Ο σκηνοθέτης Άνταμ Μακεΐ, δημιουργεί τρεις παράλληλες ιστορίες τις οποίες ενώνει με μαεστρία, χρησιμοποιώντας τον Μάικλ Μπέρι ως αφηγητή, αλλά ταυτόχρονα και με την ιλιγγιώδη του μονταζική ταχύτητα αποφορτίζει τους ακατάπαυστους εξειδικευμένους διαλόγους Οι χαρακτήρες του όμως, στερούνται ψυχολογικού υποβάθρου
Διαβάστε Περισσότερα...
Κρατάμε από το έργο, τον καθημερινό αγώνα των γυναικών του Ιράν, να διεκδικήσουν την αυτονόητη για μας χειραφέτηση τους και κάποιες όμορφες εικόνες…οι επαναλαμβανόμενες σκηνές, ο αδικαιολόγητα αργόσυρτος ρυθμός και το μελοδραματικό κλείσιμο, μειώνουν αισθητά το πρώτο αλλά ελπιδοφόρο ξεκίνημα της Ίντα Παναχαντέ
Διαβάστε Περισσότερα...
Tο έργο από την αρχή του θύμιζε όλες εκείνες τις ταινίες με στιγμές γαλήνης λίγο πριν την καταιγίδα. Όταν αυτή καταφθάνει, ο θεατής δεν μπορεί να εισπράξει τον πόνο της κάθε μίας απώλειας γιατί ακριβώς παρουσιάζεται μέσα από τη λογική « ε και τι έγινε», φτάνοντας στο σημείο ακόμα και ο θάνατος να γελοιοποιείται
Διαβάστε Περισσότερα...
Γράφει ο Ιάκωβος Γωγάκης Σωστός γλωσσοδέτης, μα θα ήταν ψέμα
Διαβάστε Περισσότερα...
Η ωραία ιδέα του Ντέιβιντ Ο. Ράσελ , να δείξει τη ματαιότητα του ατομικισμού, δύο χρόνια μετά τον «Οδηγό Διαπλοκής», θα σκαλώσει, στο σημείο εκείνο που ο ατομικισμός και σαρκάζεται και ανυψώνεται, αφήνοντας μια διφορούμενη και θολή νοηματική κατασκευή. Για κάποιο ανεξήγητο λόγο τα κάνει όλα αχταρμά, παρότι το έργο είχε λίγα πράγματα να πει
Διαβάστε Περισσότερα...
Kερδίζει το θαυμασμό μας για τα ειδικά της εφέ, για τα φωτεινά της χρώματα, που καθιστούν τη βια αν όχι όμορφη, τουλάχιστον συναρπαστική, και σε αυτά οφείλεται η δύωρη και πλέον προσήλωση μας, στην κατά τα άλλα αφελή της ιστορία.
Διαβάστε Περισσότερα...
Όλα μοιάζουν με το σινεμά-σπιρτόκουτο του δικού μας Γιάννη Οικονομίδη, από τις στριγκλιές μέχρι τις προμελετημένες υπερβολές, αλλά και μια διάχυτη υπερένταση. Οι έπαινοι για το τρίτο κινηματογραφικό δημιούργημα του Γιούρι Μπίκοφ δεν μπορούν όμως και να υιοθετηθούν στην ολότητα τους
Διαβάστε Περισσότερα...
Yποδειγματικά σκηνοθετημένο δράμα βίαιης ενηλικίωσης, παράλληλα και γροθιά στο στομάχι, για τις αναχρονιστικές αντιλήψεις των Τούρκων, παρουσιάζοντας ταυτόχρονα, το μεγάλο πολιτιστικό χάσμα που επικρατεί, από τη μια άκρη της χώρας της, έως την άλλη.Καταπληκτικές ερμηνείες από το σύνολο του καστ. Βραβείο Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου LUX 2015
Διαβάστε Περισσότερα...
Η αποκαθήλωση ενός «κάλπικου» ήρωα. Ο Στίβεν Φρίαρς καταπιάνεται με τον αποδεδειγμένα ντοπαρισμένο ποδηλάτη Λανς Άρμστρονγκ τον οποίο απογυμνώνει απροκάλυπτα. Μια ταινία που έχει τις υπερβολές της και τις ευκολίες της, αλλά προτάσσει επιτυχώς το τρίπτυχο « Αθλητισμός-Σκάνδαλα-Δολοπλοκίες», πίσω από τις κλειστές πόρτες
Διαβάστε Περισσότερα...
Κινηματογραφικό στολίδι, γεμάτο λυρισμό, που το βλέπουμε με το στόμα ανοιχτό. Όσο όμως η ταινία συναρπάζει οπτικά, άλλο τόσο μπερδεύει, επειδή ακριβώς η παιδαγωγικού τύπου αφήγηση του Γκούζμαν και η πομπώδης εικόνα του, επικαλύπτει τα διάσπαρτα ιστορικά γεγονότα
Διαβάστε Περισσότερα...