Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Περιγραφική αλλά ταυτόχρονα και  άρτια σκηνοθετημένη από τον Τζεφ Νίκολς( Mud, Loving)  αναπαράσταση,  της εμπειρικής έρευνας του φωτορεπόρετερ Ντάνι Λιόν , για την  ετερόκλητη μικροκοινωνία των μοτοσικλετιστών της δεκαετίας του ’60 στην Αμερική.

Μέσα από τη ματιά της Κάθι( Τζόντι Κόμερ) , συντρόφου ενός αθεράπευτου  παραβάτη των νόμων, του Μπένι (Ώστιν Μπάτλερ),  ξεδιπλώνεται η διαδρομή της αδελφότητας  « Βάνδαλοι», ως σεναριακό καμουφλάζ της πραγματικής οργάνωσης μοτοσικλετιστών  « Outlaws».

Ήδη από την εναρκτήρια σεκάνς -η οποία επιτρέπει το μυστήριο να αιωρείται και το μυστήριο  της αποσαφηνίζεται  αργότερα-  ο Τζεφ Νίκολς αποδεικνύει ότι δεν άφησε σχεδόν  τίποτα  να πέσει κάτω.  Σαν καλοκουρδισμένη μηχανή έκτισε τα στάδια της αφήγησης και άφησε τους απαραίτητους γρίφους ανοιχτούς μέχρι  την τελευταία εξιστόρηση της Κάθι, κρατώντας έτσι την προσοχή του κοινού μέχρι το τέλος. Προσέγγισε με ιδιαίτερη προσοχή τη  φωτογραφία, το μοντάζ και το σάουντρακ- το οποίο κάνει έντονη την παρουσία του καθ’ολη τη διάρκεια της ταινίας- επέλεξε δε ηθοποιούς, που του προσέφεραν δυνατές ερμηνείες  και γράφουν ήδη  τη δικιά τους ιστορία.

Αντιθέτως,  η πολυπλοκότητα των χαρακτήρων και  το τι οδήγησε δεκάδες χιλιάδες αμερικανούς,  να ταυτίσουν την οδήγηση μιας μοτοσικλέτας μεγάλου κυβισμού με την παρανομία και το έγκλημα, στην ταινία « Οι Μηχανόβιοι»  δεν σκιαγραφείται επαρκώς. Η κοινωνική και πολιτική ματιά  είναι αναγκαία – είχε ξεκινήσει  η απορρύθμιση του οικογενειακού ιστού,  υπήρχε ψυχρός πόλεμος, ο πόλεμος στο Βιετνάμ και  στην Αμερική υπήρχε ένας άνισος καπιταλισμός- αλλά ο Τζεφ Νίκολς  τις   αποφεύγει.

Πληρώνει την αμφισημία του Νίκολς,  ο ιδρυτής της λέσχης και ένας εκ των βασικών πυρήνων της ιστορίας ο  Τζόνι( συγκλονιστικός ο Τομ Χάρντι),  σε μια σκιαγράφηση των κινήτρων του – και της εποχής- αρκετά  μετέωρη.

Οι Μηχανόβιοι από την Πέμπτη 20/6 στους κινηματογράφους

The post Οι Μηχανόβιοι appeared first on screeneye.gr.

Γράφει ο Ιάκωβος Γωγάκης

Ύμνος εις την ελευθερίαν.

 Όχι, ο ύμνος δεν πάει  για την ταινία του Κρίστοφερ Νόλαν, αλλά για τα γεγονότα της Δουνκέρκης -λιγότερο γνωστά στους νεότερους- ξεκινώντας στις 20 Μάιου του 1940, για να ολοκληρωθούν στις 3 Ιουνίου του ιδίου έτους, τα οποία στάθηκαν το πρώτο και το κρισιμότερο εμπόδιο των χιτλερικών στρατευμάτων, να εξολοθρεύσουν- στην περιοχή αυτή -της «Γαλλικής» Μάγχης- 400 χιλιάδες στρατιώτες( κυρίως Βρετανούς), κρίνοντας εν πολλοίς της έκβαση του Πολέμου, υπέρ των δυνάμεων του Άξονα.

Όμως κάτι τέτοιο αποφεύχθη.

Στο τέλος οι ναζί-μετρώντας βαριές απώλειες- κατέλαβαν την περιοχή. Τα στρατηγικά λάθη του Χίτλερ, να χτυπήσει αρχικά μόνο από αέρος και η ευφυΐα του Διοικητή Γκορτ να απεγκλωβίσει και να στείλει πίσω στη Μ. Βρετανία πέραν των 100 χιλιάδων στρατιωτών -υπό τις περιστάσεις- επρόκειτο για θαύμα.

Ακριβώς, την απόδραση αυτή, διαπραγματεύεται η ταινία του Βρετανού σκηνοθέτη Κρίστοφερ Νόλαν, ατυχώς, μέσα σε θολά νερά. Ο μη κατατοπισμένος από πριν θεατής, ο οποίος αγνοεί το ιστορικό πλαίσιο της μάχης, δεν πρόκειται επ ουδενί να βάλει σε  σειρά τα γεγονότα και τα πολυάριθμα πρόσωπα,  να ταυτιστεί με τους πεινασμένους και εξαθλιωμένους στρατιώτες -που κρέμεται η ζωή τους από μια κλωστή- ή να διεισδύσει στον ψυχισμό του αντίστοιχου Γκορτ(εδώ λέγεται Μπόλτον, ρόλος μικρής διάρκειας, τον οποίο ερμηνεύει ο Κένεθ Μπράνα), έχοντας να επιλέξει το μη χείρον- δηλαδή ή να προσπαθήσει  να σώσει τα βρετανικά στρατεύματα ή να τους αφήσει στο έλεος των Γερμανών και να πολεμήσει πλάι στους Γάλλους. Η επιλογή του, μπορεί να στοίχισε τη ζωή εκατοντάδων στρατιωτών, αλλά έσωσε δεκάδες χιλιάδες άλλους, δυναμικό το οποίο τέθηκε αργότερα στην υπηρεσία των Συμμαχικών Δυνάμεων.

Ο υπερεκτιμημένος -πιστεύουμε-Βρετανός σκηνοθέτης, είχε την ιδέα, τουλάχιστον 20 χρόνια πίσω. Επεδίωκε να εξοικειωθεί με τις ταινίες τύπου Batman και έπειτα να προχωρήσει στην υλοποίησή της.

Πράγματι, η πολεμική ατμόσφαιρα είναι επική και  το επιδιωκόμενο τρίπτυχο γη, θάλασσα και αέρας, επιτυγχάνεται. Αντίθετα,  τα τρία διαφορετικά χρονικά διαστήματα και η οπτική των γεγονότων, μέσα από διαφορετικές γωνίες( όπως μας έχει συνηθίσει πχ στο δικό του «Memento»), ήταν ατυχής.

Η εικόνα είναι ορθά αγχωτική,  από την αρχή, με τη ρίψη από τους Γερμανούς φυλλαδίων « Σας έχουμε περικυκλώσει», ακολουθούν τα επιβλητικά γενικά και πλονζέ πλάνα, των νεαρών στρατιωτών να μαζεύονται φοβισμένοι στις απέραντες ακτές, στην απώλεια ελέγχου, όσων βρίσκονται παγιδευμένοι στα υποβρύχια, στις σφοδρές αερομαχίες που διεξάγονται( Τομ Χάρντι), σε όσους δραπετεύουν από την κόλαση( Κίλιαν Μέρφι) και περισυλλέγονται από τους Βρετανούς βαρκάρηδες (Μαρκ Ράιλανς) .

Ενώ η πλειάδα των γνωστών αστέρων του Χόλιγουντ, μεταμορφώνονται από το μακιγιάζ, όπως ενδείκνυται,  αγνώριστοι, από τα δεινά  και το μαρτύριο της σκέψης ενός προδιαγεγραμμένου θανάτου, ο Νόλαν τους αφαιρεί τη δυνατότητα να αναδειχθούν-ηθοποιοί με μεγάλες δυνατότητες- και  επενδύει στην εικόνα. Βλέπουμε μόνο δράση, τα σφυροκοπήματα του εχθρού, που είναι τα ίδια, σε όλους τους πολέμους. Μια ανιαρή πολεμική ταινία.   Απολύτως καμία προσπάθεια να «σμιλέψει» τους χαρακτήρες του.

Μολονότι η ταινία γυρίστηκε με ένα αδικαιολόγητα μυθικό ποσό(100 εκατομμυρίων δολαρίων), ο Κρίστοφερ Νόλαν είναι σε αυτό το μέρος σεμνός και μετριόφρων, δεν προσπάθησε να δημιουργήσει ένα πομπώδες έπος( συνέβαλε ως προς αυτό και η μουσική του Χανς Ζίμμερ) , ούτε  χρονικά ατελείωτο και αυτό είναι προς τιμήν του.

Από τα γεγονότα της Δουνκέρκης εμπνεύστηκαν αρκετοί δημιουργοί, όπως ο συμπατριώτης του Νόλαν, ο Λέσλι Νόρμαν, στην ομώνυμη ταινία του 1958. Οι Τζον Μιλς-Ρίτσαρντ Ατένμπορο, ήταν συγκλονιστικοί. Εδώ, ο  Κρίστοφερ Νόλαν έδωσε μικρό ρόλο στον εγγονό του Ρίτσαρντ Ατένμπορο, τον Γουίλ.

” Δουνκέρκη” από την Πέμπτη 24 Αυγούστου στους κινηματογράφους, σε διανομή Tanweer

The post Γιατί η ” Δουνκέρκη” δεν είναι η ταινία που όλοι περιμέναμε appeared first on screeneye.gr.

Περιπέτεια, Δράμα, Θρίλερ, 156′, Η.Π.Α 2015

Πρωτότυπος Τίτλος: The Revenant

Του Αλεχάντρο Γκονζάλες Ιναρίτου

Με τους Λεονάρντο Ντι Κάπριο,  Τομ Χάρντι, Γουίλ Πούλτερ, Ντόμνχολ Γκλίσον

Γράφει ο Ιάκωβος Γωγάκης

Ταινία στην άγρια φύση και βία μέχρι εσχάτων, το «Revenant» κινείται ανάμεσα στο μνημειώδες έργο «Η Οργή του Θεού» του Χέρτσογκ και στο αξιόλογο «Σμαραγδένιο Δάσος» του Μπούρμαν. Δηλαδή, ένα ζευγάρωμα του κλασικού ουέστερν και των κινηματογραφικών περιπετειών επιβίωσης και εκδίκησης, έχοντας ως δυνατό του σημείο, το φωτογραφικό φακό του μετρ Εμανουέλ Λουμπέσκι, αποτυπώνοντας τη φυσική ομορφιά του αμερικάνικου τοπίου, τον μουντό ουρανό, το χιόνι, τη βροχή και την οδύσσεια του κυνηγού Χιου Γκλας με φυσικό φωτισμό και σε στιλ ευρωπαϊκό. Σε αντίθεση δυστυχώς, με την ακολουθούμενη πομπώδη σκηνοθετική τακτική του -κατά τα άλλα αγαπημένου μας δεξιοτέχνη- Αλεχάντρο Γκονζάλες Ιναρίτου, των βιρτουόζικων αλλά μη ρεαλιστικών γεγονότων, όπως ήταν η μακρόσυρτη μάχη του Χιου Γκλας με μια αρκούδα με υψηλό I.Q., τόσο υψηλό ,που χαριτολογώντας θα λέγαμε πως είναι έτοιμη να δώσει πανελλήνιες, η οποία τον κάνει φτερό στον άνεμο, μα αρκούν δυο μαχαιριές για να τη στείλει αδιάβαστη και όπως λένε οι στίχοι «μέσα στη νύχτα μείνανε για ώρα αγκαλιασμένοι».

Όταν ο κεντρικός ήρωας(τον οποίο ενσαρκώνει ο Λεονάρντο Ντι Κάπριο) έπρεπε να είχε αφήσει τον κόσμο ετούτο τρεις φορές στα πρώτα 20 λεπτά και άλλες τόσες μέχρι το τέλος κι αυτός ζει, αναρρώνει και ξαφνικά χαίρει άκρας υγείας, σε μια ιστορία που χαρακτηρίζεται πραγματική κι όχι μυθοπλαστική, είναι απορίας άξιον, το πόσο εύκολα γράφονται οι διθύραμβοι και εκστομίζονται τα μεγάλα λόγια, του τύπου »Το αποκορύφωμα του Αλεχάντρο Ιναρίτου, το πιο σπλαχνικό του έργο» ή το άλλο «ο θεατής βυθίζεται στον ηρωικό αγώνα του Χιου Γκλας για να αντέξει τα εμπόδια και να βρει τη λύτρωση», «έργο σοκ, που ανασταίνει νεκρούς». Όλα αυτά, είναι υπερβολές.

Ο Μεξικανός σκηνοθέτης του οσκαρικού «Birdman», της «Βαβέλ», των «21 Γραμμαρίων», κρατάει για το τέλος άσο στο μανίκι  -όπως πράττει σχεδόν σε όλες του τις ταινίες, πιο επιφανειακός άσος και λιγότερο επεξεργασμένος από τα παλαιότερα του έργα-, σαν τρικ ένα πράγμα, δυσχεραίνοντας σκοπίμως την αποκρυπτογράφηση των κινήτρων και των επιδιώξεων του βασικού προσώπου. Όμως εδώ, δεν έχουμε να κάνουμε με ταινία 90 λεπτών, αλλά των 156’, ως εκ τούτου, κυριαρχεί σε μεγάλη κλίμακα ο αγώνας του να επουλώσει τις πληγές του, να τη σκαπουλάρει από τους ιθαγενείς ,μα και από τα φίλια πυρά, να φτάσει κοντά -στον για αρκετή ώρα- άγνωστο σε μας, διπλό του στόχο, με τον Ιναρίτου να προσδίδει στο ταξίδι του, μια χρονοβόρα και μονότονη ψυχολογική σκιαγράφηση του Χιου Γκλας αλλά και των δευτερευόντων χαρακτήρων. Εν ολίγοις, λείπει από νωρίς το χτίσιμο της απαραίτητης κινηματογραφικής ατμόσφαιρας αλλά και του μυστηρίου, που θα δικαιολογούσε τη μεγάλη διάρκεια του έργου, όπως αντίθετα έπραξε ο Ταραντίνο στους « Μισητούς Οκτώ».

Αν ο Ντι Κάπριο κερδίσει το Όσκαρ Ά Ανδρικού Ρόλου, μικρή σημασία έχει, άλλωστε είναι ικανότατος ηθοποιός, το κυνηγούσε για χρόνια και επέλεξε να πρωταγωνιστήσει σε μια ταινία φτιαγμένη για τα Όσκαρ. Ξεχωρίσαμε τον κακό της παρέας , τον Τομ Χάρντι.

12 υποψηφιότητες για τα Όσκαρ

“Η Επιστροφή” από 21/1 στους κινηματογράφους σε διανομή ODEON

The post Η Επιστροφή appeared first on screeneye.gr.

Ύστερα από την επιτυχία του ως Μαντ Μαξ ο Τομ Χάρντι συνεχίζει όχι με έναν αλλά με δύο ρόλους στην ταινία “Legend” του βραβευμένου με Όσκαρ σκηνοθέτη και σεναριογράφου Μπράιαν Χέλγκελαντ.

Τη δεκαετία του 60 δύο δίδυμοι ήταν ο φόβος και ο τρόμος του Λονδίνου. Τα αδέρφια Ρέτζι και Ρόνι Κρέι κινούσαν τα νήματα της μαφίας και την περιέργεια του κόσμου που παρακολουθούσε τον τρελό τρόπο που ζούσαν και ξόδευαν χρήματα. Η ταινία Legend είναι βασισμένη στην πραγματική ιστορία της ανόδου και της πτώσης τους με τον Τομ Χάρντι στο ρόλο των διαβόητων αδερφών Κρέι. Στην ταινία παίζουν επίσης οι Έμιλυ Μπράουνινγκ, Ντέιβιντ Θιούλις, Κρίστοφερ Έκκλστον, Τσαζ Παλμιντέρι, Τάρα Φιτζέραλντ και Τάρον Έγκερτον.

Δείτε το συναρπαστικό τρέιλερ.

The post Ο Τομ Χάρντι στο “Legend” του Μπράιαν Χέλγκελαντ appeared first on screeneye.gr.

1.Η Καινούργια Φιλενάδα

Δράμα, 105′, Γαλλία 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: Une Nouvelle Amie/The New Girlfriend

Γλώσσα: Γαλλικά

Του Φρανσουά Οζόν

Με τους  Ρομαίν Ντυρίς, Αναΐς Ντεμουστιέ, Ραφαέλ Περσονάζ

ΠΛΟΚΗ

Μετά το θάνατο της καλύτερής της φίλης, η Κλαιρ πέφτει σε βαθιά κατάθλιψη, ώσπου μια καινούργια φιλενάδα, που κρατά ένα εντελώς ασυνήθιστο μυστικό, μπαίνει στη ζωή της. Η νέα αυτή σχέση την οδηγεί σε πολλές αναπάντεχες ανακαλύψεις που ενώ αρχικά την σοκάρουν, ταυτόχρονα της ανοίγουν νέους ορίζοντες και τελικά την οδηγούν στο να ξαναβρεί το κέφι της για ζωή μέσα από μια νέα μεταμορφωμένη προσωπικότητα.

ΚΡΙΤΙΚΗ

Το τρομερό παιδί του γαλλικού σινεμά, ο εργασιομανής σκηνοθέτης Φρανσουά Οζόν, με τις τρεις ταινίες μεγάλου μήκους σε διάστημα δύο ετών αποφασίζει να προκαλέσει για μια ακόμα φορά το πολυπληθές κοινό του, φέρνοντας στο προσκήνιο ένα θέμα ταμπού, για τους τρανσέξουαλ, μακριά από ηθικολογικούς κανόνες, πέριξ του ζητήματος του σεξουαλικού προσανατολισμού. Παρότι η ταινία αυτή δεν είναι ίσης αξίας με τις πρόσφατες του “Νέα και Όμορφη” και στο “Σπίτι”  και μοιάζει πολύ με το ” Λόρενς για Πάντα” του Ξαβιέ Ντολάν, υπάρχουν στιγμές που αποδεικνύει την ιδιοφυΐα του και την ευχέρεια του να ελίσσεται και να ισορροπεί πάνω σε μια λεπτή γραμμή διασκέδασης, χιούμορ, κοινωνικής περισυλλογής. Βέβαια, δείχνει να ζορίζεται -αρχικά-, μέχρι να μας εισάγει στο θέμα, επικεντρωμένος σε μια ανούσια διαδικαστικού τύπου ανάλυση των  χαρακτήρων. Ο θάνατος της Λάουρα τον απελευθερώνει και η σχέση που αναπτύσσεται μεταξύ του Ντέιβιντ και της Κλερ θέτει  το θέμα που τον “καίει”, σε όλες του τις ταινίες, το “τι είναι αγάπη και πως αυτή προσδιορίζεται”, ως τη βασική υπαρξιακή ανησυχία, των δύο του πρωταγωνιστών.

2.Τα Δικά Μας Παιδιά 

Δράμα, 92′, Ιταλία 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: I Nostri Ragazzi/The Dinner

Γλώσσα: Ιταλικά

Του Ιβάνο Ντε Ματέο

Με τους Αλεσάντρο Γκάσμαν, Τζιοβάνα Μετζοτζιόρνο, Λουίτζι Λο Κάσκιο, Μπάρμπορα Μπομπούλοβα

ΠΛΟΚΗ

Δύο εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους αδέρφια με διαφορετικές επιλογές ζωής, ο Μάσιμο, ένας μοντέρνος δικηγόρος και ο Πάολο, ένας παιδίατρος, είναι συνεχώς σε σύγκρουση. Παρόλα αυτά, προς σεβασμό στην παράδοση, μια φορά το μήνα συναντιούνται σε ένα πολυτελές εστιατόριο, μαζί με τις γυναίκες τους.
Η εύθραυστη ισορροπία κλονίζεται όταν υποψιάζονται ότι τα παιδιά τους έχουν εμπλακεί σε ένα θανατηφόρο ατύχημα. Πώς οι δύο άνδρες, οι δύο διαφορετικές οικογένειες θα αντιμετωπίσουν το τραγικό γεγονός που τους εμπλέκει τόσο βαθιά; Βασισμένο στο μπεστ σελλερ του Herman Koch «Tο Δείπνο».

ΚΡΙΤΙΚΗ

Ακολουθώντας την πεπατημένη του σύγχρονου ιταλικού σινεμά( “Είμαι ο Έρωτας”, “Η Τέλεια Ομορφιά”, “Ανθρώπινο Κεφάλαιο”) ο Ιβάνο Ντε Ματέο εξετάζει τις πράξεις και τη συμπεριφορά έξι Ιταλών μεγαλοαστών, υπό το πρίσμα-εδώ- μιας οικογενειακής τραγωδίας, με την εμπλοκή σε φόνο 2 ξαδελφιών και τις ηθικές αμφιταλαντεύσεις των ευκατάστατων γονέων τους, εάν πρέπει να αποκαλύψουν στις Αρχές τους ενόχους(δηλαδή τα παιδιά τους) ή να αποκρύψουν-τελικώς- το συμβάν.
Η σεναριακή ιδέα ανακυκλώνεται συχνά-πυκνά στην κινηματογραφική οθόνη, μπορεί όμως να ιντριγκάρει, όπως έγινε με την ρουμάνική ” Οικογενειακή Υπόθεση” του 2013, αλλά εδώ η αφηγηματική κατασκευή του Ντε Ματέο είναι το αδύνατο σημείο της ταινίας του. Οι περισσότεροι χαρακτήρες δεν σκιαγραφούνται επαρκώς, κάποιες από τις τελικές τους ενέργειες δεν συνάδουν με τον τρόπο που δομείται -καθ’ όλη τη διάρκεια του έργου- η προσωπικότητα τους, όπως του δοτικού πατέρα- συζύγου, φιλεύσπλαχνου γιατρού και  ουμανιστή, του Πάολο, με το άσπρο να γίνεται αδικαιολόγητα μαύρο, σε μια λογική ” φάσκω και αντιφάσκω”. Ο Ιβάνο Ντε Ματέο πέραν όλων των άλλων, που έχουν να κάνουν με τον τρόπο που γαλουχείται μέρος της νέας γενιάς, επιθυμούσε να αναδείξει τις υπόγειες κόντρες και τους ανταγωνισμούς που υπάρχουν μεταξύ αδελφιών και μέχρι που μπορούν να φτάσουν. Έξυπνη η σκέψη του, μη επαρκώς δουλεμένη στο γυαλί και εν τέλει παραμένει σκοτεινή,  ίσως περνάει και  απαρατήρητη. Τρία βραβεία στο Φεστιβάλ Βενετίας 2014.

The post Πρεμιέρες… από 16 Απριλίου appeared first on screeneye.gr.

Δράμα. Θρίλερ, 85′, Μ. Βρετανία 2013, Πρωτότυπος Τίτλος: Locke

Του Στίβεν Νάιτ

Με τον Τομ Χάρντι και τις φωνές των Ολίβια Κόλμαν, Άντριου Σκοτ,Ρουθ Γουίλσον

Απορίας άξιο πως αυτό το τόσο ισχυρό υπαρξιακό road movie βγαίνει καταμεσής του καλοκαιριού. Μια πραγματικά πανέξυπνη ταινία με έντονη θεατρικότητα, απλοϊκή βέβαια  σεναριακή σύλληψη, μα τόσο επιδέξια σκηνοθετημένη από τον Στίβεν Νάιτ. Πέρασε σχεδόν απαρατήρητη από όλες τις μεγάλες διοργανώσεις.

Βράδυ, κι ο οδηγός της σκουρόχρωμης μπεμβέ Άιβαν Λοκ( Τομ Χάρντι), καθώς κατευθυνόταν από τον  τόπο διαμονής του το Μπέρμιγχαμ προς το Λονδίνο, γνώριζε ήδη ότι η  οικογενειακή του γαλήνη και η επιτυχημένη επαγγελματική του σταδιοδρομία παιζόταν σε μια παρτίδα, εξαρχής χαμένη.

Εννέα μήνες πριν, στην μοναδική εκτός γάμου εφήμερη του περιπέτεια, με την 43χρόνη συνάδελφό του Μπέθαν( φωνή Ολίβια Κόλμαν) , θα συμβεί το απρόβλεπτο, θα μείνει έγκυος, η γυναίκα αυτή θα κρατήσει το παιδί, που από στιγμή σε στιγμή θα γεννηθεί σε νοσοκομείο της βρετανικής πρωτεύουσας.

Ταυτόχρονα, κινδυνεύει να βρεθεί χωρίς δουλεία, εξαιτίας της άρνησής του να εποπτεύσει εκείνο το βράδυ και το επόμενο πρωί, τη μεταφορά εκατοντάδων τόνων μπετόν και επικίνδυνων εύφλεκτων υλικών,  που προορίζονταν για τη δημιουργία ουρανοξύστη. Ο συνάδελφος του και δεύτερος τη τάξη στην ιεραρχία, ο Ντόναλ( φωνή  Άντριου Σκοτ) είναι απρόθυμός να τον διευκολύνει, άλλωστε δεν ξέρει που του  παν τα τέσσερα, είναι επιρρεπής στο αλκοόλ και κατά τον Λοκ « είναι ένα καθίκι και μισό», φαίνεται να μην υπάρχει σανίδα σωτηρίας και η απόλυση είναι προ των πυλών.

Η σύζυγός του Κατρίνα  ( φωνή Ρουθ Γουίλσον), ετοίμασε το τραπέζι για το καθιερωμένο δείπνο, οι δυο του γιοι τον περιμένουν για να δουν- όπως τους είχε υποσχεθεί- έναν αγώνα ποδοσφαίρου, μα ο Άιβαν Λοκ δεν θα είναι ποτέ μαζί τους.

Μονολογεί «Αυτή είναι η απόφασή μου», και  στοιχειωμένος από παιδικά τραύματα για τον δικό του πατέρα, που ήταν  ουσιαστικά απών στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής του, θα προσπαθήσει να είναι έγκαιρα στο μαιευτήριο, να συμπαρασταθεί στην Μπέθαν και να αναγνωρίσει το παιδί.

 Η διαδρομή Μπέρμιγχαμ-Λονδίνο σε πραγματικό χρόνο, είναι δεν είναι 85 λεπτά, όση και η σκόπιμη προς τούτο  διάρκεια  του έργου.

Η ταινία αρχίζει,  εξελίσσεται και τελειώνει  με τον θεατρικά κατανοητό αλλά  κινηματογραφικά ανορθόδοξο αυτοπεριορισμό … βλέπουμε μόνο ένα  πρόσωπο, βλέπουμε μόνο ένα σκηνικό. Για την μεγάλη οθόνη, η ιδέα του Βρετανού Στίβεν Νάιτ(  σεναριογράφος του «Βρώμικα Όμορφα Πράγματα», σκηνοθέτης του «Redemption» ) θεωρητικά δεν έχει καμία τύχη, στην πράξη όμως  η φιλμική του κατασκευή αποδεικνύεται φαεινή, για να ξεπεράσει σε όλα τα επίπεδα τον « Θαμμένο»  του Ισπανού Κόρτες και να βρίσκεται λίγα βήματα πιο πίσω από το road movie  του Ιρανού Κιαροστάμι « Η Γεύση του Κερασιού». Τρεις διαφορετικές σχολές σινεμά, τρεις απελπισμένοι χαρακτήρες  που βλέπουν  κάθε λεπτό που περνά να χάνεται η γη κάτω από τα πόδια τους.

Στο τεχνικό μέρος  η κάμερα του Νάιτ , πλην των πρώτων δύο λεπτών, παραμένει  καθηλωμένη στο εσωτερικό του αυτοκινήτου, στον οδηγό πλοήγησης στο συνδεδεμένο με την οθόνη Bluetooth και στις ακατάπαυστες κλήσεις που βρίσκονται συνήθως σε αναμονή. Τα πλάνα του είναι κοντινά, σχεδόν αποπνικτικά, πάνω στον Λοκ και στην κλιμακούμενη  ψυχολογική του ένταση, μετά το πέρας κάθε τηλεφωνικής του συνομιλίας με τους τρεις βασικούς κι αόρατους παίκτες αυτού του κοινωνικού δράματος. Ο ελληνικής καταγωγής διευθυντής φωτογραφίας Χάρης Ζαμπαρλούκους, βρίσκεται εκεί για να σπάει διαρκώς το σκοτάδι και την κλειστοφοβική ατμόσφαιρα, συνδέοντας ομαλά το μέσα με το έξω, χρησιμοποιώντας διαφορετικές πηγές του φωτός. Οι παρεμβολές των  γήινων χρωματισμών που διαπερνούν τον ήρωα σε όλο του το ταξίδι, είναι ευφυέστατες ( από τα φώτα της πόλης, τους πασσάλους, τις πινακίδες μέχρι και τους προβολείς των άλλων αυτοκινήτων).

Στο επίπεδο των συμβολισμών, είναι σαφές ότι σε  κυρίαρχο ρόλο αναδεικνύεται το εξωσυζυγικό σεξ, με πιο τρόπο το εκλαμβάνει αυτός που πράττει τη μοιχεία και πως ο άλλος που τη βιώνει. Είναι προφανές ότι ο Λοκ διακατέχεται από ναρκισσισμό, εξαιτίας του υψηλού κοινωνικού του status. Ίσως θεωρεί ότι τα δικά του ατοπήματα μπορούν να λάβουν άφεση αμαρτιών ενώ αντίθετα αισθανόμαστε ότι η σύντροφός του κινείται σε ένα άλλο μήκος κύματος, οχυρωμένη σε πιο παραδοσιακές αντιλήψεις,  της προ-φεμινιστικής εποχής. Στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα, αχνοφαίνεται ένα είδος σεξισμού από τη πλευρά του Λοκ  μα ο  Στίβεν Ναιτ –λανθασμένα ίσως-  θα τον προστατεύσει από τις αρνητικές κρίσεις του κοινού, σταματάει εκεί το θέμα και συνεχίζει σε ένα διαφορετικό μοτίβο, ηθικών διλημμάτων, προσωπικών δαιμόνων που με κάποιο τρόπο τον εξυψώνουν, τον από-ενοχοποιούν.

Ίσως να είναι σύμπτωση ίσως κι όχι, ο καλά διαβασμένος σκηνοθέτης χρησιμοποιεί το επώνυμο Λοκ, το οποίο μας παραπέμπει στον -επίσης Βρετανό- στοχαστή Τζον Λοκ, ο οποίος καταπιάστηκε μεταξύ άλλων με την έννοια της  ταυτότητας, των ανθρωπίνων σκέψεων και πράξεων χαρακτηρίζοντας τες μπερδεμένες  και σε  σύγχυση, όπως είναι  και ο ήρωας αυτής της ταινίας.

Ήταν 35 χρονών όταν έλεγε το ναι στον Στίβεν Νάιτ, υποδυόμενος έναν άνδρα εμφανώς μεγαλύτερης ηλικίας από τη δική του. Ο Τομ Χάρντι δεν είναι ένα τυχαίο πρόσωπο της υποκριτικής. Υπήρξαν στιγμές που ο κινηματογραφικός του οίστρος θύμιζε  τους εσωτερικούς μονολόγους εκείνου του τρελαμένου τύπο από το « Bronson» του Ρέφν -μέσα σε μια φυλακή – και  στο « Locke» οι ικανότητες του είναι πραγματικά αξεπέραστες. Οι εκφράσεις του προσώπου του,  των ματιών του, οι  αγχωτικές και σπασμωδικές κινήσεις του στη διαχείριση των τριών σύνθετων καταστάσεων, αποτυπώθηκαν με τον πλέον ρεαλιστικό τρόπο, ένας ρόλος που θα του πήγαινε γάντι και θεατρικά αν υπάρξει κάποτε η δυνατότητα να τον ερμηνεύσει.

“Locke” από 24/7 στους κινηματογράφους σε διανομή Spentzos-Seven

The post Σε Λάθος Χρόνο appeared first on screeneye.gr.

Τα γυρίσματα θα ξεκινήσουν τον Μάιο.

The post Τζόνι Ντεπ και Τομ Χάρντι σε ταινία για τον μαφιόζο Γουάιτι Μπάλτζερ appeared first on screeneye.gr.