Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Είναι σχεδόν 88 κι εξακολουθεί να παίζει τζαζ , να ταξιδεύει υπερατλαντικά, να κάνει στάση στην Αθήνα, να επισκέπτεται το Παρίσι και να γυρίζει εκεί τα « Γυρίσματα της Τύχης» (Coup de Chance), 54 χρόνια μετά από το « Take the Money and Run».
Παρόλα αυτά, ο Γούντι Άλεν δεν έχει την τύχη με το μέρος του. Όταν εμφανίστηκε το κίνημα metoo, τέθηκε στο μάτι του κυκλώνα από την αμερικανική βιομηχανία του θεάματος, εξαιτίας της αναβίωσης των κατηγοριών της θετής του κόρης , της Ντίλαν Φάροου για σεξουαλική της κακοποίηση στην παιδική της ηλικία, από τον Γούντι Άλεν.
Ο διάσημος σκηνοθέτης, έχει αντικρούσει επανειλημμένα τις κατηγορίες αλλά εξακολουθούν από το 1992 να τον στοιχειώνουν και να είναι σχεδόν απαγορευτικό να γυρίσει ταινία σε αμερικανικό έδαφος ή τα τελευταία χρόνια οι ταινίες του να μην μπορούν να προβληθούν στους αμερικανικούς κινηματογράφους.
Ως εκ τούτου, η ταινία τα « Γυρίσματα της Τύχης» -εάν όντως είναι το κύκνειο κινηματογραφικό του άσμα- έχει και μία ακόμη σημασία. Με την επιλογή, εξολοκλήρου να είναι στη γαλλική γλώσσα, τιμά την Ευρώπη, η οποία δυναμικά και διαχρονικά τον στήριξε εν αντιθέσει με την ίδια του την πατρίδα.
Το μοτίβο της νέας του ιστορίας, δεν ξεφεύγει από τις παράλογες κωμωδίες καταστάσεων που μας έχει συνηθίσει.
Η πλήξη μέσα στο γάμο, η απρόβλεπτη γνωριμία, η απιστία της γυναίκας, η κτητικότητα, η εμμονή και η ζήλια του συζύγου , η εκδίκηση του συζύγου, οι συμπτώσεις και το αναπόφευκτο της μοίρας, ορίζουν το σεναριακό υπόβαθρο της ιστορίας.
Το ερωτικό τρίγωνο το αποτελούν ο συγγραφέας Αλέν , η Φάνι, η οποία με τον Άλεν ήταν συμμαθητές στο σχολείο και θα συναντηθούν τυχαία, όπως επίσης και ο πλούσιος άντρας της Φάνι, ο Ζαν.
Ο τελευταίος, χειραγωγεί τη γυναίκα του σε ένα τρόπο ζωής όπου περνάει πάντα το δικό του. Συναντήσεις στην εξοχή με τους πλούσιους φίλους του και μια ρουτίνα, που για τη νεαρότερή του Φάνι σπάει, όταν τα ερεθίσματα της μποέμικης ζωής του Αλέν, ταιριάζουν με τα δικά της.
Ο Γούντι Άλεν απαντάει κινηματογραφικά στους επικριτές του, θέτοντας το ανδρικό φύλο στην κριτική του, περνάει κομψά και κωμικά το ζήτημα της πατριαρχίας και της ακραίας δολιότητας, την οποία συσχετίζει με το άνδρες, ταυτόχρονα δε, μας προσφέρει χειμαρρώδεις γαλλικούς διαλόγους, από την άλλη και λιγότερο εμπνευσμένους από τους αντίστοιχους των ταινιών του στην αγγλική γλώσσα.
Απουσιάζει το καυστικό χιούμορ και όσο οδηγούμαστε στο φινάλε μετατρέπεται το έργο σε υπερβολικά γκροτέσκο.
Δίνεται εξαίσια η αίσθηση του Παρισιού, της πόλης των γραμμάτων, των τεχνών και του διαφωτισμού και φιλμάρεται υπέροχα η λοφτ ερωτική φωλιά, του παράνομου ζεύγους.
Η πρωταγωνίστρια, η Λου ντε Λαάζ, αιχμαλωτίζει τα βλέμματα, ο  Μελβίλ Πουπό προσδίδει με άνεση τα κωμικά στοιχεία σε ένα ρόλο με δύο όψεις και ο Νιλς Σνάιντερ είναι επιπέδου Πιέρ Νινέ. Ο Άλεν,   αποδεικνύεται ότι  δεν έχει χάσει το χάρισμά του, να επιλέγει τα κατάλληλα πρόσωπα για τις κατάλληλες θέσεις.

” Γυρίσματα της Τύχης” από την Τετάρτη 27/9 στους κινηματογράφους

The post Γυρίσματα της Τύχης appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Είναι η ταινία που σημάδεψε  την πλούσια φιλμογραφία του και τον καθιέρωσε ως έναν από τους πρωτοπόρους σκηνοθέτες του Αμερικανικού νέου κινηματογραφικού ρεύματος τη δεκαετία του ’70 και του ’80.  Ο Γούντι Άλεν, με την βραβευμένη με Όσκαρ ταινία «Annie Hall» ή όπως αδόκιμα αποδόθηκε στα ελληνικά « Νευρικός Εραστής», συγκροτεί το 1977, μία αδιανόητη για την αμερικανική βιομηχανία της εικόνας, μεταμοντέρνα οπτική, περί σεξ, έρωτα, γάμου, διαζυγίου , φιλίας  και ψυχανάλυσης.

Η έλλειψη περιορισμών στην τεχνική φόρμα, όπως επί παραδείγματι ο πρωταγωνιστής-τον οποίο ερμηνεύει ο ίδιος ο Άλεν- να μιλάει και να κοιτάει την κάμερα κατάματα , παραπέμπει ευθέως στο πειραματικό σινεμά  του Γκοντάρ, εισάγοντας την ευρωπαϊκή αισθητική, σε ένα κοινό το οποίο είχε ελάχιστη έως καθόλου εξοικείωση με το αποκαλούμενο σινεμά του δημιουργού.

Υπερκινητικός, γκρινιάρης , άναρχος στη σκέψη και βαθιά πεσιμιστής , ο ήρωας της ταινίας, ο Άλβι -βιοπορίζεται ως κωμικός-

 κάτοικος Νέας Υόρκης και με δύο διαζύγια να προηγούνται της σχέσης του με την Άνι( Ντάιαν Κίτον), δεν αντιπροσωπεύει μονάχα την πολύπλοκη φύση των καλλιτεχνών. Αντιπροσωπεύει το φόβο και την απροθυμία για δέσμευση, τον εγωκεντρισμό, τη σεξουαλική ανασφάλεια. Αντιθέτως η Άνι, εν τέλει  πατάει πιο  γερά στα πόδια της από τον σύντροφό της  και αντιλαμβάνεται πρώτη το μεγάλο κενό στην επικοινωνία με τον Άλβι. Ο Γούντι Άλεν, στα δύο κεντρικά πρόσωπα,  βλέπει τον εαυτό του, τις επιθυμίες του και θέτει επί τάπητος, την αέναη διαδρομή των σύγχρονων αστών, στην αναζήτηση της ηρεμίας και της ευτυχίας. Είτε με ευφάνταστες αναδρομές στο  παρελθόν, είτε με  εφήμερες  γνωριμίες, μα πάνω απ’ όλα με το πώς ένας χωρισμός, καταλήγει σε κάτι πιο δυνατό, από την ίδια την ερωτική σχέση.

Η Άνι αντιπροσωπεύει αν όχι το ιδεατό, σίγουρα ένα χαρακτήρα που θα ζήλευε ο Άλβι, άρα και ο Γούντι Άλεν. Επιπρόσθετα,  η  «ματιά» της Ντάιαν Κίτον είναι σπινθηροβόλα και αντιπροσωπεύει απόλυτα όλα τα χαρακτηριστικά, που ώθησαν τον Άλεν, στην ταινία να δώσει το όνομα της ηρωίδας.  Με τη δικιά του όμως  έντονη και χρονικά μεγαλύτερη παρουσία , την  επικάλυψε και έμεινε στην ιστορία,  σαν μια ταινία από τον Γούντι Άλεν για τον Γούντι Άλεν.

Τι είναι για μας;

 Είναι για το σεξ, για τον έρωτα, για το γάμο, για το χωρισμό, για τη φιλία , για τις νευρώσεις, για το εγώ, για το εμείς.

“Νευρικός Εραστής” από την Πέμπτη 21/9 στις αίθουσες

The post Νευρικός Εραστής appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Φίλοι και γνωστοί : Τι θα δεις
Ιάκωβος: Τη νέα ταινία του Γούντι Άλεν.
Φίλοι και γνωστοί, με μια φωνή : Χαράς το κουράγιο σου. Εμείς τον βαρεθήκαμε. Τα ίδια και τα ίδια.Δεν κάθεται στα αυγά του. Μα πόσο είναι; Έπιασε τα 90;

5 χρόνια του απομένουν για να τα πιάσει , και όσο θα τα πλησιάζει( τα 90), τις εσωτερικές του αναζητήσεις θα συνεχίζει να τις γράφει και να τις σκηνοθετεί, μέχρι να μην μπορεί πια.
Γουστάρει τη ζωή και φοβάται το τέλος της.
Μονάχα ο Γούντι άραγε;
Ο Άλεν στο έργο  « Το Φεστιβάλ του Ρίφκιν»(Rifkin’s Festival), μοιράζεται μικρές καθημερινές ιστορίες για να οριοθετήσει κάτι μεγαλύτερο και να αναζητήσει απαντήσεις για τις υπαρξιακές ανησυχίες, περί νιότης, γηρατειών, περί τελματωμένων γάμων, περί 7ης τέχνης.
Χτυπάει ξανά την πόρτα της ψυχανάλυσης, θυμάται τον Φρόιντ και το εγχειρίδιο του« Η Ερμηνεία των Ονείρων » όπου τα όνειρα είναι η  οδός προς το ασυνείδητο. Τα όνειρα, καταλαμβάνουν σημαντικό χώρο και ρόλο στην ταινία. Είναι οι απόκρυφες σκέψεις και επιθυμίες.
Κι αν η ψυχανάλυση φαντάζει δυσνόητη και ακαδημαϊκή , ο Άλεν τοποθετεί τον ήρωά του, τον Μορτ Ρίφκιν( τον οποίο ερμηνεύει ο εξαιρετικός ηθοποιός Γουάλας Σον), σε μια δερμάτινη καρέκλα, έχοντας απέναντι του-στην αρχή και στο τέλος της ταινίας- τον ψυχοθεραπευτή του, μετατρέποντας την προσωπική ψυχολογία του βάθους, σε ένα σαρκαστικό, κωμικό και ολίγον βαθυστόχαστα υπαρξιακό κινηματογραφικό πόνημα.
Ο Γούντι Άλεν παραμένει -ως απάντηση σε φίλους, γνωστούς και αναγνώστες- οξυδερκής, επίκαιρος, απολαυστικός και δεξιοτέχνης στο να πλάθει κάθε φορά κοντινές αλλά διαφορετικές ιστορίες,με πλούσια νοήματα και να επιλέγει τα ιδανικά πρόσωπα στους αντίστοιχους ρόλους.

Νέα Υόρκη: Ο θεωρητικός του κινηματογράφου, ο Μορτ Ρίφκιν, συνοδεύει τη γυναίκα του στην Ισπανία, στο θέρετρο του Σαν Σεμπαστιάν και στο ομώνυμο κινηματογραφικό φεστιβάλ.
Η Σου(Τζίνα Γκέρσον), εργάζεται στην επικοινωνιακή καμπάνια μιας αντιπολεμικής ταινίας, την οποία σκηνοθετεί ο Γάλλος Φιλίπ(Λουί Γκαρέλ).
Ο Μορτ, ανησυχεί,  ότι η σύντροφος του και ο Γάλλος σκηνοθέτης, έχουν σχέση.
Το ταξίδι στο Σαν Σεμπαστιάν δεν θα καθησυχάσει τις ανησυχίες του. Η γνωριμία του Μορτ με την νεαρή γιατρό, την Τζο ( Έλενα Ανάγια), θα ξυπνήσει στον Μορτ το ερωτικό ενδιαφέρον. Όμως η γιατρός, τραβάει τα δικά της ζόρια και τον βλέπει φιλικά-πατρικά-ιατρικά.

Πέραν των διαπροσωπικών σχέσεων και του αμείλικτου χρόνου που φεύγει ( θέματα που ταλανίζουν συστηματικά τον Αμερικανό δημιουργό), στο νέο του έργο, καταθέτει τη βαθιά του ανησυχία για την απόλυτη εμπορευματοποίηση της 7ης τέχνης και των δυσοίωνων προοπτικών της, εξαιτίας της αφαίρεσης από την μνήμη του « σινεμά του δημιουργού » , όπως το καθιέρωσε ο Φελίνι, ο Τρυφώ, ο Γκοντάρ, ο Μπέργκμαν, ο  Μπουνιουέλ κ.α.
Οι συστηματικές αναφορές στο νέο του έργο,  σε ταινίες από το παρελθόν, αλλά και στην υποβάθμιση των σύγχρονων ταινιών , έχει διττή όψη.
Από τη μια, ο Άλεν διατυπώνει την άποψη,  πως χωρίς τον ευρωπαϊκό πολιτισμό, δεν θα υπήρχε πολιτισμός γενικότερα, παρουσιάζοντας παραδείγματα και από το σινεμά… μέχρι το ελληνικό αρχαίο δράμα.
Από την άλλη, ίσως με μια λεπτή δόση ειρωνείας, στηλιτεύει και τη θέση που εκφράζουν οι παλαίμαχοι της ζωής( όπως ο κεντρικός ήρωας της ταινίας), οι οποίοι δεν μπορούν να χαρούν το “τώρα”, να δουν κάτι θετικό στο σήμερα, επειδή οι ίδιοι είναι παροπλισμένοι και απογοητευμένοι, μηδενίζοντας -εν τέλει- τα πάντα.
Στηλιτεύει και την μονοθεματική εξειδίκευση και την έλλειψη δεξιοτήτων- ίσως και του ίδιου- τη στιγμή όπου ο Μορτ, γνωρίζει απ εξω τους συντελεστές μιας ιαπωνικής ταινίας, αλλά αγχώνεται όταν μένει από λάστιχο το αμάξι της νεαρής γιατρού, γιατί πιθανότατα δεν θα μπορούσε να το αλλάξει, εάν υπήρχε ρεζέρβα.
Ο Μορτ, ακόμα και εμφανισιακά και ενδυματολογικά( διαρκώς τον βλέπουμε με το ψηλοκάβαλο τζιν και με κρίσεις αρρωστοφοβίας), φαίνεται να έχει αφεθεί στη φθορά και στα πέρασμα του χρόνου.Περπατάει αργά και πίσω από το χαμόγελο, κρύβεται  μελαγχολία.
Αντιθέτως, η γυναίκα του είναι διαρκώς εν κινήσει, επαγγελματικά active, εμφανισιακά γοητευτική, ερωτεύσιμη ακόμη και από νεότερους, όπως είναι ο ναρκισσιστής και ωραιοπαθής Φιλίπ.
Η ίδια παρασύρεται και θα επενδύσει στο νέο της έρωτα. Η στάση της εν γένει, θα της φέρει άραγε μεγαλύτερη ευτυχία από την άκρως αντίθετη στάση του συζύγου της;
Ο Άλεν, αφήνει σκοπίμως διάφορα ζητήματα ανοιχτά, όπως και το συγκεκριμένο, αλλά είναι τόσο πολύ ευφυής, ούτως ώστε να μπορούμε να εικάσουμε, πως κάποιες ιστορίες, μπορεί να έχουν ημερομηνία λήξης και δεν αναφερόμαστε στο γάμο του Μορτ με τη Σου.
Χτυπάει, στο καρφί, χτυπάει και στο πέταλο.
Μια φλερτάρει με τον τρόπο που αντικρίζει τη ζωή ο Μορτ, μια με τη Σου.
Το σκάκι με το θάνατο, είναι η μοναδική απάντηση που μπορεί να δώσει ο Άλεν και τη δίνει με μια καταπληκτική σκηνή- φάρσα, σε ένα δικό του παιχνίδι, από την «7η Σφραγίδα» του Μπέργκμαν.

«Το Φεστιβάλ του Ρίφκιν» από την Πέμπτη 15/7 στις αίθουσες

The post Το Φεστιβάλ του Ρίφκιν appeared first on screeneye.gr.

Επιμέλεια: Πέννυ Σουμελίδου

Στο επίκεντρο της εβδομάδας βρίσκεται ξανά το πλήγμα που δέχεται η βιομηχανία του θεάματος από τον Κορωνοϊό, με την ανησυχία των επαγγελματιών αλλά και φίλων του κινηματογράφου να εντείνεται.
Θέλοντας να ηρεμήσει τα πνεύματα και να καθησυχάσει τους όποιους ενδιαφερόμενους, ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Φεστιβάλ Καννών Τιερί Φρεμό δήλωσε πως θα υπάρξει επίσημη ανακοίνωση αναλυτικά για το πρόγραμμα στις 16 Απριλίου στο Παρίσι. Οι υπεύθυνοι του Φεστιβάλ ανακοίνωσαν πως δε θα υπάρξει ματαίωση, μιας και υπήρχαν ισχυρισμοί να συμβεί κάτι τέτοιο από τη στιγμή που ο ιός έφτασε στη Γαλλία και, εκτός από νεκρούς, άφησε το στίγμα του και σε άλλα Φεστιβάλ της χώρας.
Ο Φρεμό πάντως, δήλωσε πως το Φεστιβάλ θα διεξαχθεί κανονικά, και μάλιστα πως δε θα υπάρξουν ακυρώσεις από δημοσιογράφους που θέλουν να καλύψουν ένα από τα πιο σημαντικά κινηματογραφικά γεγονότα. Τουναντίον, υπήρξε αύξηση ύψους 9% στις διαπιστεύσεις, όπως δήλωσε.
Το 71ο Φεστιβάλ θα λάβει χώρα από τις 12 μέχρι τις 23 Μαϊου με Πρόεδρο Επιτροπής τον Spike Lee.

Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, η πρεμιέρα του νέου James Bond, “No Time to Die”, έχει νέα ημερομηνία. Το φιλμ θα ξεκινήσει να προβάλλεται πλέον στις αρχές Νοεμβρίου στο Ηνωμένο Βασίλειο και στα τέλη του μήνα στις ΗΠΑ. Η MGM,εταιρεία παραγωγής των Bond ταινιών, θεώρησε την επιλογή να αναβάλλουν την πρεμιέρα για 7 μήνες ως λιγότερο επιζήμια, αναλογιζόμενη την τρέχουσα κατάσταση των κινηματογράφων παγκοσμίως, οι οποίοι κλείνουν ο ένας μετά τον άλλον λόγω φόβου μετάδοσης του ιού. Ο μοναδικός που φάνηκε να ευνοείται πραγματικά από τις συνεχείς αναβολές της ταινίας είναι ο Rian Johnson, σκηνοθέτης του περσινού “Knives Out”, ο οποίος «εκμεταλλεύτηκε» τον Daniel Greg, που είδε τις αναβολές ως ευκαιρία να παίξει στην ταινία.

Και από τα θέματα υγείας, περνάμε στην πολιτική, που επηρεάζει θέλοντας και μη τον κινηματογραφικό χώρο. Η φιλανθρωπική οργάνωση SRtRc (Show Racism the Red card), που στόχο της έχει να προβάλλει την αντιρατσιστική φύση του ποδοσφαίρου, αποφάσισε να ορίσει τον Ken Loach ως Πρόεδρο Κριτικής Επιτροπής ενός διαγωνισμού τέχνης για παιδιά που θα διεξαχθεί στα πλαίσια της οργάνωσης. Ο Loach, γνωστός για την υποστήριξή του στον αγώνα των Παλαιστινίων κατά των Ισραηλινών, δέχθηκε πυρά από το Διοικητικό Συμβούλιο των Βρετανών Εβραίων Βουλευτών. Το Συμβούλιο θεώρησε ειρωνικό να βρίσκεται σε τέτοια θέση κάποιος που κλίνει υπέρ του Αντισημιτισμού. Η οργάνωση πάντως αρνήθηκε να αποσύρει την πρόταση προς τον Loach, που βρήκε πολλούς υποστηρικτές, όπως τον Eric Cantona, τον σκηνοθέτη Mike Lee, τον προπονητή Sir Alex Ferguson, τον Sir Mark Rylance, την Miriam Margolyes, την Dame Marina Warner, την Baroness Blackstone, όπως και τον ηθοποιό Steve Coogan. Ο Lee συγκεκριμένα θεώρησε απαράδεκτο και γελοίο το να κατηγορείται ο Loach για ρατσισμό.

Τέλος, όντας η μέρα της γυναίκας, οφείλουμε να αναφέρουμε ένα τελευταίο νέο: το βιβλίο που θα αφορούσε τα απομνημονεύματα του Woody Allen, και θα έκανε μνεία προς το έργο του δε θα κυκλοφορήσει τελικά στην αγορά.

Η εταιρεία Hachette ακύρωσε την κυκλοφορία ύστερα από διαμαρτυρία των Dylan και Ronan Farrow. Οι ίδιοι δήλωσαν πως το βιβλίο είναι απρεπές και δείχνει έλλειψη επαγγελματισμού, μιας και η εταιρεία δεν έκανε ποτέ εξακρίβωση των γεγονότων που αναφέρονται σε αυτό. Ο Allen έχει κατηγορηθεί για κακοποίηση ανηλίκου και αυτοί οι ισχυρισμοί τον έχουν χρίσει μία από τις πιο αμφιλεγόμενες προσωπικότητες του χώρου.

The post Ο φόβος πλανάται πάνω από το Χόλιγουντ και το arthouse σινεμά. Κεν Λόουτς και Γούντι Άλεν στοχοποιούνται appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Μια  βροχερή μέρα στη γοητευτική Νέα Υόρκη.. την οποία απολαμβάνουν από μακριά  οι  Κορεάτες άντε και οι Ευρωπαίοι, ούτε λόγος για τα εκατομμύρια των κατοίκων της.

Η περιγραφή μας μπορεί να πάρει σάρκα κι οστά μόνο στις ταινίες…και κάπως έτσι θα γίνει.

Η   48η ταινία μεγάλου μήκους   του Γούντι Άλεν και  η 27η του, γυρισμένη στην  αμερικανική μητρόπολη, δέχτηκε προ μηνών κόκκινη κάρτα από την εταιρία που ανέλαβε τη διανομή της στις 50 πολιτείες( Amazon) και κανένα μεγάλο στούντιο δεν προτίθεται( όπως όλα τα δεδομένα συνηγορούν)  να τείνει χέρι βοηθείας στον 84χρόνο δημιουργό. Η αφορμή δόθηκε τον Ιανουάριο του ’18( είχαν ήδη ολοκληρωθεί τα γυρίσματα), όταν η υιοθετημένη κόρη του Γούντι Άλεν και της Μία Φάροου, η Ντίλαν Φάροου, κατηγόρησε -ξανά- τον θετό της πατέρα για σεξουαλική κακοποίηση της, όταν ήταν 7 ετών, το 1992. Οι κατηγορίες της Ντίλαν θεωρήθηκαν αβάσιμες στη δικαστική μάχη που -τότε- διεξήχθη κι ο Άλεν αθωώθηκε.  Η Ντίλαν επανέφερε  το θέμα, τη χρονική στιγμή, όπου τα βλέμματα των Αμερικανών ήταν στραμμένα στα σεξουαλικά σκάνδαλα στο Χόλιγουντ και το κίνημα MeToo γιγαντώθηκε. Η στήριξη δεκάδων μελών του σωματείου των ηθοποιών στο πρόσωπο της Ντίλαν  και η δημόσια τοποθέτηση κορυφαίων σταρ ότι δεν θα συνεργαστούν με τον Άλεν, οδήγησε την Amazon στη διακοπή της συνεργασίας της μαζί του, παραχωρώντας του τα δικαιώματα της ταινίας και η προβολή της θα γίνει στην Ευρώπη και στην Ασία.

Η εισαγωγή   κρίνεται αναγκαία.

Στο ” A Rainy Day in New York” υποβόσκουν μπόλικα  στερεότυπα γύρω από τα δύο φύλα και  βιτριολικό χιούμορ περί σεξισμού, σε μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα όπου σκοπίμως κυριαρχούν πρόσωπα και συμβάντα-στη σφαίρα της μυθοπλασίας- που σχετίζονται με την 7η τέχνη , όπως συμβαίνει και με την πρόσφατη ταινία του Κουεντίν Ταραντίνο “Κάποτε…στο Χόλιγουντ”.

Στο έργο,  παρελαύνει  ο  ανασφαλής για τα δημιουργήματα του σκηνοθέτης Ρόλαντ Πόλαρντ( μας παραπέμπει στον  Ρόμαν Πολάνσκι), ο φλύαρος σεναριογράφος του σκηνοθέτη, ο οποίος ανακαλύπτει ότι η γυναίκα του μπήκε κρυφά στο διαμέρισμα του καλύτερού του φίλου( ερμηνεία υψηλής κλάσης από τον Τζουντ Λο) και ο “jeune premier” ηθοποιός Φρανσίσκο Βέγκα, που διαδίδει ότι χώρισε με την ερωμένη του ( ο ρόλος δίνεται στον Ντιέγκο Λούνα). Τα τρία προαναφερθέντα πρόσωπα κρατούν δευτερεύοντες ρόλους και συσχετίζονται με την κεντρική ηρωίδα, την Ασλέι, μια  αλλοπαρμένη φοιτήτρια δημοσιογραφίας από τον αμερικανικό νότο, η οποία καταφθάνει στη βροχερή Νέα Υόρκη για να “ανακρίνει” τον Ρόλαντ Πόλαρντ συνοδεία του ιντελεκτουέλ, συνεσταλμένου και οικονομικά ευκατάστατου( από τη μαμά και τον μπαμπά)  αγοριού της, του Γκάτσμπι ( Ελ Φάνινγκ- Τιμοτέ Σαλαμέ).

Η ταινία διαδραματίζεται εντός ενός 24ώρου.

Ο Άλεν -όπως το συνηθίζει επεμβαίνει με σαρκασμό -και με θανατηφόρες ατάκες- στους προβληματισμούς των σύγχρονων αστών, παρατηρεί την επαγγελματική  φιλοδοξία και ματαιοδοξία,  τα μικρά ή μεγάλα  ψέματα ( κάποιες φορές τα ψέματα είναι αναγκαία,  αλλά για τον Άλεν είναι και  μέρος της ανθρώπινης φύσης),  καταπιάνεται με την τέχνη, την ημιμάθεια, το χρήμα,  την  απροβλεπτότητα των συναισθηματικών ερεθισμάτων(   με ποιον/ με ποια θα ταιριάξει κανείς ερωτικά και συναισθηματικά), σε ένα κόσμο όπου και πάλι  κυριαρχούν οι συμπτώσεις…πρόκειται για μία από τις αγαπημένες  του εμμονές.

Στο γλυκόπικρο φιλμ  το παρακάνει με τις συμπτώσεις, σίγουρα γίνεται εν γνώσει του, θέλοντας να μεταφέρει το μήνυμα πως ” το σινεμά είναι ένα παραμύθι ίσως παραμύθι  είναι και η ίδια η ζωή”.   Ο κινηματογραφικός κόσμος του εργασιομανή σκηνοθέτη( κλείνει 50 χρόνια από το Take the Money and Run, κάνοντας τουλάχιστον μία ταινία το χρόνο, με ελάχιστες εξαιρέσεις) επαναλαμβάνεται, δεν πρωτοτυπεί και το γεγονός αυτό μπορεί να θεωρείται  βαρετό για τους μανιακούς σινεφίλ, εξακολουθεί βέβαια να διαθέτει επίκαιρους προβληματισμούς και προσεγμένη-αν και απλοϊκή- κινηματογραφική φόρμα.

Οφείλουμε να παραδεχτούμε πως   στο “A Rainy Day in New York” η παρουσία του Γκάτσμπι και της Άσλει,  μας θυμίζει πολλά πρόσωπα των ταινιών του διάσημου σκηνοθέτη, όπως  για παράδειγμα ο ρόλος του Άλβυ στον ” Νευρικό Εραστή”, της Τρέισι στο” Μανχάταν” ή της Τζάσμιν στην ομώνυμη ταινία.

Η  21 ετών Ελ Φάνινγκ  διαρκώς εξελίσσει τις τεχνικές της και προσαρμόζεται πλήρως στην ιδιοσυγκρασία της αφελούς κι εκστασιασμένης με το σταρ σύστεμ ηρωίδας. Είναι καταπληκτική η στιγμή,  όπου ( ως Άσλει) παίζει με τις λέξεις και με τις νευρικές κινήσεις του προσώπου της   στην προσπάθεια της να εξηγήσει στον  Φρανσίσκο Βέγκα  ( που  την φλερτάρει όπως και σχεδόν  όλοι οι άντρες του έργου) αν βρίσκεται σε σχέση ή όχι. Μέσα στην απερισκεψία της και την ολιγοστροφία της, μετατρέπεται σε κουτοπόνηρη  κι αναζητά να ικανοποιήσει τις επιθυμίες της.

Ο Γούντι Άλεν αναγνώρισε στον Τιμοτέ Σαλαμέ την συναισθηματική του παρουσία στο ” Call me by your name” και του έδωσε απλόχερα τον ρόλο,  όπου τα πνευματικά χαρακτηριστικά( όχι τα σεξουαλικά) του νεαρού αγοριού από την ταινία του Γκουαντανίνο, μεταφέρονται στο  ”A Rainy Day in New York”, αλλά βρίσκεται μακριά και από την παθιασμένη ερμηνεία του  σε εκείνη την ταινία, αλλά κι από άλλους νεαρούς πρωταγωνιστές των ταινιών του Άλεν.  Η σκηνή στο σπίτι της πρώην του, παρέα με την αδερφή της   ( Σελενα Γκόμεζ) ανήκει στις όμορφες στιγμές , με τον Σαλαμέ να τραγουδάει φάλτσα και να παίζει στο πιάνο.

Οι μουσικές είναι τζαζ, από τους γνώριμους συνθέτες που αγαπά ο Άλεν, είναι σίγουρα το πιο ενδιαφέρον soundtrack από την εποχή της ταινίας ” Μεσάνυχτα στο Παρίσι”.

“Μία Βροχερή Μέρα στη Νέα Υόρκη” από 22/8/2019 στους κινηματογράφους

The post Μία Βροχερή Μέρα στη Νέα Υόρκη appeared first on screeneye.gr.

Ρομαντική κωμωδία, 96′,Η.Π.Α 2016

Πρωτότυπος Τίτλος: Cafe Society

Γλώσσα: Αγγλικά, Διανομή: Odeon

Του Γούντι Άλεν

Με τους Τζέσι Άιζενμπεργκ, Κρίστεν Στιούαρτ, Στιβ Καρέλ, Μπλέικ Λάιβλι

Γράφει ο Ιάκωβος Γωγάκης

Η ικανότητα του Γούντι Άλεν να κάνει ταινίες που να μοιάζουν ίδιες αλλά ταυτόχρονα να είναι και διαφορετικές, αφήνοντας -σχεδόν πάντα- την αίσθηση πως αυτό που βλέπει το κοινό, δεν είναι σίγουρα για τα σκουπίδια, σπανίζει και επιβεβαιώνει τον ιδιοφυή του νου και το γεγονός πως πρόκειται για έναν τεχνίτη του κινηματογραφικού μέσου, που ανακαλύπτει τους ιδανικούς και νευρικούς ήρωες των ιστοριών του, αναδημιουργεί από την αρχή, τη δική του κοσμοθεωρία για το χρήμα, για τους Εβραίους, για τις ερωτικές σχέσεις, για τις «τρομερές αλήθειες» των κρυμμένων επιθυμιών, για το γάμο και βεβαίως για τον εθισμό των σύγχρονων αστών στις λάθος επιλογές.

Το « Café Society» είναι όλα αυτά, τα επαναλαμβανόμενα, μα αρκούντως γοητευτικά, με τους γνώριμους οξυδερκείς διαλόγους, πλαισιωμένο σχεδόν σε όλες τις σκηνές του, με τις αγαπημένες του τζαζ μουσικές,αρμονικά δεμένες στη δεκαετία του ’30, δηλαδή εκεί που τοποθετείται χρονικά η πλοκή του έργου.

Σε μια πενταμελή εβραϊκή οικογένεια της Νέας Υόρκης, ο μεγαλύτερος γιος μπλέκει με τον υπόκοσμο, η αδερφή του παντρεύεται έναν κομμουνιστή, ο τρίτος -και το κεντρικό πρόσωπο του έργου-, ο Μπόμπι, μαζεύει την πραμάτεια του και σαν άλλος «Χατζηχρήστος» ψάχνει τον πλούσιο θείο,για να του βρει δουλειά.

Ο Φιλ Στερν λύνει και δένει σε στούντιο του Χόλιγουντ. Ο νεαρός Μπόμπι με τα πολλά, θα μπει στο μαγικό κόσμο του σινεμά και θα ερωτευτεί την «ξεναγό» του, τη Βερόνικα ή Βόνι, που είναι γραμματέας του παντρεμένου θείου του… και ερωμένη του. Οι ελπίδες του νεαρού για να την κατακτήσει διαλύονται με μιας, γυρίζει στην Νέα Υόρκη και μαζί με τον γκάγκστερ αδερφό του, ανοίγουν το πολυτελές « Café Society».

Ο 81χρόνος σκηνοθέτης –όπως το συνηθίζει- συσχετίζει και υποβοηθά την εσωτερική δράση με την εξωτερική αφήγηση, κρατώντας ο ίδιος το ρόλο του αφηγητή, έχοντας να ξεπεράσει- για μια ακόμη φορά-έναν υπαρκτό σκόπελο, δηλαδή τη διαχείριση περίπου 100 χαρακτήρων « επί σκηνής». Και τα καταφέρνει, επενδύοντας σαφώς στα πρόσωπα που αποτελούν την τριγωνική σχέση( πρωτίστως στον Μπόμπι), αλλά και σε ένα τέταρτο, τη μετέπειτα σύζυγο του, που τη λένε επίσης Βερόνικα. Στον κόσμο του Άλεν, οι προσωπικές τραγωδίες έχουν στοιχείο αρχαιοελληνικό, έτσι και εδώ, υπάρχει η κοινή μοίρα των τεσσάρων, να πορευτούν στο υπόλοιπο μέρος της ζωής τους, κουβαλώντας άλυτες προσωπικές παθογένειες. Ο Μπόμπι θα αυταπατάται, πως η βελτίωση του κοινωνικού του στάτους και το « φαίνεσθαι» του ευτυχισμένου του γάμου, θα τον κάνει πιο δυνατό στα μάτια του άκαρπου του έρωτα. Όμως και ο πόθος του, δηλαδή η Βόνι, θα κυριευέται ( όπως φαίνεται στην πορεία του έργου) με το αίσθημα του  ανικανοποίητου, με τον Φιλ Στερν να της καλύπτει μόνο μια άνετη και λαμπερή ζωή. Τραγικό πρόσωπο και η νυν σύζυγός του, θυμίζοντας μας, το ρόλο της Κέιτ Μπλάνσετ στο “Θλιμμένη Τζάσμιν”( τυχαίο; η 29χρόνη Μπλέικ Λάιβλι φέρνει κάτι από την Μπλάνσετ), ένας εύθραυστος χαρακτήρας, συναισθηματικά ανασφαλής, που αποδέχεται τη δεύτερη θέση, που της επιφυλάσσει και ο δεύτερος σύζυγος της .

Το φετινό alter ego του Άλεν , o Τζέσι Άιζενμπεργκ απελευθέρωσε τις πλούσιες ικανότητες του και αποκρυπτογράφησε όλους τους κώδικες, μιας κατά τα λοιπά- γνώριμης περσόνας. Δικαίωσε τον σκηνοθέτη η αντικατάσταση του Μπρους Γουίλις με τον Στιβ Καρέλ, στο ρόλο του θείου Στερν, αποδεικνύοντας, πως αργά ή γρήγορα ο πρωταγωνιστής του «Foxcatcher», τα μεγάλα βραβεία θα τα πάρει. Σαγηνευτική η Κρίστεν Στιούαρτ, σε ένα ρόλο σεναρίου, που ίσως ήταν λιγότερο πλούσιος από το αναμενόμενο.

Το έργο έχει και τις βολικές του αφέλειες και τις βραδυπορίες, λίγο πριν αποκαλυφθούν οι «κρυφοί» έρωτες.

« Έπρεπε να είχα βγει στη σύνταξη, αλλά όσο μου δίνουν χρήματα, εγώ θα γυρίζω ταινίες» είπε από τις Κάννες ο Γούντι Άλεν για το γεγονός , πως κάθε χρόνο από το 1969 διανέμεται και μια δικιά του ταινία.

« Το Café Society δεν είναι βγαλμένο από τη φαντασία του σεναριογράφου και σκηνοθέτη, ήταν τζαζ και μπλουζ μπαρ από τη δεκαετία του ’30 στη Νέα Υόρκη».

Το ” Cafe Society” από 25 Αυγούστου στους κινηματογράφους σε διανομή Odeon

The post Cafe Society appeared first on screeneye.gr.

του Γούντι Άλεν

Με τους  Γιοακίν Φοίνιξ, Εμμα Στόουν,Τζέιμι Μπλέικλι,  Πάρκερ Πόουζι

Γράφει ο Ιάκωβος Γωγάκης

Στο πρόσφατο Φεστιβάλ Καννών, ο 80χρόνος πια Γούντι Άλεν δέχθηκε φίλια πυρά, ούτε λίγο ούτε πολύ, του έσυραν τα  εξ αμάξης,  σχεδόν το σύνολο του δημοσιογραφικού κόσμου, για το τελευταίο του δημιούργημα, τον « Παράλογο Άνθρωπο». Το άνοιγμα της ταινίας στις Ηνωμένες Πολιτείες μετρίασε κάπως τις αρχικές αρνητικές εντυπώσεις.

Εμείς με τη σειρά μας, μπορούμε να πούμε μετά βεβαιότητος, πως αυτός ο πανέξυπνος- δραστήριος δημιουργός και με αυτή την ταινία, συνεχίζει ευχάριστα να μας εκπλήσσει, γιατί ενώ ανακυκλώνει μια στάνταρ θεματολογία-ιδίως εδώ είναι έντονοι οι συνειρμοί με τις « Απιστίες και οι Αμαρτίες» του 1989- δημιουργεί  διάφορα πορτρέτα ανθρώπινης συμπεριφοράς, καθόλου ξεπερασμένα αλλά σύγχρονα, με κοινό τους παρονομαστή και αυτή τη φορά-εν είδει κωμικής σάτιρας- το νόημα της ζωής, διερευνώντας όμως εδώ, τη διάκριση της ύπαρξης και τον τρόπο που σχετίζεται με την αντιμετώπιση της κατάθλιψης ή ενός άλλου ψυχικού τραύματος στον σύγχρονο κόσμο.

Ποιο άραγε μπορεί να είναι το κίνητρο, ποιο το ελατήριο  και  τελικά πόσο ατελής είναι ο ίδιος ο άνθρωπος, όταν «σηκώνεται», όταν αργότερα αισθάνεται παντοδύναμος, να ξεπερνάει το μέτρο, να οδηγείται στην ύβρη και αναπόφευκτα να τον βρίσκει η νέμεσις.

Τέτοιου είδους προσωπικότητα είναι ο καθηγητής Φιλοσοφίας Έμπερτ Λούκας(   Γιοακίν Φοίνιξ), ο οποίος έχει οικογενειακές τραυματικές εμπειρίες,  έχασε και τον καλύτερο του φίλο στον πόλεμο του Ιράκ, με την ψυχοσωματική του κατάσταση να βρίσκεται στο ναδίρ, έχοντας πέραν των υπαρξιακών του  και τάσεις αυτοκτονικού ιδεασμού. Μετακομίζει για να διδάξει στην αμερικάνικη βορειοανατολική περιοχής της Νέας Αγγλίας, για να βρεθεί αντιμέτωπος με το ερωτικό φλερτ μιας συναδέλφου του καθηγήτριας και μιας φοιτήτριας, της Τζιλ Πόλαντ( Έμμα Στόουν). Τίποτα δεν φαίνεται ικανό να μπορεί να  επαναφέρει τον Έμπερτ Λούκας στην δημιουργική προγενέστερη του κατάσταση,

όμως ένα περίεργο γεγονός , κρυφακούοντας μια μητέρα να κατηγορεί κάποιον δικαστή για την τιμωρητική κι αντιδεοντολογική συμπεριφορά του, κλείνοντας φυλακή τα παιδιά της, είναι το κίνητρό που έψαχνε, για να βρει προσωρινό νόημα στη ζωή του. Στόχος του, να βγάλει τον δικαστή από τη μέση. Ξαφνικά, ο Έμπερτ Λούκας μεταμορφώνεται σε ένα ευχάριστο, σεξουαλικό ενεργό πρόσωπο, αναπτερώνοντας τις ελπίδες της νεαρής Τζιλ για μια σχέση μαζί του, αφήνοντας στα κρύα του λουτρού τον εραστή της, τον συνομήλικο της Ρόι. Άραγε το σατανικό σχέδιο του Έμπερτ Λούκας, θα πάρει σάρκα κι οστα;

Ο Άλεν επιλέγει τον συγκεκριμένο τίτλο, « Irrational Man», σαν ένα είδος τιμής, στο ομώνυμο ουμανιστικό πόνημα,  του Γουίλιαμ Μπάρετ και  πλασάρει τους ηθικούς, ρεαλιστικούς και  μεταφυσικούς τους στοχασμός, χρησιμοποιώντας μια σουρεαλιστική αισθητική, που παραπέμπει στον αγαπημένο του σκηνοθέτη Λουίς Μπουνιουέλ, διατηρώντας το γνώριμο Γουντιανελικό ύφος, αυτό της αποκαλούμενης «Θείας Κωμωδίας». Το χιούμορ του είναι σαφώς λιγότερο ευρηματικό , από κάποιες παλαιότερες-με υπαρξιακά χαρακτηριστικά- ταινίες, όπως ήταν “Η Χάνα και οι αδερφές της” ή ακόμα και το πρόσφατο “Blue Jasmine”. Σύγχρονος, με τακτ  γελοιοποιεί τους υπέρ-μορφωμένους διανοούμενος( όπως πράττει συστηματικά, πχ στο Μανχάταν του 1979),  εδώ ο ήρωας μας είναι καθηγητής φιλοσοφίας, ξέρει απ’έξω  Καντ, Σαρτ, Κίρκεγκωρ, αλλά ο τρόπος αντιμετώπισης των ψυχικών του δυσλειτουργιών, αντιμετωπίζονται με όρους πεζοδρομίου, επιλέγοντας να αφαιρέσει μια ανθρώπινη ζωή.

Ο  Γιοακίν Φοίνιξ πείθει,  στην εσωτερική του  μεταμόρφωση, από μίζερος και κατεστραμμένος, σε αναζωογονημένος και με όρεξη, να ρουφήξει το μεδούλι της ζωής. Ο Γούντι Άλεν θα πάρει όσα περισσότερα μπορεί κι από την «θεά» Έμμα Στόουν, μπαίνοντας με τη σειρά της –πλήρως- στους δυναμικούς αλλά γεμάτους ανασφάλειες γυναικείους ρόλους, που ο Γούντι Άλεν επιφυλάσσει στις ηρωίδες του.

Ναι, το έργο από κάπου το έχουμε ξαναδεί, ναι, ο Γούντι Άλεν ανακυκλώνεται, θα επιθυμούσαμε το τέλος του, να κλείσει λιγότερο απότομα, παρόλα αυτά όμως, κάθε φορά, όπως και τώρα, επιτυγχάνει να προσδώσει στις γνωστές του ανησυχίες, ένα περιτύλιγμα που μοιάζει με καινούριο, κι αυτό μόνο ένας μετρ, όπως ο Γούντι Άλεν μπορεί να το πετύχει.

The post Irrational Man appeared first on screeneye.gr.

Η Μπλέικ Λάιβλι, που την είδαμε πρόσφατα στην ταινία The Age Of Adaline, είναι η πιο πρόσφατη προσθήκη στο καστ της νέας ταινίας του Γούντι Άλεν. Μέχρι στιγμής στο καστ έχει ανακοινωθεί πως είναι οι Τζέσε Άιζενμπεργκ, Μπρους Γουίλις και Κρίστεν Στιούαρτ. Δεν έχουν δωθεί λεπτομέρειες σχετικά με την πλοκή ή τον τίτλο της ταινίας.

Ο Άλεν συνεχίζει το κάστινγκ για την ταινία ενώ παράλληλα προετοιμάζεται για την πρεμιέρα του «Irrational Man» που θα γίνει σε λίγες μέρες στις Κάννες.

The post Η Μπλέικ Λάιβλι στην επόμενη ταινία του Γούντι Άλεν appeared first on screeneye.gr.

Κάστινγκ για επόμενη ταινία ξεκίνησε ο Γούντι Άλεν και μέχρι στιγμής φημολογείται πως θα πρωταγωνιστούν οι Μπρους Γουίλις, Τζέσι Άιζενμπεργκ και Κρίστεν Στιούαρτ. Δεν έχει επιβεβαιωθεί κάτι επίσημα ως τώρα και ως συνήθως δεν υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο σενάριο από τώρα. Ο Άλεν είναι από τους σκηνοθέτες με τους όλοι οι ηθοποιοί σχεδόν θέλουν να συνεργαστούν και έτσι ακόμα και χωρίς σενάριο, αν τους ζητηθεί να παίξουν σχεδόν πάντα δέχονται.

Η επόμενη ταινία του Άλεν είναι η “Irrational Man”, θα βγει το καλοκαίρι στις αίθουσες και πρωταγωνιστεί ο Χοακίν Φίνιξ στο ρόλο ενός καθηγητή φιλοσοφίας που περνά κρίση μέσης ηλικίας και βρίσκει νέο νόημα στη ζωή του όταν ξεκινά σχέση με μια φοιτήτριά του την οποία υποδύεται η Έμμα Στόουν.

The post Μπρους Γουίλις, Τζέσι Άιζενμπεργκ και Κρίστεν Στιούαρτ στη νέα ταινία του Γούντι Άλεν appeared first on screeneye.gr.

Αισθηματική κομεντί, 100΄, ΗΠΑ 2014, Γλώσσα: Αγγλικά

Πρωτότυπος τίτλος: Magic in the Moonlight

Του Γούντι Άλεν

Με τους Κόλιν Φερθ, Έμα Στόουν, Σάιμον Μακ Μπέρνι

 Γράφει ο Παναγιώτης Φρούντζος

Η «Μαγεία στο Σεληνόφως» είναι μία ταινία του Γούντι Άλεν. Αυτήν τη φράση θα πρέπει να επαναλάβουμε εκατοντάδες φορές μέχρι να αντιληφθούμε πως, ναι, η «Μαγεία» πράγματι είναι το πιο πρόσφατο έργο στη φιλμογραφία του Γούντι Άλεν, και μάλιστα ένα έργο που έρχεται μετά το λογοτεχνικό κομψοτέχνημα «Μεσάνυχτα στο Παρίσι» και το θυελλώδη ύμνο στην οργή «Θλιμμένη Τζάσμιν». Οριακά γοητευτική, τούτη εδώ η ταινία ξεκινά σαν αποτύπωση της ζωής της upper class στη Γαλλική Ριβιέρα και σαν παράθεση των ρευμάτων που διαπερνούσαν το σώμα της ευρωπαϊκής σκέψης του μεσοπολέμου –από το μηδενισμό του Νίτσε, τη σολή της βιενέζικης ψυχανάλυσης και τον απότοκο από τις έρευνες του Δαρβίνου ρασιοναλισμό μέχρι το νεφελώδη μυστικισμό–, για να καταλήξει  σε μια γλυκανάλατη κομεντί με πινελιές από τον «Πυγμαλίωνα» και αναφορές που εκτείνονται στο μπουρλέσκ. Όμως, το μπουρλέσκ βασιζόταν κατά κύριο λόγο στους πλημμυρισμένους από ευφάνταστη  σπιρτάδα διαλόγους που πετούν ηλεκτρικές σπίθες από την οθόνη και στη χημεία του πρωταγωνιστικού διδύμου. Και αν οι διάλογοι του Γούντι –ειδικά όσοι αναφέρονται στην ύπαρξη ή μη του θεού– ξεχειλίζουν από το «σαρκοβόρο» ειρωνικό του πνεύμα, ο τύπος της  χημείας του Κόλιν Φερθ με την Έμα Στόουν θα έβαζε δύσκολα ακόμη και σε αυτό τον Τζον Ντάλτον την ώρα της διατύπωσης της ατομικής θεωρίας του.

Βρισκόμαστε στο 1928, στη λαμπερή Γαλλική Ριβιέρα, εκεί όπου η μητριαρχική φιγούρα (Τζάκι Γουίβερ) μιας πλούσιας αμερικανικής οικογένειας από το Πίτσμπουργκ πέφτει θύμα μιας νεαρής πνευματίστριας, της Σόφι (Έμα Στόουν). Η εν λόγω νεαρή υπόσχεται να καλέσει το πνεύμα του αποθανόντος συζύγου της Γκρέις, η Γκρέις της υπόσχεται να ιδρύσει ίδρυμα ερευνών στο όνομά της και ο γιος της Μπράις (Χάμις Λινκλέιτερ) ζητάει σε γάμο τη Σόφι. Η αμερικανική μεγαλοαστική τάξη αναζητάει τις απαντήσεις στα ερωτήματα και τις αγωνίες της στη μεταφυσική, και τη λύση καλείται να δώσει ο ιλούζιονιστ Στάνλεϊ (Κόλιν Φερθ), γνωστός στη σκηνή ως Γουέι Λινγκ Σου. Αυτός, διαποτισμένος από το πεσιμιστικό πνεύμα των χαρακωμάτων του Μεγάλου Πολέμου, αντιμετωπίζει με γνώμονα τον ορθό λόγο κάθε προσπάθεια καταβύθισης στον αθέατο κόσμο. Αποφασισμένος, λοιπόν, ο Στάνλεϊ να ξεσκεπάσει τη μικρή Αμερικανίδα απατεώνισσα, καταλήγει να ξεσκεπάσει και να αποκαλύψει το απόλυτο κενό που χάσκει κάτω από τις σαθρά δομημένες ιδέες του και να ξύσει την επιφάνεια του αδένα του που εκκρίνει φερομόνες. Έρωτας κάτω από το μαγικό ουρανό της Γαλλικής Ριβιέρας, έρωτας που οδηγεί τον εγωπαθή Στάνλεϊ στην εν μέρει αυτογνωσία.

Το προσάναμμα για να φουντώσει μια δυνατή κινηματογραφική φωτιά υπάρχει, ωστόσο μετά την πρώτη ανάφλεξη η φωτιά σιγοκαίει μέχρι που στο βάθος της εστίας με δυσκολία ξεχωρίζεις μερικές σπίθες ανάμεσα στα αποκαΐδια. Μια ενδιαφέρουσα σύγκρουση ανάμεσα σε ένα μάγο-ταχυδακτυλουργό που θεωρεί πως το αθέατο είναι οφθαλμαπάτη και ένα μέντιουμ που πιστεύει πως το αθέατο είναι η μόνη ισχυρή πραγματικότητα διολισθαίνει με μεγάλη ευκολία σε ένα δύσπεπτο love-story, το οποίο με δυσκολία μπορούν να κάνουν ενδιαφέρον οι συναρπαστικοί δεύτεροι ρόλοι –ιδιαίτερα εκείνος της θείας Βανέσα (Αϊλίν Άτκινς)–, η εμφάνιση της Ούτε Λέμπερ ως τραγουδίστριας του καμπαρέ, το προσεγμένο σάουντρακ –από Ραβέλ, Μπετόβεν και Στραβίνσκι μέχρι Κόουλ Πόρτερ και Ρότζερς και Χαρτ–, η εκλεπτυσμένα χορογραφημένη και λουσμένη στο φυσικά φως της νότιας Γαλλίας φωτογραφία του Ντάριους Κόντζι και η ευφάνταστη ενδυματολογική προσέγγιση της Σόνια Γκράντε.

Παναγιώτης Φρούντζος

“ Μαγεία στο Σεληνόφως” από 28/8 στους κινηματογράφους σε διανομή Odeon

The post Μαγεία στο Σεληνόφως appeared first on screeneye.gr.