους δυσκίνητους διαλόγους ενός περιγραφικού επιστημονικού λόγου και τις απλοϊκές ατάκες του στιλ « Ήρθε η στιγμή να βάλω τη ζωή μου σε μια τάξη ».

Ι.Γ

The post Πρεμιέρες… από 30 Απριλίου appeared first on screeneye.gr.

Η Ρις Γουίδερσπουν προστέθηκε στο καστ της ταινίας “Downsizing” του Αλεξάντερ Πέιν(Sideways, About Schmidt). Η ταινία είναι μια κοινωνική σάτιρα με πρωταγωνιστή τον Ματ Ντέιμον. Πρόκειται για την ιστορία ενός άντρα ο οποίος συνειδητοποιεί πως η ζωή του θα ήταν καλύτερη αν έβρισκε τον τρόπο να υποστεί σμίκρυνση. Όλα αυτά θα λαμβάνουν χώρα στο εγγύς μέλλον όπου η υπερκατανάλωση απειλεί να εξαντλήσει τους φυσικούς πόρους της Γης. Η Γουίδερσπουν έχει στο παρελθόν συνεργαστεί τόσο με τον Πέιν όσο και με τον συν-σεναριογράφο Τζιμ Τέιλορ στην ταινία “Election” που ήταν υποψήφια για Όσκαρ σεναρίου το 1999.

Η Σκάρλετ Γιόχανσον από την άλλη υπέγραψε συμβόλαιο αξίας 10εκ. Δολαρίων για να πρωταγωνιστήσει στην κινηματογραφική μεταφορά του ιαπωνικού άνιμε Ghost in the Shell. Η ιστορία είναι βασισμένη στο μάνγκα του Μασαμούνε Σίρο που έχει σαν θέμα μια ομάδα ειδικών αποστολών της ιαπωνικής αστυνομίας που ειδικεύεται στο ηλεκτρονικό έγκλημα. Την ταινία επιμελείται η εταιρία Dreamworks του Στίβεν Σπίλμπεργκ, ο οποίος ήθελε από χρόνια να γίνει αυτή η μεταφορά, ενώ τη σκηνοθεσία έχει αναλάβει ο Ρούπερτ Σάντερς(Η Χιονάτη και ο Κυνηγός).

Δείτε το τρέιλερ της ταινίας άνιμε στην οποία θα βασιστεί.

The post Ο Αλεξάντερ Πέιν καλεί τον Ματ Ντέιμον και την Ρις Γουίδερσπουν για τη νέα του ταινία. Σε μεταφορά Ιαπωνικού animation η Σκάρλετ Γιόχανσον appeared first on screeneye.gr.

Δράση, Επιστημονική Φαντασία, Γαλλία 2014

του Λικ Μπεσόν

Με τους Σκάρλετ Γιόχανσον, Μόργκαν Φρίμαν, Μιν-Σικ Τσόι

Η «Lucy» του Λικ Μπεσόν είναι από τις ελάχιστες περιπτώσεις τόσο επιτυχημένης εισπρακτικά ταινίας , με πρωταγωνίστρια γυναίκα.

Η Λούσι (Σκάρλετ Γιόχανσον), εμπλέκεται με την Κορεάτικη μαφία, όταν ο φίλος της, της ζητά να παραδώσει μια βαλίτσα σε μεγαλέμπορα ναρκωτικών, η οποία περιέχει ένα συνθετικό ναρκωτικό υψηλής αξίας, το CPH4. Τα πράγματα όμως δεν παίρνουν θετική τροπή. Η μαφία βάζει στο σώμα της σακούλα με CPH4 για να την μεταφέρει προς πώληση σε χώρα της Ευρώπης. Στη συνέχεια συλλαμβάνεται και την χτυπάνε με αποτέλεσμα να σπάσει η σακούλα μέσα της και τότε αρχίζει να μπαίνει σταδιακά ποσότητα του ναρκωτικού στο σύστημά της. Η επίδραση που έχει αυτό στον οργανισμό είναι να χρησιμοποιεί η Λούσι όλο και μεγαλύτερο ποσοστό του εγκεφάλου της και γίνεται «πεφωτισμένη» (Λούσι από το λατινικό lux=φως).

Ο Λικ Μπεσόν στην ταινία αυτή μάλλον ήθελε να τα κάνει όλα όπως θέλει και την Λούσι να φτάσει στο 100% εγκεφαλικής διεργασίας. Θέλει και πλοκή δράσης και φιλοσοφική ρητορεία, και επιστημονική φαντασία και ψευδοεπιστημονικές αναφορές, και εμπορικό αλλά και ποιοτικό σινεμά. Ψυχαγωγία αλλά και επιμόρφωση. Τί καταφέρνει όμως τελικά και σε ποιούς απευθύνεται;

Κάποιες φορές, ο σκηνοθέτης κλείνει το μάτι στους σινεφίλ. Όπως η χρήση του μοντάζ στις αρχές της ταινίας, με παράλληλη δράση, λειτουργώντας μεταφορικά και συνδέοντας τη Λούσι με την έννοια θύτη-θύματος, δείχνοντάς μας γατόπαρδους να κυνηγούν γαζέλες. Ή η προσπάθειά του να ενσωματώσει στοιχεία από ταινίες σε ύφος «2001: η οδύσσεια του διαστήματος» ή το «Κογιανισκάτσι». Ή ακόμα και η επιμονή του να πηγαίνει κόντρα στο εμπορικό κινηματογραφικό ρεύμα που θέλει τις γυναίκες σε δεύτερο ρόλο, συνήθως ως το ερωτικό ενδιαφέρον του πρωταγωνιστή. Η Λούσι, παραλλαγή των ταινιών του στο παρελθόν, είναι μια γυναίκα που όχι μόνο κινεί την πλοκή αλλά γίνεται από θύμα μια τεράστια υπερδύναμη που νικά τους πάντες και τα πάντα ενώ ο Μόργκαν Φρίμαν παρουσιάζεται ως ένας άλλος αφηγητής από το «through the wormhole» ή ως ανθρώπινη σοφία (θυμόμαστε το ρόλο του ως Θεού στο «Θεός για μια Εβδομάδα»)

Ως εδώ όμως. Η ταινία βασίζεται στο οτι χρησιμοποιεί ο άνθρωπος μόνο το 10% του εγκεφάλου του, ψευδές επιχείρημα πάνω στο οποίο εξελίσσεται και όλη η υπόθεση. Ναι, καλές οι φεμινιστικές τάσεις του Μπεσόν αλλά γιατί η γυναίκα είναι σαν μοντέλο; Και γιατί πυροβολεί έναν ταξιτζή επειδή δεν μιλάει Αγγλικά; Γιατί η Λούσι όσο έρχεται πιο κοντά με το θείο γίνεται ένα συνονθύλευμα από άπειρα εφέ; Πού είναι η υπόγεια ψυχολογική ένταση; Γιατί τόση κολαζική αισθητική και κρεσέντα τεχνολογικής επεξεργασίας; Υπάρχει αυτός ο κινηματογράφος αλλά υπάρχει κι ένας άλλος που σου δίνει τη δυνατότητα της καταβύθισης, που δεν είναι απλοϊκά διδακτικός όμως ο Μπεσόν έλκεται από τη δυνατότητα δράσης σε στυλ υπέρ-ηρώων.

Το αποτέλεσμα δεν παύει να είναι ψυχαγωγικό. Κι όχι μόνο. Αν κρίνει κανείς την ταινία με βάση παρόμοιου τύπου «ψυχαγωγικές» ταινίες ο Μπεσόν έχει κερδίσει το στοίχημα και έχει φιλτράρει ενδιαφέροντα στοιχεία για την ανθρώπινη ύπαρξη με ευφάνταστο οπτικό περιτύλιγμα (για το ευρύ κοινό). Αν κρίνει κανείς όμως με βάση ταινίες που διεισδύουν σε φιλοσοφικές αναζητήσεις, το «Lucy» μοιάζει επιφανειακό (για ένα κοινό πιο απαιτητικό) με μόνο κάποιες γοητευτικές πινελιές.

“Lucy” από 28/8 στους κινηματογράφους σε διανομή UIP

The post Lucy appeared first on screeneye.gr.

Θρίλερ, κοινωνικό, 90′, Καναδάς, Ισπανία , 2014,

Του Ντενί Βιλνέβ

Με τους Τζέικ Τζίλενχαλ, Μέλανι Λοράν, Σάρα Γκέιντον, Ιζαμπέλα Ροσελίνι, Στίβεν Χαρτ, Τζέιν Μοφάτ

ΠΛΟΚΗ

Ο Άνταμ Μπελ είναι ένας καθηγητής κολεγίου στο Τορόντο. Είναι ένας μελαγχολικός άνθρωπος, κυρίως γιατί  βρίσκεται σε μια ρουτίνα, η οποία περιλαμβάνει και τη σχέση του με την κοπέλα του την Μαίρη. Ενώ βλέπει μια ταινία που έχει νοικιάσει στο σπίτι του, παρατηρεί έναν ηθοποιό σε μικρό ρόλο που του μοιάζει. Έτσι ξεκινά την αναζήτηση του σωσία του. Μαθαίνει ότι το όνομά του είναι Ντάνιελ Σεντ Κλερ με λίγους ρόλους στο βιογραφικό του και ζει κι αυτός στο Τορόντο ενώ είναι παντρεμένος με μια γυναίκα, την Έλεν, η οποία είναι έγκυος. Ο Άνταμ προσπαθεί με κάθε τρόπο να συναντήσει τον Κλερ και συνειδητοποιεί ότι είναι ολόιδιοι, μέχρι και στα γένια και στις ουλές τους. Οι δρόμοι τους συναντιούνται όταν ο ίδιος ο Κλερ δείχνει ενδιαφέρον για τον Άνταμ, αλλά με διαφορετικό τρόπο.

2. Chef

Κωμωδία,117’, Η.Π.Α 2014, Διανομή Village

Του Τζον Φαβρό

Με τους Τζον Φαβρό , Σοφία Βεργκάρα, Τζον Λεγκουιζαμο, Σκάρλετ Γιοχάνσον, Όλιβερ Πλατ, Μπόμπι Καναβαλε, Ντάστιν Χοφμαν, Ρόμπερτ Νταουνι

 ΠΛΟΚΗ

Μετά από μια παρεξήγηση που παίρνει διαστάσεις “χιονοστιβάδας’’, ο Καρλ Κάσπερ (Τζον Φαβρό) απολύεται από το γκουρμέ εστιατόριο στο οποίο δουλεύει ως σεφ. Αναγκάζεται να επιστρέψει στο Μαϊάμι μετά από προτροπή της πρώην συζύγου του (Σοφία Βεργκάρα), και να δημιουργήσει τη δική του επιχείρηση: μια κινούμενη καντίνα με γκουρμέ φαγητό. Σχεδιάζει να διασχίσει όλη τη χώρα, με τελικό προορισμό το Λος Άντζελες και βασικό σκοπό να διεκδικήσει την θέση που του αξίζει στην ελίτ των σεφ.

ΚΡΙΤΙΚΗ

Φιλμ ορθά δομημένο, σε τρία μέρη.  Στο κέντρο της προσοχής ο Τζον Φαβρό που σκηνοθετεί και ταυτόχρονα πρωταγωνιστεί.

Η επιβλητική του παρουσία, πραγματικά σαρώνει τα πάντα, με τον Ντάστιν Χόφμαν, τη Σοφία Βεργκάρα και τη Σάρλετ Γιοχάνσον να έχουν -ίσως λανθασμένα- μικρούς δευτερεύοντες ρόλους. Το έργο δεν διαθέτει ιδιαίτερα πρωτότυπο σεναριακό υπόβαθρό για να δικαιολογήσει ένα κινηματογραφικό δίωρο, όπου σε κάθε πλάνο και σε κάθε σκηνή εμφανίζεται ο μονίμως στη τσίτα, και φωνακλάς σεφ, Καρλ Κάσπερ.

Θα ταυτιστούμε μαζί του, όταν θα επιτεθεί φραστικά σε έναν διάσημο κριτικό εστιατορίων -που του έχει καταστρέψει τη ζωή-με τις  χαμηλές βαθμολογίες του, σε μια έμμεση στόχευση προς τους θεωρητικά ειδήμονες -όχι μόνο των γεύσεων- αλλά και του δικό μας του κινηματογράφου χώρου. Άλλωστε ο σκηνοθέτης έχει επικριθεί έντονα για την άνεση του να μεταπηδά από το ανεξάρτητό σινεμά στο χολιγουντιανό , όπως με το « Iron Man», λαμβάνοντας κυρίως αρνητικά σχόλια.

Ο Φαβρό από την άλλη, δεν βοηθάει την καλοπροαίρετη διάθεση μας για αυτό του το έργο,  παρά τα υπέροχα πιάτα που βλέπουμε και τα λιγουρευόμαστε η αλήθεια είναι . Ξοδεύει το χρόνο σε συζητήσεις πατέρα και γιού που τις έχουμε δει κι ακούσει πολλές φορές στη μεγάλη οθόνη αλλά και σε ένα φινάλε, που μας λέει ότι το αμερικάνικο όνειρο ζει και βασιλεύει. Ξεκινάς από χαμηλά, φτάνεις ψηλά, σε ρίχνουν στο πάτο, ξανασηκώνεσαι και δοξάζεσαι. Ουδέν αναληθέστερο.

Ι.Γ

3.Sex Tape

Κωμωδία,  95’, Η.Π.Α 2014, Διανομή Feelgood

Του Τζέικ Κάσνταν

Με τους Κάμερον Ντίαζ, Τζέισον Σίγκελ, Ρομπ Λόου, Ρομπ Κόρντραϊ, Έλι Κέμπερ

 ΠΛΟΚΗ

Στην αρχή της γνωριμίας τους, ο Jay (Jason Segel) και η Annie (Cameron Diaz) είχαν μια παθιασμένη σχέση. Πέρασαν δέκα χρόνια από τότε, απέκτησαν δύο παιδιά και η ερωτική τους ζωή χρειάζεται επειγόντως ανανέωση. Έτσι, αποφασίζουν να γυρίσουν τη δική τους ερωτική ταινία, δοκιμάζοντας τις αντοχές τους σε ένα τρίωρο μαραθώνιο. Την επόμενη μέρα όμως ανακαλύπτουν ότι οι προσωπικές τους στιγμές δεν είναι πια και τόσο προσωπικές. Αρκεί ένα λάθος κλικ και το υλικό που είχαν «σώσει» διαδικτυακά μπορεί να γίνει παγκόσμιο θέαμα.

4. Οι Αναλώσιμοι 3

Δράση, 106’, Η.Π.Α 2014 , Πρωτότυπος Τίτλος: The Expendables 3, Διανομή Odeon

Του Πάτρικ Χιούζ

Με τους Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ,  Σιλβέστερ Σταλόνε, Τζέισον Στέιθαμ, Τζετ Λι, Αντόνιο Μπαντέρας, Μελ Γκίμπσον, Χάρισον Φορντ, Γουέσλι Σνάιπς, Ντολφ Λούντγκρεν

 ΠΛΟΚΗ

Ο Barney και η ομάδα του, γνωστή ως “Οι Αναλώσιμοι”, έρχονται σε σύγκρουση με τον αδίστακτο έμπορο όπλων Conrad Stonebanks, συνιδρυτή της ομάδας, ο οποίος είναι αποφασισμένος να την καταστρέψει

Οι Αναλώσιμοι ενώνουν για άλλη μια φορά τους Σιλβέστερ Σταλόνε, Τζέισον Στέιθαμ, Άρνολντ Σβαρτζενέγκερ, Τζετ Λι και Ντολφ Λούντγκρεν.

The post Πρεμιέρες…από 21-27 Αυγούστου appeared first on screeneye.gr.

Δράμα Επιστημονικής Φαντασίας, 108′, Μ. Βρετανία 2013

Του Τζόναθαν Γκλέιζερ

Με τους Σκάρλετ Γιόχανσον, Πολ Μπράνιγκαν, Αντόνια Κάμπελ Χιούζ

Χωρίς να μπορώ να ισχυριστώ ότι με μαγεύουν οι ταινίες του Τζόναθαν Γκλέιζερ, αναγνωρίζω το ιδιαίτερο του στυλ και το κινηματογραφικό του ταπεραμέντο, που διερευνά (όπως καλή ώρα) τα ψυχικά συναισθήματα, την έννοια του ανθρώπινου χάους και της μοναξιά, με ένα μοναδικό τρόπο.

Τα στοιχεία αυτά τα είδαμε μπερδεμένα δέκα χρόνια πριν στη « Γέννηση», θα τα δούμε λίγο πιο ξεκάθαρα   στο «Κάτω από το Δέρμα», το οποίο είναι προσαρμογή ενός γνωστού μυθιστορήματος. Επιλέγει για μία ακόμη φορά μια γνώριμη μορφή του εμπορικού σινεμά( στη « Γέννηση» ήταν η Νικόλ Κίντμαν, εδώ η Σκάρλετ Γιόχανσον), για να την μεταμορφώσει μελαχρινή, και να της δώσει έναν μεταφυσικό ρόλο, υποδυόμενη ένα  ρομπότ που ψάχνει για άντρες-θύματα, χωρίς να υπάρχει πάντοτε υπόνοια σεξουαλικών κινήτρων. Φοράει  μαύρα γυαλιά και ψεύτικα στήθη, ως σαγηνευτικό μέσον και ακολουθείται από έναν άνδρα ας τον πούμε «συνοδό», τον οποίο υποδύεται ο Τζέρεμι Μακ Γουίλιαμς,  Στους σκοτεινούς δρόμους της Σκωτίας το αμάξι της θα σταματήσει πολλές φορές για να μεταφέρει κάποιο από τα θύματα της αλλά η τελευταία της γνωριμία θα αποβεί καθοριστική κι ανατρεπτική.

Χρειάζεται να προχωρήσει αρκετά η ταινία για να αντιληφθούμε αυτή τη πλοκή που μόλις περιγράψαμε. Στα πρώτα 20 λεπτά ο Γκλέιζερ παίζει το δικό του γνωστό οπτικό παιχνίδι, χρησιμοποιώντας ένα ευρύ φάσμα τεχνικών μέσων. Παρατηρήσαμε στην έναρξη,  τη χρήση μακρινών shots , ιδίως στις σκηνές των άγριων τοπίων της φύσης, τα οποία θα μετατραπούν αργότερα σε ασφυκτικά κοντινά, όταν η ηρωίδα θα αρχίσει τη περιδιάβαση της για εξεύρεση των ανυποψίαστων θυμάτων της.

Πρέπει να αναφερθεί ότι ο Γκλέιζερ αν και πέρασε μια δεκαετία κινηματογραφικής απραγίας, εξακολουθούν να τον σαγηνεύουν τα φωτογραφικά ομιχλώδη πλάνα, ταυτόχρονα και οι κινηματογραφικές σιωπές, εξού και η απουσία μακρόσυρτων διαλόγων από την αρχή μέχρι και το τέλος της ταινίας.  Όλο αυτό έχει βεβαίως τη σημασία του, γιατί δεν μιλάμε πια για ένα επιδερμικό έργο επιστημονικής φαντασίας, αλλά καθαρά υπαρξιακό, που βάζει το κοινό σε μια διαδικασία να επεξεργαστεί τους συμβολισμούς που έχουν να κάνουν με την κοινωνική βία, το χάος και τη μοναξιά.

Το έργο με τον τρόπο που σκηνοθετείται αποδεικνύεται ιδανικό για την ηθοποιό που θα ερμηνεύσει το εξωγήινο ον, με την Σκάρλετ Γιόχανσον αρπάζει επιτυχημένα την ευκαιρία που της έδωσε ο Γκλέιζερ , σε ένα αρτιστίκ ρόλο, με ελεύθερους υποκριτικούς αυτοσχεδιασμούς.

“Κάτω από το Δέρμα” από 1/5 στους κινηματογράφους σε διανομή Odeon

The post Κάτω από το Δέρμα( Under the Skin) appeared first on screeneye.gr.

Ο Γάλλος σκηνοθέτης του «Απέραντο Γαλάζιο» Λικ Μπεσόν αφήνει πίσω του τις κατηγορίες για κατάχρηση μαύρου χρήματος και ετοιμάζει την επόμενη του ταινία, με τίτλο « Λούσυ», που θα βγει στις αίθουσες μέσα στον Αύγουστο.

Ο βασικός χαρακτήρας ερμηνεύεται από τη Σκάρλετ Γιοχανσον, μια γυναίκα με υπερφυσικές ικανότητες που αυξάνει διαρκώς τη περιουσία της από το εμπόριο ναρκωτικών. Σκιά της, γίνεται ένας αστυνομικός τον οποίο υποδύεται ο Amr Waked( γνωστός από το Syriana). Στην ταινία συμμετέχει ο Μόργκαν Φρίμαν και ο Μέισον Λί.

Δείτε το τρέιλερ

The post Θρίλερ επιστημονικής φαντασίας του Λικ Μπεσόν με Σκάρλετ Γιόχανσον. Πρώτο τρέιλερ appeared first on screeneye.gr.

Περιπέτεια, 136΄, ΗΠΑ 2014

Των Άντονι και Τζόε Ρούσο

Παίζουν: Κρις Έβανς, Σκάρλετ Γιόχανσον, Σάμιουελ Λ. Τζάκσον, Ρόμπερτ Ρέντφορντ

Ο Στιβ Ρότζερς μετά από τα τελευταία γεγονότα – βλέπε «Captain America, Η επιστροφή του πρώτου εκδικητή» (2011) αλλά «The Avengers» (2012)- βρίσκεται εγκλωβισμένος σε ένα περιβάλλον, τη σημερινή εποχή, που δεν του ταιριάζει καθόλου. Στην Ουάσιγκτον που κατοικεί βλέπει τους πιο κοντινούς και αγαπημένους του ανθρώπους να σβήνουν από γηρατειά, την ίδια ώρα που εκείνος παραμένει νέος (ας έχει περάσει τα 90 χρόνια ζωής εδώ και καιρό…) και φυσικά αποφασισμένος να καταπολεμήσει το κακό, από όπου κι αν προέρχεται. Η ευκαιρία για δράση έρχεται όταν ο Νικ Φιούρι (Σάμιουελ Τζάκσον) το αφεντικό του στην οργάνωση παγκόσμιας ασφάλειας ΑΣΠΙΔΑ, λίγο πριν σκοτωθεί τον προειδοποιεί για μια σκοτεινή πλεκτάνη όπου εμπλέκονται αρκετοί από τους συνεργάτες τους. Ο μόνος άνθρωπος ή μάλλον υπερήρωας που μπορεί να εμπιστευτεί ο Captain America είναι η κατάσκοπος Νατάσα Ρομανόφ (Σκάρλετ Γιόχανσον) πιο γνωστή κι ως Μαύρη Χήρα, που έχει αυτομολήσει στη Δύση. Η τελευταία πάντως δεν σταματάει να τον πειράζει για τα χρόνια απραξίας ή αποχής σε όλα τα… επίπεδα!

Εκλεκτό μέλος μιας παρέας υπερηρώων – στην οποία συγκαταλέγονται οι Iron man, Thor, Incredible Hulk, Hawkeye, οι γνωστοί μας Avengers δηλαδή – που ξεπήδησε τα τελευταία χρόνια από την εταιρεία παραγωγής Marvel Studios, ο Captain America οφείλει τις υπεράνθρωπες δυνάμεις του στα πειράματα που έγιναν σε αμερικανικά εργαστήρια στη διάρκεια του Β Παγκοσμίου Πολέμου. Στην πρώτη ταινία ο παλιομοδίτης Στιβ Ρότζερς είχε πολλούς λόγους για να πιστεύει βαθιά σε ότι πράττει. Η Αμερική κι η μισή σχεδόν ανθρωπότητα βρισκόταν σε πόλεμο με τους ναζί. Ο πατριωτισμός ήταν όχι απλώς ιδεολογία αλλά τρόπος ζωής και η αυταπάρνηση στο στρατιωτικό καθήκον έδειχνε μοναδική πυξίδα προσανατολισμού για τον Captain America (γεννήθηκε το Μάρτιο του 1941 στις σελίδες ενός κόμικ της Marvel από τους Τζο Σίμον και Τζακ Κέρμπι) σε ένα κόσμο χαοτικό και ζοφερό. Εβδομήντα χρόνια αργότερα «ξυπνάει» από την κατάψυξη σε ένα κόσμο επίσης χαοτικό και σκοτεινό. Με τη διαφορά όμως πως αυτός ο κόσμος, στον οποίο οι ΗΠΑ κρατούν το ρόλο σερίφη του σύμπαντος, δεν χρειάζεται πλέον ήρωες τύπου Captain America. Ή μήπως όχι;

Kλείνοντας μας πονηρά το ματάκι οι δημιουργοί του φιλμ, τα αδέλφια Άντονι και Τζο Ρούσο (η κωμωδιούλα «Στους δύο τρίτος δεν χωρεί» με τους Κ. Χάντσον, Ο. Ουίλσον, Μ. Ντίλον και Μ. Ντάγκλας και το τηλεοπτικό «Community» οι πιο γνωστές δουλειές τους) προσθέτουν στα διαλείμματα της ομολογουμένως καθηλωτικής δράσης, ορισμένα τσιτάτα για κουβεντούλα. Η σύγκρουση παλιού και νέου κόσμου, η απώλεια ελευθερίας και η εδραίωση φόβου και, φυσικά, η μόδα της τρομοκρατίας και η καταπολέμηση της, είναι κάποια μόνο από τα θέματα που «θίγει» αυτός ο Captain America. Στην πραγματικότητα αυτές οι προσθήκες δεν ήταν αναγκαίες αφού σε σχέση με το προ τριετίας φιλμ του Τζο Τζόνστον, η κινηματογραφική άποψη των αδελφών Ρούσο είναι σαφώς πιο εντυπωσιακή, πληθωρική και με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση. …. 

Παράλληλα με την αναζήτηση της νέας του ταυτότητας και πλησιάζοντας στη δύσκολη φάση μιας καθυστερημένης ενηλικίωσης – πρόκειται για το κυρίαρχο θέμα του φιλμ που το «πιάνουν» σωστά με τους κατάλληλους ψυχολογικούς και συναισθηματικούς μηχανισμούς οι σεναριογράφοι-  ο Στιβ Ρότζερς έχει να αντιμετωπίσει νέους εχθρούς. Όπως τον ανίκητο κι αγνώστου ταυτότητας «Στρατιώτη του Χειμώνα», έναν ασταμάτητο μασκοφόρο μακελάρη με μηχανικά μέλη στο κορμί του, που τον καταδιώκει.

Η Νατάσα Ρομανόφ βοηθάει αρκετά τον Captain America αν και δεν είναι λίγες οι φορές που τον αποσυντονίζει με τα… σεξιστικά (sic) πειράγματά της. Εννοείται πως ιδανικότερη για το ρόλο από την Σκάρλετ Γιόχανσον δεν θα μπορούσαν να βρουν τα τσακάλια της Marvel, αφού ένας ψίθυρος της αρκεί για να προκαλέσει τρικυμία στον άμοιρο ήρωα. Στο επίπεδο του χιούμορ, το σίκουελ συνεχίζει την καλή παράδοση της πρώτης ταινίας όπου πρωτοστατούσε ο εκπαιδευτής Τόμι Λι Τζόουνς (θανατηφόρα η ατάκα του σε κείνο το φιλμ για τον κοκαλιάρη τότε προπαιδευόμενο Ρότζερς: «και μόνο που τον βλέπω μού έρχεται να βάλω τα κλάματα») ενώ η δράση είναι όπως την περιμένουν οι φαν: πλούσια και καταιγιστική. Η παρουσία έκπληξη του Ρέντφορντ στο ρόλο του σκοτεινού Αλεξάντερ Πιρς προσθέτει ποιότητα στην ταινία, ενώ το ανοιχτό φινάλε, ανοίγει την όρεξη για ακόμη περισσότερη και διασκεδαστική δράση στο επόμενο φιλμ του χρυσοφόρου franchise της Marvel.

“Captain America 2: Ο Στρατιώτης του Χειμώνα” από 3/4 στους κινηματογράφους σε διανομή Feelgood  

The post Captain America 2: Ο Στρατιώτης του Χειμώνα (Captain America: The Winter Soldier) appeared first on screeneye.gr.

Αισθηματική φαντασίας, 126’, ΗΠΑ 2013

Του Σπάικ Τζονζ

Με τους Γιόακιν Φίνιξ, Σκάρλετ Γιόχανσον, Ρούνι Μάρα, Έιμι Άνταμς, Ολίβια Γουάιλντ

Στο Λος Άντζελες του κοντινού μέλλοντος ο συγγραφέας Θίοντορ Τουόμπλι (Γιόακιν Φίνιξ) βγάζει τα προς το ζην, γράφοντας προσωπικές – κυρίως ερωτικές- επιστολές για λογαριασμό άλλων. Αντικοινωνικός και μονόχνωτος ο Θίοντορ έχει χάσει κάθε όρεξη για ζωή, ειδικότερα μετά από το άδοξο φινάλε του γάμου του. Προφανώς όμως είναι ακόμη ερωτευμένος με τη πρώην σύζυγό του Κάθριν (Ρούνι Μάρα) αφού αναβάλει συνεχώς να υπογράψει τα έγγραφα του διαζυγίου τους. Ώσπου μπαίνει στη ζωή του η μοναδική Σαμάνθα (Σκάρλετ Γιόχανσον). Έξυπνη, γλυκιά, σέξι (η βραχνάδα στη φωνή το σήμα κατατεθέν της), αστεία, με κατανόηση για όλες τις ιδιορρυθμίες του και με πρωτοφανή λαχτάρα για ζωή, η Σαμάνθα θα ξαναδώσει χρώμα στην γκρίζα καθημερινότητα του Θίοντορ. Μόνο που αυτή η σχεδόν «τέλεια γυναίκα» έχει ένα μειονέκτημα: είναι η βιτρίνα -ή καλύτερα η φωνή- ενός προηγμένου λειτουργικού συστήματος τεχνητής νοημοσύνης, του OS1, στο οποίο στρέφεται δοκιμαστικά ο Θίοντορ για να γεμίσει την άδεια ζωή του. Και φυσικά συμβαίνει το όχι ακριβώς αναπάντεχο αλλά σίγουρα εκκεντρικό και ριψοκίνδυνο: ο Θίοντορ ερωτεύεται τη Σαμάνθα…

Από τον Σπάικ Τζονζ δεν θα περιμέναμε τίποτα λιγότερο από μια πειραγμένη κι εγκεφαλική ιστορία αγάπης. Ο δημιουργός των «Στο μυαλό του Τζον Μάλκοβιτς» (υποψήφιος για όσκαρ σκηνοθεσίας), «Adaptation» αλλά και της «Χώρας των μαγικών πλασμάτων», επιστρέφει στον κόσμο της φαντασίας για να διηγηθεί τον έρωτα ενός μοναχικού άντρα και μιας γυναίκας που «ζει» στα… καλώδια ενός οικιακού συστήματος τεχνητής νοημοσύνης. Η αφύσικη σχέση του Θίο και της Σαμάνθα δείχνει να λειτουργεί σε μια φουτουριστική κοινωνία όπου οι ανθρώπινες σχέσεις οδηγούνται σε… έκλειψη! Εκεί όπου κυριαρχεί η μοναξιά, το ιντερνετικό πορνό και το καλωδιομένο – όπως διαπιστώνεται στην εξέλιξη του φιλμ ο Θίοντορ δεν είναι ο μόνος που προμηθεύτηκε το εν λόγω σύστημα- συναίσθημα. Εκεί όπου η έλλειψη επικοινωνίας και ουσιαστικής επαφής αλλά και το άχαρο ντύσιμο και χτένισμα (αν δεν ενδιαφέρεσαι για κανέναν παύεις να φροντίζεις και τον εαυτό σου, λέει εύστοχα ο Τζονζ) οδηγούν στο άγνωστο όπου τα πάντα μπορούν να συμβούν.Μια σχέση σαν αυτή μεταξύ Θίοντορ και Σαμάνθα ίσως δεν πρέπει να μας εκπλήσσουν πλέον. Ο παλιός άνθρωπος (τόσο η παλιομοδίτικη εικόνα του Θίοντορ όσο και αυτή της πρώην του συντρόφου Κάθριν παραπέμπει στο παρελθόν) συναντάει τον νέο άνθρωπο. Από αυτή την ένωση, του παλιού ανθρώπου που κλείνει σιγά-σιγά τον κύκλο του και του ανθρώπου του μέλλοντος που κάνει τα πρώτα δειλά βήματα του, θα γεννηθεί η ελπίδα κι ο νέος έρωτας.

Το φιλμ «Δικός της» πέρα από τη μελαγχολία και τη ρομαντική ατμόσφαιρα της, ξεχωρίζει για την έκπληκτη κι αθώα ματιά της στο δώρο αυτό που λέγεται ζωή. Χωρίς να γίνεται στιγμή κυνική αλλά διατηρώντας μια αιχμηρή ειρωνεία σε κάθε γωνία της, η ταινία του Τζονζ καταφέρνει να τα συνδυάσει σχεδόν όλα: συναίσθημα, χιούμορ, σεξ, συγκίνηση, ρετρό φωτογραφία, αισθαντική μουσική (των Arcade Fire), σκηνικά βγαλμένα από άλλο πλανήτη (!), ερμηνείες κλάσης. Η βραβευμένη με τη Χρυσή Σφαίρα καλύτερου σεναρίου δημιουργία του Τζονζ ενθουσίασε τόσο πολύ τους εκλέκτορες των Όσκαρ που την πρότειναν για 5 βασικά όσκαρ ενώ λίγο έλειψε να δούμε στις γυναικείες υποψηφιότητες και τη… φωνή της Σκάρλετ. Κάτι τέτοιο εν τέλει δεν έγινε αλλά ο Τζονζ είδε το όνομα του να φιγουράρει σε 3 κατηγορίες (ταινίας, πρωτότυπου σεναρίου αλλά και τραγουδιού όπου συνυπογράφει με την Karen O το εκθαμβωτικά μελαγχολικό «Moon song») εκ των οποίων στη μία είναι φαβορί.

Το πρωτότυπο σενάριο του, που για πολλούς έχει ήδη καπαρώσει το όσκαρ, αποτελεί μια ευφυής σύνθεση πολλών παραμέτρων. Τα προβλεπόμενα θέματα που θίγονται σε ανάλογα φιλμ (η αποξένωση στη μεγαλούπολη, η υπερβολική διείσδυση της τεχνολογίας στην προσωπική ζωή, η κατάθλιψη ως μάστιγα της εποχής κ.α.) συναντούν την εσωτερική φωνή αγωνίας του ήρωα που κραυγάζει για την απειλητική πραγματικότητα που… πλησιάζει. Σε μια κοινωνία που ευημερεί σε υλικά αγαθά και ανέσεις (η θέα του L.A. από το μπαλκόνι του σπιτιού του ήρωα κόβει την ανάσα) αλλά χάνει σε όλα τα άλλα και κυρίως στις διαπροσωπικές σχέσεις, το ζητούμενο είναι, σύμφωνα με τον Τζονζ, η αναζήτηση του αληθινού έρωτα. Μέσω αυτού θα ξαναποκτήσουμε τη χαμένη ανθρωπιά μας. Η διορατική κι ενίοτε σατιρική ματιά του δεν δέχεται αμφισβήτηση. Ακόμη και μέσα από την πληθωρική και ισοπεδωτική δύναμη του διαφορετικού έρωτα, ακόμη κι αν χάσουμε ξάνα το παιχνίδι από τον φτερωτό θεό, μόνο έτσι θα βρούμε τη δύναμη να προχωρήσουμε μπροστά. Στο μέλλον μας. Στο όνειρο μας. Στην εξέλιξη του ανθρώπινου είδους…

Το «Her» από 6/2 στους κινηματογράφους σε διανομή Audio Visual

The post Δικός της( Her) appeared first on screeneye.gr.