1.Mommy

Δράμα, 139′, Καναδάς 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: Mommy

Γλώσσα: Γαλλικά/Αγγλικά

Του Ξαβιέ Ντολάν

Με τους Αν Ντορβάλ, Σουζάν Κλεμάν, Αντουάν-Ολιβιέ Πιλόν, Αλεξάντρ Γκογιέ, Πατρίκ Ιάρ, Μισέλ Λιτουάκ, Βιβιάν Πακάλ, Ναταλί Χέιμελ-Ρόι

ΠΛΟΚΗ- ΚΡΙΤΙΚΗ

O γεννημένος το 1989 στο Κεμπέκ, Ξαβιέ Ντολάν, έχοντας καταφέρει να παράξει τέσσερις ταινίες μεγάλου μήκους, έχοντας συλλέξει δεκάδες βραβεία και επαίνους-χαρακτηριζόμενος ως παιδί θαύμα- συνεχίζει με την πέμπτη του( Mommy), να εξερευνά -λιγότερο από το παρελθόν- την εφηβική κρίση σεξουαλικής ταυτότητας και –περισσότερο- να ιχνηλατεί, τους αλληλοσυνδεόμενους πόλους αγάπης και μίσους, ανατροφοδοτούμενος κάθε φορά-όπως και τώρα- από την προβληματική σχέση, με τη μητέρα του, την Ζενεβιέβ.

Το αρχικό πλάνο, μας εισάγει με τίτλους, σε ένα μη ρεαλιστικό γεγονός, στον Καναδά του 2015, όπου ο νόμος του κράτους δίνει τη δυνατότητα στους γονείς να στέλνουν τα παιδιά τους σε ένα ειδικό κέντρο για εφήβους, τύπου αναμορφωτηρίου, χωρίς γραφειοκρατικές διαδικασίες. Η Νταϊάν (Αν Ντορβάλ), χήρα και άνεργη, βρίσκεται ένα βήμα πριν την επανένωση με τον ευερέθιστο, επιθετικό αλλά ευαίσθητο 16χρόνο γιό της, τον Στιβ (Αντουάν-Ολιβιέ Πιλόν), με την δυσπροσάρμοστη του συμπεριφορά, (προκάλεσε εγκαύματα πρώτου βαθμού σε εργαζόμενο του ιδρύματος), να αναπτύσσεται μετά τον θάνατο του πατέρα του.

Η νεαρή μητέρα δεν έχει χρήματα, δεν έχει δουλειά, αντ’αυτού έχει ένα οργισμένο παιδί, που την αγαπάει παθιασμένα, όμως οι υπαρξιακές του ανησυχίες, σε συνδυασμό με τη ψυχολογική του ανισορροπία, θα οδηγήσουν τη συμβίωση τους.. πραγματικά στα άκρα. Στο κινηματογραφικό κάδρο του Ντολάν θα προστεθεί η μούσα του, Σούζαν Κλεμάν, σε ρόλο μιας καταπιεσμένης από τα « κρυφά της θέλω», δασκάλας, της Κάιλα, που διαμένει με τον σύντροφό της απέναντι από την Νταϊάν και η στενή επαφή που θα αναπτύξει με μάνα και γιο, θα την οδηγήσει στην εξερεύνηση και του δικού της εαυτού.

Ο νεαρός σκηνοθέτης, στην επείγουσα του ανάγκη να προβάλει τα έφηβα αγριεμένα όντα, επιτυγχάνει για πρώτη φορά, να ακουμπήσει τις αντιφάσεις, το χάος και την περιπλοκότητα, κατανόησης των πράξεων των παιδιών, στο σύγχρονο- κοινωνικά και οικογενειακά- αποσταθεροποιημένο περιβάλλον που μας περιστοιχίζει. Συνέτεινε σ’ αυτό, ο ιδανικός τρόπος με τον οποίο κατεύθυνε τον ηθοποιό Αντουάν-Ολιβιέ Πιλόν, με την ακατάπαυστη κινητικότητα του, εντός του κάδρου και σε όλες τις εκφάνσεις της συμπεριφοράς του ( πληγωμένος άρα εδώ υπερευαίσθητος, νευρικός, βίαιος).

Από την άλλη πλευρά, η επιθυμία του να ενσωματώσει μέσα στα –υπερβολικά- 150 κινηματογραφικά λεπτά, την κοινωνική αδιαφορία( για τον Στιβ), την οικονομική δυσπραγία( της μητέρας του), την ανελευθερία εντός του γάμου(της Κάιλα), τις απωθημένες τραυματικές εμπειρίες από την απώλεια του πατέρα και το Φροϋδικό “οιδιπόδειο σύμπλεγμα”, αναμειγνύοντάς το -θα λέγαμε- και με το Λακανικό απόφθεγμα «το ασυνείδητο είναι δομημένο σαν γλώσσα», ο Ντολάν από ένα σημείο και έπειτα σκαλώνει, ανακυκλώνεται, χάνεται, μας μπερδεύει, μας κουράζει, γίνεται υπερφίαλος, υπερσυναισθηματικός, θεατρινίστικος, προσπαθεί μάταια να σοκάρει με τις άσκοπες λεκτικές συγκρούσεις και φωνασκίες των ηρώων του, είναι απολύτως λογικό να μην μπορεί να σηκώσει το φορτίο των πολυποίκιλων και δυσεπίλυτων θεμάτων που θέτει, στην ηλικία των 25 του χρόνων. Άλλωστε, το εξαιρετικό κοινωνικό σινεμά των αδερφών Νταρντέν, που δείχνει ο Ντολάν, να παίρνει στοιχεία, έφτασε στην ωρίμανσή του, όταν ήδη το σκηνοθετικό δίδυμο ήταν άνω των 40, με την « Υπόσχεση», του 1996, αλλά ακόμα και ο Αλμοδοβάρ, χρειάστηκε να πειραματιστεί αρκετά για να φτάσει στα 50 του χρόνια, να σκηνοθετεί το « Όλα για τη Μητέρα μου».

Στο τεχνικό μέρος, ο πεισματάρης Ντολάν, επέμεινε –σχεδόν- μέχρι τέλους, στη χρήση της οθόνης σε μέγεθος tablet 1: 1, δημιουργώντας μια απόσταση μεταξύ των τριών χαρακτήρων και του εξωτερικού περιβάλλοντος. Το έργο αποκτούσε άλλη δυναμική όταν το πλάνο άνοιξε 2-3 φορές, στο κλασσικό 16: 9.

Ο παθιασμένος Καναδός σκηνοθέτης έχει όλο το μέλλον μπροστά του, η μέχρι τώρα κινηματογραφική του διαδρομή αξίζει της προσοχής μας, και ιδιαίτερα οι δύο ταινίες που επικοινωνούν σαν συγκοινωνούντα δοχεία, το « Σκότωσα τη Μητέρα μου» (του 2009) και αυτή εδώ, χρειάζεται όμως, να κατασταλάξουν οι εμμονές του, χρειάζεται σοφία, που αποκτάται μέρα με τη μέρα και χρόνο με το χρόνο.     Βραβείο Κριτικής Επιτροπής στο Φεστιβάλ Καννών 2014

Ι.Γ

Η ΤΑΙΝΙΑ ΣΤΙΣ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΕΣ ΠΡΕΜΙΕΡΕΣ

2. 1001 Γραμμάρια 

Δράμα, 93′, Νορβηγία 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: 1001 Gram/ 1001 Grams

Γλώσσα:  Νορβηγικά/ Γαλλικά/ Αγγλικά

Του Μπεντ Χάμερ

Με τους  Αν Νταλ Τορπ, Λοράν Στοκέρ, Περ Κρίστιαν Έλεφσεν

ΠΛΟΚΗ-ΚΡΙΤΙΚΗ

Η Νορβηγίδα Μαρί, ακολουθεί τα επαγγελματικά βήματα του – άρρωστου – αλλά παγκοσμίου φήμης, πατέρα της, τον οποίο θαυμάζει.. Η Μαρί εργάζεται στην Εθνική Υπηρεσία Μετρολογίας, ελέγχοντας  και στις πιο μικρές τους λεπτομέρειες,  εμπορικές κλίμακες, αντλίες βενζίνης, μετρώντας συσκευές για να τις πιστοποιήσει, ταξιδεύοντας από χώρα σε χώρα, σε ερευνητικά κέντρα και συνέδρια. Η προσωπική της ζωή βρίσκεται σε μια στασιμότητα και το ταρακούνημα θα έρθει, όταν σε ένα συνέδριο για το πραγματικό βάρος της  θεμελιώδους μονάδας μάζας( χιλιόγραμμο), που διεξάγεται  στο Παρίσι, θα γνωρίσει έναν επίσης ιδιόμορφο συνάδελφο της, τον Πι, τον οποίο ερωτεύεται, ξεκινώντας ένα περίεργο και πρωτότυπο παιχνίδι, καταγράφοντας το βάρος των διαφόρων της συναισθημάτων.

Ιδιόρρυθμη και εξόχως ασυνήθιστη στην φόρμα της ρομαντική κομεντί, αλληγορική από την αρχή μέχρι και το τέλος της. Ο Νορβηγός Μπεντ Χάμερ φτιάχνει μια ταινία για όσους δυσκολεύονται να εκφράσουν τα συναισθήματα τους, κινούμενος γύρω από τις ευαισθησίες μιας ακόμα -πιο σύγχρονης από την Αμελί – ηρωίδας, μελαγχολικής και φοβισμένης, από τον πεζό τρόπο ζωής και τους άρρωστους,ψυχή τε και σώματι, συνανθρώπους της. Ο Μπεντ Χάμερ μέσα από την προσωπικότητα της Μαρί (ζώντας μέσα από πρωτόκολλα μιας τυποποιημένης καθημερινότητας), δείχνει να ξορκίζει την κουλτούρα των βορειοευρωπαϊκών χωρών, ιδίως της πόλης του Όσλο, όπου ακόμα και τα σπίτια , οι δρόμοι, προκαλούν στον σεναριογράφο και σκηνοθέτη μια νωθρότητα, εν αντιθέσει με το Παρίσι, του φωτός, των ανοιχτών χώρων, το οποίο κατά κάποιο τρόπο ο ίδιος μυθοποιεί, και ο έρωτας έρχεται σαν φυσικό επακόλουθο.
Παρότι, αναγνωρίζουμε την πρωτοτυπία της ιδέας και της τεχνικής αποτύπωσης, το έργο δεν μπορεί να ξεφύγει από την μονοτονία του αργόσυρτου αφηγηματικού ρυθμού, από τους δυσκίνητους διαλόγους ενός περιγραφικού επιστημονικού λόγου και τις απλοϊκές ατάκες του στιλ « Ήρθε η στιγμή να βάλω τη ζωή μου σε μια τάξη ».

Ι.Γ

The post Πρεμιέρες… από 30 Απριλίου appeared first on screeneye.gr.

1.Η Καινούργια Φιλενάδα

Δράμα, 105′, Γαλλία 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: Une Nouvelle Amie/The New Girlfriend

Γλώσσα: Γαλλικά

Του Φρανσουά Οζόν

Με τους  Ρομαίν Ντυρίς, Αναΐς Ντεμουστιέ, Ραφαέλ Περσονάζ

ΠΛΟΚΗ

Μετά το θάνατο της καλύτερής της φίλης, η Κλαιρ πέφτει σε βαθιά κατάθλιψη, ώσπου μια καινούργια φιλενάδα, που κρατά ένα εντελώς ασυνήθιστο μυστικό, μπαίνει στη ζωή της. Η νέα αυτή σχέση την οδηγεί σε πολλές αναπάντεχες ανακαλύψεις που ενώ αρχικά την σοκάρουν, ταυτόχρονα της ανοίγουν νέους ορίζοντες και τελικά την οδηγούν στο να ξαναβρεί το κέφι της για ζωή μέσα από μια νέα μεταμορφωμένη προσωπικότητα.

ΚΡΙΤΙΚΗ

Το τρομερό παιδί του γαλλικού σινεμά, ο εργασιομανής σκηνοθέτης Φρανσουά Οζόν, με τις τρεις ταινίες μεγάλου μήκους σε διάστημα δύο ετών αποφασίζει να προκαλέσει για μια ακόμα φορά το πολυπληθές κοινό του, φέρνοντας στο προσκήνιο ένα θέμα ταμπού, για τους τρανσέξουαλ, μακριά από ηθικολογικούς κανόνες, πέριξ του ζητήματος του σεξουαλικού προσανατολισμού. Παρότι η ταινία αυτή δεν είναι ίσης αξίας με τις πρόσφατες του “Νέα και Όμορφη” και στο “Σπίτι”  και μοιάζει πολύ με το ” Λόρενς για Πάντα” του Ξαβιέ Ντολάν, υπάρχουν στιγμές που αποδεικνύει την ιδιοφυΐα του και την ευχέρεια του να ελίσσεται και να ισορροπεί πάνω σε μια λεπτή γραμμή διασκέδασης, χιούμορ, κοινωνικής περισυλλογής. Βέβαια, δείχνει να ζορίζεται -αρχικά-, μέχρι να μας εισάγει στο θέμα, επικεντρωμένος σε μια ανούσια διαδικαστικού τύπου ανάλυση των  χαρακτήρων. Ο θάνατος της Λάουρα τον απελευθερώνει και η σχέση που αναπτύσσεται μεταξύ του Ντέιβιντ και της Κλερ θέτει  το θέμα που τον “καίει”, σε όλες του τις ταινίες, το “τι είναι αγάπη και πως αυτή προσδιορίζεται”, ως τη βασική υπαρξιακή ανησυχία, των δύο του πρωταγωνιστών.

2.Τα Δικά Μας Παιδιά 

Δράμα, 92′, Ιταλία 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: I Nostri Ragazzi/The Dinner

Γλώσσα: Ιταλικά

Του Ιβάνο Ντε Ματέο

Με τους Αλεσάντρο Γκάσμαν, Τζιοβάνα Μετζοτζιόρνο, Λουίτζι Λο Κάσκιο, Μπάρμπορα Μπομπούλοβα

ΠΛΟΚΗ

Δύο εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους αδέρφια με διαφορετικές επιλογές ζωής, ο Μάσιμο, ένας μοντέρνος δικηγόρος και ο Πάολο, ένας παιδίατρος, είναι συνεχώς σε σύγκρουση. Παρόλα αυτά, προς σεβασμό στην παράδοση, μια φορά το μήνα συναντιούνται σε ένα πολυτελές εστιατόριο, μαζί με τις γυναίκες τους.
Η εύθραυστη ισορροπία κλονίζεται όταν υποψιάζονται ότι τα παιδιά τους έχουν εμπλακεί σε ένα θανατηφόρο ατύχημα. Πώς οι δύο άνδρες, οι δύο διαφορετικές οικογένειες θα αντιμετωπίσουν το τραγικό γεγονός που τους εμπλέκει τόσο βαθιά; Βασισμένο στο μπεστ σελλερ του Herman Koch «Tο Δείπνο».

ΚΡΙΤΙΚΗ

Ακολουθώντας την πεπατημένη του σύγχρονου ιταλικού σινεμά( “Είμαι ο Έρωτας”, “Η Τέλεια Ομορφιά”, “Ανθρώπινο Κεφάλαιο”) ο Ιβάνο Ντε Ματέο εξετάζει τις πράξεις και τη συμπεριφορά έξι Ιταλών μεγαλοαστών, υπό το πρίσμα-εδώ- μιας οικογενειακής τραγωδίας, με την εμπλοκή σε φόνο 2 ξαδελφιών και τις ηθικές αμφιταλαντεύσεις των ευκατάστατων γονέων τους, εάν πρέπει να αποκαλύψουν στις Αρχές τους ενόχους(δηλαδή τα παιδιά τους) ή να αποκρύψουν-τελικώς- το συμβάν.
Η σεναριακή ιδέα ανακυκλώνεται συχνά-πυκνά στην κινηματογραφική οθόνη, μπορεί όμως να ιντριγκάρει, όπως έγινε με την ρουμάνική ” Οικογενειακή Υπόθεση” του 2013, αλλά εδώ η αφηγηματική κατασκευή του Ντε Ματέο είναι το αδύνατο σημείο της ταινίας του. Οι περισσότεροι χαρακτήρες δεν σκιαγραφούνται επαρκώς, κάποιες από τις τελικές τους ενέργειες δεν συνάδουν με τον τρόπο που δομείται -καθ’ όλη τη διάρκεια του έργου- η προσωπικότητα τους, όπως του δοτικού πατέρα- συζύγου, φιλεύσπλαχνου γιατρού και  ουμανιστή, του Πάολο, με το άσπρο να γίνεται αδικαιολόγητα μαύρο, σε μια λογική ” φάσκω και αντιφάσκω”. Ο Ιβάνο Ντε Ματέο πέραν όλων των άλλων, που έχουν να κάνουν με τον τρόπο που γαλουχείται μέρος της νέας γενιάς, επιθυμούσε να αναδείξει τις υπόγειες κόντρες και τους ανταγωνισμούς που υπάρχουν μεταξύ αδελφιών και μέχρι που μπορούν να φτάσουν. Έξυπνη η σκέψη του, μη επαρκώς δουλεμένη στο γυαλί και εν τέλει παραμένει σκοτεινή,  ίσως περνάει και  απαρατήρητη. Τρία βραβεία στο Φεστιβάλ Βενετίας 2014.

The post Πρεμιέρες… από 16 Απριλίου appeared first on screeneye.gr.

Βιογραφικό δράμα μυστηρίου, 114′ , Η.Π.Α 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: The Imitation Game

Γλώσσα: Αγγλικά

Του Μόρτεν Τίλντουμ

Με τους   Μπένεντικτ Κάμπερμπατς, Κίρα Νάιτλι, Μάθιου Γκουντ, Τσαρλς Ντανς,Άλεν Λιτς

«Το Παιχνίδι της Μίμησης», είναι υποψήφιο σε πολλές κατηγορίες για τις Χρυσές Σφαίρες, μεταξύ των οποίων Πρώτου Ανδρικού Ρόλου, Καλύτερου Σεναρίου και Καλύτερης Ταινίας, κάνει από τώρα αισθητή την παρουσία του για την κούρσα των Όσκαρ.

Βασισμένο στη ζωή του Άλαν Τούρινγκ, του Βρετανού ιδιόμορφου μαθηματικού, που αναγνωρίστηκε για την συνεισφορά του στο πεδίο των υπολογιστών και της τεχνητής νοημοσύνης, το έργο εστιάζει στην περίοδο του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου, κατά την οποία ο Τούρινγκ ήταν ο κεντρικός μοχλός στην αποκρυπτογράφηση της γερμανικής κωδικοποιημένης μηχανής Enigma. Δεν είναι η πρώτη φορά που δραματοποιείται η υπόθεση του Enigma. Έχει γίνει ταινία το 2001 σε σκηνοθεσία Μαίκλ Άπτεντ.

Η εισαγωγή στο «Παιχνίδι της Μίμησης» σχετίζεται με τη σύλληψή του φημισμένου μαθηματικού στη δεκαετία του 50 και ο σκηνοθέτης επιλέγει να την αποδώσει ακουστικά με τη φωνή του Τούρινγκ (Μπένεντικτ Κάμπερπατς) προτρέποντας τον θεατή να δώσει μεγάλη προσοχή στις λεπτομέρειες της εξέλιξης της ιστορίας. Ακολουθούν φλασμπακ που αφορούν το Enigma και αναδρομή στο παρελθόν από την παιδική ζωή του πρωταγωνιστή. Έτσι μπορεί να ειπωθεί ότι η αφήγηση κινείται σε τρία επίπεδα χρονικά αλλά και σε 2 επίπεδα από πλευράς πλοκής. Αν η ταινία μιλάει για τον γρίφο των αριθμών και την επίλυσή του, συγχρόνως μιλάει και για τον ίδιο τον Τούρινγκ ως γρίφο. Προσπαθεί δηλαδή μέσα από αυτή την χιλιοειπωμένη κλασική δόμηση της ιστορίας να συνενώσει δράση και ψυχολογική εμβάθυνση.

Το πετυχαίνει όμως; Ως ένα βαθμό. Τόσο ο Κάμπερπατς, όσο και οι υπόλοιποι ηθοποιοί δένουν αρμονικά στη μεγάλη οθόνη και παρασύρουν τον θεατή σε αυτό το μείγμα μυστηρίου που εναλλάσσεται μεταξύ ανθρώπινων και τεχνολογικών σκοτεινών υποθέσεων. Επίσης δραματουργικά, ο κεντρικός χαρακτήρας προβάλλει αρνητικά και θετικά στοιχεία ως εκκεντρική ιδιοφυΐα  ώστε να είναι την ίδια στιγμή αντιπαθής και συμπαθής. Κι ο Κάμπερπατς δεν φοβάται να «τσαλακωθεί», παρουσιάζοντας έναν Τούρινγκ που κάνει τους συνεργάτες του να νιώσουν άβολα κρύβοντας τραγικές ουλές του παρελθόντος μέσα από μια μάσκα εσωστρέφειας και εγωπάθειας.

Η ομοφυλοφιλία όμως του πρωταγωνιστή αντιμετωπίζεται μόνο επιφανειακά με μια σεναριακή και σκηνοθετική ατολμία.  Σε αυτήν την τυποποιημένη κινηματογραφική κατασκευή Οσκαρικής συνταγής λείπουν αρκετές βίδες διείσδυσης στις διαπροσωπικές σχέσεις του Τούρινγκ με αποτέλεσμα το αίνιγμά του να καταλήγει απλουστευμένο και μορφοποιημένο για το ευρύ κοινό. Οι δυνατές ερμηνείες από όλο το καστ, η ικανοποιητική φωτογραφία και τα σκηνικά, η μουσική του γνώριμου Αλεξάντρ Ντεσπλά δεν καταφέρνουν να κρύψουν τα ψυχογραφικά κενά και να συνθέσουν μια μεγάλη ταινία. Το παζλ στην προκειμένη περίπτωση είναι για εύκολους λύτες.

“Το Παιχνίδι της Μίμησης” από 8/1 στους κινηματογράφους σε διανομή Seven

The post Το Παιχνίδι της Μίμησης appeared first on screeneye.gr.