Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Ο Πέδρο Αλμοδόβαρ, ως ένας υψηλής κλάσης δραματουργός, αναμοχλεύει –και στην πρώτη του αγγλόφωνη ταινία– το τι εστί  πορτρέτο της γυναικείας φύσης, εμβαθύνοντας στην πολυπρόσωπη ταυτότητα της γυναίκας, ως μητέρας, εργαζόμενης, φίλης αλλά  κι ως ύπαρξης,  μπροστά στη μνήμη και στο αναπόφευκτο του θανάτου.

Στο «Διπλανό Δωμάτιο» (βασισμένο στο μυθιστόρημα «What Are You Going Through» της Σίγκριντ Νούνιεζ), ο Αλμοδόβαρ αναμετριέται με τη μοναξιά, την ασθένεια και με το διφορούμενο ζήτημα της  ευθανασίας.

Η κεντρική ηρωίδα της ταινίας, η πολεμική ανταποκρίτρια, Μάρθα (Τίλντα Σουίντον) καλεί μια παλιά, της φίλη, τη συγγραφέα Ίνγκριντ (Τζούλιαν Μουρ), να τη συνοδεύσει σε ένα τελευταίο ταξίδι στην εξοχή, έχοντας αποφασίσει να αποχαιρετήσει τον κόσμο,  με ένα χάπι ευθανασίας, καθώς βρίσκεται στο τελικό στάδιο  καρκίνου στον τράχηλο.

 Η Ίνγκριντ αποδέχεται την πρόσκληση, προσφέροντας τη στήριξή της,  σε μια στιγμή που δοκιμάζει τις μεταξύ τους ανθρώπινες σχέσεις, επανασυνδεόμενες μετά από χρόνια αποξένωσης.

Στο «Διπλανό Δωμάτιο», ο Αλμοδόβαρ δεν εξετάζει μόνο τη σχέση φιλίας και αφοσίωσης αλλά εισχωρεί βαθύτερα στην έννοια της αυτοδιάθεσης και του θανάτου. Αποκαλύπτει πως η ευαλωτότητα και η αδυναμία ενός ατόμου μπορεί να το οδηγήσουν σε χειριστικές συμπεριφορές, ιδίως όταν αισθάνεται ότι χάνει τον έλεγχο της ζωής του. Με αυτόν τον τρόπο, η ταινία εξερευνά τη δυναμική που αναπτύσσεται όταν ένας αδύναμος χαρακτήρας ζητά τη στήριξη του ισχυρότερου, καταλήγοντας ενίοτε να δημιουργεί ενοχές και ψυχολογική αποσταθεροποίηση στον άλλον. Η πορεία προς τη φθορά του υγιούς συνοδοιπόρου,  αποτελεί στην ταινία σημαντικό σχόλιο,  πάνω στις  ψυχικές διακυμάνσεις,  που μπορεί να προκαλέσει μια σχέση άνισης εξάρτησης.

Ο Αλμοδόβαρ δεν αλλάζει τη δυναμική των δύο ρόλων, ακολουθώντας τη φυσική εξέλιξη της ιστορίας. Η Μάρθα παλεύει με τις αναμνήσεις και τις ουλές που αφήνει ο χρόνος στην ψυχή –ένα κλασικό μοτίβο στη φιλμογραφία του σκηνοθέτη–, με στιγμές που ανακαλούν τον θάνατο του συντρόφου της, τη σχέση με την κόρη της, την καριέρα της  και τη σεξουαλική της ζωή.

Παραμένοντας πιστός στο ύφος του, ο Αλμοδόβαρ χρησιμοποιεί κοντινά πλάνα και ζωηρές χρωματικές παλέτες- αλλά όχι τόσο ζωηρές όσο σε άλλες ταινίες του-  για να αποδώσει τη συναισθηματική ένταση και τη μοναχικότητα των χαρακτήρων του.

Δύο στοιχεία,  δεν εντάσσονται αρμονικά στο έργο.

Το πρώτο,  αφορά τη φθορά του κόσμου μέσω της κλιματικής αλλαγής.

 Ο Αλμοδόβαρ προσπαθεί να ενσωματώσει κοινωνικοπολιτικές αναφορές, όπως έκανε και στις ισπανόφωνες ταινίες του, όμως στο «Διπλανό Δωμάτιο» αυτές οι αναφορές μένουν απλώς λεκτικές

-είτε από τη Μάρθα , είτε από τον κοινό με την Ίνγκριντ εραστή τους, τον Νταμιάν( Τζον Τορτούρο),  χωρίς ουσιαστική σύνδεση με την υπόλοιπη αφήγηση.

Επίσης, η πρόθεση του Αλμοδόβαρ, οι τοίχοι, τα δωμάτια και οι κλειστοί χώροι να αποτελούν σημεία έκφρασης της  ψυχολογικής απόστασης που χωρίζει τις δύο γυναίκες, μένει ανεκμετάλλευτη.

Οι ερμηνείες, είναι σε υψηλά επίπεδα. Η Τίλντα Σουίντον και η Τζούλιαν Μουρ αποδίδουν με μοναδικό τρόπο την ψυχολογική ευθραυστότητα και την εσωτερική πάλη των χαρακτήρων τους, καταφέρνοντας να μεταδώσουν την ένταση, την αγάπη και τον πόνο που τους ενώνει.

                                                                            Χρυσό Λιοντάρι στο φετινό Φεστιβάλ Βενετίας

Το Διπλανό Δωμάτιο από την Πέμπτη 14 Νοεμβρίου στους κινηματογράφους 

The post Το Διπλανό Δωμάτιο appeared first on screeneye.gr.

1.Ida

 Δράμα, 80′ Πολωνία 2013

του Πάβελ Παβλικόφσκι

Με τους Αγκάτα Κούλεζα, Αγκάτα Τσεμπουκόφσκα, Τζοάνα Κούλιγκ

ΠΛΟΚΗ

Στη μεταπολεμική Πολωνία της δεκαετίας του 60, μία 18χρόνη δόκιμη μοναχή ετοιμάζεται να πάρει τον όρκο του τάγματός της στο μοναστήρι που μεγάλωσε ως ορφανή. Η νεαρή Άννα μαθαίνει πως έχει μία συγγενή εν ζωή, την αδερφή της μητέρας της, ονόματι Βάντα, και την οποία θα ήθελε να γνωρίσει πριν αφιερώσει τη ζωή της στο Θεό. Η Βάντα δεν διστάζει από την πρώτη στιγμή να αποκαλύψει στην ανιψιά της την αλήθεια: η Άννα είναι Εβραία και το αληθινό της όνομα είναι Ίντα(Ida). Οι δύο γυναίκες αποφασίζουν να ταξιδέψουν στο πατρικό σπίτι της Άννας και να μάθουν για την τύχη των γονιών της στη διάρκεια του πολέμου.

3. God’s Pocket

Δράμα,Έγκλημα 88′, Ή.Π.Α 2014

Του Τζον Σλάτερι

Με τους Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν, Τζον Τορτούρο, Ρίτσαρντ Τζένκινς, Κριστίνα Χέντρικς

ΠΛΟΚΗ

Ο Φίλιπ Σίμουρ Χόφμαν υποδύεται τον Μίκι Σκαρπάτο, πατριό ενός αγοριού που σκοτώνεται σε ατύχημα σε εργοτάξιο. Ο Μίκι αποκαρδιώνεται όταν συνειδητοποιεί πως κανείς από την συνοικία δεν λυπάται για το θάνατο του αγοριού. Κι ενώ προσπαθεί να θάψει τα άσχημα νέα μαζί με το σώμα του αγοριού, η μητέρα του αγοριού, η Τζίνι απαιτεί να μάθει την αλήθεια.
Ο Μίκι προσπαθεί να αντιμετωπίσει τα εμπόδια που βρίσκονται μπροστά του, ένα σώμα που δεν μπορεί να θάψει, μια γυναίκα που δεν μπορεί να ικανοποιήσει και ένα χρέος που δεν μπορεί να πληρώσει.

3.Ο Αγαπημένος μου Άγιος

Τραγικωμωδία, 102′, Ή.Π.Α 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: St Vincent

Του Τεοντόρ Μέλφι

Με τους Μπιλ Μάρει, Μελίσα Μακάρθι, Ναόμι Γουάτς, Κρις.Ο Ντάουντ, Τερενς Χάουαρντ

ΠΛΟΚΗ

Στο έργο ένας ιδιόρρυθμος βετεράνος πολέμου γίνεται μέντορας ενός 12χρονου παιδιού του Όλιβερ που έχουν χωρίσει οι γονείς του. Η εμμονή του γερό Βίνσεντ με τον τζόγο, το αλκοόλ και τα περίεργα πλάσματα της νύχτας τον οδήγησαν θριαμβευτικά στον πάτο της ζωής και για να καταφέρει πλέον να συνεχίσει να επιβιώνει στην αποτυχημένη και αξιολύπητη καθημερινότητά του, θα αναλάβει να φροντίζει, επί πληρωμή, το 12άχρονο μελαγχολικό αγόρι της διπλανής πόρτας.

Επίσης κυκλοφορεί η Αμερικάνικη ταινία “Η Κακή Μέρα Από το Πρωί Φαίνεται”

The post Πρεμιέρες… από 30 Οκτωβρίου appeared first on screeneye.gr.

Κωμωδία, 90’, Η.Π.Α 2013

Του Τζον Τορτούρο

Με τους Τζον Τορτούρο, Γούντι Άλεν,Σάρον Στόουν, Σοφία Βεργκάρα, Βανέσα Παραντί, Λιβ Σρέιμπερ

Σχεδόν τίποτα δεν μπορεί να διασώσει την ιλαροκωμωδία του Τζον Τορτούρο, γύρω από έναν καταθλιπτικό ερασιτέχνη ζιγκολό, παρέα με τον ηλικιωμένο του προαγωγό.  Το έργο θέλει να τιμήσει τόσο το ρεαλιστικό όσο και το φανταστικό σινεμά του Γούντι Άλεν, με αναφορές στο αστικό περιβάλλον της Νέας Υόρκης,  τις νευρώσεις της μέσης ηλικίας και τον απρόσμενο έρωτα ..όλα αυτά στο χαρτί , γιατί  στο «γυαλί» θα χάσει τον δρόμο και θα  καταλήξει με δόσεις προσποιητής μελαγχολίας, ως μη πειστική φαλοκρατική φάρσα, διανθισμένη με σεξουαλικά υπονοούμενα για τις ώριμες και στερημένες γυναίκες που λυσσάνε για ερωτικά τρίγωνα, -και  τις κατανοητές για τις ταινίες του Άλεν – ακατανόητες εδώ, αναδρομές στα οπισθοδρομικά χαρακτηριστικά των ορθοδόξων Εβραίων της Αμερικής.

Ένας βιβλιοπώλης, ο Μάρεϊ( Άλεν), ετοιμάζεται  να βάλει λουκέτο στην επιχείρηση του με την απογοήτευση να τον κυριεύει ακόμα και στα λόγια του « Σπάνια βιβλία αγοράζουν οι σπάνιοι άνθρωποι» τον ακούμε να λέει. Την ίδια στιγμή ο νεαρότερος του φίλος ο καλοδιατηρημένος Φιοραβάντε( Τορτούρο), που είναι ανθοπώλης, δεν τα βγάζει πέρα και ψάχνει μια ακόμη δουλειά για να ενισχύσει το εισόδημά του.

Τότε ο Μάρεϊ ανακαλεί στη μνήμη του  συνομιλία μιας παντρεμένης δερματολόγου (που ερμηνεύει η Σάρον Στόουν), με την κολλητή της (Σοφία Βεργκάρα) για ένα ονειρεμένο τρίο που μέχρι τότε ήταν μόνο παιχνίδι της φαντασίας τους. Η συνέχεια είναι αυτή που φαντάζεστε. Η πλοκή κάπως περιπλέκεται, όταν τις ερωτικές υπηρεσίες του Φιοραβάντε θα τις αναζητήσει η εβραία χήρα Αβιγκάλ ( Βανέσα Παραντί), με τους δυο τους να έρχονται κοντά και στο σώμα και στη ψυχή.

Για όσους δεν γνωρίζουν, ο Τορτούρο είναι  από τους αγαπημένους ηθοποιούς του Μάρτιν Σκορτσέζε και των αδελφών Κοέν, αλλά ο ίδιος δηλώνει θαυμαστής του Γούντι Άλεν, μετά τη συνεργασία τους στο έργο «Η Χάνα και οι Αδελφές της».

Στον « Ερασιτέχνη Ζιγκολό» αντιστρέφονται οι ρόλοι, ο Άλεν παίζει, ο Τορτούρο σκηνοθετεί, ταυτόχρονα και πρωταγωνιστεί. Από το πρώτο πανοραμικό πλάνο της Νέας Υόρκης μέχρι και το τελευταίο, είναι ξεκάθαρο ότι ο σκηνοθέτης πειραματίζεται στην αισθητική της εικόνας και των τζαζ μουσικών του Άλεν,  σαν να του λέει » Θέλω να φτάσω κοντά στον “Νευρικό Εραστή” και στο “Μανχάταν”». Για να είμαστε ειλικρινείς, άλλο το θέλω κι άλλο το μπορώ. Το σενάριο του είναι πάνω στην άμμο φτιαγμένο,  η ιστορία στηρίζεται στο αρχαιότερο επάγγελμα  αλλά αυτό παρουσιάζεται άνευ ουσίας και περιεχομένου…ωσεί παρών.

Μετρημένες στα δάχτυλα οι φωτεινές σκηνοθετικές μικρό εμπνεύσεις, που δεν αλλάζουν την εικόνα, ενός μη διασκεδαστικού και πληκτικού έργου. Θα ξεχωρίζαμε την εντός πλάνου αυτοσχεδιαστική παρουσία του Γούντι Άλεν, που χαρίζει απλόχερα το γέλιο,  ως ιντελεκτουέλ νταβατζής. Σαρδόνιο χιούμορ, ευφυολογήματα  και αυτοσαρκασμός από τον 79άρη γκουρού του σινεμά, ακόμα και για τη δικαστική περιπέτεια του 1977, όταν κατηγορήθηκε για σεξουαλική κακοποίηση της 13χρόνης θετής του κόρης. Η Σάρον Στόουν σε ρόλο φαμ φατάλ, που της ταιριάζει γάντι, πρόθυμη ανά πάσα στιγμή να  υποκύψει στον πειρασμό της αρσενικής γοητείας, η κάμερα θα καταγράψει  -επί σκοπού- τα καλλίγραμμα της πόδια, με τέτοιο τρόπο που να παραπέμπει στο αλήστου μνήμης σταυροπόδι της από το «Βασικό Ένστικτο», σέξι κι εκθαμβωτική -ακόμα και στα 56 της – σαν να μην πέρασε μια μέρα.

Ο “Ερασιτέχνης Ζιγκολό” από 3/7 στους κινηματογράφους σε διανομή Village

The post Ερασιτέχνης Ζιγκολό(Fading Gigolo) appeared first on screeneye.gr.

Γκαγκστερική, 115΄, ΗΠΑ 1990

Του Τζόελ Κοέν

Με τους Γκάμπριελ Μπερν, Τζον Τορτούρο, Άλμπερτ Φίνεϊ, Μάρσα Γκέι Χάρντεν, Τζον Πολίτο, Στιβ Μπουσέμι

Αμερική, εποχή της ποτοαπαγόρευσης. Ιταλοί και ιρλανδοί γκάγκστερ πολεμούν για την πρωτοκαθεδρία στο κουμάντο της πόλης τους. Ο Λίο (Άλμπερτ Φίνεϊ), αφεντικό της ιρλανδικής μαφίας που έχει στο πλευρό του τον ευφυέστατο Τομ Ρίγκαν (Γκάμπριελ Μπερν), νιώθει την απειλητική ανάσα του ιταλού Τζόνι Γκασπάρ (Τζον Πολίτο) που διεκδικεί τον πλήρη έλεγχο της πόλης. Η πρώτη ρωγμή στις σχέσεις Λίο και Τομ θα προέλθει όταν ερωτευτούν την ίδια γυναίκα, την Βίρνα (Μάρσα Γκέι Χάρντεν). Κάποια άλλα συμβάντα θα γίνουν αφορμή για να ξεχειλίσει το ποτήρι και να αλλαξοπιστήσει ο Τομ προσφέροντας τις υπηρεσίες του στον εχθρό του μέχρι πρότινος αφεντικού του.

«Ξαφνικά έχουν γίνει όλοι τους πολλοί έξυπνοι» ακούγεται να λέει κάποια στιγμή ο Έντι (Ε. Τζ. Φρίμαν), το πρωτοπαλίκαρο του Τζόνι. «Ας πάμε λοιπόν μια βόλτα στο Πέρασμα του Μίλερ για να φανεί ποιος είναι ο εξυπνότερος από όλους». Ο Έντι αναφέρεται στο πυκνό δάσος που συνηθίζουν να πηγαίνουν οι μαφιόζοι τα θύματα τους πριν να τα εκτελέσουν. Είναι ένας τόπος τελετουργικός, συμβολικός, ειδυλλιακός – υπέροχη η σκηνή με τον Φράνκι (Μάικ Σταρ) να τραγουδάει όπερα πριν εκτελέσει το επόμενο θύμα του-  και μακάβριος μαζί.

Στην τρίτη τους μόλις ταινία, μετά το «Μόνο αίμα» και το «Αριζόνα Τζούνιορ» οι Τζόελ και Ίθαν Κοέν μεγαλουργούν με ένα θεσπέσιο και επιβλητικό έργο, που βρίσκεται σίγουρα στη δεκάδα των κορυφαίων γκαγκστερικών φιλμ όλων των εποχών. Τα αδέλφια από τη Μινεσότα παίρνουν τη ραχοκοκαλιά ενός τυπικού νουάρ και την μετουσιώνουν σε ένα αυθεντικό αριστούργημα. Το «Πέρασμα» διαθέτει όλα τα συστατικά υλικά του αρχετυπικού νουάρ: αντρική φιλία, προδοσία, δίψα για εξουσία, απληστία, μοιραία γυναίκα, υποκρισία και άγραφος κώδικας τιμής.

Όλα αυτά οι Κοέν τα ανανεώνουν μοναδικά. Η τόλμη τους είναι πως δεν διστάζουν να τα επαναπροσδιορίσουν, να κρατήσουν τα γερά στοιχεία και να απορρίψουν τα αχρείαστα ή ξεπερασμένα. Το πλέον ευρηματικό τους κόλπο στο σχεδιασμό του φιλμ είναι που δίνουν στον κεντρικό τους ήρωα – ένας υποδειγματικός Μπερν- στοιχεία αντιηρωισμού. Ο κλασικός ήρωας του νουάρ ως τότε ήταν ο δυναμικός και ρωμαλέος άντρας που πάλευε για τα πάντα- τη γυναίκα, το χρηματικό έπαθλο, τη φιλία- κι ας μην έβγαινε πάντα νικητής. Εδώ ο Τομ είναι ένα παθητικός παίκτης, ένας Λεμπόφσκι της ποτοαπαγόρευσης που σε όλη τη διάρκεια του έργου τρώει συνέχεια ξύλο και δεν αντιδρά ποτέ. Ακόμη και στη σκηνή που ο θάνατος απέχει μόλις μια σφαίρα κι ένα δευτερόλεπτο από το κεφάλι του εκείνος δεν κάνει τίποτα για να αλλάξει τη μοίρα του. Κλείνει στωικά τα μάτια και περιμένει.  

Έχουν κι άλλες δημιουργικές ιδέες στις αποσκευές τους οι Κοέν. Το σενάριο του Ίθαν Κοέν (μέχρι τότε δεν ήταν γνωστό ότι τα αδέλφια δούλευαν από κοινού τη σκηνοθεσία και το σενάριο μοιράζοντας απλώς τα ονόματα τους στα credits) είναι ένα θαυμάσιο παράδειγμα γραφής ιλαροτραγικού κειμένου προορισμένο για σινεμά. Οι εκρήξεις θυμού και τα γκροτέσκα ξεσπάσματα βίας των πρωταγωνιστών του (τι ηθοποιός αυτός ο Πολίτο!) είναι τολμηρά σχόλια που μεταβάλλονται σε μελέτη για τη βία και τη ψυχοπαθογένεια της. Το «Πέρασμα του Μίλερ» μιλάει για έναν παλιό, βίαιο και αδίστακτο κόσμο με αναγωγές στο σήμερα. Όπως ο Τομ ακροβατεί ανάμεσα στα δύο αντίπαλα στρατόπεδα πριν να επιλέξει τελικά την οριστική φυγή, έτσι και οι υπόλοιποι χαρακτήρες διστάζουν να «δουν» ή να αγγίξουν τις πραγματικές επιθυμίες τους. Βρίσκονται πάντα με τον λάθος άνθρωπο, αρνούνται την πραγματική φιλία, θυσιάζουν την προσωπική τους ευτυχία για μια χούφτα δολάρια. Κι όταν πλέον δεν έχουν κάτι άλλο για να τους συγκινήσει ή έστω να κεντρίσει το ενδιαφέρον τους, καταλήγουν να κάνουν μια τελευταία βόλτα στο Πέρασμα του Μίλερ. Εκεί δηλαδή που φαίνεται στο τέλος της διαδρομής ποιος ήταν ο πραγματικά έξυπνος και ποιος όχι…

” Το Πέρασμα του Μίλερ ” από 19/6 στους κινηματογράφους σε διανομή Odeon

The post Το Πέρασμα του Μίλερ-Miller’s Crossing(Επανέκδοση) appeared first on screeneye.gr.

Νέο τρέιλερ για το «Fading Gigolo» που γράφει, σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί ο Τζον Τορτούρο. Στο «Fading Gigolo» o Τορτούρο υποδύεται έναν ήσυχο βιβλιοπώλη που μπαίνει σε έναν κόσμο διαπλοκής από τον φίλο του (Γούντι Άλεν) ύστερα από μια πρόταση για ερωτική συνεύρεση με ένα ζευγάρι (Σάρον Στόουν και Σοφία Βεργκάρα). Έτσι σταδιακά εμπλέκεται σε ένα κύκλωμα πορνείας. Το καστ συμπληρώνουν οι Μπομπ Μπαλαν, Βανέσα Παραντί και Λιβ Σράιμπερ. Αξιοσημείωτο είναι ότι ο Γούντι Άλεν δεν έχει παίξει σε ταινία εκτός των δικών του για πάνω από δέκα χρόνια.

The post Συνεργασία Γούντι Άλεν-Τζον Τορτούρο. Το τρέιλερ του «Fading Gigolo» appeared first on screeneye.gr.