Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

« Ποιητή των δρόμων» τον αποκαλούσαν οι σινεφίλ τη δεκαετία του ’70, μετά από τις ταινίες του δρόμου « Αλίκη στις Πόλεις», « Λάθος Κίνηση» , « Στο Πέρασμα του Χρόνου» και αργότερα με το αριστουργηματικό έργο « Παρίσι- Τέξας».

Ο Γερμανός Βιμ Βέντερς είναι ένας από τους κορυφαίους κινηματογραφιστές του κόσμου ετούτου. Όπως και ο συμπατριώτης του, ο Βέρνερ Χέρτζογκ, παρασύρονται συχνά από τη γοητεία του ντοκιμαντέρ.
Τα τελευταία χρόνια δε, ο άτυπος κανόνας λέει « τα ντοκιμαντέρ τους είναι πιο αξιόλογα από τις μυθοπλασίες τους».
Με τον άτυπο κανόνα- για άλλη μια φορά- να επιβεβαιώνεται, ο Βιμ Βέντερς μετακομίζει προσωρινά στο αγαπημένο του Τόκιο, έχοντας μια πρόταση ανά χείρας από το Υπουργείο Πολιτισμού της χώρας.
Τη δημιουργία μιας ταινίας μικρού μήκους, για την ανακατασκευή 17 πρότυπων δημόσιων χώρων υγιεινής.

Ο Βέντερς συλλέγει πλούσιο υλικό και γυρίζει ένα μεγάλου μήκους mockumentary( έργο μυθοπλασίας που παρουσιάζεται σε στιλ ντοκιμαντέρ) με επίκεντρο έναν εργάτη, ο οποίος είναι επιφορτισμένος με την καθαριότητα των δημόσιων χώρων υγιεινής. Ο εργάτης ονόματι Χιραγιάμα( τον ερμηνεύει ο Κότζι Γιακούσο τον οποίο γνωρίσαμε στις « Αναμνήσεις μιας Γκέισας και « Βαβέλ») ξυπνά με τον ήχο του γείτονα, βουρτσίζει δόντια, ντύνεται, λούζεται, παίρνει καφέ, οδηγάει ακούγοντας από Βαν Μόρισον και Πάτι Σμιθ μέχρι Rolling Stones. Ήρεμος και αισιόδοξος, καθαρίζει τις τουαλέτες, κάνει διάλειμμα για φαγητό στο πάρκο, κρατάει ένα φιλμ και φωτογραφίζει τα φύλλα των δέντρων. Στο σπίτι όταν επιστρέφει πίνει κρασί και διαβάζει λογοτεχνία. Η επίσκεψη της αδερφής του και της μικρής της κόρης, αμυδρά φανερώνουν κάτι από το παρελθόν του, ότι προερχόταν –πιθανότατα- από την αστική τάξη και διάφορα τραύματα, τον οδήγησαν μακριά από τον υλισμό.  «Ο κόσμος της μητέρα σου είναι διαφορετικός από τον δικό μου κόσμο» αναφέρει στο χαριτωμένο μικρό κορίτσι ο ήρωας της ταινίας, μια φράση που αντανακλά την πραγματικότητα- την οποία βλέπει και ο Βέντερς- για τις μεγάλες ανισότητες που επικρατούν και στην Ιαπωνία.
Ο Γερμανός σκηνοθέτης υιοθετεί την άποψη του Όσκαρ Ουάιλντ που είχε πει «Με ελευθερία, βιβλία, λουλούδια και με το φεγγάρι, ποιος δεν θα μπορούσε να είναι ευτυχισμένος ;».
Ο Βέντερς φιλμάρει τον Κότζι Γιακούσο με μια επιμονή να συλλάβει την πεμπτουσία της ευτυχίας στην αρχετυπική ιαπωνική κουλτούρα , που βρίσκεται –κατά τον δημιουργό της ταινίας- στη ρουτίνα, στην κανονικότητα, στην πνευματική διέγερση, ακόμη κι αν το επάγγελμα του καθαριστή τουαλετών θεωρείται στις δυτικές κοινωνίες παρακατιανό και προσφέρει έντονα συναισθήματα, που αγγίζουν τις ευαίσθητες χορδές των σινεφίλ, με επιστέγασμα το φινάλε της.
Ο Βέντερς, έχει να επιδείξει πολλά προτερήματα αλλά δεν φημίζεται για την πολιτική του ματιά στα πράγματα και όταν την ξεδιπλώνει, φανερώνει την αγάπη του για τη δυτική, ιδίως για την αμερικανική κουλτούρα.
Ως εκ τούτου, η αποφυγή οποιασδήποτε αναφοράς σε καλύτερους όρους δουλειάς – μισθολογικούς- εργασιακούς- προσδίδουν στο έργο -μαζί με όλα τα δυνατά του σημεία -και μια μοιρολατρική θέση « με όσα μας προσφέρουν, θα προσπαθήσουμε να βρούμε την ευτυχία».

” Perfect Days” από την Πέμπτη 22/2 στους κινηματογράφους

The post Perfect Days appeared first on screeneye.gr.

Η Ντανιέλ Φλίντερς (Αλίσια Βικάντερ) και ο Τζέιμς Μορ(Τζέιμς ΜακΑβόυ) γνωρίστηκαν και ερωτεύτηκαν στην Νορμανδία. Ένα χρόνο αργότερα η Ντανιέλ δουλεύει σε ένα βαθυσκάφος αναζητώντας στοιχεία για την προέλευση της ζωής στον πλανήτη, ενώ ο Τζέιμς δουλεύοντας για της μυστικές υπηρεσίες του Ηνωμένου Βασιλείου συλλαμβάνεται και φυλακίζεται από τζιχαντιστές στη Σομαλία. Μέσα από τους ασφυκτικά μικρούς χώρους στους οποίους βρίσκονται και οι δύο το μυαλό τους ταξιδεύει πίσω στα Χριστούγεννα που πέρασαν μαζί.

Η νέα ταινία του Βιμ Βέντερς, “Submergence”παίζει με τον χρόνο, τον χώρο και την ανάμνηση της αγάπης. Αναμένεται την άνοιξη στους κινηματογράφους.

The post Νέο τρέιλερ για την ταινία του Βιμ Βέντερς “Submergence” appeared first on screeneye.gr.

Βιογραφικό Ντοκιμαντέρ 110′, Γαλλία/ Βραζιλία 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: The Salt of the Earth

Γλώσσα:  Γαλλικά/Βραζιλίανικα

Των   Τζουλιάνο Ριμπέιρο Σαλγκάντο, Βιμ Βέντερς

Ο εμπνευστής του αριστουργήματος ” Παρίσι-Τέξας” Βιμ Βέντερς διερευνά τις 40 χρόνες και ασύλληπτες στο νου περιπλανήσεις σε 26 χώρες, του ακτιβιστή βραζιλιάνου φωτογράφου Σεμπαστιάο Σαλγάδο, συνεργαζόμενος με το γιο, του σημαντικού αυτού καλλιτέχνη, τον Τζουλιάνο. Ο φωτογραφικός φακός του Σαλγάδο λειτουργεί ως μαρτυρία για τη φρίκη των πολέμων, τη φτώχεια και την εξαθλίωση των λαών, με επίκεντρο την Αφρική και τη Νότια Αμερική, αλλά παράλληλα προσφέρει και μια υψηλού επιπέδου καλλιτεχνική αποτύπωση των γεγονότων που καταγράφει.
Το σκηνοθετικό δίδυμο μέσα από το ασπρόμαυρο του φόντο, τη πένθιμη-μελαγχολική μουσική του Λοράν Πετιτγκάντ ,προσπαθεί να εξαπολύσει επίθεση συναισθηματικού τύπου προς το κοινό, η οποία σε κάποια σημεία δένει αρμονικά με το έργο, σε κάποια όχι και τόσο, δεν αποφεύγονται τα κλισέ και η υπερπροβολή του ανθρώπινου πόνου, σίγουρα όμως η ταινία θα ικανοποιήσει τους θεατές, που πρώτη φορά θα “συναντήσουν” έναν από τους σπουδαιότερους φωτογράφους του 20ού αιώνα.

Το ντοκιμαντέρ ενσωματώνει προσωπικά του στοιχεία( κατάγεται από οικογένεια μικρομεσαίων γαιοκτημόνων του Σάο Πάολο), τη διαδρομή μαζί με τη σύντροφό του τη Λέλια από τον τόπο της εξορίας, όταν εγκαταλείπουν τη Βραζιλία εξαιτίας της δικτατορίας, για τη Γαλλία τη δεκαετία του ’60, τη γέννηση των παιδιών του και τα ταξίδια του, φωτογραφίζοντας μερικά από τα φτωχότερα μέρη του πλανήτη. Επιστρέφει στη γενέτειρα του 20 χρόνια αργότερα, για να καταγράψει το λούμπεν προλεταριάτο στα βορειοανατολικά της χώρας, εκεί που οι άνθρωποι πεθαίνουν από φτώχια, με το σουρεαλιστικό σκηνικό ενός μπακάλη να νοικιάζει μέχρι και φέρετρα. Επισκέπτεται τη ζώνη του Σαλέχ στο Σουδάν, της ξηρασίας και της παιδικής ασιτίας, τη γενοκτονία του 1994 στη Ρουάντα, με τους εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς Τούτσι, αποτυπώνει με μια άλλη ματιά τον πόλεμο του Κόλπου και τους βομβαρδισμούς στην Γιουγκοσλαβία.

Ο διαχρονικά ερωτευμένος με την εννοιολογική ευκρίνεια Βιμ Βέντερς αντιμετωπίζει κινηματογραφικά το ίνδαλμα του ως παρατηρητή της ανθρώπινης βαναυσότητας, της ανάγκης για επιβίωση ανεξαρτήτου των ηθικών αρχών. Τα μάτια και ο φακός του Σεμπαστιάο Σαλγάδο γίνεται η αντανάκλαση της ήττας των σύγχρονων κοινωνιών απέναντι σε φαινόμενα διογκούμενα και μη -ακόμα- αντιμετωπίσιμα. Η εξιλέωση, η αχτίδα φωτός έρχεται από τις πανέμορφες εικόνες με τον ήρωα να μοιράζεται κάποιες στιγμές με κυνηγούς του Αμαζόνιου και οικογενειακές στιγμές στις μεγάλες αναδασωτέες εκτάσεις, πέριξ του οικογενειακού του αγροκτήματος στην Βραζιλία μια πετυχημένη κίνηση δική του και της γυναίκας του.

Δύο βραβεία στο Φεστιβάλ των Καννών 2014, υποψηφιότητα για Όσκαρ καλύτερου ντοκιμαντέρ

“Το Αλάτι της Γης” από 19/3 στους κινηματογράφους σε διανομή Filmtrade

The post Το Αλάτι της Γης appeared first on screeneye.gr.

1.Το Τραγούδι του Φοίνικα

Ιστορικό δράμα, 98′, Γερμανία 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: Phoenix

Γλώσσα: Γερμανικά/Αγγλικά

Του Κρίστιαν Πέτζολντ

Με τους   Νίνα Χος, Ρόναλντ Ζέρφελντ, Νίνα Κούντζεντορφ

ΠΛΟΚΗ

Η Νέλι καταφέρνει να επιζήσει από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, έχοντας όμως υποστεί πολλά τραύματα στο σώμα της. Θα υποβληθεί σε μια σειρά πλαστικών επεμβάσεων για να αναπλάσει το πρόσωπό της. Όταν ολοκληρωθούν, θα αναζητήσει το σύζυγό της, ο οποίος όμως δεν θα την αναγνωρίσει. Αντιθέτως λόγω της ομοιότητάς της, θα της προτείνει να υποδυθεί την γυναίκα του, που ο ίδιος θεωρεί νεκρή, με σκοπό να διεκδικήσουν την περιουσία της. Η Νέλι αν και διστακτική, δέχεται να παίξει αυτό το ρόλο, ελπίζοντας ότι έτσι θα μάθει την αλήθεια για τα πραγματικά του συναισθήματα του άνδρα της.

Αναλυτική Κριτική+Τρέιλερ

2. Το Αλάτι της Γης

Βιογραφικό Ντοκιμαντέρ 110′, Γαλλία/ Βραζιλία 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: The Salt of the Earth

Γλώσσα:  Γαλλικά/Βραζιλίανικα

Των   Τζουλιάνο Ριμπέιρο Σαλγκάντο, Βιμ Βέντερς

ΠΛΟΚΗ

O Σεμπαστιάο Σαλγκάδο ταξιδεύει σε όλες τις ηπείρους καταγράφοντας τις αλλαγές της ανθρωπότητας. Έχει υπάρξει αυτόπτης μάρτυρας μεγάλων γεγονότων της πρόσφατης ιστορίας μας.

Αναλυτική Κριτική+Τρέιλερ

The post Πρεμιέρες… από 19 Μαρτίου appeared first on screeneye.gr.

Όπως έχει γίνει γνωστό, ο Βιμ Βέντερς θα τιμηθεί φέτος στο Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ του Βερολίνου με τη Χρυσή Άρκτο για τη συνολική προσφορά του στον κινηματογράφο. Με αυτήν την ευκαιρία θα γίνει και ειδικό αφιέρωμα με την προβολή δέκα ταινιών του, πολλές από τις οποίες έχουν αναπαλαιωθεί ψηφιακά. Το αφιέρωμα θα ξεκινήσει στις 12 Φεβρουαρίου με την προβολή του θρίλερ του 1977 “Ένας Αμερικανός φίλος”. Η ταινία είναι βασισμένη σε βιβλίο της Πατρίσια Χάισμιθ και πρωταγωνιστούν ο Μπρούνο Γκαντζ και ο Ντέννις Χόπερ.

Ο διευθυντής του Φεστιβάλ Βερολίνου Dieter Kosslick δήλωσε «Το “Ένας Αμερικανός φίλος”ήταν η πρώτη ταινία που έκανε τον Βιμ Βέντερς γνωστό διεθνώς. Επιπλέον ήμασταν τόσο εντυπωσιασμένοι από το αποτέλεσμα της ψηφιακής αναπαλαίωσης που αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε το αφιέρωμα για την τελετή απονομής της τιμητικής Χρυσής Άρκτου με αυτό».

Την διαδικασία αναπαλαίωσης ξεκίνησε το Wim Wenders Stiftung. Τα αυθεντικά αρνητικά των ταινιών σκαναρίστηκαν πριν υποστούν αναπαλαίωση κι έτσι εκτός από το “Ένας Αμερικανός φίλος”, θα προβληθούν σε ψηφιακή έκδοση τα Η Αγωνία του Τερματοφύλακα Πριν το Πέναλτι(1972) με νέο soundtrack, Στο Πέρασμα Του Χρόνου (1976), το director’s cut του Μέχρι τοΤέλος του Χρόνου (1991/94), Η Αλίκη στις Πόλεις (1974), Παρίσι, Τέξας(1984) και το ντοκιμαντέρ Tokyo-ga(1985). Την δεκάδα των ταινιών που θα προβληθούν συμπληρώνουν Τα Φτερά του Έρωτα(1987), Το Ξενοδοχείο του Ενός Εκατομμυρίου Δολαρίων(2000) και Πίνα Μπάους(2011).

Τη βραδιά πριν το γκαλά για την απονομή του τιμητικού βραβείου έχει επίσης οργανωθεί η εκδήλωση “Wings of Time: A Conversation with Wim Wenders” όπου ο σκηνοθέτης θα κάνει μια δημόσια συζήτηση με τον Ράινερ Ρόθερ, καλλιτεχνικό διευθυντή της Deutsche Kinemathek – Museum für Film und Fernsehen. 

The post Οι δέκα ταινίες του Βίμ Βέντερς που θα προβληθούν στο Φεστιβάλ Βερολίνου appeared first on screeneye.gr.

Μόλις βγήκαν στη δημοσιότητα φωτογραφίες από μια σειρά ταινιών που πρόκειται να βγουν στις αίθουσες.

Ο Βιμ Βέντερς σκηνοθετεί δράμα σε 3D με τους Τζέιμς Φράνκο, Σαρλότ Γκαίνσμπουργκ και Ρέιτσελ ΜακΑνταμς που φέρει τον τίτλο «Every Thing Will Be Fine».

 Στο επίκεντρο της ταινίας βρίσκεται ο Τόμας, ένας άντρας που λόγω ενός φόνου εξ αμελείας ακολουθεί μια επιτυχημένη καριέρα ως συγγραφέας. Μετά από μια δεκαετία όμως, οι ενοχές τον κατατρέχουν, με αποτέλεσμα να επικοινωνήσει με την μητέρα του θύματος και τον αδερφό του.

Ο Κλιντ Ίστγουντ διασκευάζει το μιούζικαλ «Jersey Boys», την ιστορία των Frankie Valli And The Four Seasons έχοντας στο καστ τους Τζον Λόιντ Γιάνγκ, Έρικ Μπέργκεν, Βίνσεντ Πιάτσα, Μάικλ Λομέντα και Κρίστοφερ Γουόκεν.

Οι Άντι και Λάνα Γουατσόφκσι σκηνοθετούν μια επική ταινία επιστημονικής φαντασίας ,το «Jupiter Ascending» όπου πρωταγωνιστεί ο Τσάνινγκ Τέιτουμ ως αλμπίνος κατά το ήμισυ.

Στην νέα ταινία μαγικού ρεαλισμού του Τόμας Μακάρθι «The Cobbler» ο Άνταμ Σάντλερ υποδύεται έναν άντρα που μπορεί να χωρέσει στα παπούτσια των πελατών του και μπαίνει στη θέση τους.

 Η νέα κωμωδία με την Μελίσα Μακάρθι με τίτλο «Tammy» είναι σκηνοθετημένη από τον σύζυγο της Μπεν Φαλκόνε. Ο χαρακτήρας που υποδύεται η Μακάρθι είναι μια εργαζόμενη σε εστιατόριο φαστ φουντ που ανακαλύπτει ότι ο σύζυγός της την απατά. Έτσι ξεκινά ένα ταξίδι με την γιαγιά της (Σούζαν Σάραντον). Το καστ συμπληρώνουν οι Άλισον Τζάνει, Κάθι Μπέιτς, Νταν Ακρόιντ και Τόνι Κολέτ.

Το κωμικό γουέστερν με τίτλο «A Million Ways To Die In The West» φέρνει τον Σεθ ΜακΦάρλαν να ερωτεύεται τον χαρακτήρα που υποδύεται η Σαρλίζ Θερόν αλλά πρέπει να μονομαχίσει με τον σύζυγό της, τον οποίο υποδύεται ο Λίαμ Νίσον. Στην ταινία παίζουν επίσης οι Αμάντα Σάιφρεντ, Τζιοβάνι Ρίμπισι, Σάρα Σίλβερμαν και Νιλ Πάτρικ Χάρις.

The post Ο Βιμ Βέντερς κι ο Κλιντ Ίστγουντ σε δημιουργικό οίστρο. Πληροφορίες για τις νέες τους ταινίες appeared first on screeneye.gr.

Γράφει η Ελίνα Τραϊφόρου

Ίσως να μην υπάρχει άλλος εν ζωή σκηνοθέτης που να ταυτίζεται τόσο πολύ με τον όρο «ανεξάρτητο αμερικάνικο σινεμά». Η όλη πορεία του Τζιμ Τζάρμους αναδεικνύει την  αυτονομία και ιδιαιτερότητα του, από τα τέλη της δεκαετίας του 70 μέχρι σήμερα, με μια σταθερότητα στον τρόπο προσέγγισης των ταινιών του και με ένα προσωπικό ύφος διανθισμένο με χιούμορ αλλά και ανθρωπιά, που τον ανάγει σε ξεχωριστό δημιουργό, όχι μόνο στην Αμερική αλλά και σε ολόκληρη την υφήλιο.Δεν έχει προσεγγίσει ποτέ το Χόλιγουντ γιατί όπως λέει «αφορά μόνο το στάτους, τα λεφτά και τη δύναμη. Αυτή είναι η Αγία Τριάδα του. Και γι αυτό δεν θα είναι και δεν θα γίνει ποτέ η θρησκεία μου».

Η τελευταία του ταινία  «Μόνο οι εραστές μένουν ζωντανοί» που θα ξεκινήσει να προβάλλεται στην Ελλάδα από 1η του μήνα βγάζει βόλτα αυτή τη φορά όχι κανονικούς ανθρώπους αλλά βρικόλακες. Κι ίσως μας κλείνει το μάτι σε ένα παιχνίδι όπου το περιθώριο, το ξένο, το διαφορετικό έχει μεταλλαχθεί σε κάτι πέρα απο το ανθρώπινο  όπως  ορίζεται μέσα σε στενά όρια.

Βήμα-Βήμα μέχρι την κορυφή

Γεννημένος το 1953 στο Οχάιο «σχεδίαζε μεγαλώνοντας πως να φύγει» και έτσι σπούδασε στη Νέα Υόρκη στο πανεπιστήμιο Κολούμπια αγγλική φιλολογία με καθηγητές τον Ντέιβιντ Σαπίρο και Κένεθ Κόχ, μεγάλες φυσιογνωμίες της σχολής άβαντ γκαρντ ποιητών της Νέας Υόρκης. Το 1975 λίγο πριν τελειώσει τη σχολή, ταξίδεψε στο Παρίσι και ήρθε σε επαφή με τις ταινίες του Ιμαμούρα, του Όζου, του Μιζογκούτσι αλλά και Ευρωπαίων σκηνοθετών όπως Μπρεσόν και Ντράγιερ ενώ παρακολούθησε και μια ρετροσπεκτίβα του Σάμιουελ Φούλερ.

Επόμενο βήμα ήταν ο Τζάρμους να εγγραφεί με την επιστροφή του, στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης για να σπουδάσει κινηματογράφο και δούλεψε σαν βοηθός σκηνοθέτη του Νίκολας Ρέι αλλά και σαν βοηθός παραγωγής του Βιμ Βέντερς.

Με τον Βιμ Βέντερς

Το 1979 ο Τζάρμους με την υποτροφία που προοριζόταν για τα δίδακτρα, γύρισε τις «Διακοπές Διαρκείας»(Permanent Vacation), μια ταινία για τις δυόμισι μέρες ενός περιπλανώμενου άντρα που δεν έχει ούτε σπίτι, ούτε δουλειά. Η ταινία βρήκε ένα περιορισμένο κοινό στην Ευρώπη ενώ στην Αμερική κανείς δεν ασχολήθηκε καν με αυτή.

Όταν ο διευθυντής στην εκτέλεση παραγωγής των ταινιών του Βιμ Βέντερς, Chris Sievernich, είδε τις «Διακοπές Διαρκείας», και πιστεύοντας στις δυνατότητες του Τζάρμους του έδωσε 40 λεπτά ασπρόμαυρου φιλμ. Ο Τζάρμους με αυτό το φιλμ γύρισε την τότε μικρού μήκους ταινία του «Πέρα από τον Παράδεισο» το 1982 μέσα σε ένα σαββατοκύριακο. Κατόρθωσε να δημιουργήσει μια ταινία 30 λεπτών μέσα από φιλμ που διαρκούσε 40 λεπτά, καδράροντας την κάθε σκηνή με μονοπλάνα, αποφεύγοντας την κλασσική μέθοδο κινηματογράφησης των σκηνών, σε συνδυασμό με το στυλιστικό μαύρο να χωρίζει την κάθε σκηνή, δομή που θα γίνει σήμα κατατεθέν για τον σκηνοθέτη και στην μετέπειτα φιλμογραφία του.  Στην συνέχεια η ταινία επεκτάθηκε σε μεγάλου μήκους και έφτασε να κερδίσει την Χρυσή Κάμερα στις Κάννες και πρώτο βραβείο στο φεστιβάλ του Λοκάρνο.

Οι φωτεινοί ήρωες του περιθωρίου

Ακολούθησε το έργο «Στην παγίδα του νόμου» (1986), επίσης ασπρόμαυρο, συνεχίζοντας την θεματολογία του «Πέρα από τον Παράδεισο».

«Η αίσθηση της Αμερικής που λαμβάνουμε από όλους δεν είναι αυτή που περιμένουμε. Είναι ταινία για τους ανθρώπους του περιθωρίου» δηλώνει εμφαντικά ο Τζιμ Τζάρμους.  Ο συνεργάτης του και μουσικός Τομ Γουέιτς κάνει έναν ενδιαφέρον συσχετισμό του ίδιου του Τζάρμους με τους χαρακτήρες των ταινιών του.

«Όταν στα 15 του χρόνια άρχισαν να γκριζάρουν τα μαλλιά του, ο Τζάρμους φάνταζε σαν μετανάστης σε έναν έφηβο κόσμο. Πάντα ήταν ένας μετανάστης, ένας αγαθός, γοητευμένος ξένος από τότε. Και όλες του οι ταινίες αναφέρονται σε αυτό το θέμα».

Μπορούμε παρακολουθώντας όλη την φιλμογραφία του Τζάρμους να εντοπίσουμε επίσης έντονο το στοιχείο της πολυπολιτισμικότητας.  Στο «Πέρα από τον παράδεισο» ο Γουίλι συναντά την ξαδέρφη του από την Ουγγαρία ενώ στο «Στην παγίδα του νόμου» ο Ρομπέρτο μιλάει με σπασμένα Αγγλικά. Συνάντηση διαφορετικής κουλτούρας παρουσιάζεται και στον «Νεκρό» (1995) με τον Γουίλιαμ Μπλέικ να έρχεται σε επαφή με έναν ινδιάνο αλλά και στο «Ghost dog: Ο τρόπος των Σαμουράι» (1999). Καλύτερος φίλος του Ghost Dog (ενός πληρωμένου δολοφόνου που ακολουθεί τους κώδικες των Σαμουράι) είναι ένας Γάλλος που έχει ένα παγωτατζίδικο. Δεν μιλάνε την ίδια γλώσσα αλλά καταλαβαίνει ο ένας τον άλλον.

Η δράση σύρεται από τους χαρακτήρες

Οι ταινίες του Τζάρμους δεν έχουν τον χαρακτήρα μιας γραμμικής αφήγησης αλλά πλάθονται μέσα από σκηνές-επεισόδια. Το «Mystery Train» (1989), το «Μια νύχτα στον κόσμο» (1991), το «Καφές και τσιγάρα» (2003)  για παράδειγμα φέρνουν κοντά χαρακτήρες μέσα από κοινούς τόπους, άλλοτε ένα ξενοδοχείο, άλλοτε κούρσες ταξί ανα τον κόσμο, άλλοτε ένα τραπέζι με καφέδες και τσιγάρα. Στο «Τσακισμένα Λουλούδια» (2005) ένας άντρας λαμβάνει ένα γράμμα από μια παλιά ερωμένη οτι έχει κάνει μαζί του ένα γιο και συναντά παλιές ερωμένες και να διαλευκάνει το μυστήριο.  Διαφορετικά σπίτια, διαφορετικές αντιλήψεις πάνω στην οικογένεια και τον τρόπο ζωής γενικότερα θα ενωθούν και πάλι μέσα από αυτόν τον τρόπο σεναριακής δόμησης.

Ο ίδιος αναφέρει «Αντί να βρω την ιστορία και να προσθέσω τις λεπτομέρειες , συλλέγω τις λεπτομέρειες και προσπαθώ να δομήσω μια ιστορία σαν παζλ. Έχω ένα θέμα, μια ατμόσφαιρα και τους χαρακτήρες αλλά όχι μια συγκεκριμένη πλοκή που διατρέχει την ταινία».

 Γι αυτό οι ταινίες του είναι ελλειπτικές στην αφήγηση και πολλές φορές ο θεατής παρακολουθεί μικρές στιγμές ζωής που από άλλους σκηνοθέτες ίσως να είχαν κοπεί προς χάρη μιας πλοκής όπου η δράση οδηγεί τους χαρακτήρες. Στις ταινίες όμως του Τζάρμους, οι χαρακτήρες οδηγούν την δράση.

 Αναφορικά με το «Μια νύχτα στον κόσμο» ο σκηνοθέτης λέει πως «αν σκεφτείς το γεγονός ότι κάποιος παίρνει ένα ταξί, είναι κάτι ασήμαντο στην καθημερινότητά μας. Σε μια ταινία όταν κάποιος παίρνει ένα ταξί, τον βλέπεις να μπαίνει και στο επόμενο πλάνο να βγαίνει. Έτσι κατά κάποιο τρόπο το περιεχόμενο αυτής της ταινίας αποτελείται από πράγματα που συνήθως δεν περιλαμβάνονται σε μια ταινία».

Το Τζαρμικό μουσικό  road-trip

Το ταξίδι είναι ένας άλλος κρίκος στην αλυσίδα των ταινιών του Τζάρμους. To φιλμ «Στην Παγίδα του νόμου» επικεντρώνει σε 3 άντρες που από την φυλακή ξεφεύγουν μαζί για να κάνουν μια καινούρια αρχή. Στον «Νεκρό» η περιπλάνηση παίρνει μεταφυσικές διαστάσεις ενώ στο «Τσακισμένα Λουλούδια» λειτουργεί σε υπαρξιακό και συναισθηματικό επίπεδο. Το «Στα όρια του ελέγχου» (2009) η κάμερα ακολουθεί την πορεία ενός επαγγελματία δολοφόνου που θα φτάσει στην Ισπανία. Στο «Μόνο οι εραστές μένουν ζωντανοί» δημιουργεί νυχτερινούς αιμοσταγείς περιπάτους ενώ στο «Μια νύχτα στον κόσμο» ο δρόμος απλώνεται μέσα από τις διαδρομές στα ταξί.

Σημαντικό ρόλο στις ταινίες του επίσης έχει ο ηθοποιός και η μουσική. Συνεργάστηκε με μεγάλα ονόματα, όπως ο Τζόνι Ντεπ, ο Φόρεστ Γουιτακερ, ο Μπιλ Μάρει κ.α. έχοντας πολλές φορές στο μυαλό του τους ίδιους τους ηθοποιούς όταν έγραφε το σενάριο.

Όσο για την μουσική στις αρχές τις δεκαετίας του 80 στη Νέα Υόρκη ο Τζάρμους έπαιζε πλήκτρα για μια No Wave μπάντα με όνομα «The Del-Byzanteens». «Η αισθητική της μουσικής σκηνής αυτής μου έδωσε το θάρρος να ασχοληθώ με τις ταινίες. Δεν βασιζόταν στην δεξιοτεχνία αλλά στην έκφραση.» Η μουσική γι αυτόν δεν είναι απλά μια ακουστική επικάλυψη.

Με τον Νιλ Γιανγκ

Στη συνεργασία του με τον Νιλ Γιάνγκ στον «Νεκρό» ο μουσικός είπε πως «η ταινία είναι ο ρυθμός και θα προσθέσω μουσική πάνω του», κάτι που δηλώνει οτι ο ρυθμός στην ιστορία και το ύφος της μουσικής έπρεπε να δένουν αρμονικά. Αλλά ο Τζάρμους πηγαίνει ακόμα παραπέρα, χρησιμοποιεί μουσικούς ως ηθοποιούς σε πολλές ταινίες του: ο Τζο Στράμερ, ο Τομ Γουέιτς, ο Τζον Λιούρι, ο Ίγκι Ποπ. Και όλοι αυτοί οι μουσικοί είχαν κάτι κοινό. Είχαν σταθεί ενάντια στην πίεση της εμπορικότητας από την ποπ κουλτούρα όπως ο ίδιος ο Τζάρμους στάθηκε ενάντια στην πίεση του εμπορικού της κινηματογραφικής βιομηχανίας.

Ο Τζιμ Τζάρμους έχει τα αποκλειστικά δικαιώματα όλων των ταινιών του. Κάτι που δεν έχει καταφέρει σε τέτοιο βαθμό ούτε ο Τζον Σέιλς ούτε ο ο Τζον Κασσαβέτης.

Η τελευταία ταινία του Τζάρμους «Μόνο οι εραστές μένουν ζωντανοί» (2013) βγάζει βόλτα αυτή τη φορά όχι κανονικούς ανθρώπους αλλά βρικόλακες. Κι ίσως μας κλείνει το μάτι σε ένα παιχνίδι όπου το περιθώριο, το ξένο, το διαφορετικό έχει μεταλλαχθεί στο πέραν του ανθρώπινου, με τα στενά όρια.

The post Τζιμ Τζάρμους appeared first on screeneye.gr.