1.Ο Δικαστής

Δράμα, 141′, Η.Π.Α 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: The Judge

Του Ντέιβιντ Ντόμπκιν

Με τους  Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ, Ρόμπερτ Ντιβάλ, Βέρα Φαρμίγκα, Βίνσεντ Ντ’Ονόφριο, Τζέρεμι Στρόνγκ, Μπίλι Μπόμπ Θόρντον

ΠΛΟΚΗ

Ο δικηγόρος Χανκ Πάλμερ  έχει απομακρυνθεί από την οικογένεια του και ζει στη Νέα Υόρκη. Ο απρόβλεπτος χαμός της μητέρας του τον αναγκάζει να επιστρέψει στο πατρικό του σπίτι στην Ιντιάνα και στην οικογένεια του. Η επιστροφή του τελικά δεν είναι και τόσο προσωρινή αφού ο πατέρας του κατηγορείται για φόνο.

3. Άπληστοι Γείτονες

Θρίλερ, 90′, Ή.Π.Α 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: Good People

Της Λόνε Σέρφιγκ

Με τους Χένρικ Ρούμπεν Γκενζ με τους: Τζέιμς Φράνκο, Κέιτ Χάντσον, Ομάρ Σι, Τομ Γουίλκινσον

Ο Τομ και η Άννα έχουν πρόσφατα μετακομίσει από το Σικάγο στο Λονδίνο. Προσπαθούν να κάνουν παιδί και να αντεπεξέλθουν στα οικονομικά τους προβλήματα, όταν στο σπίτι του νεκρού νοικάρη τους ανακαλύπτουν μια τσάντα γεμάτη στερλίνες. Αποφασίζουν να οικειοποιηθούν τα χρήματα, εκείνα όμως αποτελούν προϊόν ληστείας, γεγονός που τους βάζει στο στόχαστρο αδίστακτων γκάνγκστερ.

Επίσης κυκλοφορούν οι παιδικές ταινίες “Χελωνονιντζάκια”,  ” Το Μαγικό Σπίτι”  και η νεανική ταινία “Στα Καλά Καθούμενα”

The post Πρεμιέρες… από 23 Οκτωβρίου appeared first on screeneye.gr.

Δράμα, Θρίλερ,102′, Ισπανία 2011. Γλώσσα: Ισπανικά

Πρωτότυπος Τίτλος: Mientras duermes

Του Χαούμε Μπαλαγκουέρο

Με τους Λουίς Τοσάρ, Μάρτα Ετούρα, Αλμπέρτο Σαν Χουάν,Ίρις Αλμέιντα

Για τους λάτρεις των κλασικών ταινιών μυστηρίου, η εβδομάδα που διανύουμε θα είναι η καλύτερη τους. Ο Ίσπανός Χαούμε Μπαλαγκουέρο εξειδικευμένος στο είδος(REC), ενώνει αριστοτεχνικά τις δοκιμασμένες συνταγές του Πολάνσκι, του Κιούμπρικ, του Χάνεκε, του νεότερου Άντι Τζόκινεν ( Ποτέ δεν είσαι Μόνη), με φόντο έναν διεστραμμένο θυρωρό, γεμάτος συμπλέγματα κατωτερότητας και ανεπάρκειας, που έχει βαλθεί να καταστρέψει ψυχή τε και σώματι, τους γύρω του, πρώτα και κύρια τη γυναίκα των ονείρων του.

Δουλεμένοι μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια όλοι οι κλασικοί κώδικες τρόμου και αγωνίας, η πλοκή έχει ανατροπές και διακυμάνσεις, βρισκόμαστε μονίμως στο σκοτάδι για τις επόμενες κινήσεις του ψυχοπαθή πρωταγωνιστή, οι λήψεις είναι σκοτεινές και κοντινές, οι σιωπές, οι παύσεις αυξάνουν τα καρδιοχτύπια και δημιουργούν μέχρι το τέλος την επιθυμητή -ασφυκτική ατμόσφαιρα ενός συναρπαστικού θρίλερ.

Η φιγούρα του πράου ηθοποιού Λουίς Τοσάρ σκοπίμως αποπροσανατολίζει, το έργο ενσωματώνει επιτυχημένα ακόμα και φάσεις της καθημερινότητας του Σέζαρ, δείχνοντας τον ισορροπημένο, μέσα στη δεδομένη του ψυχολογική ανισορροπία. Είχαμε καιρό να δούμε σε ευρωπαϊκή παραγωγή έναν τόσο επιτυχημένο εν δυνάμει «serial killer», ίσως από την εποχή του επίσης  ισπανικού « Η Νεκρή Μητέρα »,  του Ζιοάνμα Μπάντζο. Βέβαια, η πατενταρισμένη κινηματογραφική κατασκευή και η έλλειψη νέων ιδεών, εκ των πραγμάτων περιορίζει τις δυνατότητες της ταινίας.

Ο Σέζαρ(Λουίς Τοσάρ) είναι θυρωρός σε διαμέρισμα της Βαρκελώνης. Εμφανίζεται μπροστά σε όλους τους ένοικους ως απόλυτα ήρεμος, χρήσιμος κι εξυπηρετικός. Οι θεατές ήδη από τη πρώτη σκηνή, θα τον δουν στην οροφή του κτιρίου έτοιμο να θέσει τέρμα στη ζωή του.Η δικιά του δυστυχία τον μετατρέπει σε μισάνθρωπο, κι επιδιώκει να καταστρέψει την καθημερινότητα όσων τον περιβάλλουν, ακόμα και της κατάκοιτης μητέρας του, στην οποία διηγείται φρικιαστικές ιστορίες κατά τις καθημερινές του επισκέψεις στο νοσοκομείο.Η αρρωστημένη του εμμονή για την όμορφη Κλάρα( Μάρτα Ετούρα) τον οδηγεί στην παραβίαση του διαμερίσματος της, στην παρακολούθηση των τηλεφωνικών της συνομιλιών και στο να περνάει ώρες κάτω από το κρεβάτι της, μέχρι αυτή να κοιμηθεί….. Ένα δεκάχρονο κορίτσι της διπλανής πόρτας , η Ούρσουλα( Ίρις Αλμέιντα), θα τον υποπτευθεί, αλλά  με την αθωότητα της, θα υποτιμήσει τον κίνδυνο.

Το υφολογικό στιλ του Πολάνσκι -από το « Μωρό της Ρόζμαρι» και από  τον « Ένοικο» -κάνει αισθητή τη παρουσία του εδώ στον « Θυρωρό», ταυτόχρονα και η « Λάμψη» του Κιούπρικ, ιδίως μέσα από τον παρόμοιο τρόπο που ο Ισπανός σκηνοθέτης χωρίζει -στο δικό του έργο- τα διάφορα επεισόδια από τις  μέρες της εβδομάδας.

Από την άλλη, η ηδονοβλεπτική περιέργεια του θεατή βρίσκεται στα ύψη, η κάμερα του Μπαλαγκουέρο κινείται-σχεδόν και στα 100 λεπτά-  μεταξύ του  θυρωρείου,  του δωματίου της Κλάρα και του κρεβατιού της. Ένα παιχνίδι χειραγώγησης κι ανελέητου κυνηγιού του Σέζαρ,  με κάθε τρόπο.. με κάθε μέσο,  για το θηλυκό του θήραμα.

Η ταινία μεταξύ άλλων, κέρδισε βραβείο σεναρίου στο Φεστιβάλ Φανταστικού Κινηματογράφου στο Μόντρεαλ, η βράβευση αυτή είναι παραπλανητική, η ιστορία του έργου δεν είναι αποκύημα της φαντασίας και των υπερφυσικών φαινομένων, αντίθετα θέτει το ζήτημα της παραβίασης της ιδιωτικής ζωής, του εκβιασμού των μαρτύρων- βλέπε τη μικρή Ούρσουλα- και δημιουργεί ανησυχία για τις διαφορετικές τακτικές σεξουαλικής κακοποίησης , διαμέσου παραπλήσιων  με του έργου μεθόδων υπνωτισμού, που έχουν κάνει την εμφάνιση τους και στην Ελλάδα.

“Ο Θυρωρός” από 10/7 στους κινηματογράφους σε διανομή Weird

The post Ο Θυρωρός appeared first on screeneye.gr.

Δράμα, Θρίλερ, Μ. Βρετανία 2013

Του Ρίτσαρντ Αγιοάντε

Με τους Τζέσι Άιζενμπεργκ, Μία Βασικόφσκα,Γουάλας Σον, Σάλι Χόκινς

Η πρώτη  για το 2014 εισαγόμενη ταινία στην Ελλάδα με επίκεντρο ένα πρόσωπο με δύο εικόνες, βασισμένη στον Ντοστογιεφσκικό ήρωα  Πέτροβιτς Γκολιαντκιν, από τα χέρια  του πολυτάλαντου βρετανού καλλιτέχνη Ρίτσαρντ Αγιοάντε.

Ο Σάιμον(Τζέσι Άιζενμπεργκ) είναι ένας κουστουμαρισμένος και τυπικός υπάλληλος ενός οργανισμού που παραμένει σε μας άγνωστος μέχρι και το τέλος.Η παρουσία του στο χώρο εργασίας για 7 χρόνια είναι σχεδόν αόρατη. Δεν του δίνει κανείς ουσιαστική σημασία. Είναι γοητευμένος με τη συνάδελφο του Χάνα(Μία Βασικόφσκα) την οποία κατασκοπεύει κάθε βράδυ με τηλεσκόπιο, όπως ο Τζέιμς Στιούαρτ την Γκρεις Κέλι στον «Σιωπηλό Μάρτυρα» του Χίτσκοκ. Η καθημερινότητα του θα ανατραπεί από την εισβολή ενός άνδρα με την ίδια εμφάνιση αλλά με ακριβώς αντίθετα χαρακτηριστικά που θα σαγηνέψει τον περίγυρό του, το αφεντικό του, ονόματι Παπαδόπουλος και βεβαίως τη Χάνα, χάνοντας τη γη κάτω από τα πόδια του, με το πιστό του αντίγραφο να αξιοποιεί όλα τα μέσα για ιδίων όφελος.

Ο σκηνοθέτης υιοθετεί μια πολύ ενδιαφέρουσα προσέγγιση κατασκευάζοντας όχι ένα κινηματογραφικό αλλά κατά βάση θεατρικό σκηνικό, μέσα σε χώρους κλειστούς, ελαφρώς σκουρόχρωμα φωτισμένους, με κωδικοποιημένους διαλόγους, με καλοδουλεμένους και τυποποιημένους δευτερεύοντες χαρακτήρες- που μπαινοβγαίνουν στο πλάνο-, για να έρθει ως κερασάκι στην τούρτα η μελέτη του κεντρικού πρωταγωνιστή,  ο οποίος βρίσκεται σε μια πρωτόγνωρη συναισθηματική και ψυχολογική κατάσταση -από την εμφάνιση του κλώνου του-, που δεν μπορεί ούτε να την κατανοήσει ούτε να την αντιμετωπίσει.

 Όλο αυτό που περιγράφουμε μοιάζει σαν να είναι βγαλμένο  από κάποια θεατρική σάτιρα του Λεβ Ντοντίν, του Αντρέι Βασίλεφ ή του δικού μας Στάθη Λιβαθινού που ασχολήθηκαν συστηματικά με τους ρώσους κλασικούς και ιδίως με τον Γκόγκολ – παρά από κάποια κοινή συμπόρευση του Αγιοάντε με τους κινηματογραφικούς Όρσον Γουέλς, Τέρι Γκίλιαμ ή Ντέιβιντ Λιντς όπως γράφτηκε κατά κόρον.

Η εξωτερική εμφάνιση του Τζέσι Άιζενμπεργκ ( Τhe Social Network)  ταιριάζει με τα χαρακτηριστικά των Σοβιετικού τύπου ηρώων και αποδίδει πειστικά και τους δύο αντιθετικούς ρόλους, που ο σκηνοθέτης του επεφύλασσε.

Κρατάμε αυτά τα θετικά, πρέπει όμως να αναφέρουμε ότι από ένα σημείο κι έπειτα ο ρυθμός είναι λιγότερο συναρπαστικός απ’ όσο θα τον θέλαμε. Θα μπορούσε ακόμα να χαρακτηριστεί -οδεύοντας προς το τέλος- και μονότονος. Ευθύνη φέρει και το γεγονός ότι το σενάριο δίνει μεγάλο βάρος στο θέμα της ταυτότητας και των εμφανών διαφορών  του ντροπαλού και κοινωνικά αδέξιου Σάιμον με τον δυναμικό δημοσιοσχετίστα Τζέιμς (πραγματικά είναι η μέρα με τη νύχτα) .

Έτσι ο Αγιοάντε βάζει  λαθεμένα στην άκρη αυτό καθαυτό το θέμα που έθεσε ο Ντοστογιέφσκι, πως δηλαδή η ανθρώπινη θέληση για απόλυτη ελευθερία συνθλίβεται όχι μόνο από προσωπικά σύνδρομα αλλά κι από το ασφυκτικό πλαίσιο  των κοινωνικών δομών, ταυτόχρονα  και της καταπιεστικής συμπεριφοράς των ανθρώπων που μας περιβάλλουν.

Περιμένουμε στις 6 Ιουνίου τον «Άνθρωπο Αντίγραφο » του Ντένις Βιλνέβ που λέγεται ότι πραγματεύεται το ίδιο θέμα για να κάνουμε συγκρίσεις.

“Ο Σωσίας” από 15/5 στους κινηματογράφους σε διανομή Weird Wave-Odeon

The post Ο Σωσίας(The Double) appeared first on screeneye.gr.

Θρίλερ, Δράμα,110′,Γαλλία-Νότια Αφρική 2013

του Ζερόμ Σαλ

Με τους Ορλάντο Μπλουμ, Φόρεστ Γουίτακερ, Νατάσα Λόρινγκ,Κόνραντ Κεμπ

Ο Γάλλος σκηνοθέτης Ζερόμ Σαλ στηριζόμενος στο μυθιστόρημα του Φερέι Καρίλ δημιουργεί ένα έντονο θρίλερ, εξαιρετικά βίαιο, που θέλει να αποκαλύψει τις αντιφάσεις στην μετά-απαρτχάιντ εποχή, με αυξημένες δόσεις πικρής ειρωνείας, ότι δηλαδή η βία δεν τελείωσε το 91’, εμφανίζεται και σήμερα,  φορώντας έναν διαφορετικό μανδύα ,κι ότι υπάρχουν πληγές που παραμένουν ανοικτές.

Βρισκόμαστε στη Νότια Αφρική και πιο συγκεκριμένα στο Κέιπ Τάουν το καλοκαίρι του 2010. Ο μαύρος αστυνομικός Αλί Σοκιλα (Φόρεστ Γουίτακερ) που είδε ως παιδί τον πατέρα του να καίγεται ζωντανός από λευκούς εγκληματίες εξακολουθεί χρόνια αργότερα να ζώνεται από ψυχικά τραύματα.   Όμως το έργο ακολουθεί αρχικά μια διαφορετική τροπή, όταν αποκαλύπτεται ένα νεκρό σώμα μιας λευκής έφηβης γυναίκας στις φτωχογειτονιές της πόλης. Είναι η κόρη του πρωταθλητή ράγκμπι Στιούαρτ Γουέιτς. Ο αστυνομικός Αλι μαζί με τον πεισματάρη παρτενέρ του Μπράιαν Εμπκίν ( Ορλάντο Μπλουμ) και τον Νταν Φλέτσερ  (Κόνραντ Κεμπ) προσπαθούν να βρουν το φως μες στο σκοτάδι, ενός μυστηριώδους θανάτου. Μια άγνωστη ουσία φαίνεται να είναι η αιτία που το νεαρό κορίτσι έχασε τη ζωή του. Οι έρευνες για το άτομο που της προμήθευσε τα ναρκωτικά, οδηγούν σε ένα τεράστιο κύκλωμα από γκάγκστερς, που λειτουργούν ως κράτος εν κράτει στις παραθαλάσσιες περιοχές της πόλης. Σε μια συμπλοκή μαζί τους, ο Νταν Φλέτσερ πεθαίνει ,και ξεκινά μια αδυσώπητη μάχη των δύο πρωταγωνιστών με τους εγκληματίες, που περιβάλλεται από απίστευτα βίαιες σκηνές αλληλο-εκδίκησης -ένθεν κακείθεν- μέχρι τελικής επικράτησης. Όμως το παρελθόν εξακολουθεί να στοιχειώνει, και οι συμπτώσεις οδηγούν τον κεντρικό ήρωα να εκδικηθεί και για το θάνατο του πατέρα του.

Εύστοχη η σεναριακή ιδέα, κάπως άνιση η κινηματογραφική της αποτύπωση, με το έργο να μην μπορεί να συνδεθεί απόλυτα  με το γεωγραφικό πλαίσιο στο οποίο είναι θεωρητικά ενταγμένη. Αν προσπαθήσουμε να ξεχάσουμε ότι αναφέρεται στη Νότια Αφρική, τότε μόνο στην αρχή και στο τέλος αυτό μας το υπενθυμίζει.

Έτσι από τη μια, έχουμε μια κλασική ιστορία εξαρθρώσεις μιας εγκληματικής οργάνωσης, με όλες τις συμβάσεις και τους κώδικες που έχουμε δει κατά κόρον στις αστυνομικές περιπέτειες, αλλά χωρίς εφέ και τεχνάσματα. Βία μέχρι εσχάτων με απόλυτο ρεαλισμό, και από την άλλη, μια αδυναμία στο να πάει όλο αυτό που βλέπουμε  πάρα πέρα, και να δείξει πως το παρελθόν της διχασμένης αυτής χώρας βαραίνει με διαφορετικό τρόπο τις ζωές των ηρώων.

Εν αντιθέσει με τις περισσότερες ταινίες του είδους, όπου το αστυνομικό δίδυμο εμφανίζεται και δρα συλλογικά, εδώ ο Αλι και ο Μπράιαν διαχωρίζονται σκόπιμα. Αντιλαμβανόμαστε τα κίνητρα του Ζερόμ Σαλ για αυτή του την επιλογή, από τη στιγμή που ο καθένας  έχει να αντιμετωπίσει και τους προσωπικούς του δαίμονες. Αλλά αυτός ο διαχωρισμός δυσχεραίνει τη σκιαγράφηση των χαρακτήρων τους, δημιουργώντας παράλληλα ένα μπέρδεμα και μια κινηματογραφική ασυμμετρία.

Ίσως το πιο καλοφτιαγμένο κομμάτι του έργου να βρίσκεται στο σημείο εκείνο που οι δύο ντετέκτιβς από πληροφορία σε πληροφορία και από μάρτυρα σε μάρτυρα θα φτάσουν κοντά στην αλήθεια. Ο σκηνοθέτης βάζει μέσα στοιχεία των γνήσιων θρίλερ, όπως του « Seven», μένει όμως στην επιφάνεια, γιατί οι χαρακτήρες είναι προβλέψιμοι και δεν διαθέτουν μια κάποια πολυπλοκότητα.

Ο Ορλάντο Μπλουμ με την απόδοση του δίνει πόντους στο έργο, πιο βαθύς, εσωτερικός και αρχετυπικός ο ρόλος του Φόρεστ Γουίτακερ που αρχίζει να δημιουργεί ρόλους-μανιέρα, όπως στο «Two Men in Town» που θα δούμε σύντομα και στην Ελλάδα.

“Το Ακρωτήρι της Βίας” από 3/4 στους κινηματογράφους σε διανομή Odeon

The post Το Ακρωτήρι της Βίας(Zulu) appeared first on screeneye.gr.

Δράμα, Θρίλερ, 93′ Αργεντινή 2013, Γλώσσα: Ισπανικά-Γερμανικά

της Λουθία Πουέντζο

Με τους Άλεξ Μπρεντεμιούλ, Φλορένθια Μπάδο, Ντιέγκο Άλτι Περέτι, Ναταλία Ορέιρο

Κοινωνικό δράμα γύρω από το ναζιστικό πρότυπο της Αρίας φυλής, που σαγηνεύει αλλά και στοιχειώνει ταυτόχρονα έναν Γερμανό εγκληματία πολέμου, στο νέο του καταφύγιο στη Λατινική Αμερική, στις αρχές της δεκαετίας του 60.

Η Λουθία Πουέντζο εξερευνά μέσα από το φακό της τα άκρως αντίθετα συναισθήματα αποδοχής αλλά και συνενοχής που πιθανόν να βιώνει ένα μέλος του Χιτλερικού καθεστώτος.

Η 37χρόνη σκηνοθέτίς και σεναριογράφος από την Αργεντινή μπορεί να υπερηφανεύεται για τις αξιόπιστες ερμηνείες των κεντρικών της προσώπων, για την φωτογραφία -πιστό αντίγραφο της δεκαετίας του 60- για την ορθή χρήση της κλασικής μουσικής. Τροχοπέδη στις ενδιαφέρουσες κοινωνικοπολιτικές της προσεγγίσεις βάζουν η κατά το ήμισυ  διαμορφούμενοι χαρακτήρες, και μια γενικευμένη αβεβαιότητα για το τι αυτοί αντιπροσωπεύουν,  ανοίγοντας διαρκώς νέα μέτωπα που δυσχεραίνουν την κατανόηση της αφήγησης.

Είναι γνωστό ότι μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου εκατοντάδες ναζί τράπηκαν σε φυγή για να αποφύγουν τη δίκη των εγκλημάτων που διέπραξαν. Οι περισσότεροι εγκαταστάθηκαν στη Λατινική Αμερική.

Ένας τέτοιος εγκληματίας ήταν ο γιατρός Γιόζεφ Μενγκέλε γνωστός με το παρατσούκλι “Ο Άγγελος του Θανάτου ” εξαιτίας των άστοχων του πειραμάτων και της εμμονής του να ανακαλύψει  το πώς μπορεί να υπάρξει η βιολογική τελειότητα κι η ανωτερότητα των συμπατριωτών του. Τα αρρωστημένα του πειράματα έγιναν  πάνω σε χιλιάδες κρατουμένους των στρατοπέδων συγκέντρωσης, που βρήκαν τελικά φρικτό θάνατο.

 Εμείς το γνωρίζουμε, εμείς το γράφουμε, αλλά δεν γίνεται αντιληπτό από το ίδιο το έργο.

Από αυτό το σημείο ξεκινά η  φανταστική ιστορία της ταινίας, που λαμβάνει χώρα στην Παταγονία της Αργεντινής,  όταν ο Μενγκέλε αυτοεξορίζεται χρόνια αργότερα και διαμένει σε ένα τροχόσπιτο, με ένα ζευγάρι και τα παιδιά τους.Μη γνωρίζοντας την πραγματική του ταυτότητα, ο Ένζο και η Εύα θα του ανοίξουν με θέρμη το σπίτι τους. Ο παράξενος του χαρακτήρας στην αρχή θα τους κινήσει τις υποψίες, αλλά ο περίεργος επισκέπτης θα τους ξεγελάσει με τους τρόπους του και την επιστημονική του κατάρτιση.

Θα βάλει στο μάτι την 12χρόνη τους κόρη  Λιλίθ, με την οποία θα αναπτύξει μια ιδιαίτερη σχέση που του επαναφέρει τις γενετικές εμμονές και τις προϋπάρχουσες του ψευδαισθήσεις. Ο θεατής βλέπει την ιστορία μέσα από τα μάτια του μικρού κοριτσιού.

Οδεδομένος αφηγηματικός γρίφος για το τι πραγματικά συμβαίνει στο έργο δεν μπορεί να κρύψει τις πραγματικές προθέσεις της Πουέντζο, ήδη από τη πρώτη συνάντηση των δύο τους, θέτοντας πλαγίως και το θέμα της παιδεραστίας και τα τρομακτικά συναισθήματα της μικρής Λιλίθ.

Σε ένα άλλο επίπεδο -που λειτουργεί παράλληλα-, η νεαρή σκηνοθέτις θα ρίξειέμμεσες βολές για τη συνενοχή των κοινωνιών απέναντι σε τέτοια πρόσωπα, αλλά το πιο δυνατό σημείο του έργου είναι η πολιτική αλληγορία κι ο συμβολισμός που η Πουέντζο θα δώσει στον « Γερμανό Γιατρό» , αντιπροσωπεύοντας « την ιδέα του κακού»  και  το διεφθαρμένο κομμάτι της εξουσίας, γνωρίζοντας τον τρόπο για να χειριστή τα θύματα του, όπως οι εξουσιαστές τον λαό τους.

Αυτά τα θετικά σημεία, συνοδεύονται από την άνιση ανάπτυξη όλων αυτών που βλέπουμε, δημιουργώντας στο κοινό ενίοτε μονοτονία, αλλά σίγουρα γρίφους και ερωτήματα, που διατηρούνται  μέχρι το τέλος.

Η πρόταση της Αργεντινής για το βραβείο Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας στα φετινά Όσκαρ

.”Ο Γερμανός Γιατρός” από 27/3 στους κινηματογράφους σε διανομή Videorama, Odeon

The post Ο Γερμανός Γιατρός(The German Doctor) appeared first on screeneye.gr.

Δράμα, Θρίλερ,110′ ,Γαλλία 2013,  Γλώσσα: Γαλλικα

των Ζαν-Μαρί και Αρνό Λαριέ

Με τους Ματιέ Αμαλρίκ, Ντενί Πονταλίντες, Καρίν Βιάρ, Μαιουέν,Αρνό Ντεπλεσέν

Γέννημα θρέμμα των φημισμένων Πυρηναίων Όρων της νοτιοδυτικής Γαλλίας, ο Ζαν-Μαρί κι ο Αρνό Λαριέ μυήθηκαν από νωρίς στην τέχνη του σινεμά, από τον παππού τους, έναν βουνίσιο ερασιτέχνη κινηματογραφιστή. Ακολούθως σπούδασαν φιλοσοφία και φιλολογία, για να πιάσουν ξανά κάμερα στα τέλη του 80, να γυρίσουν αρκετές ταινίες, και να φτάσουν 3 φορές μέχρι το Φεστιβάλ Καννών.

Εδώ, στο «Ο Έρωτας είναι το Τέλειο Έγκλημα», μεταφέρουν κινηματογραφικά ένα ακόμα μυθιστόρημα, το πέμπτο  κατά σειρά, την « Πρόσκρουση »  του Φιλίπ Τζιάν. Η επιθυμία τους να προσδώσουν στο έργο χιτσκοκικά στοιχεία με έντονο σασπένς μπορεί να μην στέφθηκε με επιτυχία, αλλά το έργο αυτό διαθέτει κάποια φωτεινά σημεία που ξεχωρίζουν από το φτωχό-φετινό Γαλλικό Σινεμά.

Ο Μαρκ, καθηγητής λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο της Λωζάνης ( τον ερμηνεύει ο Mατιέ Αμαλρίκ στη τρίτη του συνεργασία με το σκηνοθετικό δίδυμο), έχει τη φήμη του « Δον Ζουάν», συλλέγοντας όλα αυτά τα χρόνια ερωτικές εμπειρίες με τις φοιτήτριες του. Την τελευταία του κατάκτηση, την Μπάρμπαρα, θα την οδηγήσει στο σαλέ του,  εκεί που μένει με την αδερφή του. Η νεαρή κοπέλα μετά το όμορφο βράδυ παρέα με τον καθηγητή της, εξαφανίζεται μυστηριωδώς.

Δολοφονία, αυτοκτονία ή τίποτα από όλα αυτά;

Ο ήρωας αρχίζει σιγά – σιγά να αντιλαμβάνεται ότι υπάρχει κάτι πιο ισχυρό από το εφήμερο σεξ αλλά παραμένει παγιδευμένος σε όσα έχουν προηγηθεί με την εξαφάνιση της Μπάρμπαρα, που θέτουν σε κίνδυνο την επαγγελματική και προσωπική του ηρεμία.

Γίνεται αντιληπτό ήδη από τα πρώτα 30 λεπτά, ότι το σενάριο  είναι ο αδύναμος κρίκος της κινηματογραφικής αλυσίδας των αδελφών Λαριέ, κι αυτό ευθύνεται για την αναποφασιστικότητα τους να οδηγήσουν το φιλμ εκεί που θα του ταίριαζε, δηλαδή σαν ένα πρότυπο ψυχολογικό θρίλερ, που θα μας κράταγε σε αγωνία κι εγρήγορση. Οι σκηνοθέτες μετατοπίζουν το όποιο συνωμοσιολογικό ενδιαφέρον για τη τύχη της φοιτήτριας, στον ίδιο τον πρωταγωνιστή, και στην περίεργη ερωτική-πλατωνική σχέση με την αδερφή του, σε ένα νέο πρόσωπο που θα μπει στη ζωή του και σε μια ακόμα φοιτήτρια που του έχει γίνει στενός κορσές.

Αυτή η διφορούμενη επίδραση των τριών γυναικών πάνω στον Μαρκ, δίνει μια παράδοξη γοητεία στο φιλμ, κι αντισταθμίζει τις άλλες φανερές αδυναμίες του. Τώρα το «ασθενές φύλο» έχει το πάνω χέρι και θα πάρει τη ρεβάνς. Ο Μάρκ δείχνει να αμύνεται, να χάνει τον έλεγχο, να  βρίσκεται διαρκώς σε κατάσταση  σύγχυσης και πανικού, αντιμετωπίζοντας αδέξια τις απρόβλεπτες εξελίξεις σε όλα τα ανοιχτά μέτωπα.

Στο μυαλό μας δεν μπορεί να μην έρθει η « Αφροδίτη με τη Γούνα» του Ρόμαν Πολάνσκι(  πρωταγωνιστής ήταν ξανά ο πολύ καλός ηθοποιός Mατιέ Αμαλρίκ), η ανδρική κυριαρχία αμφισβητείται κι εδώ, χωρίς φετίχ και παράγωγα του σεξ. Η αίσθηση της τιμωρίας είναι πανταχού παρούσα, ως αποτέλεσμα μιας ζωής με χαρακτηριστικά την έπαρση και τον κομπασμό.

Ουκ ολίγα τα υπονοούμενα του  Αρνό και του  Ζαν-Μαρί για τους πανεπιστημιακούς, ως ένα από τα επαγγέλματα «παγίδα» για εξεύρεση νέων ερωτικών συντρόφων. Άλλωστε οι σκηνές -μαύρου χιούμορ- που ο Μαρκ βρισκόταν στην αίθουσα διδασκαλίας, ουσιαστικά εκεί μέσα δεν έκανε μάθημα, είτε έδειχνε κουλτουριάρικες ταινίες είτε έλεγε αερολογίες.

Αντίθετα, οι διάλογοι -στο συμβολικά χιονισμένο τοπίο- είχαν  «δύναμη», που μας υπενθύμιζαν τη φύση των  σχέσεων των δύο φύλων, σαν να βλέπαμε ταινία που θα ήθελε να μοιάσει σε αυτές του Ερίκ Ρομέρ. Ωστόσο το δακρύβρεχτο τέλος προδίδει την έλλειψη ισχυρής πλοκής.

Η υπερεκτιμημένη σκηνοθέτις κι ηθοποιός Maïwenn, συμμετέχει στο έργο σε  ρόλο σημαντικό αλλά με την  απόδοσή της  τον μετέτρεψε σε υποτονικό.

“Ο Έρωτας είναι το Τέλειο Έγκλημα” από 13/3 στους κινηματογράφους σε διανομή Odeon

The post Ο Έρωτας είναι το Τέλειο Έγκλημα(Love Is the Perfect Crime) appeared first on screeneye.gr.

Δράμα, Θρίλερ, 96′ Παλαιστίνη 2013, Γλώσσα Αραβικά

του Χανί –Αμπού Ασάντ

Με τους Άνταμ Μπακρί, Άιγιαντ Χουράνι, Σαμέρ Μπισαράτ

Έργο που μένει βαθιά χαραγμένο στη  μνήμη , το « Ομάρ» διαθέτει ρεαλιστικό κυνισμό, και δείχνει ωμά  την απόγνωση και τον τρόμο  της νέας γενιάς των Παλαιστινίων που βρίσκονται για χρόνια παγιδευμένοι. Δεν είναι μόνο η πίεση από το Ισραήλ .αλλά όπως εύστοχα απεικονίζεται υπάρχει κι ένας επιπρόσθετος εξαναγκασμός, προερχόμενος από την «Ιντιφάντα «που δεν επιτρέπει στους νέους να παραμείνουν ουδέτεροι , απολίτικοι και να γευτούν τις χαρές της νιότης τους, όπως είναι ο  έρωτας, η επαγγελματική ανέλιξη και η δημιουργικότητα.

Ο Ομάρ κάθε μέρα σκαρφαλώνει το δυσθεώρητο τοίχος  που χωρίζει τη Ναζαρέτ , για να συναντήσει την αγαπημένη του Νάντια. Ταυτόχρονα είναι μέλος μιας οργάνωσης που βάζει στο στόχαστρο ισραηλινούς στρατιώτες. Ένα χτύπημα σε  στρατόπεδο θα κινήσει τις υποψίες, θα βρεθεί μέσα στη φυλακή ,θα υποστεί σκληρά βασανιστήρια, θα τον απελευθερώσουν με σκοπό να καταδώσει τους συνεργούς του. Την ίδια στιγμή αρχίζουν να μπλέκονται και τα προσωπικά του, με τη Νάντια να τον θεωρεί προδότη.

  Ο Παλαιστίνιος σκηνοθέτης  Χανί –Αμπού Ασάντ αποδεικνύεται πολλάκις διαόλου κάλτσα γιατί με μαεστρία ισορροπεί άψογα πάνω σε ένα τεντωμένο σκηνή που δεν γέρνει ούτε προς τη μία ούτε προς την άλλη πλευρά, καθιστώντας τον συμπαθή ακόμα και στο φιλελεύθερο εβραϊκό ακροατήριο.Η 6η του ταινία φέρνει στο νου ένα επίσης δικό του έργο –που είναι και το γνωστότερο όλων-  « Παράδεισος Τώρα», ένα ανατρεπτικό δράμα εκείνης της εποχής ( 2006) αλλά και άκρως πεσιμιστικό γύρω από δύο Παλαιστίνιους που συμμετέχουν σε αποστολή αυτοκτονίας.

Και οι δύο ταινίες καθ’όλη τη διάρκεια τους φλερτάρουν με το ενδεχόμενο του θανάτου των βασικών πρωταγωνιστών, σαν ένα μακάβριο απρόβλεπτο παιχνίδι που δεν μπορείς να βάλεις το χέρι σου στη φωτιά για την τελική κατάληξη. Την ίδια στιγμή στην τελευταία του ταινία επινοεί έξυπνους κινηματογραφικούς γρίφους για να κρατήσει το ενδιαφέρον του κοινού και θα τα καταφέρει. Ο Ομάρ θα συνεργαστεί με τους Ισραηλινούς ή προσποιείται; Ποιός αδελφικούς του φίλος προδίδει μυστικά στον εχθρό και γιατί; Η Νάντια  πέφτει θύμα των συγκυριών ή φέρει κι αυτή ευθύνη για το αδιέξοδο που οδηγείται ο φίλος της

Ο Χανί –Αμπού Ασάντ  φτιάχνει ένα σκηνικό που το καθορίζει η παράνοια, η εξαπάτηση, η προδοσία, η αμφιβολία και οι τοπικές  αντιλήψεις. Όλοι οι άβγαλτοι ήρωες  υποπίπτουν σε λάθη, ως αποτέλεσμα της ψυχολογικής βίας ένθεν κακείθεν( Ισραηλινών κατοχικών δυνάμεων- φιλοπόλεμων Παλαιστινίων), και της φυσιολογικής αδυναμίας τους να ελιχθούν για να πάρουν κάτω από τις περιστάσεις τις πιο ανώδυνες αποφάσεις.

Μακρά και άσκοπη η διάρκεια των αλλεπάλληλων σκηνών με τον Ομάρ να τρέχει απ’ άκρη σ’ άκρη της πόλης για να γλιτώσει τη σύλληψη. Υπάρχει μια υπερβολική ευκολοπιστία του κεντρικού ήρωα  σε πρόσωπα που είναι ξεκάθαρες οι ύπουλες τους προθέσεις  (αδυναμία σεναριακή), όπως επίσης παραμένει μέχρι τέλους σκοτεινός ο ρόλος που επιφυλάσσει ο δημιουργός στον γυναικείο του χαρακτήρα, (μου θύμισε το θεατρικό έργο του Κάρλ Σένχερ « Γυναίκα Διάολος»).

Ο ” Ομάρ” από 6/2 στο ΑΣΤΥ

Κρατήστε το όνομα Αντάμ Μπακρί. Ο  γοητευτικός νεαρός Παλαιστίνιος δεν ξεσήκωσε μόνο τα γυναικεία πλήθη στο πρόσφατο Φεστιβάλ των Καννών, φαίνεται να διαθέτει ανεπεξέργαστες υποκριτικές ικανότητες που αν τις δουλέψει σίγουρα θα ακολουθήσουν κι άλλες  κινηματογραφικές του επιτυχίες.

The post Ομάρ( Omar) appeared first on screeneye.gr.

                                   Θρίλερ-Δράμα 90′ Γαλλία, Ταιλάνδη, Γλώσσα: Αγγλικά 2013

του Νίκολας Γουίντινγκ Ρεφν

Λίγες ώρες μετά τη δολοφονία του νεαρού στο Κερατσίνι και τον γενικό αναβρασμό που επικρατεί απ’ άκρη σ’ άκρη της χώρας, η ταινία « Μόνο Ο Θεός Συγχωρεί » εμφανίζεται στις κινηματογραφικές αίθουσες ως σατανική σύμπτωση. Οι  ομοιότητες που υπάρχουν,  μας κάνουν να αμφισβητούμε  αν τελικά ο κινηματογράφος είναι  μόνο η αποθέωση του φαντασιακού. Κάποιες στιγμές το παραμύθι μετατρέπεται σε στυγνό ρεαλισμό μιας αποκρουστικής πραγματικότητας. Τι μπορεί να συνδέει τα χθεσινά γεγονότα με το φιλμ αυτό; Μόνο ένα στοιχείο, αλλά αυτό είναι  ικανό  να δημιουργήσει έντονα  το συνειρμό. Το πλέγμα της λεκτικής βίας που μεταλλάσσεται σε κίνητρο εκδίκησης και εν τέλει υλοποίησης της. Το πολιτικό στοιχείο δεν εμφανίζεται στο έργο αλλά υποκρύπτεται η φυλετική διάκριση.

Το πεδίο της σύγκρουσης βρίσκεται στην Μπανγκόκ με έναν νεαρό να διευθύνει κλαμπ πυγμαχίας και με αυτό τον τρόπο να ξεπλένει το βρώμικο χρήμα που κερδίζει από εμπόριο ναρκωτικών. Ο αδερφός του σκοτώνεται έπειτα από ένα βιασμό μιας 16χρονής. Η εμφάνιση της μητέρας τους στην πρωτεύουσα της Ταϊλάνδης θα είναι η απαρχή της εκδίκησης για το θάνατο του γιού της, μόνο που η δύναμη της τοπικής μαφίας είναι πιο ισχυρή από όσο φαντάζοταν.

Είναι αλήθεια ότι τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μια έκρηξη ταινιών που σκιαγραφούν τη ποικιλομορφία της σύγχρονης βίας. Ο Νίκολας Γουίντινγκ Ρεφν εξετάζει συστηματικά αυτό το φαινόμενο,  όχι βέβαια πάντα επιτυχημένα, με τη χρήση ενίοτε κλισαρισμένων ιστοριών. Οικείο το σκηνικό για το σκηνοθέτη, για αυτό ίσως και δεν μπόρεσε να μας μαγέψει. Επαναλαμβάνει κάπως τον εαυτό του αλλά σαφώς  τελειοποιεί κάποια τεχνικά του μέσα.

Ο Δανός κινηματογραφιστής θα κρατήσει σχεδόν όλες τις γνώριμες τεχνικές του που είδαμε παλαιότερα στο “Pusher” και στο πιο δημοφιλές και πρόσφατο “Drive”. Δηλαδή, αυστηρά αποστασιοποιημένη αφήγηση από χαρακτήρες και καταστάσεις, παραδομένοι διάλογοι που βγαίνουν με το σταγονόμετρο, ένας άντρας (Ράιαν Γκόσλινγκ) παγιδευμένος σε παρωπίδες απ’ τις οποίες θα ήθελε να ξεφύγει αλλά τελικά  δεν μπορεί. Η μητέρα του (Κριστίν Σκοτ Τόμας) σκληρή και ανελέητη, την οποία ο γιος της σαφώς εξιδανικεύει. Βιαιότητα στις λέξεις, στο πνεύμα και στο σώμα, όπως επί παραδείγματι στο τελικό δυνατό τετ-α-τετ του πρωταγωνιστή με τον Ταϊλανδέζο κυνηγό του.

Μέχρι εδώ δεν υπάρχει τίποτα διαφορετικό που να μην το έχουμε δει από τον Ρεφν, αυτό όμως που ξεχωρίζει είναι ότι παραδίδει στο κοινό την πιο επιβλητική του εικόνα. Συνεχόμενα ευρυγώνια πλάνα, πολύμορφη φωτογραφία, πανέμορφοι χρωματισμοί που πειραματίζονται κυρίως μέσα σε ένα τερέν πυγμαχίας με το σκοτάδι, τα κατά κόκκινα έφε, και το γήινο στοιχείο. Το σάουντρακ κάπως  μονότονο και συμβατικό που σαφώς δεν μπορεί να συγκριθεί με αυτό του “Drive”.

Κάτω από άλλες συνθήκες ο Ράιαν Γκόσλινγκ θα μας καθήλωνε, αλλά αυτή η τυποποιημένη μανιέρα ενός λιγομίλητου τσαμπουκά τύπου που λειτουργεί σαν ρομπότ για να κλέβει και να σκοτώνει, δεν πείθει απόλυτα.

Αντίθετα ο Ρεφν έπλασε την Κριστιν Σκοτ Τόμας εντελώς αλλιώτική, με μακρύ ξανθό μαλλί, με φουσκωμένα μπράτσα όπου η Αγγλο- Γαλλίδα ηθοποιός ανταποκρίθηκε πλήρως στον άκαμπτο, αυταρχικό και μισητό ρόλο που της επιφύλασσε.

The post Μόνο Ο Θεός Συγχωρεί appeared first on screeneye.gr.