The post Father Mother Sister Brother appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Επιθυμία του  Γκιγίερμο  ντελ Τόρο ( Ο Λαβύρινθος του Πάνα,  Η Μορφή του Νερού,  Tο Μονοπάτι των Χαμένων Ψυχών), ήταν  να  κατευθύνει-με την παμπάλαια αλλά στην εποχή μας εξελιγμένη και ακριβή  μέθοδο του stop frame animation, την ιστορία του Πινόκιο, κρατώντας  τα  στοιχεία που  θα του χρησίμευαν,  για να στηρίξει τον φιλοσοφικό επανακαθορισμό των νοημάτων-όπως ο ίδιος τα εκλαμβάνει-  από το περίφημο  παιδικό μυθιστόρημα,   του Κάρλο Γκολντόνι.

Ήταν επίσης η  αποφυγή ενός μεγάλου συμβιβασμού στο κινηματογραφικό του όραμα, το οποίο μέχρι να πάρει σάρκα και οστά, ξεπέρασε τα 15 χρόνια.

Δέχθηκε απανωτές απορρίψεις από τους παραγωγούς,  έως ότου   η πλατφόρμα Netflix στηρίξει πρόσφατα,

γενναία  το εγχείρημα.

Ο μεξικανός σκηνοθέτης, μας μεταφέρει στην Ιταλία του ‘30, κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου.

Στην ιστορία του, εμφανίζονται γνωστές φιγούρες του μυθιστορήματος, αλλά και καινούριες, χαράσσοντας μια διαφορετική αφήγηση, από την τετριμμένη. .

Βλέπουμε  –μεταξύ άλλων-  τον μάστρο Τζεπέτο, τον ήσυχο κι ευσεβή ξυλόγλυπτη της πόλης, που θα χάσει το γιο του από  βόμβα, έπειτα από αεροπορική επιδρομή,

κι ο πόνος, θα τον οδηγήσει στο να εργαστεί σκληρά, για να δημιουργήσει την μαριονέτα, με μορφή παιδιού, τον Πινόκιο.

Ο Πινόκιο του, φέρει μεγάλα νύχια αλλά και κλαδιά στο πρόσωπο.

Κι όταν λέει ψέματα,

νύχια, κλαδιά και μεγάλη μύτη, δημιουργούν μια αλλιώτικη εικόνα του Πινόκιο, από αυτήν που γνωρίζουμε .

Εμφανίζεται επίσης ο θιασάρχης του κουκλοθέατρου, με τη μορφή του πονηρού τυχοδιώκτη Κόμη Βόλπε,  ένας ομιλητικός πίθηκος, ένας δογματικός ιερέας κι ένας  αξιωματικός οπαδός του Μουσολίνι -νέα φιγούρα- αλλά και   η γαλάζια νεράιδα, που θα δώσει στον Πινόκιο την αθανασία. Εμφανίζεται   και  η γιγαντιαία φάλαινα.

Τι συμβολίζει το έργο,

τι ο ντελ Τόρο, θέλει να μας πει

και σε ποιο βαθμό   επιτυγχάνει τον σκοπό του;

Το έργο, είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την πολιτική, τον αυταρχισμό, τις ολοκληρωτικές αντιλήψεις.

Είναι επίσης  άρρηκτα συνδεδεμένο  με την έννοια της κουτοπονηριάς, τη λατρεία για το χρήμα( ο κόμης Βόλπε),  με τον κίνδυνο του νέο- φασισμού, με την ανδροκρατία και με ένα σύστημα που θέτει στους νέους από πολύ νωρίς, κανόνες χωρίς επιλογή.

Για το συμβολικό πλαίσιο, χρησιμοποιούνται απλοϊκά παραδείγματα, όπως η άρνηση  του Πινόκιο να πάει στο σχολείο, ενώ  θα μπορούσε ο ντελ Τόρο- αλλά δεν τον έπραξε- να προσδώσει στους συμβολισμούς του,  πιο σύνθετες αναπαραστάσεις.

Η αντιπαραβολή του αθάνατου Ιησού με τον αθάνατο Πινόκιο, παρουσιάζεται κάπως αδέξια. Αντιθέτως, ο ρόλος του κλήρου, των  εκπροσώπων  της πίστης, που τροφοδοτούν τον αναχρονισμό κι ίσως τροφοδοτούν  τις ομοιογενείς κοινωνίες,

την τάξη,  την αφοσίωση κι εν τέλει τον φασισμό, παρουσιάζεται δεικτικά και καίρια.

Ο Πινόκιο του ντελ Τόρο, δεν είναι μια εμφανισιακά όμορφη μαριονέτα και το μοτίβο των κοινωνιών που επενδύουν στο όμορφο και εξοστρακίζουν  οτιδήποτε είναι αντίθετο με τα αποδεκτά πρότυπα, επίσης βιτριολικά  κι εύστοχα, σχολιάζεται.

Ο δημιουργός,  επενδύει υπερβολικά στον καταιγιστικό ρυθμό των ειδικών   εφέ, στην εναλλαγή των εικόνων και στις πολλές φιγούρες.

Μετατρέπει το έργο και σε μιούζικαλ, χωρίς πάντα η μουσική του  Αλεξάντρ Ντεσπλά να λειτουργεί συνεκτικά, ούτε και  να  μπορεί το έργο να κρατήσει την ισορροπία,  ανάμεσα στο ρόλο της εικόνας, της μουσικής και της ουσίας.

Ακούγονται οι φωνές των Γκρέγκορι Μαν ( Πινόκιο) Γιούαν ΜακΓκρέγκορ,  Ρον Πέρλμαν, Φιν Γούλφχαρντ, Κέιτ Μπλάνσετ, Ντέιβιντ Μπράντλεϊ, Τίλντα Σουίντον, Τζον Τουρτούρο, Κρίστοφ Γουόλντζ.

“Πινόκιο του Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο” από την Πέμπτη 24/11 στους κινηματογράφους

The post Πινόκιο του Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Ο Ντελ Τόρο, περιορίζει την οπτική του τρόμου, απομακρύνεται αισθητά, αλλά όχι απόλυτα,  από τα αμφίβια και τις φιγούρες των τεράτων , όπως έπραξε επί παραδείγματι στις ταινίες « Η Μορφή του Νερού και « Ο Λαβύρινθος του Πάνα».
Αντιθέτως, διαβλέπει για το σήμερα, μια παλινδρόμηση στη βαρβαρότητα του παρελθόντος ( αναβίωση του πολέμου) και διατηρεί στο προσκήνιο,  τις αντιφάσεις της ανθρώπινης συμπεριφοράς και τη διολίσθηση στον ατομικισμό, όπως την επαινεί και την πριμοδοτεί το αμερικανικό σύστημα αξιών και η δυτική κουλτούρα.
Η ταινία διαδραματίζεται στις Η.Π.Α, στα ταραγμένα χρόνια της οικονομικής ύφεσης, μερικούς μήνες προτού ξεσπάσει ο Β Παγκόσμιος Πόλεμος.
Ο Ντελ Τόρο, ακολουθεί τα βήματα του Σταν (Μπράντλεϊ Κούπερ ), από τη στιγμή που θα βάλει φωτιά στο σπίτι του ( κι ένα ανθρώπινο πτώμα μέσα εκεί, γίνεται παρανάλωμα του πυρός). Αργότερα, θα βρεθεί σε λούνα παρκ και θα πιάσει εκεί δουλειά.
Κρυφό- αλαζόνας, χειριστικός και φιλόδοξος, ο Σταν θα σαγηνεύσει τα πλήθη αλλά και δύο γυναίκες που εργάζονται στο καρουζέλ, την μάντισσα  ( Τόνι Κόλετ)και την ορφανή προστατευόμενη των υπολοίπων , την Μόλι( Ρούνι Μάρα).
Θα «παίξει «και με τις δύο γυναίκες, μα με την πιο συνεσταλμένη – που ήταν «του χεριού του »-, την Μόλι, θα την πάρει μαζί του στο Σικάγο, στην αναζήτησή περισσότερων χρημάτων , μέσα από τα τρικ της μαντικής και της προώθησης του εαυτού του, σαν να κουβαλάει μαζί του, ξεχωριστές ικανότητες.
Η γνωριμία, με τη ψυχολόγο Λίλιθ Ρίτερ ( Κέιτ Μπλάνσετ) , αλλά και με έναν δικαστή  ( τον ερμηνεύει ο αγνώριστος Ρίτσαρντ Τζένκινς ), οδηγεί σταδιακά τον Σταν, σε ένα βάναυσο παιχνίδι σε θολά όρια, ανάμεσα στη λογική και στην παράνοια , αντιλαμβανόμενος κάπως αργά, ότι υπάρχουν κι άλλοι σαν αυτόν, έτοιμοι να κάνουν τα πάντα για να κυριαρχήσουν.

Η περίοδος διαμονής του Σταν στο λούνα παρκ, καταλαμβάνει περίοπτη θέση στην ιστορία του Ντελ Τόρο.
Αποτελεί το πρώτο μέρος , με τον Μεξικανό σκηνοθέτη να πλαισιώνει τους ξύλινους εξωτερικούς χώρους με αρχιτεκτονική φαντασία και μπαρόκ αισθητική, ενώ τις συνθήκες παραμέλησης και ανασφάλειας του θεματικού πάρκου, τις αποτυπώνει και με το φρικιαστικό σόου του Κλεμ ( τον ερμηνεύει εκπληκτικά ο Γουίλεμ Νταφόε).
Το κινηματογραφικό σασπένς και τα φιλοσοφικά μηνύματα, εμφανίζονται στο δεύτερο μέρος της ιστορίας. Διαδραματίζεται σε αστικό περιβάλλον.

Το διακύβευμα όμως, ανάμεσα στα τέσσερα βασικά πρόσωπα της ιστορίας, χρειαζόταν πιο άμεση διασύνδεση-ίσως- και λιγότερη σεναριακή φλυαρία, όπως λόγου χάριν, η ιστορία με το νεκρό παιδί του δικαστή. Ιδιαίτερα όμως, χρειαζόταν να εξερευνήσει περισσότερο, την αμφίδρομη έλξη του Σταν και της Λίλιθ, όπου θα μπορούσε να ισχύσει το εξής: κύλησε ο τέντζερης και βρήκε το καπάκι.
Ο Ντελ Τόρο, έχοντας την ευχέρεια να επιλέξει  τα κατάλληλα πρόσωπα για τους κατάλληλους ρόλους- τόση υπεραφθονία επιλογών μόνο το  αμερικανικό σινεμά μπορεί να προσφέρει -, θα το πράξει και θα κατασκευάσει ένα περίτεχνο έργο, που παραπέμπει στην νουάρ επιδραστική οπτική του Όρσον Γουέλς, όπου το βασίλειο της Αμερικής, δεν αντικατοπτρίζει μονάχα την επιτυχία μέσω της προσωπικής αναρρίχησης, αλλά και τη βίαιη κατάβαση, από τη μια μέρα στην άλλη.
Αντικατοπτρίζει,  και τις μεθόδους που καταφεύγει μέρος του κόσμου για να καταλαγιάσει τους φόβους του, να βρει απαντήσεις για το παρελθόν και για το μέλλον του, σε ένα σκηνικό, είτε αστικό είτε αγροτικό, που φανερώνει μια παρακμή( 1939-1940)  όπως αλληγορικά παρουσιάζεται, μπορεί να είναι και το 2022.
Οι δυνατότητες του Μπράντλεϊ Κούπερ είναι δεδομένες , τις έχει αποδείξει και στο πρόσφατο παρελθόν ( Μην Κοιτάτε Πάνω).
Έδωσε όμως την εντύπωση, μιας  διεκπεραιωτικής στάσης, σε διάφορα σημεία της ταινίας, είτε στο πάρκο είτε με τον τρόπο που αλληλοσυνδεόταν με τους δύο κεντρικούς γυναικείους ρόλους.

Αντιθέτως, σε κάποιες άλλες σκηνές, όπως στις στιγμές του σασπένς και στις στιγμές καταδίωξης, εκφράστηκε με μεγαλύτερη πειθώ. Η τελευταία δραματική σκηνή, ανήκει στις θετικές του στιγμές.

Η Κέιτ Μπλάνσετ, αρχίζει να δημιουργεί ένα σαγηνευτικό προφίλ femme fatale , και σε αυτή την ταινία,  της ταίριαζε γάντι, όπως και ο εσωτερικός ρόλος που ερμήνευσε η Ρούνι Μάρα. Θύμιζαν αμυδρά, τις παρουσίες τους στην ταινία Κάρολ.

” Το Μονοπάτι των Χαμένων Ψυχών” από την Πέμπτη 20 Ιανουαρίου στους κινηματογράφους

The post Το Μονοπάτι των Χαμένων Ψυχών appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

«Είναι πιο εύκολο να φανταστεί κανείς το τέλος του κόσμου, παρά το τέλος του καπιταλισμού» .
Στο πρόσφατο συμπέρασμα του Σλοβένου φιλοσόφου Ζίζεκ , ο εμπνευστή της ταινίας «Μην Κοιτάτε Πάνω»(Don’t Look up), απαντάει –μάλλον- καταφατικά.
Ο σεναριογράφος και σκηνοθέτης Άνταμ ΜακΚέι, μαγνητίζεται από τα πρόσωπα εξουσίας και  από τον γυμνό μανδύα που τα περιβάλλει, συσσωρεύοντας όλη την εξουσία γύρω τους. Μια κίνηση είναι αρκετή, έτσι ώστε… όλα να  καταρρεύσουν.

Καταρρέουν και όσοι τους πίστεψαν, καταρρέουν κράτη και λαοί. Η κινηματογραφική γλώσσα του Άνταμ ΜακΚέι , ήταν αιχμηρή σε δύο περιπτώσεις.

« Στο Μεγάλο Σορτάρισμα» (2015), για τα αίτια της κατάρρευσης της εταιρίας Lehman Brothers, όπως επίσης και για την ηγεμονική φιγούρα του Αντιπροέδρου των Ή.Π.Α, του Ντικ Τσέινι, ο οποίος επιβλήθηκε απόλυτα του Τζορτζ Μπους Τζούνιορ, μεθοδεύοντας τον Πόλεμο στο Ιράκ και ελέγχοντας από τη θέση του Αντιπροέδρου,  την αμερικανική εξουσία( η ταινία λεγόταν Vice).
Ο ΜακΚέι, προτού ξεσπάσει η πανδημία, ξεκίνησε, ένα νέο σενάριο να επεξεργάζεται, για την  οικολογική καταστροφή που ήδη συντελείται.

Η αδιαφορία των πολιτικών και των δημοσιογράφων αλλά και της κοινωνίας, που    αποσβολωμένη από την υπέρ- πληροφόρηση και  απορροφημένη  από τον εικονικό κόσμο του διαδικτύου,    δεν ξέρει που πατά και που βαδίζει, βρίσκονται σε πρώτο πλάνο.
Προκρίνει την ιδέα, της διακωμώδησης, αντί του δράματος. Ακολουθεί τα βήματα του Κιούμπρικ(,Dr. Strangelove), ο οποίος χλεύασε τον αποκαλούμενο Ψυχρό Πόλεμο. Ακολουθεί τα βήματα του Μπάρι Λέβινσον στο έργο  « Ο πρόεδρος, ένα ροζ σκάνδαλο κι ένας πόλεμος», όπου ένα σεξουαλικό σκάνδαλο στον Λευκό Οίκο, συγκαλύπτεται με πόλεμο σε μια χώρα, σαν εξιλαστήριο θύμα.
Ο Αμερικάνος σκηνοθέτης, έχοντας αυτές τις ταινίες κατά νου- ίσως και το « Elections» του Αλεξάντερ Πέιν- παρουσιάζει εντελώς απλουστευμένα, απολύτως στρογγυλεμένα και πονηρά- στη λογική, να μιλήσουμε για τα κακώς έχοντα αλλά με μέτρο, να μην ενοχλήσουμε ιδιαίτερα  την άρχουσα τάξη και το οικογενειακό κοινό του netflix-, μια ιστορία πολύ περιορισμένου σεναριακού εύρους, η οποία επεκτείνεται  στις 2.5 ώρες, με τη χρήση  άσκοπων  σεκάνς και μπόλικων επαναλήψεων. Σαφέστατα, μια ιστορία που χρειαζόταν πολλά κότσια, ούτως ώστε να αποκτήσει δύναμη και καλλιτεχνική αξία. Ο σκηνοθέτης, απέδειξε ότι διαθέτει τα εφόδια, αλλά  τώρα δίστασε.
Επικεντρώνεται η υπόθεση, σε έναν – όχι ιδιαίτερα γνωστό- αστρονόμο( τον οποίο ερμηνεύει ο Λεονάρντο Ντι Κάπριο) και σε μια διδακτορική φοιτήτρια( ο ρόλος ανήκει στην Τζένιφερ Λόρενς), απόλυτα βέβαιοι και οι δύο, πως ένας κομήτης θα πέσει στη γη και θα επέλθει το τέλος της ανθρωπότητας.

Xτυπάνε την πόρτα του Λευκού Οίκου.

Η Πρόεδρος των Η.Π.Α ( την ερμηνεύει με φινέτσα η Μέριλ Στριπ), ειρωνεύεται και υποβαθμίζει τα ευρήματα της επιστημονικής έρευνας και με   πονηριά , εκμεταλλεύεται την πληροφορία, έτσι ώστε, όχι μονάχα να μην υποστεί η ίδια  απώλειες στις ενδιάμεσες αμερικανικές εκλογές, αλλά να κερδίσει την συμπάθεια μεγαλύτερου ακροατηρίου. Ένας χορηγός της Προέδρου- διαπλεκόμενος μεγιστάνας της κινητής τηλεφωνίας- επιθυμεί διακαώς να αποκτήσει τεραστίων διαστάσεων έσοδα, από την κατάρρευση του πλανήτη. Στην ανάλαφρη ιστορία βλέπουμε και μια φιλόδοξη δημοσιογράφο, οι περγαμηνές της οποίας, είναι -μεταξύ άλλων- ότι κοιμήθηκε με δύο Προέδρους της χώρας( Κέιτ Μπλάνσετ).

Η πρόδηλη αμηχανία του σκηνοθέτη, να αντιμετωπίσει το νέο του δημιούργημα με αιχμηρή διάθεση ( που έχει την στήριξη της πλατφόρμας Netflix), αποδεικνύεται, από την επιθυμία του, να προσπαθεί-επί ματαίω-  να προκαλεί τον γέλωτα, με διάφορες ατάκες, οι οποίες και εξαντλήθηκαν ήδη  από τα αρχικά στάδια της ταινίας και δεν είναι ιδιαίτερα ευρηματικές.

Καταγράψαμε -τουλάχιστον τέσσερις φορές- την ανακύκλωση του ίδιου ζητήματος, ως απτή απόδειξη, ότι το σενάριο, πέραν της ωραίας ιδέας, δεν είχε αναπτυχθεί ουσιαστικά, δεν διέθετε δυναμική. Και οι χαρακτήρες, παρουσιάστηκαν χωρίς την απαιτούμενη στιβαρότητα, εκτός από τον ρόλο του « αστρονόμου» (Ντι Κάπριο) και μιας προσωρινής μεταστροφής του, από την αγάπη για την επιστήμη, στο σαγηνευτικό δέλεαρ της δημοσιότητας και του έρωτα, με την προκλητική δημοσιογράφο ( Κέιτ Μπλάνσετ). Ο σκηνοθέτης –επιμένει συντηρητικά- και προσφέρει μια παραδοσιακού-τύπου κατάληξη, για το συγκεκριμένο ειδύλλιο.
Η Τζένιφερ Λόρενς, χωρίς να προκαλεί- σε έναν underground νεανικό-επαναστατικό ρόλο- κλέβει για μία ακόμη φορά τα βλέμματα και τις εντυπώσεις στην πιο αδύναμη όμως δουλειά,  του σκηνοθέτη Άνταμ ΜακΚέι.

Από την Πέμπτη  9/12 στους κινηματογράφους

The post Μην Κοιτάτε Πάνω appeared first on screeneye.gr.

Συμβολικό χαρακτήρα για τις φυλετικές διακρίσεις αλλά και τον υποβαθμισμένο  ρόλο των γυναικών στην κινηματογραφική βιομηχανία, αποφάσισαν να δώσουν δύο κορυφαία κινηματογραφικά φεστιβάλ του κόσμου, των Καννών και της Βενετίας. Το Φεστιβάλ Καννών για την 73η του διοργάνωση(το Μάιο) θα έχει ως Πρόεδρο της Κριτικής Επιτροπής του Διαγωνιστικού Τμήματος , τον αφροαμερικανό σκηνοθέτη Σπάικ Λι, ο οποίος ξεκίνησε την κινηματογραφική του καριέρα από την Γαλλική Ριβιέρα τη δεκαετία του ’80 με το  έργο “Do the right thing”, o πρώτος μαύρος πρόεδρος στην ιστορία της διοργάνωσης, ενώ το Φεστιβάλ Βενετίας για την 77η διοργάνωση (του Σεπτεμβρίου), όρισε για το αντίστοιχο τμήμα,  την ηθοποιό Κέιτ Μπλάνσετ. Οι συγκεκριμένες ανακοινώσεις, ακολούθησαν τις φωνές διαμαρτυρίας μέσα κι έξω από το Χόλιγουντ, για τον περιορισμένο αριθμό γυναικών και αφροαμερικανών στις περισσότερες κατηγορίες των υποψηφιοτήτων για τα Όσκαρ.

Το ερώτημα είναι, εάν αυτές οι κινήσεις βοηθούν στον περιορισμό των διακρίσεων, ή αποτελούν ένα επικοινωνιακό τέχνασμα για να καλύπτονται  οι ανισότητες.

The post Ενώνονται κατά των διακρίσεων τα Φεστιβάλ Καννών-Βενετίας appeared first on screeneye.gr.

Ρομαντικό δράμα, 118′, Μ. Βρετανία/ Η.Π.Α 2015

Πρωτότυπος Τίτλος: Carol, Γλώσσα: Αγγλικά

Του Τοντ Χέινς

Με τους Κέιτ Μπλάνσετ,Ρούνεϊ Μάρα, Κάιλ Τσάντλερ, Σάρα Πόλσον

Γράφει ο Ιάκωβος Γωγάκης

Αποτελεί το αποκορύφωμα της  ανεπίσημης τριλογίας  του Τοντ Χέινς  για την “πρώιμη” χειραφέτηση και αυτονομία των γυναικών, των δεκαετιών ’40 και του ’50, εξιστορώντας τα δεινά ενός κρυφού ομόφυλου γυναικείου έρωτα, όπως τον συνέλαβε η συγγραφέας Πατρίσια Χάισμιθ το 1953.

Ο θαυμασμός μας για αυτή τη ταινία έγκειται στο γεγονός, πως ο  Τοντ Χέινς, χωρίς  να επιδίδεται στον εμπορεύσιμο ρομαντισμό, υποτάσσει τα περιττά λόγια, αποφεύγει την τεχνητή συγκινησιακή φόρτιση, τις σκόπιμες εντάσεις, ούτε οπτικά  διατυμπανίζει το ερεθιστικό περιεχόμενο της ταινίας του για τη σεξουαλική ταυτότητα των ηρωίδων ( όπως  είχαμε δει πρόσφατα στη «  Ζωή της Αντέλ»), ακολουθώντας εδώ ένα ιεροτελεστικό μοτίβο, που ξεκινάει από τις πρώτες ματιές, συνεχίζει με τη  ψυχική επαφή , μετά στην πνευματική, για να καταλήξει στη σαρκική ολοκλήρωση.

Την ίδια στιγμή, υπονοεί περισσότερα απ’ όσα λέει. Προτάσσει(υπόκωφα-εσωτερικά), τους μύθους και τα ιδεολογήματα εκείνων των χρόνων,  αναδεικνύοντας τη φθίνουσα αλλά ακόμη προνομιακή θέση των ανδρών και την καταναγκαστική συμμόρφωση του έτερου τους ήμισυ, στους δικούς τους κανόνες. Δηλαδή,  η γυναίκα να παραμείνει στο σπίτι και στην ανατροφή του παιδιού. Ωστόσο, ο σκηνοθέτης βλέπει στο πρόσωπο της ώριμης και ανυπότακτης  Κάρολ Άιρντ(Κέιτ Μπλάνσετ) την ορμή του φεμινιστικού κινήματος,  που σιγά σιγά  θα συμπαρασύρει τα πάντα… μαζί και τη νεαρή Τερέζ Μπέλιβετ (Ρούνεϊ Μάρα), αναποφάσιστη μέχρι τότε σε όλα, ακόμα και στο τι φαγητό της αρέσει, πόσο μάλλον για τις σεξουαλικές της προτιμήσεις.

Ενώ ο Αμερικανός σκηνοθέτης δεν ξεφεύγει ούτε δευτερόλεπτο από την «ομιχλώδη» αλλά ονειρική ατμόσφαιρα του κλασικού νουάρ,  πιστή αποτύπωση του ’50 -αντιληπτή  ακόμα και από τις μουσικές επιλογές του Κάρτελ Μπάργουελ-,  ο υπό κατάρρευση γάμος της Κάρολ αλλά και ο δεσμός της Τερέζ, η εκδικητική στάση των «μαμόθρεφτων» συντρόφων τους, οι καταπιεσμένες τους επιθυμίες, θα λέγαμε πως όλο αυτό,  ξεπερνάει την ιστορικοκοινωνική περίοδο του  χθες και ο Χέινς το αφήνει αμυδρά να αγγίξει, υπαρκτές καταστάσεις του σήμερα. Τελικά δεν έχει σημασία, εάν τα δύο  πρόσωπα θα υπερπηδήσουν τα εμπόδια  και ο έρωτας τους θα πάρει σάρκα και οστά.

 Αποτελεσματική αποδείχθηκε η τεχνική να φιλμάρει, εκτός από τις συναντήσεις των δύο γυναικών σε κλειστούς χώρους και τις παράλληλες -αντίθετες τους διαδρομές,   η Κάρολ είναι εύπορη η Τερέζ από μικρή βρίσκεται στη βιοπάλη,  τονίζοντας έτσι τις διαφορές,   τα αδιέξοδα, αλλά και την κοινή δύσκολη θέση τους, όπως επίσης και την αταξικότητα της ερωτικής επιθυμίας.

Η ταινία από την άλλη, έχει και τα θέματα της, υιοθετώντας στο λόγο και τον αντίλογο των κεντρικών προσώπων, ιδιαίτερα τετριμμένους διαλόγους, κυρίως ανάμεσα στην Κάρολ και το σύζυγό της.  Και το σενάριο όμως, σε κάποιες στιγμές δεν αναλαμβάνει τα επιθυμητά ρίσκα,  γίνεται προβλέψιμο.

Έχοντας στις πρόσφατες  αποσκευές της ισχυρούς εσωτερικούς ρόλους, όπως στη «Θλιμμένη Τζάσμιν», η Κέιτ Μπλάνσετ σηκώνει μεγάλο μέρος από το βάρος της υποκριτικής κατασκευής, αποκρυπτογραφώντας επιτυχημένα, τα φανερά και κρυφά νοήματα της ρομαντικής ιστορίας. Η Ρούνεϊ Μάρα, κάπως αδικημένη από τον τρόπο που ο Τοντ Χέινς την προβάλλει, στέκεται ισάξια δίπλα της.

Όπως και να χει, η  « Κάρολ» αποτελεί ταινία σταθμό για το κοινωνικό σινεμά και σίγουρα μία από τις καλύτερες ταινίες(  θα μπορούσαμε να θυμηθούμε το “Desert Hearts” και το “Aimee & Jaguar”), που εξερευνούν τον παγιδευμένο κόσμο της ομόφυλης γυναικείας αγάπης, μιας άλλης εποχής.

“ Ο Τοντ Χέινς έριξε στο κάδρο, πλειάδα στοιχείων από παλαιότερες δικές του ταινίες, περισσότερα εδώ στο ΑΦΙΕΡΩΜΑ  για τον Αμερικάνο σκηνοθέτη και εκπρόσωπο του σινεμά Queer”.

“Κάρολ” από 3/12 στους κινηματογράφους σε διανομή Odeon

The post Κάρολ appeared first on screeneye.gr.

Ανάμεικτες εντυπώσεις άφησε στο Φεστιβάλ του Τορόντο η ταινία του πρωτοεμφανιζόμενου σε ρόλο σκηνοθέτη, αλλά γνωστού σεναριογράφου Τζέιμς Βάντερμπιλτ(Zodiac).

Η ταινία «Truth»( Αλήθεια) επικεντρώνεται σε  μια όχι και τόσο γνωστή ιστορία που διαδραματίστηκε λίγες μέρες πριν την προεδρική εκλογή στις Η.Π.Α το 2004, το αποκαλούμενο «Rathergate», με τον Τζορτζ Μπους Τζούνιορ  να καταφέρνει να  επανεκλεγεί, και τον ισχυρισμό του δημοσιογράφου του CBS Νταν Ράδερ, πως 6 έγγραφα που βρέθηκαν στα χέρια του, δείχνουν τον Τζορτζ Μπους Τζούνιορ  να μην υπηρετήσε στην πρώτη γραμμή του Πολέμου στο Βιετνάμ, όπως ισχυριζόταν, αλλά να είχε προνομιακή μεταχείριση. Στον ρόλο της δημοσιογράφου Μάίρι Μαπς, η Κέιτ Μπλάνσετ.

The post Στο επίκεντρο ενός πολιτικού σκανδάλου βρίσκονται οι Ρόμπερτ Ρέντφορντ και Κέιτ Μπλάνσετ στην ταινία «Truth». Δείτε Τρέιλερ appeared first on screeneye.gr.

Ανταπόκριση-Κριτική από Φεστιβάλ Βερολίνου Ιάκωβος Γωγάκης

Ο άνθρωπος που έκανε εκκωφαντική τη παρουσία του τη δεκαετία του ’70 με δύο σερί αριστουργήματα, το “Badlands” και τις ” Ημέρες Ευτυχίας” κι ένα τρίτο 20 χρόνια αργότερα, τη ” Λεπτή Κόκκινη Γραμμή”, τα τελευταία χρόνια έχει επιδοθεί σε έναν ατέρμονο πειραματισμό φιλόδοξων από τη μια εγχειρημάτων, που από την άλλη  δεν πατούν σε κάποια στέρεα σεναριακή βάση και προδίδουν την εικαστική του πανδαισία. Από το ” Δέντρο της Ζωής” του 2011  μέχρι τούτο εδώ, το ” Knight of Cups”,  ο Τέρενς Μάλικ ανακυκλώνει τις υπαρξιακές του ανησυχίες για τον ανθρώπινο πόνο, τη ψυχική δυστυχία και την απώλεια, μέσα από ακατανόητες ακόμα και για τους συνεργάτες  και παραγωγούς του( βλέπε Μπραντ Πιτ) να δώσουν υπόσταση και να υποστηρίξουν σθεναρά το δημιούργημα του.

Ένας από τους ηθοποιούς του ” Knight of Cups” ο Αντόνιο Μπαντέρας πριν αποδεχθεί τη πρόταση του Μάλικ του ζήτησε να διαβάσει το σενάριο της ταινίας. Έλαβε την απάντηση ” Δεν υπάρχει σενάριο” και πράγματι αυτή είναι η αλήθεια.

Ανάμεσα σε κάρτες των ταρώ, το έργο χωρίζεται σε κεφάλαια. Υπάρχει ένας αφηγητής( ακούμε τη φωνή του Μπεν Κίνγκσλεϊ),  υπάρχει ένα κεντρικό πρόσωπο που ακολουθεί κατά πόδας η κάμερα, ο Ρικ( Κρίστιαν Μπέιλ) και το υπόλοιπο λαμπερό κάστ( Κειτ Μπλάνσετ, Νάταλι Πόρτμαν, Γουές Μπέντλεϋ, Μπράιαν Ντένεχι κ.α) εμφανίζεται σποραδικά.

Τι βλέπουμε; Toν ευκατάστατο Ρικ – στην επίσημη σύνοψη εμφανίζεται ως εργαζόμενος του Χόλιγουντ κάτι που δεν προκύπτει από το έργο-  χαμένο μέσα σε ένα κόσμο ψευδαισθήσεων, στοιχειωμένο από την απώλεια ενός δικού του ανθρώπου να βρίσκεται σε μια ρευστή κατάσταση και να προσπαθεί να προσδιορίσει τη ταυτότητα του, περικυκλωμένος από το υπόλοιπο κοντινό του ανθρώπινο βασίλειο( γυναίκα, πατέρας, αδελφός, κλπ).

Ο Τέρενς Μάλικ εκτός από σκηνοθέτης είναι καθηγητής φιλοσοφίας του Χάρβαρντ και λάτρης της Χεγκελιανής σκέψης.  Αυτή η υπενθύμιση είναι καίρια γιατί ολόκληρο το έργο προσπαθεί να δομηθεί πάνω στη σφαίρα της  ταυτότητας του όντος , όπως την όρισε με τη διαλεκτική του μέθοδο ο Χέγκελ(ταυτότητα της ταυτότητας και της μη ταυτότητας) και για τη συνείδηση, στο εγχειρίδιο του ” Η Φαινομενολογία του Πνεύματος”. Εξαιρετική η έμπνευση, μη αποτελεσματική η  κινηματογραφική αποτύπωση.

Έτσι λοιπόν ο ήρωας του σκηνοθέτη γίνεται η μετενσάρκωση των δυσνόητων για το ευρύ κοινό φιλοσοφικών θεωριών, μαζί με μια οπτική που θυμίζει τη ” Τέλεια Ομορφιά” του Σορεντίνο,  για το σκεπτόμενο άτομο μέσα στο κόσμο της υπέρμετρης χλιδής. Είχε το ενδιαφέρον της αυτή η οπτική, έμεινε όμως ακατέργαστη.

Στην ασάφεια του  Μάλικ έρχεται να προστεθεί η σκηνοθετική του φλυαρία, των  ακατάπαυστων αλλαγών στα πλάνα, που γίνονται επαναλαμβανόμενα, βάζουν στην άκρη την έτσι κι αλλιώς υποτυπώδη ιστορία και μετεξελίσσεται το έργο σε ένα κολάζ εικόνων του νερού, της φύσης και του αέρα, ένα ντοκιμαντέρ πειραματικού τύπου.

Το “Knight of Cups” διαγωνίζεται για τη Χρυσή Αρκούδα, το μεγάλο βραβείο της διοργάνωσης.

The post Η πολυπλοκότητα της ανθρώπινης ύπαρξης ή “άρες μάρες κουκουνάρες”; Η άποψη μας για το “Knight of Cups” του Τέρενς Μάλικ appeared first on screeneye.gr.

Η Δανέζα σκηνοθέτις, βραβευμένη με Όσκαρ, Σουζάνε Μπίερ πρόκειται να σκηνοθετήσει την Κέιτ Μπλάνσετ στη νέα της ταινία που θα είναι βασισμένη στο μυθιστόρημα του Τζον Πρέστον «The Dig». Το σενάριο τοποθετείται την περίοδο 1938-39 και έχει σαν κεντρικό θέμα τις ανασκαφές στο Σάτον Χου όπου ανακαλύφθηκαν αρχαιολογικά ευρήματα του 6ου και 7ου αιώνα, μεταξύ αυτών και ένα πλοίο 27 μέτρων όπου εικάζεται ότι θάφτηκε ο Βασιλιάς Ρέντγουολτ της Ανατολικής Αγγλίας.

Η Μπλάνσετ θα υποδυθεί μια ερασιτέχνη αρχαιολόγο, την Έντιθ Πρίτι, που αποτέλεσε μια από τις πιο σημαντικές φυσιογνωμίες των ανασκαφών αυτών. Λίγο πριν τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο η ταινία καταπιάνεται με την ανακάλυψη ενός πολιτισμού από έναν άλλον πολιτισμό που εκείνη την περίοδο βρισκόταν σε κίνδυνο καταστροφής. Πηγές αναφέρουν ότι το σενάριο θα «έχει πολλές πτυχές και μεγάλο συναισθηματικό βάρος ακολουθώντας τις παραδόσεις ταινιών όπως «Τα Απομεινάρια Μιας Μέρας», μιλώντας για την αγάπη, τη ζωή και το θάνατο.» Τα γυρίσματα θα ξεκινήσουν προς το τέλος του 2014.

The post Τη διάσημη αρχαιολόγο Έντιθ Πρίτι θα υποδυθεί η Κέιτ Μπλάνσετ στο «The Dig» της Σουζάνε Μπίερ appeared first on screeneye.gr.

Περιπέτεια φαντασίας, 161’ ΗΠΑ- Ν. Ζηλανδία 2013

του Πίτερ Τζάκσον

Παίζουν: Μάρτιν Φρίμαν, Ίαν Μακ Κέλεν, Ρίτσαρντ Άρμιτατζ, Μπένεντικτ Κάμπερμπατς, Κέιτ Μπλάνσετ, Λουκ Έβανς, Εβατζελίν Λίλι, Ορλάντο Μπλουμ

Στην περίπτωση του δεύτερου «Χόμπιτ» οι αριθμοί προκαλούν ίλιγγο – μεταξύ άλλων, για 25 χρόνια δούλευε η εταιρεία ειδικών εφέ Weta Digital το δέρμα του δράκου Νοσφιστή ώστε να πετύχει το ιδανικό αποτέλεσμα-, τα εφέ αρπάζουν κυριολεκτικά το βλέμμα του θεατή και η δράση εκτινάσσεται σε επίπεδα που βάζουν τον πήχυ ψηλά. Πολύ ψηλά. Το καλύτερο παραμύθι των ημερών μάς έρχεται από τη Μέση Γη και είναι ήδη εδώ…  

Οι 13 νάνοι με αρχηγό τον Θόριν Δρύασμπι και το χόμπιτ Μίλμπο Μπάκινς συνεχίζουν το ταξίδι τους για «πέρα από την ερημιά», έχοντας συνοδοιπόρο τους το μάγο Γκάνταλφ. Στο τελικό προορισμό τους, το θεόρατο βουνό που βρίσκεται πάνω από την παρακμιακή Λιμνούπολη (μια Βενετία της Μέσης Γης), ο Θόριν είναι αποφασισμένος να διεκδικήσει το χαμένο βασίλειο του Έρεμπορ από το Νοσφιστή, τον άπληστο δράκο που κοιμάται πάνω στο χρυσάφι που έκλεψε από τους προγόνους των νάνων. Μέχρι να φτάσει όμως εκεί η παρέα τους, έχει πολλά επικίνδυνα εμπόδια να ξεπεράσει. Περισσότερο απειλητικό όμως ακόμη κι από το μαγεμένο δάσος Mirkwood ή τους λύκους, τις αράχνες, τους γίγαντες και τα άλλα μοχθηρά πλάσματα που ορέγονται τη σάρκα τους, ακούγεται -και το πιθανότερο είναι- , οι ορδές των μοχθηρών Ορκ που έχουν μία και μόνη εντολή. Να εξολοθρεύσουν τον Θόριν.

Μεγαλειώδες. Αυτή η λέξη και μόνο αρκεί για να αποδώσει την ουσία του επικού θεάματος που παραδίνει στους λάτρεις του Τόλκιν – και όχι μόνο- ο Πίτερ Τζάκσον με την «Ερημιά του Νοσφιστή». Παρότι το «Χόμπιτ» είναι ένα μικρό βιβλίο σε σχέση με τον «Άρχοντα των δαχτυλιδιών», ο Τζάκσον το χώρισε σε τρία κινηματογραφικά μέρη για να ακολουθήσει τη λογική της συνέχειας όπως τη γνωρίσαμε στην πρώτη τριλογία, με το αποτέλεσμα- έχοντας δει πλέον τα 2/3 της σειράς- να φαίνεται να τον δικαιώνει.

Το εισπρακτικό …success story είναι εξασφαλισμένο ακόμη κι αν δεν έρθουν τα Όσκαρ που απέσπασε η πρώτη τριλογία κι ειδικότερα η «Επιστροφή του βασιλιά» με τις 11 νίκες ανάμεσα στις οποίες τα Όσκαρ καλύτερης ταινίας και σκηνοθεσίας .

Στo «Νοσφιστή» το βασικό θέμα της προβληματικής του Τόλκιν, η μεταμόρφωση των χόμπιτ από ανεύθυνα, δειλά και σκανδαλιάρικα πλάσματα σε θαρραλέους, ηρωικούς μαχητές, βρίσκει την απόλυτη εφαρμογή του. Θα θυμάστε βέβαια πως ο Μπίλμπο από φοβιτσιάρης και φιλήσυχος… εργένης, βρέθηκε όχι μόνο στο επίκεντρο της πολυπληθούς παρέας των νάνων (τι αστεία η σκηνή της κατάληψης του σπιτικού του από τους μπρουτάλ νάνους στο πρώτο «Χόμπιτ») αλλά μάλιστα και σε ρόλο κομβικό, λόγω των επιδόσεων του στην κλεψιά, για την αίσια έκβαση της αποστολής των νάνων.

Η παρέα του βέβαια δεν θα έφτανε ούτε στα μισά της διαδρομής αν ο ίδιος δεν φρόντιζε να έχει κρυμμένο στις τσέπες του το χρυσαφένιο δαχτυλίδι με τις ανίκητες ιδιότητες, άλλη μια απόδειξη για το πόσο κατεργάρικα είναι τα χόμπιτ . Όπως προείπαμε ο Τόκλιν ως άλλος σαιξπηρολόγος αναδεικνύει τις ανθρώπινες αρετές και αδυναμίες, στα πρόσωπα των φανταστικών ηρώων του. Ο άπληστος κι αλαζόνας δράκος Νοσφιστής, ο ηρωικός αλλά ξεροκέφαλος Θόριν, ο τραγικός όσο και τρομακτικός Άρκο (ένας από τους νέους χαρακτήρες που μας συστήνει ο «Νοσφιστής» είναι ο πελώριος άνθρωπος- αρκούδα), ο εύθραυστος συναισθηματικάς αλλά και ανίκητος πολεμιστής Λέγκολας,  ο σκανδαλιάρης αλλά και παρεξηγημένος Μπίλμπο είναι σύμβολα ενός μαγικού κόσμου που δημιούργησε από το μηδέν ο Τόκλιν.

Ο Τζάκσον είναι από τους πιο πιστούς οπαδούς του συγγραφέα και αυτό φαίνεται σε κάθε σκηνή. Το δεύτερο μέρος του «Χόμπιτ» είναι δοσμένο μέσα από απίστευτες  χορογραφίες μεταξύ ξωτικών και Ορκς – καταπληκτική ολόκληρη η σεκάνς με τα βαρέλια-, με πινελιές όπου η σαιξπηρική καταγωγή (κυρίαρχο μοτίβο η δίψα για εξουσία) συναντάει το παραμύθι της Μέσης Γης. Πρόκειται για έναν υπέροχο, θεαματικό κόσμο – η Νέα Ζηλανδία πρωτοστατεί στην ανάπλαση της τολκινικής φαντασίας-  που μας παρουσιάζεται στην ολότητα του όσο το ταξίδι πλησιάζει στο τέλος του. Εκεί που βαθαίνει το σκοτάδι της Μέσης Γης και η ώρα της Αποκάλυψης πλησιάζει…

“Xόμπιτ: Η ερημιά του Νοσφιστή” απο 12/12 στου κινηματογράφους σε διανομή Village

The post Xόμπιτ:Η ερημιά του Νοσφιστή(The Hobbit:The Desolation of Smaug) appeared first on screeneye.gr.