Κριτική από το In-Edit Θεσσαλονίκης Δέσποινα-Ηλέκτρα Βούλγαρη

Ένα από τα πιο σημαντικά τραγούδια του 20ου αιώνα, ένας από τους πιο επιδραστικούς δίσκους της σύγχρονης μουσικής, ένας από τους πιο εμβληματικούς τραγουδοποιούς της μουσικής ιστορίας είναι το κατάλληλο υλικό για ένα κλασικό μουσικό ντοκιμαντέρ, που καταγράφει και συγκινεί.

Το “Above Us Only Sky” του Michael Epstein αναμειγνύει πλούσιο αρχειακό υλικό του 1971 με σύγχρονες συνεντεύξεις των πρωταγωνιστών για τη σύνθεση του “Imagine” ως τραγουδιού και του ομώνυμου δίσκου.

Η κάμερα ακολουθεί τον John Lennon και τη Yoko Ono στο σπίτι τους και στούντιο στην αγγλική εξοχή, έξω από το Λονδίνο, αποκαλύπτοντας το βάθος της δημιουργικής τους σχέσης και τον καθοριστικό καλλιτεχνικό ρόλο της Ono στο εμβληματικό “Imagine”. Δανείζεται λέξεις από το βιβλίο της Ono, ντύνει με εικόνες της το εξώφυλλο του δίσκου, συμμετέχει σε διαδηλώσεις υπέρ της ειρήνης μαζί της. Πέρα όμως από τη συμβολή της Ono στο καλλιτεχνικό έργο του Lennon, γίνεται φανερό μέσα από το ντοκιμαντέρ σε ποιο σημείο μετά τη διάλυση των Beatles βρίσκεται το πρώην Σκαθάρι μουσικά, πολιτικά, προσωπικά.

Ενώ η προσωπικότητα του Lennon και ο αντίκτυπος της σχέσης του με την Ono σκιαγραφείται ξεκάθαρα, ελάχιστα μαθαίνουμε για την πλευρά της ίδιας, μίας ιδιαίτερης καλλιτεχνικής περσόνας, που ήταν γνωστή σε έναν πολύ κλειστό κύκλο κι έγινε παγκοσμίως γνωστή για τον Lennon και τη σχέση τους. Πέρα από την παιδική της ηλικία στην Ιαπωνία και κάποιες πτυχές της εννοιολογικής τέχνης με την οποία καταπιανόταν κι η οποία επηρέασε τον Lennon, τα υπόλοιπα γύρω από την εικόνα της παραμένουν μυστήριο.

Με ελάχιστες αναδρομές στο παρελθόν και με μόνο την παρουσία του George Harrison ως μουσικού στην παραγωγή του δίσκου να θυμίζει τους Beatles, με φόντο το κίνημα υπέρ της ειρήνης που απασχολούσε την πολιτική επικαιρότητα της εποχής, το “Above Us Only Sky” δίνει μία γεύση του πολιτικού κλίματος της δεκαετίας των ‘70s, αλλά και της δημιουργίας ενός δίσκου ως δημιουργική, καλλιτεχνική διαδικασία. Η ταινία είναι μία μοναδική ευκαιρία να κρυφοκοιτάξουμε στα παρασκήνια της μουσικής ιστορίας, δικαιώνοντας έτσι το σύνθημα του In- Edit Music Film Festival: “μουσική από τα παρασκήνια, μουσική για τα μάτια”.

The post Η σχέση του Λένον και της Γιόκο Ονο δεν ήταν μόνο θυελλώδης. Ήταν και δημιουργική. Το Above Us Only Sky εξερευνά το εμβληματικό ” Imagine” appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Δέσποινα-Ηλέκτρα Βούλγαρη

Ο τελικός του Γουίμπλεντον του 1980 θεωρείται από τα πιο σημαντικά αθλητικά γεγονότα του 20ου αιώνα. Στην ιστορία του τένις η ένταση, η ποιότητα και η διάρκειά του, μπορεί μόνο να συγκριθεί με τον αντίστοιχο τελικό του 2008 μεταξύ του Ρότζερ Φέντερερ και του Ραφαέλ Ναδάλ. Το “Borg vs McEnroe” με αφορμή μία σπουδαία αθλητική στιγμή προσπαθεί να ρίξει φως σε δύο σημαντικές προσωπικότητες, που μπορεί να υπήρξαν μεγάλοι αντίπαλοι και εκ διαμέτρου αντίθετοι σαν τενίστες και σαν περσόνες, αλλά προφανώς τους ένωναν περισσότερα, όπως απέδειξε και η μακρόχρονη φιλία τους εκτός γηπέδων.

Το 1980 ο Σουηδός Borg θεωρείται ο βασιλιάς του αθλήματος, καθώς έχει κερδίσει τέσσερα διαδοχικά κύπελλα του πιο γνωστού και παλαιότερου τουρνουά τένις και ετοιμάζεται να διεκδικήσει το πέμπτο. Στον τελικό θα αντιμετωπίσει το νέο ταλέντο του αθλήματος, τον Αμερικανό McEnroe, που στα 21 του χρόνια με την τεχνική και το πάθος, ήταν ο μόνος αντίπαλος, ικανός να ανακόψει τη θριαμβευτική πορεία του Σουηδού πρωταθλητή.

Ο Δανός σκηνοθέτης Γιάνους Μετζ (“γνωστός για το πολυβραβευμένο “Armadillo”) καταφέρνει να αποφύγει την ντοκιμαντερίστικη καταγραφή ενός μεγάλου αθλητικού γεγονότος και οδηγεί τον θεατή στον τελικό, σκιαγραφώντας τις προσωπικότητες, αλλά και το κλίμα της εποχής κατά την προετοιμασία του μεγάλου τελικού. Το τένις εξάλλου εκείνη την εποχή απολάμβανε την αντίστοιχη σημερινή αποδοχή και δημοφιλία του ποδοσφαίρου και μονοπωλούσε το ενδιαφέρον κοινού και Μ.Μ.Ε.

Στωικός, ήρεμος, σαν καλοκουρδισμένη μηχανή, ο Borg, από τη μία πλευρά έρχεται σε αντίθεση με τον ευέξαπτο, παρορμητικό και θρασύ McEnroe. Με φλάσμπακ στην παιδική ηλικία των δύο πρωταγωνιστών, αλλά πάντα με έμφαση στον Borg, αναδεικνύονται δύο ιδιαίτεροι χαρακτήρες, που σαν χαρισματικά παιδιά, δέχτηκαν πίεση, αντιδρώντας με διαφορετικό τρόπο στις ανάγκες του πρωταθλητισμού. Ο σχεδόν ρομποτικός Σουηδός, που κατευνάζει το πάθος του, ακολουθώντας συγκεκριμένες κινήσεις πριν τον αγώνα, πιστός σε προλήψεις και ο παθιασμένος Αμερικανός, που δεν διστάζει να τα βάλει με διαιτητές και δημοσιογράφους, δίνοντας μία εικόνα αθλητή, που μόνο συνηθισμένη δεν είναι για τενίστα τέτοιου επιπέδου.

Με κοφτό ρυθμό κι ένταση η ταινία κορυφώνεται με την αναπαράσταση του θρυλικού τελικού, η οποία κρατά αμείωτη την αγωνία και συγκινεί, σαν να μην ξέρει κανείς την έκβασή του. Οι ερμηνείες των δύον ηθοποιών (Σάια ΛαΜπέφ Σβέριρ Γκούναρσον) κάνουν τη διαφορά με τον Σουηδό Σβέριρ Γκούναρσον να αποδίδει το ψυχρό και ατάραχο Borg υποδειγματικά, ενώ και ο αμφιλεγόμενος Σάια ΛαΜπέφ ανταποκρίνεται εξίσου χαρισματικά, σε  ένα ρόλο κομμένο στα μέτρα του.

Μακριά από το είδος της  κινηματογραφικής αθλητικής βιογραφίας, η ταινία ξεχωρίζει όχι τόσο σαν σπουδή χαρακτήρων, αλλά σαν μία ενδιαφέρουσα  ματιά, έχοντας  ένταση και ρυθμό, αναδεικνύοντας την ανθρώπινη πλευρά του πρωταθλητισμού. Όλα αυτά τα υλικά που χρειάζονται, για να είναι κανείς πρωταθλητής, αποδεικνύοντας εν τέλει  ότι κανείς δεν φτάνει τυχαία και χωρίς κόστος στο πάνθεον της δόξας.

“Borg vs McEnroe: Όλα για τη Δόξα” τον Αύγουστο στους κινηματογράφους σε διανομή Rosebud/Seven

The post Borg vs McEnroe: Όλα για τη Δόξα appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Δέσποινα-Ηλέκτρα Βούλγαρη

Στα 89 της χρόνια η Ανιές Βαρντά συνεργάζεται με τον διεθνώς αναγνωρισμένο φωτογράφο και εικαστικό JR στο “Πρόσωπα και Ιστορίες”, ένα φωτογραφικό πρότζεκτ- οδοιπορικό στα χωριά της Γαλλίας και παραδίδει ένα ποίημα για τη βαθιά σχέση του ανθρώπου με τον τόπο, τη μνήμη και τη φιλία. Ταξιδεύοντας με το κινητό φωτογραφικό θάλαμο του JR, οι δύο σκηνοθέτες επισκέπτονται χωριά της Γαλλίας, συναντούν απλούς ανθρώπους, βγάζουν τη φωτογραφία τους και τις μετατρέπουν σε γιγάντιες αφίσες. Η ιστορία μίας μοναδικής κατοίκου ενός έρημου δρόμου, που αρνείται πεισματικά να τον εγκαταλείψει, ανθρακωρύχων στη Βόρεια Γαλλία, της καθημερινότητας ενός αγρότη στο τρακτέρ του, των κινηματογραφόφιλων εργαζομένων ενός εργοστασίου γίνονται στα χέρια των δημιουργών αφορμή για εικόνες και συγκεκριμένα για αφίσες- πορτρέτα στα πιο απίθανα μέρη, στους τοίχους ενός εγκαταλελειμμένου χωριού, στην πρόσοψη ενός αχυρώνα, στα κοντέινερ στο λιμάνι της Χάβρης.

Ταινία δρόμου, ιδιότυπη κωμωδία, αυτοβιογραφία, όλα συνυφαίνονται στο “Πρόσωπα και Ιστορίες” και καταλήγουν σε αυτό που κάνει ξεχωριστό το θαυμαστό κόσμο της Ανιές Βαρντά. Ανασύρει προσωπικές αναμνήσεις από το παρελθόν, χτίζει φιλία με το συν-δημιουργό της στο παρόν, στοχάζεται πάντα γύρω από την εικόνα, τι είναι, πως γεννιέται και πως μεταμορφώνεται σε σχέση με το βλέμμα, αποτυπώνει με πρωτότυπο και ανεπιτήδευτο τρόπο την αρχέγονη σχέση του ανθρώπου με τον τόπο, πεπεισμένη ότι οι άνθρωποι κάνουν τους τόπους και οι τόποι κρύβονται στους ανθρώπους.

Βραβευμένη με το Βραβείο Ντοκιμαντέρ στις Κάννες, υποψήφια για Όσκαρ καλύτερου ντοκιμαντέρ, η Βάρντά  κάνει το κοινό ανυπόμονο για το επόμενο δημιούργημά της.

The post Πρόσωπα και Ιστορίες appeared first on screeneye.gr.

Ανταπόκριση από ΦΝΘ Δέσποινα-Ηλέκτρα Βούλγαρη

Οι δύο ελληνικές ταινίες που ξεχωρίζουν για το ύφος και τη θεματική τους και διαγωνίζονται για το μεγάλο βραβείο του 20ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης.

“Obscuro barroco”
Σκοτεινή και μπαρόκ, όπως ακριβώς και ο τίτλος της δεύτερης ταινίας της Ευαγγελίας Κρανιώτη, πρόσφατα βραβευμένης στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου, ξεφεύγει αισθητά από τα όρια του ντοκιμαντέρ, παρουσιάζοντας το Ρίο Ντε Τζανέιρο μέσα από τα μάτια της θρυλικής τρανσέξουαλ ακτιβίστριας Λουάνα Μουνίζ. “ Το Ρίο είναι ένα μια φάμπρικα που κατασκευάζει όνειρα ή εφιάλτες και σε αυτά τα όνειρα κάποιοι χάνονται και άλλοι βρίσκουν τον εαυτό τους», δηλώνει η Μουνίζ μέσα από μία υπνωτιστική αφήγηση και ξετυλίγεται ένα ατμοσφαιρικό ταξίδι αισθήσεων από τη διονυσιακή φρενίτιδα του καρναβαλιού και την underground σκηνή των drag shows και τα clubs εώς και σε ό,τι μένει πίσω όταν σβήνουν τα φώτα. Η μεταμόρφωση και η ταυτότητα μέσα από το φύλο ως ανάγκη και τρόπος ζωής σκιαγραφούνται στυλιζαρισμένα σε μία προσέγγιση περισσότερο εικαστική παρά τεκμηρίωσης χτίζοντας ένα πειραματικό κινηματογραφικό δοκίμιο παρά ένα καθαρόαιμο ντοκιμαντέρ. Άκρως ενδιαφέρουσα η παρουσία της εμβληματικής περφόρμερ και ακτιβίστριας Λουάνας Μουνίζ, η οποία δίνει σάρκα και οστά στον όρο μεταμόρφωση και μεταδίδει μοναδικά την αγάπη της για τη σκοτεινή ομορφιά της βραζιλιάνικης πρωτεύουσας, και στην οποία η σκηνοθέτις αφιερώνει εντέλει την ταινία, καθώς έφυγε από τη ζωή λίγο πριν το τέλος των γυρισμάτων.

“Στο σώμα της”
Κάθε χρόνο, στις 31Ιουλίου, οι “δεκαπεντάρηδες” επιστρέφουν στα κελιά της ανενεργής Μονής της Κοιμήσεως στο νότιο άκρο της Θηρασιάς. Για δύο εβδομάδες προσεύχονται υπέρ αναπαύσεως των νεκρών και υπέρ υγείας των ζωντανών. Τον υπόλοιπο χρόνο αναπολούν το παρελθόν αγναντεύοντας την κοσμοπολίτικη Σαντορίνη στην άλλη μεριά του ηφαιστείου. Το ντοκιμαντέρ του Ζαχαρία Μαυροειδή παρακολουθεί τη ζωή των λιγοστών κατοίκων σε αυτό το ερημωμένο χωριό του νησιού στη διάρκεια της προετοιμασίας για τη γιορτή του Δεκαπενταύγουστου. Βουτηγμένο στο λευκό και στο γαλάζιο, αναδεικνύοντας την άγρια ομορφιά του φυσικού τοπίου, το ντοκιμαντέρ από λαογραφικό και ηθογραφικό παίρνει άλλες διαστάσεις, κοινωνικές και βαθιά ανθρώπινες, καθώς οι ηλικιωμένες γυναίκες του χωριού που πέρασαν όλη τη ζωή τους σε αυτό τον τόπο, εξομολογούνται τις δυσκολίες, τις απογοητεύσεις και τα όνειρά τους, αναφερόμενες διαρκώς σε αυτό που τις συνδέει, στην πίστη τους στο Θεό. Σταθερή επωδός η χριστιανική πίστη ως βίωμα και ως καταφύγιο, πέρα από ένα φωτογενές πολιτισμικό οδοιπορικό της χώρας με αρχειακό ενδιαφέρον για το μέλλον, η ουσία της ταινίας βρίσκεται στα πρόσωπα και στις ιστορίες τους, καθώς και στην έντονη αντίθεση του νησιού, τον κοσμοπολιτισμό και την κοσμοσυρροή από τη μια πλευρά, την απομόνωση και την ταπεινότητα, από την άλλη.

The post Δύο ελληνικές ταινίες που ξεχωρίζουν για το ύφος και τη θεματική τους και διαγωνίζονται για το μεγάλο βραβείο του ΦΝΘ appeared first on screeneye.gr.

Ανταπόκριση Δέσποινα-Ηλέκτρα Βούλγαρη

Δύο ντοκιμαντέρ που πραγματεύονται τον πόλεμο με ιδιαίτερο τροπο ξεχωρίζουν στο Διεθνές Διαγωνιστικό Τμήμα του 20ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης δύο μέρες πριν φτάσει στο τέλος του και αναδειχθεί ο φετινός νικητής.

“Το μακρινό γαύγισμα των σκύλων”

Σ’ ένα χωριό στα σύνορα Ρωσίας και Ουκρανίας, όπου διεξάγονται συγκρούσεις μεταξύ της ουκρανικής κυβέρνησης και ρωσοφώνων αυτονομιστών από το 2014, ένα δεκάχρονο ορφανό αγόρι μεγαλώνει μαθαίνοντας να συνηθίζει τον ήχο από τις εκρήξεις, να αναγνωρίζει τις διάφορες σειρήνες συναγερμού, να παίζει με όπλα, να κολυμπά σε σκοτεινά νερά και να απολαμβάνει τη φροντίδα της γιαγιάς του. Σε ένα ερημωμένο χωριό, που πάλλεται από τον αντίκτυπο των βομβών και φωτίζεται τη νύχτα από τη λάμψη των εκρήξεων, ο σκηνοθέτης Σιμόν Λέρεν Βιλμόντ επιλέγει μία διαφορετική προσέγγιση για να αποτυπώσει τη θηριωδία του πολέμου στρέφοντας την κάμερα στο καθημερινό βίωμα ενός παιδιού και ιδιαίτερα στον τρόπο με τον οποίο διαχειρίζεται το φόβο. Μέλημα της ταινίας δεν είναι η καταγραφή ή η ερμηνεία των εμπόλεμων συγκρούσεων, αλλά η σκιαγράφηση της παιδικής ηλικίας που σκληραγωγείται ακούσια και της οικογενειακής σχέσης που σφυρηλατείται αναπόφευκτα. Σφιχτή αφήγηση, ωραία φωτογραφία, φυσικότητα των προσώπων ολοκληρώνουν ένα ντοκιμαντέρ που κουβαλά ένα αισιόδοξο, ουμανιστικό μήνυμα.

“Μετεωρίτες”

Το ντοκιμαντέρ του Γκιουρτζάν Κελτέκ είναι σημαντικό, διότι αποτελεί το πρώτο ολοκληρωμένο τεκμήριο για μία σύγκρουση που δεν είδε ποτέ το φως της δημοσιότητας, όταν το 2015 τουρκικές δυνάμεις επιτέθηκαν σε Κούρδους αυτονομιστές στις πόλεις της νοτιανατολικής Τουρκίας. Μοναδικό υλικό που μαρτυρά τη σύρραξη στην περιοχή είναι πλάνα live streaming που χρησιμοποιεί ο σκηνοθέτης για να αποτυπώσει τη σκληρή καθημερινότητα σε αυτές τις πόλεις. Με σκοπό να διανθίσει λυρικά και καλλιτεχνικά το ακατέργαστο υλικό ο δημιουργός χρησιμοποιεί ασπρόμαυρο φόντο και σχολιασμό που τείνει στο πομπώδες και στο επιτηδευμένο και θολώνει ως ένα βαθμό τα όρια μεταξύ τεκμηρίωσης και μυθοπλασίας. Ίσως βέβαια να είναι και δικαιολογημένη μία κινηματογραφική προσέγγιση, καθώς μία κοσμική παρέμβαση σήμανε το τέλος των συγκρούσεων, όταν μία βροχή μετεωριτών έλουσε την περιοχή. Ο πρωταγωνιστικός ρόλος της φύσης και των απόκοσμων τοπίων εντείνουν το λυρικό ύφος ενός ντοκιμαντέρ που στοχεύει στη διατήρηση της μνήμης της ιστορίας, σχολιάζοντας τη ματαιότητα και τη φρίκη του πολέμου μέσα από κινηματογραφικά μονοπάτια.

The post Δύο φωτεινές στιγμές από το 20ο Φ. Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης appeared first on screeneye.gr.

Ανταπόκριση Δέσποινα-Ηλέκτρα Βούλγαρη

Ιδανικό ξεκίνημα για το επετειακό Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, που συμπληρώνει φέτος είκοσι χρόνια ζωής, με μία χιουμοριστική τελετή έναρξης και την καλύτερη ταινία, που θα μπορούσε να ανοίξει την αυλαία του Φεστιβάλ, το “Πρόσωπα και Ιστορίες” της Ανιές Βαρντά, της πρωτοπόρου της γαλλικής Nouvelle Vague.

Σύντομη και ανάλαφρη με την παρουσίαση στα χέρια δύο stand up κωμικών, του Ανδρέα Πασπάτη και της Ήρας Κατσούδα, η τελετή έναρξης του φετινού Φεστιβάλ χαρακτηρίστηκε από το εορταστικό και επετειακό πνεύμα. Η Γενική Διευθύντρια, Ελίζ Ζαλαντό και ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής, Ορέστης Ανδρεαδάκης αναφέρθηκαν στο πως μία μικρή εκδήλωση εξελίχθηκε σε θεσμό που κατέχει μία θέση ανάμεσα στα δέκα καλύτερα Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ παγκοσμίως, ενώ δεν θα μπορούσε να μην γίνει και ξεχωριστή μνεία στο Δημήτρη Εϊπίδη, ιδρυτή και οραματιστή του Φεστιβάλ.

Με ένα βίντεο- έκπληξη για τους θεατές του Ολύμπιον η αειθαλής Ανιές Βαρντά αναφέρθηκε στη σημασία του ντοκιμαντέρ ως κινηματογραφικού είδους, προλογίζοντας το τελευταίο δικό της δημιούργημα, ενώ έκανε και μία μικρή αποκάλυψη για τον ελληνικής καταγωγής πατέρα της, ότι γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη.

Στα 89 της χρόνια η Ανιές Βαρντά συνεργάζεται με τον διεθνώς αναγνωρισμένο φωτογράφο και εικαστικό JR στο “Πρόσωπα και Ιστορίες”, ένα φωτογραφικό πρότζεκτ- οδοιπορικό στα χωριά της Γαλλίας και παραδίδει ένα ποίημα για τη βαθιά σχέση του ανθρώπου με τον τόπο, τη μνήμη και τη φιλία. Ταξιδεύοντας με το κινητό φωτογραφικό θάλαμο του JR, οι δύο σκηνοθέτες επισκέπτονται χωριά της Γαλλίας, συναντούν απλούς ανθρώπους, βγάζουν τη φωτογραφία τους και τις μετατρέπουν σε γιγάντιες αφίσες. Η ιστορία μίας μοναδικής κατοίκου ενός έρημου δρόμου, που αρνείται πεισματικά να τον εγκαταλείψει, ανθρακωρύχων στη Βόρεια Γαλλία, της καθημερινότητας ενός αγρότη στο τρακτέρ του, των κινηματογραφόφιλων εργαζομένων ενός εργοστασίου γίνονται στα χέρια των δημιουργών αφορμή για εικόνες και συγκεκριμένα για αφίσες- πορτρέτα στα πιο απίθανα μέρη, στους τοίχους ενός εγκαταλελειμμένου χωριού, στην πρόσοψη ενός αχυρώνα, στα κοντέινερ στο λιμάνι της Χάβρης.

Ταινία δρόμου, ιδιότυπη κωμωδία, αυτοβιογραφία, όλα συνυφαίνονται στο “Πρόσωπα και Ιστορίες” και καταλήγουν σε αυτό που κάνει ξεχωριστό το θαυμαστό κόσμο της Ανιές Βάρντα. Ανασύρει προσωπικές αναμνήσεις από το παρελθόν, χτίζει φιλία με το συν-δημιουργό της στο παρόν, στοχάζεται πάντα γύρω από την εικόνα, τι είναι, πως γεννιέται και πως μεταμορφώνεται σε σχέση με το βλέμμα, αποτυπώνει με πρωτότυπο και ανεπιτήδευτο τρόπο την αρχέγονη σχέση του ανθρώπου με τον τόπο, πεπεισμένη ότι οι άνθρωποι κάνουν τους τόπους και οι τόποι κρύβονται στους ανθρώπους.

Βραβευμένη με το Βραβείο Ντοκιμαντέρ στις Κάννες, υποψήφια για Όσκαρ καλύτερου ντοκιμαντέρ, η Βάρντά κάνει το κοινό ανυπόμονο για το επόμενο δημιούργημά της.

The post Αυλαία με συγκινήσεις στο 20ο Φ. Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης appeared first on screeneye.gr.

Γράφει η Δέσποινα-Ηλέκτρα Βούλγαρη

Αμφίρροπη θα είναι η μάχη των ‘Οσκαρ στην τελετή της   4ης  Μαρτίου στο Χόλιγουντ. Οι υποψηφιότητες, οι οποίες ανακοινώθηκαν σήμερα το απόγευμα δίνουν στο ονειρικό δράμα φαντασίας του Γκιγιερμο Ντελ Τόρο ” Shape of Water”  13 υποψηφιότητες, βρίσκεται μέσα είναι σε όλες τις βασικές κατηγορίες,  ενώ 8 υποψηφιότητες κερδίζει το πολεμικό έργο του Κρίστοφερ Νόλαν ” Δουνκέρκη” και με 7 το “ «Τρεις Πινακίδες Έξω Από το Έμπινγκ, στο Μιζούρι» του Μακ Ντόνα  και 6   το “Phantom Thread” του Πολ Τόμας Άντερσον.  Ενώ στις ξενόγλωσσες, η “Ψυχή και το Σώμα” από την Ουγγαρία, το “Loveless” από την Ρωσία και το “The Square” από τη Σουηδία, είναι τα δυνατά χαρτιά της κατηγορίας.

Σημαντική, η παρουσία στις καλύτερες ταινίες,  του ” lady Bird” σε σκηνοθεσία της Γκρέτα Γκέργουικ ,σκηνοθέτις και ηθοποιός,  μόλις 34 ετών.

Όλες οι υποψηφιότητες.

Καλύτερη Ταινία 
“Call Me by Your Name”
“Darkest Hour”
“Dunkirk”
“Get Out”
“Lady Bird”
“Phantom Thread”
“The Post”
“The Shape of Water”
“Three Billboards Outside Ebbing, Missouri”

Καλύτερη σκηνοθεσία 
Guillermo del Toro, “The Shape of Water
Christopher Nolan, “Dunkirk”
Paul Thomas Anderson, “Phantom Thread”
Greta Gerwig, “Lady Bird”
Jordan Peele, “Get Out”

Α’ ανδρικός ρόλος  
Timothée Chalamet “Call Me by Your Name”
Daniel Day-Lewis “Phantom Thread”
Daniel Kaluuya “Get Out”
Gary Oldman “Darkest Hour”
Denzel Washington “Roman J. Israel Esq.”

Α’ γυναικείος ρόλος  
Sally Hawkins “The Shape of Water”
Frances McDormand “Three Billboards Outside Ebbing, Missouri”
Margot Robbie “I, Tonya”
Saoirse Ronan “Lady Bird”
Meryl Streep “The Post”

Β’ ανδρικός ρόλος 
Willem Dafoe “The Florida Project”
Woody Harrelson “Three Billboards Outside Ebbing, Missouri”
Richard Jenkins “The Shape of Water”
Christopher Plummer “All the Money in the World”
Sam Rockwell “Three Billboards Outside Ebbing, Missouri”

Β’ γυναικείος ρόλος 
Mary J. Blige “Mudbound”
Lesley Manville “Phantom Thread”
Octavia Spencer “The Shape of Water”
Allison Janney “I, Tonya”
Laurie Metcalf “Lady Bird”

Διασκευασμένο σενάριο 
“Call Me by Your Name”
“The Disaster Artist”
“Logan”
“Molly’s Game”
“Mudbound”

Πρωτότυπο Σενάριο 
“The Big Sick”
“Get Out”
“Lady Bird”
“The Shape of Water”
“Three Billboards”

Ταινία Κινουμένων Σχεδίων 
“The Boss Baby”
“The Breadwinner”
“Coco”
“Ferdinand”
“Loving Vincent”

Ξενόγλωσση Ταινία 
“A Fantastic Woman”
“The Insult”
“Loveless”
“Of Body and Soul”
“The Square”

Ντοκιμαντέρ 
“Abacus”
“Faces Places”
“Icarus”
“Last Men in Aleppo”
“Strong Island”

Διεύθυνση Φωτογραφίας
“Blade Runner 2049” Roger Deakins
“Darkest Hour” Bruno Delbonnel
“Dunkirk” Hoyte van Hoytema
“Mudbound” Rachel Morrison
“The Shape of Water” Dan Laustsen

Κοστούμια 
“Beauty and the Beast”
“Darkest Hour”
“Phantom Thread”
“The Shape of Water”
“Victoria and Abdul”

Μοντάζ 
“Baby Driver”
“Dunkirk”
“I, Tonya”
“The Shape of Water”
“Three Billboards”

Μακιγιάζ και κομμώσεις 
“Darkest Hour”
“Victoria and Abdul”
“Wonder”

Μουσική 
“Dunkirk”
“Phantom Thread”
“The Shape of Water”
“Star Wars: The Last Jedi”
“Three Billboards”

Καλλιτεχνική διεύθυνση 
“Beauty and the Beast”
“Blade Runner 2049”
“Darkest Hour”
“Dunkirk”
“The Shape of Water”

Μοντάζ ήχου 
“Baby Driver”
“Blade Runner 2049”
“Dunkirk”
“The Shape of Water”
“Star Wars: The Last Jedi”

Μίξη ήχου 
“Baby Driver”
“Blade Runner 2049”
“Dunkirk”
“The Shape of Water”
“Star Wars: The Last Jedi”

Ειδικά εφέ 
“Blade Runner 2049”
“Guardians of the Galaxy Vol. 2”
“Kong Skull Island”
“Star Wars: The Last Jedi”
“War for the Planet of the Apes”

Ντοκιμαντέρ μικρού μήκους 
“Edith and Eddie”
“Heaven is a Traffic Jam on the 405”
“Herion(e)”
“Knife Skills”
“Traffic Stop”

Ταινία μικρού μήκους 
“Dear Basketball”
“Garden Party”
“Lou”
“Negative Space”
“Revolting Rhymes”

The post Υποψηφιότητες Όσκαρ 2018: Αμφίρροπη μάχη. 13 υποψηφιότητες για την ταινία του Ντελ Τόρο appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Δέσποινα-Ηλέκτρα Βούλγαρη

Σε μία κωμόπολη στον αμερικάνικο Νότο με άγρια ερημικά τοπία ο 90χρονος Λάκι ακολουθεί καθημερινά τη ρουτίνα του: πρωινή γυμναστική, καφέ και σταυρόλεξο στο ίδιο μέρος, τα ψώνια της ημέρας, τηλεόραση και ένα μπλάντι μέρι στο ίδιο μπαρ. Χαρακτηριστική φιγούρα της περιοχής, μοναχικός και ολιγομίλητος, η καθημερινότητα του Λάκι θα ανατραπεί, όταν μία μέρα καταρρέει στο σαλόνι του χωρίς προφανή λόγο και αναγκάζεται να επισκεφτεί το γιατρό. Τα γηρατειά ως διάγνωση δεν ικανοποιεί τον ιδιόρρυθμο πρωταγωνιστή, αλλά δεν θα αργήσει να συνειδητοποιήσει το αναπόφευκτο, ότι κάποτε θα πεθάνει.

Για το  σκηνοθετικό του ντεμπούτο ο -παράλληλα και ηθοποιός, τον είδαμε μεταξύ άλλων στο  στο »Fargo» και »Zodiac»- Τζον Κάρολ Λιντς  επιλέγει έναν δελεαστικό κινηματογραφικά  τρόπο για να μιλήσει για τα πιο άβολα θέματα. Με σεβασμό και τρυφερότητα στον πεισματάρη Λάκι, ο σκηνοθέτης αποφεύγει την παγίδα της γραφικότητας -που συνηθίζεται με την περιγραφή υπέργηρων ηρώων- και σκιαγραφεί το πορτρέτο ενός ισορροπημένου ψυχικά και σωματικά ανθρώπου, που έρχεται αντιμέτωπος με το φόβο θανάτου. Η φθορά στο σώμα και στη ψυχή,   το γεγονός ότι ο άνθρωπος δεν είναι ποτέ έτοιμος να συμβιβαστεί με την ιδέα του θανάτου, το γήρας και η μοναξιά ,προσεγγίζονται με τον πιο ανεπιτήδευτο και ουσιαστικό τρόπο, δίχως ίχνος κλισέ ή μελό, με ένα σενάριο που διακρίνεται για το χιούμορ αλλά και το στοχασμό του, την ίδια στιγμή  και με μία υποδειγματική πρωταγωνιστική ερμηνεία.

Το «Lucky» συναντά την πραγματική ζωή καθώς είναι το κύκνειο άσμα του μεγάλου Αμερικάνου ηθοποιού Χάρι Ντιν Στάντον που έφυγε από τη ζωή στα 91 του χρόνια, λίγο πριν την κυκλοφορία της ταινίας στις αίθουσες. Συνάμα είναι και ένας φόρος τιμής στο μεγάλο καρατερίστα του αμερικάνικου σινεμά, καθώς δεν λείπουν οι αναφορές στους εμβληματικούς ρόλους της καριέρας του. Ακόμη κι ο ρόλος- έκπληξη του Ντέιβιντ Λιντς ως φίλος του Λάκι στην ταινία, είναι μία σαφής αναφορά στην εκτίμηση που τρέφει ο μεγάλος σκηνοθέτης στον άλλοτε πρωταγωνιστή του.

Ο Τζον Κάρολ Λιντς ξέρει ακριβώς τι θέλει να κάνει, να θέσει τα ερωτήματα και να αποφύγει το μελόδραμα. Και ο πιο ωραίος τρόπος, είναι να βασιστεί στην ανεπιτήδευτα φυσική ερμηνεία του Στάντον, ο οποίος παίρνει την ταινία στα χέρια του, χτίζει έναν κινηματογραφικό ήρωα με ευαισθησία και απλότητα, που συγκινεί όχι με αυτά που λέει, αλλά με αυτά που υπονοεί. Δύσκολα θα έβρισκε καλύτερο τρόπο να αποχαιρετίσει τη μεγάλη οθόνη ένας μεγάλος ηθοποιός, ακόμη πιο δύσκολα να συνδεθεί τόσο συγκινητικά, το σινεμά με την πραγματικότητα.

The post Lucky appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Δέσποινα-Ηλέκτρα Βούλγαρη

Τα “Κοράκια” του Σουηδού σκηνοθέτη Γιενς Ασούρ ήταν ο μεγάλος νικητής του 58ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης αποσπώντας το Βραβείο Καλύτερης Ταινίας Χρυσός Αλέξανδρος- Θεόδωρος Αγγελόπουλος και το Βραβείο Ανδρικής Ερμηνείας για τον πρωταγωνιστικό ρόλο του Ρέινε Μπρίνολφσον.

Ο Άγκνε, ένας επίμονος αγρότης στην επαρχία της Σουηδίας στη δεκαετία του 1970, βρίσκεται αντιμέτωπος με τις κερδοσκοπικές προθέσεις του ιδιοκτήτη του οικοπέδου του και τον εκσυγχρονισμό στις συνθήκες της αγροτικής εργασίας. Πεπεισμένος ότι ο έφηβος γιος του θα αναλάβει τα ηνία του αγροκτήματος, βυθίζεται στα όρια μίας εσωτερικής, βωβής δίνης, όταν θα συνειδητοποιήσει ότι ο γιος του έχει άλλα ενδιαφέροντα από το να συνεχίσει την οικογενειακή παράδοση, που διατηρείται από την προηγούμενη γενιά.

Στην πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του ο διάσημος φωτογράφος Γιενς Ασούρ σκιαγραφεί μία σκληρή ιστορία ενηλικίωσης, το πορτρέτο ενός τσακισμένου ήρωα μέσα από τη δύναμη της εικόνας. Τα καθηλωτικής ομορφιάς κάδρα της ψυχρής υπαίθρου, η έμφαση στα εκφραστικά πρόσωπα, η έλλειψη πολλών διαλόγων συνθέτουν το βαριά τραυματισμένο ψυχισμό ενός ήρωα που επιλέγει την απομόνωση, καθώς απογοητεύεται από τις θυσίες ζωής που δεν δικαιώνονται και δεν μπορεί να καταλάβει το αδιέξοδο στο οποίο βρίσκεται για να το ξεπεράσει.

Ψυχογραφική, ανθρωποκεντρική, η ταινία διακρίνεται για τους αργούς ρυθμούς αφήγησης, καθώς το βάρος πέφτει στα καλλιτεχνικά άρτια καρέ, υστερώντας σε αφήγηση, που μπορεί να κρατήσει το ενδιαφέρον του θεατή σε εγρήγορση. Η βαθιά εσωτερική, σχεδόν δωρική ερμηνεία του πρωταγωνιστή αποδίδει εύγλωττα τις σιωπηλές ψυχολογικές διακυμάνσεις του χαρακτήρα που αμφιταλαντεύεται μεταξύ εμμονής και τρέλας μπροστά στα βάρη των οικογενειακών δεσμών και στη δύναμη του αναπόφευκτου. Η σιωπή, το ψυχρό τοπίο, ο σεβασμός του σκηνοθέτη στον ήρωα είναι αυτά που ξεχωρίζουν, σε αυτήν την περισσότερο καλλιτεχνική προσέγγιση, σε μία ιστορία για την ενηλικίωση και την οικογένεια, θέμα που απασχολεί διαχρονικά τον κινηματογραφικό φακό.

The post Το Μεγάλο Βραβείο του 58ου ΦΚΘ στα καλοτάξιδα “Κοράκια” από τη Σουηδία appeared first on screeneye.gr.

Δέσποινα-Ηλέκτρα Βούλγαρη

Δύο χρόνια μετά τα βραβευμένα «Τραγούδια που μου Έμαθαν τα Αδέρφια μου», η ανερχόμενη Αμερικανίδα σκηνοθέτις Κλόντια Ζάο επέστρεψε στις Νύχτες Πρεμιέρας με το συναισθηματικό δράμα «The Rider», αποσπώντας τη Χρυσή Αθηνά λίγους μήνες μετά το Βραβείο του Δεκαπενθημέρου των Σκηνοθετών στο 70ο Φεστιβάλ Καννών.

Ο Μπράντι τραυματίζεται σοβαρά στο κεφάλι και αναγκάζεται να εγκαταλείψει τους αγώνες ροντέο, μοναδικό στόχο και όνειρο στη ζωή ενός καουμπόη στη νότια Ντακότα, όπου το αρχέτυπο του καουμπόη διατηρείται και φαίνεται να είναι η μόνη διέξοδος για τα νεαρά αγόρια που μεγαλώνουν σε φτωχές οικογένειες στην αμερικάνικη ενδοχώρα. Την πραγματική ιστορία του Μπράντι (ο πρωταγωνιστής είναι ερασιτέχνης και όντως αγωνιστής ροντέο) ακολουθεί ο φακός της Ζάο ρίχνοντας το βάρος στην εσωτερική μάχη του Μπράντυ που στερείται αυτό για το οποίο γεννήθηκε.

Ο μέθυσος πατέρας με οικονομικά χρέη, η εύθραυστη αδερφή, οι φίλοι, ακριβώς οι ίδιοι στην πραγματική ζωή του ήρωα, συνθέτουν το ρεαλιστικό πορτρέτο ενός πληγωμένου, ολιγομίλητου κάουμποη, που προσπαθεί να επαναπροσδιορίσει τον εαυτό του και να διαμορφώσει νέα ταυτότητα. Η νατουραλιστική προσέγγιση ενισχυμένη από την άρτια κινηματογράφηση της αχανούς ενδοχώρας αναμειγνύεται με στοιχεία έντονου λυρισμού, τόσο στην απεικόνιση της ιδιαίτερης σχέσης του πρωταγωνιστή με τα άλογα, όσο και στη σχέση με τον παραπληγικό φίλο του, θύμα τραυματισμού του ροντέο κι ο ίδιος.

Πέρα από τη σκιαγράφηση ενός δυνατού χαρακτήρα με εσωτερικές συγκρούσεις και τη docu-fiction χροιά που καταγράφει έναν τρόπο ζωής, άγνωστο στον 21ο αιώνα, το «The Rider» καταφέρνει να κάνει το μύθο του καουμπόη καθολικό. Η ψυχική δύναμη, η ανθεκτικότητα, η έννοια του αυτοσκοπού ξεφεύγουν από τα όρια του μικρόκοσμου του πρωταγωνιστή, του σύγχρονου γουέστερν και αφορούν κάθε ανθρώπινη ιστορία.

The post The Rider. Η ταινία που κέρδισε το Μεγάλο Βραβείο στις Νύχτες Πρεμιέρας appeared first on screeneye.gr.