Χρυσός Λέοντας: 

Ένα Περιστέρι κάθισε σε ένα κλαδί διαλογιζόμενο πάνω στην ύπαρξη(A Pigeon Sat on a Branch Reflecting on Existence) του Ροι Άντερσον( Σουηδία)

Η Κριτική μας

Αργυρός Λέοντας:

The Postman’s White Nights του Αντρέι Κοτσαλόφσκι( Ρωσία)

Μεγάλο Βραβείο Κριτικής Επιτροπής:

The Look Of Silence του Τσοχούα Οπενχάιμερ( Ινδονησία, Γερμανία, Η.Π.Α)

Η Κριτική μας

Βραβείο Volpi Γυναικείας και Ανδρικής Ερμηνείας:

στους Άλμπα Ροργουάχερ και στον Άνταμ Ντράιβερ για την ερμηνεία τους στο Hungry Hearts ( Η.Π.Α, Ιταλία)

Η Κριτική μας

Βραβείο Μαρτσέλο Μαστρογιάννι στον ηθοποιό

Romain Paul για την ερμηνεία του στο Le Dernier Coup De Marteau (Γαλλία)

Καλύτερο Σενάριο

Ιστορίες( Tales) της Ραχσάν Μπανί Ετεμάντ( Ιράν)

Η Κριτική μας

Ειδικό Βραβείο Επιτροπής στο έργο

Sivas του Kaan Mujdeci (Τουρκία- Γερμανία)

Βραβείο Κριτικών Fipresci

 The Look Of Silence του Τσοχούα Οπενχάιμερ( Ινδονησία, Γερμανία, Η.Π.Α) και

No One’s Child” του  Vuk Ršumovic ( Σερβία)

The post Ο Σουηδός Ροι Άντερσον ο θριαμβευτής του Φεστιβάλ Βενετίας. Τα βραβεία της διοργάνωσης appeared first on screeneye.gr.

Κριτική από Φ. Βενετίας Ιάκωβος Γωγάκης

Διαγωνιστικό

A Pigeon Sat on a Branch Reflecting on Existence (Ένα Περιστέρι κάθισε σε ένα κλαδί διαλογιζόμενο πάνω στην ύπαρξη)

Η πιο άρτια εικαστικά ταινία του τρομερού Ρόι Άντερσον, δεν είναι ούτε το ” Εσείς οι Ζωντανοί” του 2007 ούτε το πολυαγαπημένο στην Ελλάδα ” Τραγούδια από τον Δεύτερο Όροφο”, του 2000. Είναι  αυτή εδώ, που κερδίζει δικαιωματικά αυτόν τον χαρακτηρισμό .  Τα τέσσερα χρόνια καθημερινής δουλειάς, έπιασαν τόπο. Ο Σουηδός σκηνοθέτης εμφανίζεται στη Μπιενάλε με κινηματογραφικό υλικό βαθύ και οικουμενικό. Το σκηνικό του, στήνεται στη χώρα του, το τοπίο του ως συνήθως παραμένει απαισιόδοξο, το οποίο όμως  έχει μπόλικες κωμικές παύσεις, που μας κάνουν να γελάμε με τη ψυχή μας. Η ταινία δεν διαθέτει κλασική αφηγηματική δομή. Και πως μπορεί άλλωστε, με τον Άντερσον δημιουργό. Είναι σουρεαλιστική, πυρήνας του έργου -όπως γράφεται και στο αρχικό τιτλάκι- ” Η Ανθρώπινη Ύπαρξη”, και την αποτυπώνει  ευφάνταστα, ας πούμε με αυτό που αποκαλεί “meeting with death” , που είναι σκετσάκια μερικών δευτερολέπτων με αρχή, μέση και τέλος.

Βλέπουμε, το έμφραγμα που θα υποστεί ένας οικογενειάρχης, των ώρα που πιέζει το φελλό, για να ανοίξει ένα μπουκάλι κόκκινο κρασί.

Το προσωπικό ενός πλοίου, που διαπραγματεύεται με τους επιβάτες, ποιός θα αγοράσει το φαγητό, κάποιου που μόλις ξεψύχησε.

Μια ηλικιωμένη γυναίκα- με τα δυο πόδια στον τάφο- να δέχεται την επίσκεψη του γιού της στο νοσοκομείο, που θέλει να της αρπάξει ένα ρολόι.

Πρόσωπα οικεία( όπως είναι ένας ιδιόρρυθμος κουρέας ή μια δασκάλα χορού, που την πέφτει άκομψα σε ένα, χορευτή της), να προσπαθούν να βρουν λύση, στα δικά τους αδιέξοδα. Ένα ερωτευμένο ζευγάρι που φιλιέται δίπλα στο κύμα, θυμίζοντας μας ένα άλλο δικό του έργο , το  ” Μια Παλιά Ιστορία”, του 1970.

Πολιτική αναφορά υπάρχει, εμφανίζεται στο πρόσωπο ενός στρατιωτικού, πολιτικού και  βασιλιά της Σουηδίας του 17ου αιώνα , του Καρόλου ΧΙΙ, που πέθανε στα 36 του χρόνια. Δεν επιλέγεται τυχαία αυτή η ιστορία, ο Κάρολος είχε πολεμήσει τη Ρωσία κι έχασε. Μια έμμεση αναφορά στο φόβο των συμπατριωτών του ,για την επανεμφάνιση της Ρώσικης αρκούδας που ξανάξύπνησε.

Όμως, το πιο ενδιαφέρον κομμάτι του έργου-που κρατάει αποσπασματικά και την περισσότερη ώρα- είναι η ιστορία  δύο πωλητών. Στις αποσκευές τους κουβαλάνε μέχρι και την αποκαλούμενη “Uncle One-Tooth”. Άλλο να το γράφεις κι άλλο να βλέπεις , πως ο Άντερσον μας έκανε να λυθούμε στα γέλια, πετυχαίνοντας να περάσει και τα οικολογικά του μηνύματα.

Η πετυχημένη συνταγή δεν αλλάζει. Ισορροπημένα πλάνα, καλοδουλεμένος φωτισμός, σταθερή κάμερα σε όλες τις σκηνές, παρούσα η αγαπημένη του ροκ&ρολ μουσική. Εν κατακλείδι, το φιλμ είναι τίμιο ως προς τις προθέσεις του δημιουργού του. Δεν είναι μια εύκολη ταινία, κινείται στο δρόμο του πειραματισμού και αυτό ίσως να στοιχίσει από τον Άντερσον ,ένα πολύ μεγάλο βραβείο. Διαθέτει  βέβαια κάτι που δεν μπορεί καμιά άλλη ταινία να  την ξεπεράσει. Τεχνική αρτιότητα και φωτογραφία, που όχι απλά μαγεύει, είναι για να κάθεσαι και να την απολαμβάνεις …για μέρες.

The post Εικαστική Μαγεία το “A Pigeon Sat on a Branch Reflecting on Existence” του Ρ.Άντερσον appeared first on screeneye.gr.

Ανταπόκριση -Κριτική από Φ. Βενετίας

Ιάκωβος Γωγάκης

Διαγωνιστικό

” The Cut”

Έτοιμος να προσθέσει ακόμα ένα βραβείο στην πλούσια συλλογή του βρίσκεται ο Γερμανός σκηνοθέτης -αλλά τούρκικης καταγωγής -Φατίχ Ακίν, μετά το πέρας της δημοσιογραφικής προβολής (της δίωρης και βάλε ταινίας του), που κέρδισε δικαιολογημένα το θερμό χειροκρότημα.

Το έργο  κλείνει μια κινηματογραφική  τριλογία, που ξεκίνησε το 2004 για τον έρωτα,  (Μαζί, Ποτέ) συνέχισε το 2007  για το θάνατο (Η άκρη του Ουρανού) και τώρα στο ” The Cut” ο ίδιος ο σκηνοθέτης το χαρακτηρίζει έργο του διαβόλου.

Όπως κι αν το χαρακτηρίσει κανείς, η ουσία είναι ότι ξύνει πληγές, όχι τις δικές μας, αλλά των γειτόνων μας, που μέχρι αυτή τη στιγμή δεν έχουν αναγνωρίσει επίσημα τη γενοκτονία των Αρμενίων. Μάλιστα πρόσφατα ο Φατίχ Ακίν δέχθηκε απειλές κατά της ζωής του, από την τουρκική ακροδεξιά.

Η ταινία ανοίγει με  χάρτη γεωγραφίας, που μας προσδιορίζει τον χώρο(το Μαρτίν της Νοτιοανατολικής Τουρκίας) και μια χρονολογία(1915).Ένας νεαρός Αρμένιος σιδηρουργός ο Ναζαρέτ, χωρίζεται βίαια από τη γυναίκα και τις δίδυμες του κόρες, από μια ομάδα ακραίων Οθωμανών στρατιωτών και μαζί με άλλους Αρμένιους  οδηγείται στην έρημο για να θανατωθεί. Στη διαδρομή βλέπουμε βιασμούς γυναικών, φρικτές δολοφονίες, χωριά να καταστρέφονται, η γενοκτονία σε όλο της, το εμετικό μεγαλείο.Η ώρα έφτασε. Αποκεφαλισμός. Οι Οθωμανοί δεν θα διαπράξουν αυτό το έγκλημα αλλά θα αναγκάσουν έναν Αρμένιο, να αποτελειώσει τον Ναζαρέτ. Αυτός διστάζει ,μα θα κάνει με το μαχαίρι τη κίνηση. Ο στρατός αποχωρεί, πιστεύοντας ότι είναι όλοι νεκροί. Ο ήρωας μας αντίθετα είναι ζωντανός αλλά μουγκός. Θα διασχίσει την έρημο, ψάχνοντας τους δικούς του. Θα μάθει αργότερα ότι η γυναίκα του πέθανε, όμως οι κόρες τους έχουν διασωθεί. Τότε ο Φατίχ Ακίν αλλάζει το σκηνικό και ακολουθεί τον απελπισμένο πατέρα στη μακροχρόνια οδύσσεια του, μέχρι να βρει κάποιο στοιχειό για την τύχη των παιδιών του. Θα φτάσει μέχρι την Αβάνα, ακόμα και στο Μισισιπή.

Σκεφτείτε, ότι είναι ο πρώτος  τουρκικής καταγωγής σκηνοθέτης που δεν υπονοεί απλά την γενοκτονία των Αρμενίων, την δείχνει ξεκάθαρα.

Θέλοντας βέβαια να αποφύγει τις ακραίες αντιδράσεις εντός Τουρκίας, καμουφλάρει το πολιτικοιστορικό γεγονός και δίνει από τα μισά του έργου κι έπειτα,  όλο του το κινηματογραφικό βάρος , σε αυτό που θα ονομάζαμε “κοινωνικό σινεμά”…ένας πατέρας που ψάχνει τα παιδιά του.

Την αισθανθήκαμε τη ροπή προς το μελό σε κάποιες στιγμές, ιδίως όταν ο Ναζαρέτ πληροφορείται διάφορα περιστατικά και ατυχίες της ζωής των κοριτσιών, αλλά πάντα  βρίσκεται στο σωστό σημείο , την λάθος ώρα.

Μία και μοναδική είναι η  χαριτωμένη στιγμή που σπάει για λίγα δευτερόλεπτα το σκληρό δράμα, όταν ο άφωνος ήρωας  θα “συναντήσει “το βωβό σινεμά του Τσάρλι Τσάπλιν.  Ο Ακίν συνδέει δυο χώρες φαινομενικά διαφορετικές. Κούβα και Αμερική. Την Αμερική δε,  τη κτυπάει με το γάντι.

Το Soundtrack-που είναι από τα καλύτερα της διοργάνωσης- παίζει καθοριστικό παράγοντα στον τρόπο με τον οποίο οι θεατές διατηρούνται σε εγρήγορση. Ο πρωταγωνιστής δεν είναι Τούρκος(που να βρει πρόθυμο ηθοποιό για τέτοιο ρόλο), είναι ο Γαλλοαλγερινός Ταχάρ Ραχίμ, γνωστός από την ταινία ” Προφήτης” και “Παρελθόν” και είναι κάτι περισσότερο από εξαιρετικός.

Οι έντονοι συσχετισμοί  και συνειρμοί μιας ιστορίας 110 χρόνων πίσω, με τα δραματικά γεγονότα που συμβαίνουν -τις ανήσυχες μέρες που διανύουμε-σε Ιράκ, Συρία και Παλαιστίνη, είναι απίθανο να αφήσουν το ” The Cut” χωρίς κάποια διάκριση ,εδώ στο Λίντο της Βενετίας. Άλλωστε είναι από τις καλύτερες ταινίες που είδαμε μέχρι τώρα.

The post Το ” The Cut” του Φατίχ Ακίν…ξύνει πληγές. Στο προσκήνιο η γενοκτονία των Αρμενίων appeared first on screeneye.gr.

Κριτική από Φ. Βενετίας

Ιάκωβος Γωγάκης

Απρόσμενοι έρωτες σε απρόσμενα σημεία. Ένα ειδύλλιο που ξεκινάει στις φρακαρισμένες πόρτες μιας τουαλέτας ενός νεοϋορκέζικου εστιατορίου, θα καταλήξει γρήγορα σε γάμο και στη γέννηση ενός αγοριού. Ο Τζούντ και η Μίνα ότι ευχάριστο και παθιασμένο έζησαν, ήταν το διάστημα των 9 μηνών. Η έλευση του παιδιού στον κόσμο  και ο ισχυρισμός του γιατρού ότι το τέκνο τους φαίνεται να διαθέτει πρώιμα  ανεπτυγμένα πνευματικά χαρακτηριστικά( οι παραψυχολόγοι  θα το ονόμαζαν παιδί ” indigo”),θα φέρει τα πρώτα σύννεφα στη σχέση τους. Η Μίνα κυριεύεται από άγχος για τον τρόπο της σωστής τού ανάπτυξης, το άγχος αυτό σταδιακά εξελίσσεται σε  υπερπροστασία και αυτή με τη σειρά της σε ψύχωση. Ακολουθεί κρυφά από το σύζυγό της μια καταστροφική μέθοδο για την ανάπτυξη  του, στηριζόμενη στην παραϊατρική.

Το παιδί δεν βλέπει το φως της μέρας, σταματάει τον θηλασμό και τον αντικαθιστά με ένα αμφιλεγόμενο προϊόν που περιέχει λάδι.  Με αυτά και με εκείνα, το βρέφος αναπτύσσεται βραδέως και η ζωή του τίθεται σε κίνδυνο. Ο άντρας της όταν θα καταλάβει τι γίνεται, αντιδρά, αλλά είναι δώρον- άδωρον. Η Μίνα δεν καταλαβαίνει Χριστό, γιατί έφτασε σε σημείο παράνοιας. Ως γνωστόν, η μάνα έχει πάντα τον πρώτο λόγο και ο  Τζουντ βλέποντας ότι ούτε  η δικαιοσύνη ούτε η αστυνομία μπορεί να επέμβει, εναποθέτει τις ελπίδες του στη δικιά του μητέρα, για να τη μεταπείσει.

 Η πρώτη αγγλόφωνη ταινία του Ιταλού σκηνοθέτη Σαβέριο Κοστάνζο, καταλήγει το ίδιο αμφιλεγόμενη με την αμέσως προηγούμενη του,  “Η Μοναξιά των Πρώτων Αριθμών” (για τη σχέση ενός άντρα και μιας γυναίκας,  που πέρασαν δύσκολα παιδικά χρόνια).

To ” Hungry Hearts” ξεκινά ως ευχάριστη ρομαντική κομεντί, που μοιάζει με το παράδοξο και κάπως σουρεαλιστικό σινεμά της Αμερικανίδας Μιράντα Τζουλί( Εγώ κι Εσύ και Όλοι οι Γνωστοί), για να καταλήξει θρίλερ, θυμίζοντας Πολάνσκι(  Το Μωρό της Ρόζμαρι).

Ο Κοστάνζο, είναι προφανές ότι με το έργο αυτό θέλει να καταδείξει το όριο μεταξύ λογικής – παραφροσύνης( που είναι βέβαια πολύπαιγμένο κινηματογραφικά) και χρησιμοποιεί το παράδειγμα από τα αρχικά στάδια της μητρότητας, και τους κινδύνους που προκύπτουν για το παιδί και για την ίδια τη σχέση από την επιλόχειο κατάθλιψη.

Αυτή του η σύλληψη είναι πράγματι ενδιαφέρουσα, μόνο που και ο ίδιος θα χάσει τον έλεγχο και θα ολοκληρώσει το φιλμ με έναν τρόπο που γεννά απορίες για τα πραγματικά του κίνητρα. Ίσως τελικά έβγαλε μόνος του τα μάτια του, προκαλώντας την αντίδραση κάποιων συνάδελφων δημοσιογράφων, που τον χαρακτήρισαν έως και μισογύνη.

Προσεγμένα μέχρι και τη τελευταία λεπτομέρεια τα πλάνα του, η μουσική εναλλάσσεται ανάλογα με τις συνθήκες που επικρατούν στο έργο,ρεαλιστικές αποδόσεις από τους δύο του ηθοποιούς Άνταμ Ντράιβερ και Άλμπα Ροργουάχερ. Εξαιτίας της έλλειψης δυνατών γυναικείων ερμηνειών στη διοργάνωση, δεν αποκλείεται η Άλμπα Ροργουάχερ  να φύγει με το αντίστοιχο βραβείο.

The post Hungry Hearts( Κριτική) appeared first on screeneye.gr.

Κριτική από Φεστιβάλ Βενετίας

Ιάκωβος Γωγάκης

Ο Αλ Πατσίνο είναι το πρόσωπο της 4ής μέρας της διοργάνωσης, με 2 ταινίες που πρωταγωνιστεί να συγκεντρώνουν την προσοχή του κινηματογραφικού κόσμου, εδώ στη Βενετία. Σε αντίθεση με τους 2 ψυχικά διαταραγμένους ρόλους, ο πολυβραβευμένος ηθοποιός εμφανίστηκε στις διασκέψεις τύπου, με απίστευτη διάθεση, έχει σχέδια για το μέλλον και για άλλα πρότζεκτ, κι ας είναι 75. Ακολουθούν οι κριτικές μας

Διαγωνιστικό

” Manglehorn” 2.5/5

Μέσα από εμπόδια οικονομικής φύσεως, πέρασε ο Ντέιβιντ Γκόρντον Γκρίν, μέχρι να γυρίσει το ” Manglehorn”, ένα έργο που το επεξεργαζόταν  χρόνια και είχε εξαρχής την επιθυμία  να είναι πρωταγωνιστής ο Αλ Πατσίνο.

Ο σκηνοθέτης από το Τέξας( δύο του ταινίες προβλήθηκαν στην Ελλάδα την σεζόν που μας πέρασε, “Ο Γελαστός Πρίγκιπας “και το “Joe”) , έχει ως πυρήνα του νέου του έργου, αυτό που αποκαλείται στη ψυχιατρική και στη ψυχανάλυση  ” Τραυματική Μνήμη”. Πως ένα γεγονός, εν προκειμένω η “απώλεια” ενός  προσώπου, δημιουργεί στους πιο στενούς του ανθρώπους εμμονικά σύνδρομα, αδράνεια(ζουν μόνο για να υπάρχουν), διαστρεβλώνουν γεγονότα,  δεν μπορούν να δουν τι είναι αληθινό τελικά και τι ψέυτικο, δεν θέλουν να κάνουν βήμα μπροστά στο υπόλοιπο της ζωής τους.

Μην τρομάζετε. Αυτό που μόλις αναφέραμε, είναι η ουσία του έργου. Η ταινία είναι απλοϊκά δοσμένη και μπορεί να προβλεφθεί, που ίσως αυτά τα δύο, να και οι αδυναμίες της.

Το σκηνικό στήνεται σε ένα προάστιο κοντά στο Τεξας των Ηνωμένων Πολιτειών, που είναι και ο τόπος καταγωγής του Γκρίν. Ο Αλ Πατσίνο κρατάει τον βασικό ρόλο, ερμηνεύοντας τον Άντζελο Μανγκλέχορμ, πρώην προπονητή του μπέιζμπολ και νυν κλειδαρά. Στη ζωή του υπάρχουν δύο πράγματα, η γάτα του η Φάνι και οι αναμνήσεις μιας αγάπης αρκετών χρόνων πίσω, η Κλάρα, όπου η σχέση τους δεν ευδοκίμησε. Σχεδόν καθημερινά της αλληλογραφεί, περιμένοντας ανταπόκριση.Θα επισκεφθεί τον νεαρό Τζέικομπ και εκεί θα μάθουμε ότι είναι γιός του, από άλλο γάμο.Επικοινωνία μεταξύ τους δεν φαίνεται να υπάρχει. Ο πατέρας έχει απομυθοποιήσει το χρήμα και το αμερικάνικο όνειρο, αντίθετα ο κουστουμαρισμένος γιός -που είναι  σύμβουλος επενδύσεων- ενδιαφέρεται για τη μεγάλη ζωή.Στη ζωή του Άντζελο Μανγκλέχορμ θέλει να μπει μια τραπεζική υπάλληλος που τον έχει ερωτευτεί, μα οι αναμνήσεις και οι δαίμονες του, δεν του επιτρέπουν να ξεφύγει μια για πάντα από το παρελθόν.

Η επιλογή του Πατσίνο για την ερμηνεία του  συγκεκριμένου ήρωα, μόνο τυχαία δεν ήταν. Ο Γκόρντον Γκριν κατευθύνει, αλλά αφήνει τον τρομερό ηθοποιό να προσθέσει και δικά του χαρακτηριστικά, φέρνοντας το ρόλο στα μέτρα του. Από την 90 λέπτη διάρκεια, μόνο μία φορά-αν δεν κάνω λάθος- δεν εμφανίζεται ο Πατσίνο, τη στιγμή που η κάμερα διεισδύει στο χειρουργείο, για μια επέμβαση- όχι του ίδιου- της γάτας του.Σε flashback  μερικών δευτερολέπτων -που μας θύμισε τα αμάξια στη σειρά από το “Weekend” του Γκοντάρ-  το έργο θα αρχίσει να λειτουργεί ως ένα δραματικό παιχνίδι της πραγματικότητας με την φαντασία.Η Χόλι Χάντερ κρατάει έναν συμπαθητικό-υποστηρικτικό ρόλο.

 Δεν είναι μια ταινία που ξετρελαίνει, που σοκάρει, μια τίμια low profile σκηνοθετική δουλειά είναι, που τονίζει ότι οι νέες γνωριμίες και οι  μικρές χαρές της ζωής απαλύνουν τον πόνο, με τον Πατσίνο χαλαρό και μέσα στο πνεύμα του ρόλου, αλλά με τόσες δυνατές αμερικάνικες ταινίες τη σεζόν που διανύουμε, φαντάζει θαύμα να βρεθεί είτε ο Πατσίνο είτε ο Γκόρντον Γκριν μέσα στις υποψηφιότητες των Όσκαρ.

Εκτός Συναγωνισμού

 Ταπείνωση(The Humbling) 2.5/5

Η δεύτερη ταινία με πρωταγωνιστή τον Αλ Πατσίνο λέγεται “Τhe Ηumbling” και προβλήθηκε στις εκτός συναγωνισμού.Πρόκειται για την κινηματογραφική προσαρμογή του ομώνυμου μυθιστορήματος του Φίλιπ Ροθ σε σκηνοθεσία του Μπάρι Λέβινσον(  Ο Άνθρωπος της Βροχής).

Το έργο παρακολουθεί τη ζωή ενός μοναχικού 60φέυγα ηθοποιού, σε μια καριέρα που βρίσκεται στη δύση της, και περιμένει εναγωνίως να ερμηνεύσει  τον σαιξπηρικό Άμλετ. Είναι βαριά καταθλιπτικός, κολλημένος στο skype  να συνομιλεί με τον ψυχαναλυτή του. Τα μπλέκει με μια πολύ μικρότερη του, που είναι η κόρη μιας φίλης του και παλαιάς του ερωμένης. Η κοπέλα αυτή είναι ταυτόχρονα και λεσβία.

Κοινωνική κωμωδία καταστάσεων που παρά την ανάλαφρη και σπονδυλωτή της δομή της, δεν θα μας κάνει να κοιτάμε τα ρολόγια μας. Πρώτον γιατί στο έργο αυτό υπάρχουν συνέχεια ανατροπές, νέα πρόσωπα εισβάλλουν( τρανσέξουαλ,λεσβίες, γονείς, μια τρελοπαντιέρο που ψάχνει κάποιον να σκοτώσει τον άντρα της), και δεύτερον,  υπάρχει ένας Άλ Πατσίνο πλήρως απελευθερωμένος από οποιαδήποτε όρια, σαρκάζει και ταυτόχρονα αυτοσχεδιάζει. Ουσιαστικά ολόκληρη η ταινία αφορά πτυχές του δικού του εαυτού. Δεν είναι τυχαίο ότι ερμηνεύει επί σκηνής Σαίξπηρ( τον οποίο λατρεύει) δεν είναι τυχαίο που εμφανίζεται να έχει σχέση με μικρότερη του, η σύζυγος του στη πραγματικότητα είναι 36 και αυτός 75.

Τον ρόλο της ατίθασης νεαρής συντρόφου, ερμηνεύει το κορίτσι ” Frances Ha” η Γκρέτα Γκέργουικ.

The post Σε κατάσταση βαριάς κατάθλιψης ο Αλ Πατσίνο… στις ταινίες Manglehorn&The Humbling appeared first on screeneye.gr.

Ανταπόκριση-Κριτική από Φ. Βενετίας

Ιάκωβος Γωγάκης

Τι είναι αυτό που έκανε σύσσωμο τον δημοσιογραφικό κόσμο να γεμίσει τις 2 δημοσιογραφικές προβολές της ταινίας “99 Homes”, του Αμερικανοιρανού Ραμάν Μπαχρανί, εδώ στο Λίντο της Βενετίας;

Προφανώς το θέμα της, του που με κάποιο τρόπο το  υπαινίσσεται και ο τίτλος. Στη χώρα μας το ξέρουμε, το ακούμε, το ζούμε, και όσο έχουμε την τρόικα  πάνω από το κεφάλι μας, θα  το βιώσουμε για τα καλά στο πετσί μας.

Κατάσχεση πρώτης κατοικίας, με την πρώτη ευκαιρία.  Κανένα περιθώριο αντίδρασης από τον δανειολήπτη, που όλο του το βιός μεταφέρεται εν μια νυκτί στις τράπεζες και σε αυτούς που κάνουν τη βρώμικη δουλειά. Στην Ελλάδα, οι μεσάζοντες, είναι κάποια μεγάλα δικηγορικά γραφεία, στην  Αμερική οι μεγαλόμεσίτες γης. Όπως ας πούμε ο “κύριος” Ρικ Κάρβερ (Μάικλ Σάνον).

Το έργο ξεκινά σαν πραγματικός δυναμίτης. Παρούσα από την αρχή η αγχωτική μουσική και η αγαπημένη τεχνική του σκηνοθέτη, με τη κάμερα του χεριού να κινείται  νευρικά στους χώρους εντός και εκτός  σπιτιού και ταυτόχρονα ακατάπαυστα κοντινά γκρο πλαν, πάνω στους πρωταγωνιστές. Όλοι βρίσκονται σε κατάσταση απίστευτης έντασης. Ο νεαρός ιδιοκτήτης Ντένις Ρας(Άντριου Γκάρφιλντ) που ζει με τη μητέρα του(Λόρα Ντερν) και το παιδί του, ωρύεται. Ισχυρίζεται ότι υπάρχει απόφαση δικαστηρίου που του δίνει περιθώριο 30 ημερών να πληρώσει το χρέος, πριν του πάρει η τράπεζα οριστικά το σπίτι. Ο Ρικ Κάρβερ  δεν δίνει μία για το τι λέει η δικαιοσύνη και μαζί με πάνοπλους αστυνομικούς, χρησιμοποιούν πάνω τους ψυχολογική πίεση. Τους δίνουν χρόνο λίγων λεπτών, για να  μαζέψουν τα βασικά και να φύγουν. Όπως τελικά θα συμβεί. Αν βρουν μέσα στις 30 μέρες τα λεφτά, τότε θεωρητικά μπορούν να επιστρέψουν, μα κι αυτό είναι στον αέρα.

 Ο ρυθμός παραμένει γρήγορος και ασφυκτικός, ουσιαστικά μέχρι και το τέλος.

Ο Ντένις Ρας, είναι απελπισμένος. Δουλειά δεν μπορεί να βρει, για να καλύψει σε σύντομο χρονικό διάστημα τα χρήματα που του ζητούν. Ο Κάρβερ θα τον δελεάσει, με μια πρόταση που θα του εξασφάλιζε πίσω το σπίτι. Του λέει να εργαστεί για το μεσιτικό γραφείο, κάνοντάς τον, το δεξί του χέρι. Ο Ντένις διστάζει , μα τελικα θα πει ναι κι από θύμα σιγά- σιγά θα γίνει κι αυτός θύτης. Τον βλέπουμε να κτυπάει πόρτες μεσοαστών Αμερικάνων, που βρέθηκαν κι αυτοί παγιδευμένοι από τη κρίση των ενυπόθετων δανείων του 2008( βρισκόμαστε χρονικά στο 2010), να ενημερώνει για τις κατασχέσεις και να εισβάλλει με τους σεκιουριτάδες στις οικίες τους. Το χρήμα αρχίζει να ρέει. Είναι παγιδευμένος σε μια κατάσταση μεταξύ των προηγούμενων ηθικών του επιλογών και της ανηθικότητα, από τον κόσμο του εύκολου κέρδους.  Ο αδίστακτος Κάρβερ τον βάζει μέσα σε ένα σχέδιο γρήγορου πλουτισμού που το ονομάζει ” 100 homes”. Ψάχνει να αγοράσει τα “κόκκινα δάνεια” 100 οικογενειών, σε χαμηλότερη τιμή από την ονομαστική τους αξία…για να  πάρει τα σπίτια τους κοψοχρονιά. Ο νεαρός ήρωας θα αμειφθεί με κάποιο καλό ποσοστό από τις συμφωνίες που θα υπογραφούν.

Όμως, ένας απελπισμένος οικογενειάρχης, ονόματι Φράνκ έχει βαλθεί να τους χαλάσει τα σχέδια.

Ο Ραμάν Μπαχρανί -που υπογράφει και το σενάριο- είναι πραγματικά μεγάλης εμβέλειας σκηνοθέτης και δεν είναι τυχαίο που ο αείμνηστος κριτικός Έμπερτ υποκλίθηκε στο ταλέντο του. Σε κάθε του ταινία(πχ στο Goodbye Solo), όπως κι εδώ, εξερευνά με ειλικρίνεια και με έναν  νεορεαλισμό, τύπου Κιαροστάμι, το τι συμβαίνει στον κόσμο τούτο.

Οι επαναλαμβανόμενες  στο έργο σκηνές, έχουν τη σημασία τους. Άνθρωποι διαφορετικών ηλικιών και εθνοτήτων, ανοίγουν την πόρτα του σπιτιού τους και με αξιοπρέπεια αντιμετωπίζουν τη ληστρική επίθεση αυτών που έχουν βάλει στόχο την περιουσία τους. Η κινηματογράφηση σε αυτό το σημείο θυμίζει ντοκιμαντέρ, ένα είδος που χρησιμοποιεί κατά κόρον ο δημιουργός, και σαφώς δεν ενοχλεί, αντίθετα προσδίδει δύναμη στους χαρακτήρες και στην απότομη αλλαγή που επέρχεται στην καθημερινότητα τους , χάνοντας -χωρίς να φταίνε απόλυτα- ότι έχουν και δεν έχουν.

Σαφώς το ζουμί του έργου, είναι το πόσο μπορεί να αντέξει ένας ακέραιος χαρακτήρας τα εύκολα αλλά και  έκφυλα διλήμματα, όταν βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο, σε μια εποχή που επικρατεί ο ακραίος ατομικισμός, όπως τον έδειξε πρόσφατα κι ο Σκορτσέζε στο ” Λύκο της Wall Street”.

Ο Μπαχρανί όμως είναι μακριά από την οπτική του Σκορτσέζε και πιο κοντά στον θεατρικό  Μάμετ, που εξερεύνησε πολλάκις και ενδελεχώς ζητήματα ηθικής και αλλοτρίωσης, μέσα στο συγκεκριμένο σύστημα που μας περιβάλλει.

Από την άλλη, το “99 Homes” μας αφήνει ανικανοποίητους. Έκλεισε η ταινία με κάπως  εφετζίδικο τρόπο, σε ένα σημείο που δεν περιμέναμε ότι θα ήταν το πικ της.

Αν ο σκηνοθέτης στην κινηματογραφική του διαδρομή κατάφερε να κάνει επαγγελματίες, ερασιτέχνες ηθοποιούς, σκεφτείτε σε πιο επίπεδο βρίσκονται οι ερμηνείες όλων των γνωστών σταρ, αυτού του έργου, που παρότι είχε κακό τρόπο ολοκλήρωσης, είναι γροθιά στο στομάχι.

The post 99 Homes( Κριτική) appeared first on screeneye.gr.

 1. The Look of Silence

Το χθεσινό πρόγραμμα, εκτός από την απολαυστική σκοτεινή κωμωδία ” Birdman” που άνοιξε την αυλαία της διοργάνωσης, μία ακόμη δυνατή στιγμή του διαγωνιστικού τμήματος, θα λέγαμε ότι ήταν η συνέχεια του πολυβραβευμένου ντοκιμαντέρ” The Act of Killing”, του Αμερικάνου σκηνοθέτη Τσοχούα Οπενχάιμερ, για την πιο φρικτή περίοδο που έζησε η Ινδονησία, με τη σφαγή χιλιάδων κομμουνιστών τη δεκαετία του 60.

Το ” Act of Killing” του 2013, ήταν τόσο αποκαλυπτικό,  που λειτούργησε  μέσα σε λίγους μήνες,  ως ένα μάθημα ιστορίας, που δεν μπορούσε κανείς να αμφισβητήσει, αναγκάζοντας ακόμα και κρατικούς αξιωματούχους της ασιατικής χώρας, να παραδεχτούν  τις χιλιάδες δολοφονίες μεταξύ των ετών 1995-1996, χωρίς βέβαια να τις αναγνωρίσουν μέχρι τώρα, δημοσίως.

Ο προβοκάτορας Οπενχάιμερ, έχοντας για δέκα χρόνια μελετήσει ενδελεχώς το θέμα, έδωσε το λόγο στους ίδιους τους εγκληματίες,  τους άφησε να εκτεθούν προβάλλοντας τους, με τις απαντήσεις τους να αποδεικνύουν το αυτονόητο. Η πιο αποκαλυπτική συνέντευξη ήταν με τον Ανγουόρ Κόνγκό, ηγέτη ενός τάγματος θανάτου, που αποκάλυψε ότι σκότωσε  άνω των χιλίων κομμουνιστών. Ανάμεσα τους ήταν και Ινδονήσιοι διανοούμενοι.

Έτσι λοιπόν, ο Οπενχάιμερ επανέρχεται, δίνοντας άλλο τίτλο (The Look of Silence), μα η τακτική και η δομή του παραμένει αναλλοίωτη.

Μια οικογένεια  ανακαλύπτει τους δολοφόνους του μεγαλύτερου της παιδιού. Ο αδερφός του, σε ρόλο ανακριτή-δημοσιογράφου θα στήσει στον τοίχο  τουλάχιστον 2 υπερήλικες θύτες και μια οικογένεια που αρνείται ότι ο σύζυγός και πατέρας, ήταν μέλος των ταγμάτων εφόδου.

Ο πρώτος, με προβλήματα όρασης αλλά με σώας τας φρένας, θα παραδεχθεί τις δολοφονίες αλλά δεν θα παραδεχτεί ότι ήταν εγκλήματα. ” Έπρεπε να τιμωρηθούν οι κομμουνιστές” λέει προκλητικά, αποκαλύπτοντας επί παραδείγματι μεθόδους δολοφονιών γυναικών, παραμένοντας ατάραχος. Τώρα ζει σε χωριό της Ινδονησίας, με τη πλειοψηφία των κατοίκων να ανήκουν στο αντίπαλο του στρατόπεδο.

Παράλληλα, αρχηγός μιας παραστρατιωτικής ομάδας, στο ερώτημα γιατί έπρεπε να εξοντωθούν οι κομμουνιστές, δίνει μια γενικόλογη απάντηση, αλλά κι αυτός παραδέχεται ότι έγιναν δολοφονίες.

Συγκλονιστική η τελευταία συνέντευξη, με μια οικογένεια μαζεμένη στο σαλόνι να ακούει τις ερωτήσεις του αδερφού του θύματος, αλλά να αρνούνται κατηγορηματικά την εμπλοκή του πατέρα στο φόνο. Ένα βίντεο που θα τους δείξει ο αδερφός του θύματος, όπου σε πρώτο πλάνο βρίσκεται ο πατέρας-θύτης να επιδεικνύει δικό του φωτογραφικό άλμπουμ των δολοφονιών που διέπραξε, ούτε αυτό το γεγονός θα τους κάνει να το παραδεχτούν.

Ο Οπενχάιμερ ξεσκεπάζει ξανά τα κρυμμένα ατομικά μυστικά εκείνης της περιόδου, αλλά παραμένει μέσα στο συγκεκριμένο αφηγηματικό πλαίσιο χωρίς να αγγίξει γενικότερα θέματα που έχουν να κάνουν με τη γεωπολιτική, τον Ψυχρό Πόλεμο και τα κέντρα των αποφάσεων εκείνης της εποχής.

2. Το Τίμημα της Δόξας(La rançon de la Gloire)

Φόρο τιμής στο σινεμά του  Φιλανδού κινηματογραφικού μαέστρου Άκι Καουρισμάκι θέλησε σήμερα να αποτίσει  ο Γάλλος σκηνοθέτης Ξαβιέ Μποβουά, χωρίς βέβαια να τον αγγίζει, ίσως μόνο να μας τον θυμίζει.

Ο Μποβουά έγινε ευρύτερα γνωστός το 2010 όταν οι διοργανωτές του Φεστιβάλ, των Καννών  χρειάστηκε να περιφρουρήσουν τη διοργάνωση με αστυνομικές δυνάμεις, κατά τη προβολή της προηγούμενης -βραβευμένης- του ταινίας, το ” Ενώπιων Θεών και Ανθρώπων“ που είχε σαν θέμα τον θρησκευτικό φανατισμό, με επίκεντρο ένα μοναστήρι της Βόρειας Αφρικής και τη δολοφονία 7 μοναχών στην Αλγερία.

Εδώ, ο 47 χρόνος Γάλλος που παράλληλα είναι και ηθοποιός, εμπνέεται από το θάνατο του Τσάρλι Τσάπλιν το 1977  και την αληθινή ιστορία της κλοπής του τάφου του, από δύο μικροαπατεώνες.

Βλέπουμε έναν άντρα (τον Έντι ) να βγαίνει από τη φυλακή, και ένας άλλος να τον υποδέχεται(ο Οσμάν). Ο Αλγερινός μετανάστης Οσμάν  μένει σε μια φτωχογειτονιά κοντά στη λίμνη της Γενεύης, προς το παρόν μόνο με την εφτάχρονη κόρη του ,γιατί η γυναίκα του είναι στο νοσοκομείο, πρέπει να χειρουργηθεί αλλά λεφτά δεν υπάρχουν και ούτε οι τράπεζες του δανείζουν.  Εκείνες τις δύσκολες μέρες θα πληροφορηθεί για  τον θάνατο στην Ελβετία του διάσημου κωμικού. Ο Έντι θα πείσει τον Οσμάν να προσπαθήσουν να κλέψουν τον τάφο και να ζητήσουν από τη χήρα του το ποσό του ενός  εκατομμύριου δολαρίων, και έτσι θα γίνει. Μόνο που οι δύο φίλοι είναι εντελώς ερασιτέχνες,  και η ιστορία θα πάρει τραγελαφική τροπή.

Όλο το σκηνικό που στήνει ο Μποβουά κινείται στη σφαίρα της  από-ενοχοποίησης των δύο κεντρικών προσώπων και  της ίδιας τηςπράξης τους, με το να επιδιώξει να τους παρουσιάσει με τρόπο που να μας είναι και οι δύο συμπαθείς, ρίχνοντας  το βάρος στις κοινωνικές συνθήκες πλήρους απομόνωσης που βιώνουν, είτε έχοντας το στίγμα του πρώην φυλακισμένου είτε αυτό του μετανάστη(μιλάμε για την Ελβετία του 1977).

Ήδη η πρώτη αρχική σκηνή έξω από τη φυλακή θυμίζει το κινηματογραφικό περιβάλλουν του υπερ-λατρεμένου μας Καουρισμάκι, από το ” Ariel” του 1988,ενώ τα κεντρικά σημεία της συνοικίας της Γενεύης και ο γκρίζος ουρανός, το ” Λιμάνι της Χάβρης”του 2011. Μόνο που η ταινία του Γάλλου, δείχνει να μην έχει όραμα,  προσπαθεί όχι να κερδίσει αλλά να εκμαίευση τα συναισθήματα  μας, είναι επίσης υπερβολικά περιγραφική, ένα σενάριο τόσο απλοϊκό όπως αυτό,   τον επιτηδευμένο ανθρωπισμό δεν τον σηκώνει.

Από τους πρωταγωνιστές, η ερμηνεία του Έντι, Μπενουά Πελβούρντ  ξεχωρίζει, ιδίως όταν θα τον δούμε να εργάζεται ως κλόουν σε τσίρκο. Ο σκηνοθέτης θα κλείσει το έργο με τον νεκρό Τσάρλι Τσάπλιν  να είναι με κάποιο τρόπο εκεί, παίζοντας καθοριστικό ρόλο στην αλλαγή πλεύσης των 2 ηρώων.

3.  Ιστορίες( Tales)

Έχουν περάσει πάνω από 8 χρόνια για να εμφανιστεί εκτός Ιράν η γυναίκα σύμβολο του κινηματογραφικού της χώρας η Ραχσάν Μπανί-Ετεμάντ, που με τις πρωτοπόρες της ταινίες, μπορούν να ανοίξουν αυτόματα οι πόρτες των Φεστιβάλ, ανά τον κόσμο.

Το Tales είναι ένα ταξίδι μέσα από επτά  πρόσωπα που ζουν στο Ιράν, και που πρέπει να αντεπεξέλθουν σε διάφορες καταστάσεις.

Η ταινία αυτή,που είδαμε σήμερα στη Βενετία, έχει σαφώς πολλά κοινά με όλες τις προηγούμενες της δουλειές, με πιο χαρακτηριστική τη πρώτη της, το Nargess του 1991. Η Ιρανική γραφειοκρατία στο προσκήνιο, όταν ένας τίμιος συνταξιούχος θα απευθυνθεί στις δημόσιες υπηρεσίες της χώρας για ένα πρόβλημα υγείας που αντιμετωπίζει και θα του συμπεριφερθούν αλά ελληνικά, μια γυναίκα που κακοποιείται από τον άντρα της καθημερινά, ένας ταξιτζής που σχεδόν θα πετάξει έξω μια γυναίκα που δεν έχει να τον πληρώσει, ένας ντοκιμενταρίστας που βιώνει τη κρατική αδιαφορία στα αιτήματα του, και μερικά ακόμα περιστατικά, μιας ιδιαίτερης κοινωνίας που συγκρούεται ανέκαθεν η παράδοση με τον εκσυγχρονισμό.

Ο κινηματογράφος της Ραχσάν Μπανί-Ετεμάντ παραμένει πολιτικά αποστασιοποιημένος από τις έριδες ανάμεσα σε αυτούς τους δύο πόλους, οι ταξικές της ανησυχίες βρίσκονται στη πρώτη γραμμή, είναι σκληρές οι εικόνες που βλέπουμε, έντονα επιθετικές για τον τρόπο λειτουργίας του κράτους και τις οπισθοδρομικές αντιλήψεις έναντι των γυναικών. Οι επτά ιστορίες εναλλάσσονται με τρόπο που η μια επεμβαίνει στην άλλη, δημιουργώντας μια ενιαία  δομή.

Γνώριμο σινεμά για την Ραχσάν Μπανί-Ετεμάν που μπορεί να φύγει με βραβείο από τη διοργάνωση. Η Ιρανή σκηνοθέτις δεν έχει βραβευτεί ποτέ στη Μπιενάλε.

The post Οι δολοφονίες κομμουνιστών στην Ινδονησία, η ιρανική γραφειοκρατία και ένας Τσάρλι Τσάπλιν στις ταινίες της 2ής μέρας του Φ. Βενετίας appeared first on screeneye.gr.

Ανταπόκριση Ιάκωβος Γωγάκης

Εδώ στη Μόστρα της Βενετίας ο Αλεχάντρο Γκονζάλες Ιναρίτου μπορεί σήμερα να υπερηφανεύεται, δείχνει να κερδίζει το στοίχημα, δοκιμάζοντας τις δυνατότητες του σε φιλμ θεωρητικά πιο ανάλαφρο από τα σκληρά δράματα  που μας έχει συνηθίσει. Η πρώτη προβολή του” Birdman” ειδικά για δημοσιογράφους και ανθρώπους του σινεμά έγινε σήμερα Τετάρτη, στην ανακαινισμένη αίθουσα Darsena.

Η ανταπόκριση των επαγγελματιών του χώρου   ήταν κάπως μουδιασμένη αλλά θα την χαρακτηρίζαμε και αναμενόμενη. Ο σκηνοθέτης που φημίζεται για τα σκληρά ρεαλιστικά δράματα (Biutiful), για τον μοναδικό τρόπο να ταξινομεί σε ένα φιλμ, παράλληλες-κατακερματισμένες ιστορίες με ασύνδετο πολλές φορές χώρο-χρονικό πλαίσιο ( Βαβέλ), δοκιμάζεται για πρώτη φορά στην κωμωδία, με τόσους πολλούς αστέρες του Χόλιγουντ μαζεμένους σε δικιά του ταινία (Μάικλ Κίτον,Ζακ Γαλιφιανάκης, Έντουαρντ Νόρτον, Αντρέα Ράιζμπορο, Έιμι Ράιαν, Έμα Στόουν και Ναόμι Γουότς).

Στο πρώτο περίεργο πλάνο, η κάμερα του Ιναρίτου ζουμάρει πάνω στη πλάτη του γυμνού Μαικλ Κίτον που βλέπει το παράθυρο. Ο εσωτερικός του διαλογισμός διακόπτεται, από τον ήχο του skype,. Τον καλεί η κόρη του, η  Σαμ.

Μαθαίνουμε ότι ήταν βετεράνος ηθοποιός,  που είχε γίνει γνωστός αρκετά χρόνια πριν- συγκεκριμένα το 1992- ερμηνεύοντας τον ” Birdman 3″. Από τότε μέχρι σήμερα δεν έχει να επιδείξει κάτι άλλο, για το οποίο θα τον έκανε περήφανο. Κατατρεγμένος από εμμονές, ναρκισσισμό και εγωπάθεια ζορίζει τους ανθρώπους που είναι δίπλα του( κόρη, πρώην σύζυγο, νυν ερωμένη, τον παραγωγό του ,τον συμπρωταγωνιστή του που τον βλέπει ανταγωνιστικά) και προσπαθεί να “αναστηθεί”, κρατώντας τον βασικό ρόλο σε θεατρικό έργο, ταυτόχρονα και σκηνοθετώντας το. Τίτλος του θεατρικού ” When we talk about Love”.

Η σχεδόν 70 λέπτη περιγραφική απόδοση δραστηριοτήτων και ευτράπελων καταστάσεων κατά τη διάρκεια των δοκιμαστικών προβών είναι σίγουρα  μεγάλη χρονικά, (πριν μπούμε στο τελευταίο δυνατό ημίωρο),  είναι  όμως χρήσιμη, γιατί εκεί μέσα ξεδιπλώνονται όλες οι εξωτερικές -εσωτερικές συγκρούσεις  του βασικού ήρωα με τον εαυτό του, και με όλους τους άλλους.

Τελικά, δεν είναι μόνο ο Ρήγκαν Τόμσον που έχει τα θέματα του, ο Ιναρίτου έξυπνα  θα τους ξεγυμνώσει, έναν προς έναν, βρίσκοντας αυτό που ο καθένας θεωρεί  “δυστυχία”, ως τον κοινό παρονομαστή όλων των ηρώων του.

Ο χαρακτήρας που ερμηνεύει ο απολαυστικός Μάικλ Κίτον θα μπορούσε να είναι ένα κινηματογραφικό δοκίμιο πάνω στα μικρά και επιφανειακά του κόσμου τούτου, που για κάποιους είναι  ζητήματα ζωής η θανάτου, εν τέλει βέβαια λειτουργούν καταστροφικά για την ίδια την ύπαρξη. Ο διαρκής αγώνας για δημοσιότητα και φαινομενική καταξίωση βρίσκονται στο στόχαστρο του μεξικανού σκηνοθέτη.

Αποδεικνύεται ότι ο τίτλος του έργου παραπέμπει με σαρκασμό στον εμπορικό ” Batman”. Το παράδειγμα που δίνει είναι μέσα από την ίδια τη κινηματογραφική βιομηχανία, σε ένα φανταστικό σκηνικό που στήνει στον αέρα, όπου με μια κίνηση του χεριού του πρωταγωνιστή,  δημιουργείται πολεμικό σκηνικό χάους στους δρόμους, αυτό ακριβώς  που επιθυμούν τα studios, για να γεμίζουν οι αίθουσες και να γεννιούνται  νέοι αστέρες, που να καρπώνονται τη δημοσιότητα και την επιτυχία. Βέβαια ο Ιναρίτου με μια κίνηση ματ, κλείνει το μονόλογο, με την αξία της καλλιτεχνικής δημιουργίας ανεξάρτητος αναγνωσιμότητας της.

Μουσική υπό τους ήχους κρουστών, η κάμερα κινείται με ταχύτητα, δημιουργώντας γοργό ρυθμό ακόμα και πάνω στο θεατρικό πλατό.

Αρχές του 2015 και στις ελληνικές αίθουσες

The post Με γκρίνια υποδέχθηκε ο δημοσιογραφικός κόσμος της Βενετίας, το ” Birdman” του Αλεχάντρο Ιναρίτου appeared first on screeneye.gr.

Ανταπόκριση Ιάκωβος Γωγάκης

Το Φεστιβάλ Βενετίας καλά- καλά δεν έχει αρχίσει  και οι αδυναμίες από την αρχή φαίνονται, και φέρουν το  όνομα Κιμ Κι Ντακ. Ο καλλιτεχνικός διευθυντής της διοργάνωσης, ο Αλμπέρτο Μπαρμπέρα, επέλεξε για 7 φορά να παρουσιάσει φιλμ του προκλητικού-και για πολλούς αμφιλεγόμενου- νοτιοκορεάτη σκηνοθέτη, ο οποίος κατά το παρελθόν έχει φύγει   2 φόρες από το Λίντο, με το μεγάλο βραβείο της διοργάνωση. Το 2001 με τον ” Άγνωστο Παραλήπτη” και το 2012 με το ” Pieta”.

Η τελευταία του ταινία, το βίαιο “One On One” παρουσιάστηκε σήμερα Τρίτη σε ειδική δημοσιογραφική προβολή, πριν την επίσημη έναρξη της διοργάνωσης.

Ο Κιμ Κι Ντακ κάνει πράξη την υπόσχεση του και συνεχίζει να αποκαλύπτει πικρές αλήθειες για το κοινωνικό γίγνεσθαι της χώρας του. Όχι, αυτή τη φορά δεν είδαμε οιδιπόδεια συμπλέγματα όπως στο “Pieta” ή τη σεξουαλική δραστηριότητα των μελών μιας οικογένειας (Moebius). Εδώ μιλάμε για βία μέχρι εσχάτων,  γνώριμο συστατικό στοιχείο των ταινιών του σκηνοθέτη, Ένα νεαρό κορίτσι θα απαχθεί από αγνώστους, θα  την βιάσουν και θα τη σκοτώσουν. Μια ομάδα αποτελούμενη από 7 νεαρά μέλη θα προσπαθήσει να βρει τους ενόχους και να τους εξοντώσει. Θα βάλει στο μάτι 7 πρόσωπα υπεράνω υποψίας που θα τους κάνει τη ζωή, κόλαση. Η πλοκή περιγράφεται απλουστευμένα, γιατί ο δαιμόνιος-αυτοδίδακτος σκηνοθέτης θα τη γεμίσει με γρίφους που διαρκώς θα γεννούν απορίες.

Αυτοκτονίες, σκηνές με κομμένα χέρια, αλυσοδεμένοι έτοιμοι να υποστούν ηλεκτροσόκ, βασανισμοί στο σώμα αλλά και στο μυαλό, συνθέτουν ένα σκηνικό 90 λεπτών που υφολογικά αλλάζει άρδην στα τελευταία 30 λεπτά, εκεί που θα αποσαφηνιστούν όλες οι προθέσεις για  την υποκρισία και τη βουτηγμένη στην ανηθικότητα δυτικοποιημένη Κορέα.

Κλασικό σινεμά του συγκεκριμένου δημιουργού, μετρημένο στα δάχτυλα το φως της μέρας( πεσιμιστικός συμβολισμός), χρησιμοποιεί  ξανά αμυδρό φωτισμό, κυριαρχεί το μαύρο και οι  σκοτεινοί χώροι. Στο πρόσωπο του αρχηγού αυτής οργάνωσης,  του αποκαλούμενου ” Ηγέτη-Σκιά” ο Κιμ Κι Ντακ  θα συγκεντρώσει διάφορα συναισθήματα, όπως αυτό του  θυμού, της εκδίκησης και της συγχώρεσης με τον πρωταγωνιστή Ντογκ Σεόγκ Μα να δικαιώνει τον σκηνοθέτη για την επιλογή του, ιδίως στην εκπληκτική από κάθε άποψη τελευταία σκηνή-εξιλέωσης.

Ο σκηνοθέτης δεν σοκάρει πια, δεν εκπλήσσει, επαναλαμβάνεται-όπως τώρα- και το ξέρει. Υποστηρίζει, ότι αν προβάλεις διαρκώς τα κακώς έχοντα, αυτό λειτουργεί ως θεραπεία για τη συγκεκριμένη κοινωνία. Η αιρετική του άποψη μπορεί να μην μας βρίσκει σύμφωνους, του πιστώνουμε από την άλλη καθαρές και τίμιες προθέσεις.

The post Προφεστιβαλική έναρξη στη Βενετία, με το ” One On One” του Κιμ Κι Ντακ. Η άποψη μας appeared first on screeneye.gr.