Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης,

Παραφράζοντας την ταινία του αείμνηστου καλού του φίλου Ρόμπερτ Όλτμαν,  το «Cookie’s Fortune»,   σε γυρίσματα της τύχης, ο Κεν Λόουτς( 87 ετών πια )  ανάμεσα στις πολύ τραγικές στιγμές που θα τον οδηγούσαν  νωρίς,   στο να αφήσει μια για πάντα  το σινεμά, όπως ήταν η απώλεια του γιού του είτε  οι   λιγότερο τραγικές,  αλλά καθοριστικές , όπως ήταν η λογοκρισία των τηλεοπτικών του σειρών από το BBC ,

από τη μια η  τύχη και από την άλλη η  δικιά του επιθυμία να στοχαστεί κοινωνικοπολιτικά, τον επανέφεραν δυναμικά στο προσκήνιο της 7^ης τέχνης,  το 1990,  με το πολιτικό θρίλερ « Κρυφή Ατζέντα» 11 χρόνια μετά το « Kes», την καλύτερη πιθανότατα ταινία του.

Το έργο « Κρυφή Ατζέντα» προκάλεσε αντιδράσεις, ήδη από την έναρξή του,  με την Μάργκαρετ Θάτσερ να επιμένει ότι η Βόρεια Ιρλανδία ανήκει στη Βρετανία.

Η οικογένεια του Κεν Λόουτς ήταν ανθρακωρύχοι από τα Δυτικά Μίντλαντς και ο πατέρας του εργαζόταν ως ηλεκτρολόγος, σε εργοστάσιο εργαλειομηχανών.

Η 28^η του ταινία ( Η Τελευταία Παμπ),  που αποτελεί το κλείσιμο της τριλογίας των κατατρεγμένων -προηγήθηκαν οι ταινίες « Sorry We Missed You» και « Εγώ ο Ντάνιελ Μπλέικ» – έχει Μάργκαρετ Θάτσερ, έχει ανθρακωρύχους, έχει  έναν άντρα  που σκέφτεται να παραιτηθεί από τη ζωή, επειδή δεν ξέρει που είναι το παιδί του, διαθέτει κι άλλα στοιχεία αυτοβιογραφικά του  Κεν Λόουτς, αλλά  και του σεναριογράφου του, του  Πολ Λάβερτι. Διαθέτει την ίδια κοινωνική, ανθρωπιστική , σοσιαλιστική ματιά,  που τους χαρακτηρίζει.

Τοποθετούν την ιστορία, σε ένα χωριό στην  κομητεία του Ντάραμ, της Βορειοανατολικής Αγγλίας. Από τη δεκαετία του ’80 κι εντεύθεν, είναι ένα χωριό-φάντασμα,   εξαιτίας της διακοπής των εργασιών στα ορυχεία και της απουσίας επαγγελματικών διεξόδων,  για τους κατοίκους του.

Μονάχα ένας δημόσιος χώρος υπάρχει. Μία παμπ, την οποία διατηρεί εν ζωή- με νύχια και με δόντια- ο ιδιοκτήτης της ( τον ερμηνεύει εξαιρετικά ο ερασιτέχνης ηθοποιός Ντέιβ Τέρνερ). Θαμώνες, είναι οι πρώην εργάτες των ορυχείων, που πίνουν, θυμούνται και συζητούν.  Ξαφνικά στο χωριό , έρχονται μετανάστες από τη Συρία και όλα πλέον αλλάζουν,  με τους αυτόχθονες να κάνουν τα αδύνατα δυνατά για να τους κάνουν τη ζωή δύσκολη και να τους διώξουν.

Ο ιδιοκτήτης της παμπ, έχει μια διαφορετική προσέγγιση, ανθρώπινη και αλτρουιστική, συμπάσχει και αναπτύσσει φιλία με τη Γιάρα, μια νεαρή μορφωμένη Σύρια, η οποία καταγράφει τη νέα της ζωή με μια κάμερα, την οποία ένας βρετανός θα της την σπάσει.

Ο Λόουτς  δεν βρίσκεται στην ίδια  μεγάλη φόρμα, των προηγούμενων δύο του ταινιών. καθοδηγεί φανερά όλα τα στάδια της ιστορίας, ούτως ώστε να μας οδηγήσει σε μία και μόνο μία απάντηση. Τα εμβόλιμα χιουμορίστικα κομμάτια που αποφόρτιζαν τη δύσκολη ανθρώπινη κατάσταση δεν ήταν εμπνευσμένα , ενώ κυριαρχεί  το μελοδραματικό στοιχείο, με τους διαλόγους,  με  τη μόνιμη κατήφεια  των κεντρικών πρωταγωνιστών και με την  μουσική.

Πάρα ταύτα εξακολουθεί να είναι ένας από τους λίγους σκηνοθέτες που κάνουν πολιτικό σινεμά και γνωρίζει  την τέχνη της πολιτικής.  Το ενδιαφέρον στοιχείο της ταινίας, είναι η έμμεση ερμηνεία για τον βρετανικό ευρωσκεπτικισμό και η  μετατόπιση  των λαϊκών στρωμάτων  , από την αριστερά,

στη λογική της  ακροδεξιάς και του Φάρατζ. Ο Λόουτς εξηγεί ως μη μόνιμη, αλλά συγκυριακή την μεταστροφή των λαϊκών στρωμάτων , εξαιτίας της φθίνουσας πορείας της ζωής των εργατών, που πλέον είναι άνεργοι ή χαμηλά αμειβόμενοι. Φοβούνται την έλευση νέων εργατικών χεριών και έμαθαν να ζουν λίγοι και « καλοί». Τα όσα διαδραματίζονται ανάμεσα στον ιδιοκτήτη του μπαρ και τη νεαρή γυναίκα από τη Συρία, αποτελούν μια καλή ευκαιρία για να  επαναλάβει και να ορίσει  εκ νέου, το τι σημαίνει αλληλεγγύη, συμπόνια,  ανθρωπιά και ποια ιδεολογία -κατά τον Λόουτς- μπορεί να την εκφράσει καλύτερα.

Η Τελευταία Παμπ από την Πέμπτη 7/12 στους κινηματογράφους 

The post Η Τελευταία Παμπ appeared first on screeneye.gr.

Επιμέλεια: Πέννυ Σουμελίδου

Στο επίκεντρο της εβδομάδας βρίσκεται ξανά το πλήγμα που δέχεται η βιομηχανία του θεάματος από τον Κορωνοϊό, με την ανησυχία των επαγγελματιών αλλά και φίλων του κινηματογράφου να εντείνεται.
Θέλοντας να ηρεμήσει τα πνεύματα και να καθησυχάσει τους όποιους ενδιαφερόμενους, ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Φεστιβάλ Καννών Τιερί Φρεμό δήλωσε πως θα υπάρξει επίσημη ανακοίνωση αναλυτικά για το πρόγραμμα στις 16 Απριλίου στο Παρίσι. Οι υπεύθυνοι του Φεστιβάλ ανακοίνωσαν πως δε θα υπάρξει ματαίωση, μιας και υπήρχαν ισχυρισμοί να συμβεί κάτι τέτοιο από τη στιγμή που ο ιός έφτασε στη Γαλλία και, εκτός από νεκρούς, άφησε το στίγμα του και σε άλλα Φεστιβάλ της χώρας.
Ο Φρεμό πάντως, δήλωσε πως το Φεστιβάλ θα διεξαχθεί κανονικά, και μάλιστα πως δε θα υπάρξουν ακυρώσεις από δημοσιογράφους που θέλουν να καλύψουν ένα από τα πιο σημαντικά κινηματογραφικά γεγονότα. Τουναντίον, υπήρξε αύξηση ύψους 9% στις διαπιστεύσεις, όπως δήλωσε.
Το 71ο Φεστιβάλ θα λάβει χώρα από τις 12 μέχρι τις 23 Μαϊου με Πρόεδρο Επιτροπής τον Spike Lee.

Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, η πρεμιέρα του νέου James Bond, “No Time to Die”, έχει νέα ημερομηνία. Το φιλμ θα ξεκινήσει να προβάλλεται πλέον στις αρχές Νοεμβρίου στο Ηνωμένο Βασίλειο και στα τέλη του μήνα στις ΗΠΑ. Η MGM,εταιρεία παραγωγής των Bond ταινιών, θεώρησε την επιλογή να αναβάλλουν την πρεμιέρα για 7 μήνες ως λιγότερο επιζήμια, αναλογιζόμενη την τρέχουσα κατάσταση των κινηματογράφων παγκοσμίως, οι οποίοι κλείνουν ο ένας μετά τον άλλον λόγω φόβου μετάδοσης του ιού. Ο μοναδικός που φάνηκε να ευνοείται πραγματικά από τις συνεχείς αναβολές της ταινίας είναι ο Rian Johnson, σκηνοθέτης του περσινού “Knives Out”, ο οποίος «εκμεταλλεύτηκε» τον Daniel Greg, που είδε τις αναβολές ως ευκαιρία να παίξει στην ταινία.

Και από τα θέματα υγείας, περνάμε στην πολιτική, που επηρεάζει θέλοντας και μη τον κινηματογραφικό χώρο. Η φιλανθρωπική οργάνωση SRtRc (Show Racism the Red card), που στόχο της έχει να προβάλλει την αντιρατσιστική φύση του ποδοσφαίρου, αποφάσισε να ορίσει τον Ken Loach ως Πρόεδρο Κριτικής Επιτροπής ενός διαγωνισμού τέχνης για παιδιά που θα διεξαχθεί στα πλαίσια της οργάνωσης. Ο Loach, γνωστός για την υποστήριξή του στον αγώνα των Παλαιστινίων κατά των Ισραηλινών, δέχθηκε πυρά από το Διοικητικό Συμβούλιο των Βρετανών Εβραίων Βουλευτών. Το Συμβούλιο θεώρησε ειρωνικό να βρίσκεται σε τέτοια θέση κάποιος που κλίνει υπέρ του Αντισημιτισμού. Η οργάνωση πάντως αρνήθηκε να αποσύρει την πρόταση προς τον Loach, που βρήκε πολλούς υποστηρικτές, όπως τον Eric Cantona, τον σκηνοθέτη Mike Lee, τον προπονητή Sir Alex Ferguson, τον Sir Mark Rylance, την Miriam Margolyes, την Dame Marina Warner, την Baroness Blackstone, όπως και τον ηθοποιό Steve Coogan. Ο Lee συγκεκριμένα θεώρησε απαράδεκτο και γελοίο το να κατηγορείται ο Loach για ρατσισμό.

Τέλος, όντας η μέρα της γυναίκας, οφείλουμε να αναφέρουμε ένα τελευταίο νέο: το βιβλίο που θα αφορούσε τα απομνημονεύματα του Woody Allen, και θα έκανε μνεία προς το έργο του δε θα κυκλοφορήσει τελικά στην αγορά.

Η εταιρεία Hachette ακύρωσε την κυκλοφορία ύστερα από διαμαρτυρία των Dylan και Ronan Farrow. Οι ίδιοι δήλωσαν πως το βιβλίο είναι απρεπές και δείχνει έλλειψη επαγγελματισμού, μιας και η εταιρεία δεν έκανε ποτέ εξακρίβωση των γεγονότων που αναφέρονται σε αυτό. Ο Allen έχει κατηγορηθεί για κακοποίηση ανηλίκου και αυτοί οι ισχυρισμοί τον έχουν χρίσει μία από τις πιο αμφιλεγόμενες προσωπικότητες του χώρου.

The post Ο φόβος πλανάται πάνω από το Χόλιγουντ και το arthouse σινεμά. Κεν Λόουτς και Γούντι Άλεν στοχοποιούνται appeared first on screeneye.gr.

Επιμέλεια αφιερώματος:  Ελίνα Τραϊφόρου

Ξεκινώντας ένα αφιέρωμα για τον Κεν Λόουτς, δεν μπορείς παρά να αναφέρεις το γεγονός,  πως  -μαζί με τον Μάιλ Λι- αποτελεί την μεγαλύτερη  ζωντανή παρακαταθήκη του βρετανικού σινεμά με εκατοντάδες βραβεία στο ενεργητικό του. Μάλιστα,  το “Κες”  ψηφίστηκε από το BFI ως η έβδομη σημαντικότερη βρετανική ταινία του 20ου αιώνα. Δεν είναι τυχαίο,  ότι μέχρι  και ο Κριστοφ Κισλόφσκι είχε δηλώσει, πως το “Κες” είναι από τις αγαπημένες του ταινίες όλων των εποχών.

Ο Κεν Λόουτς γεννήθηκε το 1936 στο Γουόρικσαρ και σπούδασε Νομική στην Οξφόρδη. Παράλληλα,  εκείνη την περίοδο ασχολήθηκε με την υποκριτική και το θέατρο. Ίσως λόγω και της τριβής του με το θέατρο,   συμβουλεύει -ακόμα και τώρα- επίδοξους σκηνοθέτες να ξεκινήσουν την καριέρα τους παρόμοια,  ισχυριζόμενος οτι “μπορείς να μάθεις να δουλεύεις με τους ηθοποιούς μόνο όταν δεν κρύβεσαι πίσω από την κάμερα”.

Στη συνέχεια ασχολήθηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα με τηλεοπτικές παραγωγές και συνεργάστηκε εκτενώς με τον Τόνι Γκάρνετ  προσπαθώντας από τότε ακόμη να μιλήσει για τα προβλήματα της εργατικής τάξης στη Βρετανία. Χαρακτηριστική ταινία από την περίοδο αυτή είναι  το “Cathy Come Home” (1966) όπου ο σκηνοθέτης μιλάει ανοιχτά για τους άστεγους, την ανεργία και τις εκτρώσεις.

Εκτός από τον Γκάρνετ συνεργάζεται και με αρκετά άλλα άτομα ανάμεσα στα οποία είναι ο Τζιμ Άλεν στο σενάριο, η Ρεμπέκα Ο Μπράιαν στην παραγωγή  και στην πιο πρόσφατη περίοδο, με τον Πολ Λάβερτι στο σενάριο .

Ο ίδιος αναφέρει: “Το να εκτιμάς τους ανθρώπους είναι η λέξη κλειδί… Δουλεύω με εκπληκτικά άτομα και αν έβγαζες έναν έξω από το κάδρο δεν θα γινόταν (η ταινία)… Ήμουν τυχερός… και οι γύρω μου, με εμπιστεύτηκαν κι εγώ προσπάθησα εξίσου το ίδιο. Κι έπειτα αναπτύσσεις μια κοινή συμπεριφορά,  όπου δεν χρειάζεται να επαναλαμβάνεις τα βασικά ξανά και ξανά γιατί πλέον υπάρχει μια κατανόηση μεταξύ σας”.

 Το 1971 σκοτώνεται σε τροχαίο ο 5χρονος γιος του, με αποτέλεσμα να αποσυρθεί για ένα χρονικό διάστημα από το σινεμά.

 «Χάσαμε ένα παιδί και τότε όλη η προσωπική σου… όλα όσα έχεις,  συγκεντρώνονται σε αυτή την απώλεια. Δεν έχεις συναισθηματικό χώρο,  ή δύναμη να κάνεις τίποτα,  παρά μόνο να θρηνήσεις, και είναι μια μακρά διαδικασία».

Όταν επιστρέφει και πάλι στην τηλεόραση, πολλές από τις παραγωγές του θα μείνουν στο ράφι και θα λογοκριθούν. Γύρω στα μέσα της δεκαετίας του 80,  σκέφτηκε να παρατήσει τελείως την κινηματογραφική του καριέρα και να ασχοληθεί με τη δικηγορία. Aλλά το 1990 με το “Hidden Agenda” κερδίζει το Μεγάλο Βραβείο της Κριτικής Επιτροπής των Καννών. Θα ακολουθήσουν και άλλα βραβεία ανάμεσα στα οποία και ο Χρυσός Φοίνικας για το “Γη και Ελευθερία”,  για να εκτιναχθεί η δημοφιλία του Λόουτς,  στα ύψη μέχρι και σήμερα, κερδίζοντας το 2016 τον δεύτερο Χρυσό Φοίνικα της καριέρας του( το 2016), με το κοινωνικό δράμα “ Εγώ ο Ντάνιελ Μπλέικ”.

Όμως,  ποια είναι τα χαρακτηριστικά της κινηματογραφίας του,  που σφραγίζουν το ιδιαίτερο στιλ του;

Καταρχήν η θεματολογία του.

Από το “Cathy Come Home” μέχρι το “Εγώ, ο Ντάνιελ Μπλέικ”, ο Λόουτς καταπιάνεται με τις ζωές των ανθρώπων της εργατικής τάξης, τη φτώχεια, την φθορά του κράτους, την  κοινωνική πρόνοια, μέσα από τα μάτια του κοινωνικού ρεαλισμού. Ξεκινώντας από τη Θάτσερ και τον Ρίγκαν,  για να καταλήξει να ασκήσει κριτική στο σύγχρονο παγκοσμιοποιημένο κόσμο,  όπου η ανάπτυξη συμβαδίζει τις περισσότερες φορές με το απάνθρωπο. Με τους πρωταγωνιστές του να παλεύουν ενάντια σε ένα γιγαντιαίο αδηφάγο σύστημα μέσα σε εργατικές ενώσεις, απεργίες, και μικροεπαναστάσεις της καθημερινότητας. Ο Λόουτς στέκεται με σεβασμό μπροστά στον γολγοθά των αδύναμων- που προκαλείται κυρίως από οικονομικούς παράγοντες-  με αποτέλεσμα την κονιορτοποίηση των ονείρων για μια καλύτερη ζωή. Τα θρύψαλα όμως λάμπουν και ο Κεν Λόουτς πιστεύει στο μεγαλείο του μικρού ανθρώπου. Αρκεί να συνεχίσει να αντιστέκεται.

Το ύφος των ταινιών του,  μπορεί να χαρακτηριστεί  και ως ένα σινεμά της “συμπονετικής παρατήρησης”,  από τη στιγμή που ο σκηνοθέτης παίρνει καθαρά θέση υπέρ των αδύναμων με τη μορφή των πρωταγωνιστών του.

Ένα μέρος της (κινηματογραφικής του) δύναμης -για να “ταράξει τα νερά”- προέρχεται από πλάνα … αποστασιοποιημένης παρατήρησης, πολλά από αυτά όμως,  στηρίζονται πάνω στoν μηχανισμό του μελοδράματος : αδύνατες επιλογές, εσφαλμένες κρίσεις, συμπτώσεις, μια αίσθηση προοπτικής μέσα από τη σχέση αίτιου-αιτιατού. Ο κόσμος του Λόουτς είναι ένας κόσμος αντιθετικών πόλων και τάσσεται καθαρά υπερ της ομάδας των αθώων, των θυμάτων και της καταπίεσης.

Το είδος μάλιστα του μελοδράματος της φιλμογραφίας του χαρακτηρίζεται ως “μελόδραμα της διαμαρτυρίας” με βάση τους στόχους του,  οι οποίοι είναι, και να προκαλέσει αφύπνιση και να αμφισβητήσει τις καθιερωμένες αξίες και  να αποκαλύψει τις αδικίες, όπως επίσης  να πρωτοστατήσει στις μεταρρυθμίσεις, να πυροδοτήσει συζητήσεις… και κάποιες φορές να ενισχύσει με άμεσο τρόπο την επανάσταση”. Μπορεί δηλαδή η κάμερα του Λόουτς να κινηματογραφεί πιοαποστασιοποιημένα, αλλά ο τρόπος που εκτυλίσσεται η αφηγηματική δομή και η δράση των χαρακτήρων έχει σαφώς σκηνοθετικό υποκειμενισμό και ιδεολογική σήμανση.

Ο νατουραλισμός που αποπνέουν οι ταινίες του,  σχετίζεται με τον τρόπο που υλοποιεί το σενάριο. Η “μέθοδος Λόουτς” περιλαμβάνει τη λήψη γυρισμάτων κατά χρονολογική σειρά. Εκτός του οτι έτσι αποφεύγονται τυχόν ασυνέχειες στα πλάνα, και παρότι μια τέτοια επιλογή κοστίζει στο μπάτζετ, από την άλλη επιτρέπει στους ερμηνευτές να εκφράσουν με μεγαλύτερη ακρίβεια και αυθεντικότητα τη ροή της ψυχολογίας του χαρακτήρα τους.

Επιπρόσθετα, ο Λόουτς πάντα αποκρύπτει στοιχεία της ιστορίας του σεναρίου από τους ηθοποιούς,  για να τα αποκαλύψει μόνο τη μέρα των γυρισμάτων. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να καταφέρνει την ώρα της λήψης να αποτυπώσει πιο έντονα και ρεαλιστικά τις στιγμές της κορύφωσης της αφηγηματικής δραματουργίας του έργου.

“Δημιουργήσαμε μια μέθοδο όπου δεν δίνουμε όλο το σενάριο από την αρχή. Το πιο σημαντικό πράγμα για τον ερμηνευτή είναι οτι ξέρει τα πάντα για το παρελθόν του χαρακτήρα του, οπότε δεν τον εκπλήσσεις με κάτι από το παρελθόν γιατί δεν έχει κάποια χρησιμότητα. Αλλά για κάτι που δεν έχουν τον έλεγχο στο μέλλον, τότε αν υπάρχει έκπληξη … πρέπει να κινηματογραφήσεις το σοκ. Γιατί ακόμα και ο πιο ταλαντούχος ηθοποιός δύσκολα σοκάρεται δύο φορές.”

Πέραν της κινηματογραφικής γλώσσας ο Κεν Λοους είναι βαθιά αριστερός και πολιτικοποιημένος και με την προσωπική του δράση στα κοινά (Respect, Left Unity). Πρόσφατα εξέφρασε τη συμπάθειά του για τον Τζέρεμι Κόρμπιν έπειτα από μια περίοδο κριτικής στάσης απέναντι στο κόμμα των Εργατικών,  επί εποχής Τονι Μπλερ.

Το 2014 δήλωσε οτι αποσύρεται από τον κινηματόγραφο, κάτι όμως που πήρε πίσω συνεχίζοντας ακόμα και τώρα με σταθερό ρυθμό να παράγει ταινίες στα 83 του πλέον χρόνια. Ο ίδιος ισχυρίζεται οτι με το που ξυπνάει νιώθει σαν να είναι 5 χρόνια μεγαλύτερος και μόλις πίνει καφέ ο χρόνος γυρίζει ένα χρόνο πίσω. Ελπίζουμε να συνεχίζει να πίνει τον καφέ του. Ο Κισλόφσκι πάντως δήλωσε πως ευχαρίστως θα του τον έφτιαχνε. Και δικαίως.

Η Κριτική μας για την νέα του ταινία ” Δυστυχώς Απουσιάζατε” από 7/11 στους κινηματογράφους

The post Κεν Λόουτς appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Μπορούμε να ισχυριστούμε -χαριτολογώντας,- πως διανύει μια  δεύτερη περίοδο εφηβείας  και εξακολουθεί να διαθέτει τρομερή οξυδέρκεια και  να μελετάει σε βάθος σύγχρονα κοινωνικά φαινόμενα. Στα 83 του  χρόνια  ο    Κεν Λόουτς,  θα πρέπει να αισθάνεται ευτυχής, που  αναίρεσε την πρόθεσή του( το 2014) να βγει στη σύνταξη.

Το συγκλονιστικό του έργο το  2016  “Εγώ ο Ντάνιελ Μπλέικ” -για τις αδικίες του σύγχρονου κόσμου- τον έφερε ξανά στο προσκήνιο.

Ο μόνιμος του συνεργάτης, ο σεναριογράφος Πολ Λάβερτι,  βρίσκεται για πολλοστή φορά μαζί του, συμβάλλοντας εξίσου καθοριστικά στην ολοκλήρωση  μιας ακόμα  ταινίας, που κόβει την ανάσα.

“Sorry We Missed You”  είναι ο τίτλος της (στα ελληνικά μεταφράστηκε Δυστυχώς Απουσιάζατε)  και η ιστορία διαδραματίζεται στο Νιούκαστλ,  μια  πόλη, που δεν είναι μόνο γνωστή για την ποδοσφαιρική της ομάδα αλλά και για τις βιομηχανίες   της, που κάποτε άκμαζαν. Οι βιομηχανίες έκλεισαν κι όσες έμειναν,  άλλαξαν τους όρους εργασίας των υπαλλήλων τους, ζητώντας τους , να ασφαλίζουν μόνοι τους τον εαυτό τους ( και οι αόρατοι εργοδότες να έχουν τον πλήρη έλεγχο της εργασίας τους και της ζωής τους).

Ο Ρίκι έχασε τη  δουλειά του, που πάνω σε αυτήν στηρίχθηκε για να παντρευτεί  για να κάνει δύο παιδιά, για να τολμήσει  να πάρει  δάνειο.

Πλέον μετατρέπεται σε προϊόν εκμετάλλευσης μιας μεταφορικής εταιρίας, η οποία τον αναγκάζει να χρησιμοποιεί το δικό του βανάκι για τις μεταφορές δεμάτων. Τον εξωθούν στην αυτό-ασφάλιση τον υποχρεώνουν να υπογράψει οτι θα φέρει ο ίδιος την ευθύνη για κλοπή ή απώλεια των δεμάτων, τον εκβιάζουν να εργάζεται από το πρωί μέχρι αργά το βράδυ,  για 100 λίρες Αγγλίας  τη μέρα.

Η γυναίκα του, η Άμπι εργάζεται επίσης σκληρά,  ως περιφερόμενη νοσοκόμα, από σπίτι σε σπίτι και φροντίζει -με μεγάλη αγάπη και αυτοθυσία- ηλικιωμένους με  Αλτσχάιμερ και  με κινητικές δυσκολίες.

Η χιονοστιβάδα των προβλημάτων,  θα οδηγήσει το ζευγάρι στην -μεταξύ τους- απομόνωση.

Ο Λόουτς,  με ιδιαίτερη  σοφία παρακολουθεί λεπτομερώς τα δύο κεντρικά πρόσωπα -στις παράλληλες καθημερινές τους διαδρομές- και κατανέμει  ισομερώς το χρόνο,  είτε ακολουθώντας τον Ρίκι, είτε την Άμπι. Το εντυπωσιακό με την τακτική του Λόουτς, είναι πως με την αδιάκοπη κίνηση των ηρώων του-μέσω του στροβιλισμού-για να διεκπαιρεώσουν τις υποχρεώσεις τους και να επιβιώσουν, αποκόπτονται απ’ οποιοδήποτε συναίσθημα, είτε ανθρώπινο είτε ερωτικό. Κι όταν η “προσωπική  κίνηση” παύει να υφίσταται, τότε δεν υπάρχει επικοινωνία, δεν υπάρχει σχέση.

Είναι δούλοι δεν είναι  εργαζόμενοι.

Ο Λόουτς με τον Λάβερτι  πετυχαίνουν ξανά να κάνουν με ευκρίνεια πολιτικό -κοινωνικό σινεμά,  παρουσιάζοντας  πρόσωπα της εργατικής τάξης που διαθέτουν στιβαρούς  κώδικες ηθικής και παλεύουν να τους διατηρήσουν στον καπιταλισμό,  που πάντα ήταν άδικος -όπως διαχρονικά πιστεύουν οι  δημιουργοί της ταινίας –  και τώρα  έγινε ακόμα πιο άγριος,  ακόμα πιο  αιμοβόρος, ακόμα πιο  απάνθρωπος, ακόμα πιο κυνικός.

Θα θέλαμε την ταινία πιο μαζεμένη, ίσως με διάρκεια μέχρι   70 λεπτών. Υπήρξαν στιγμές όπου το μελόδραμα κυριάρχησε, ειδικά σε 2-3 σκηνές προς το τέλος. Εάν απέφευγαν να υπέρ-φορτώσουν την πλοκή με τραγικά γεγονότα, το μήνυμα θα ήταν ακόμα πιο ισχυρό.

Έδωσαν τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην  Ντέμπι Χάνιγουντ, την οποία ανακάλυψαν μέσα από το κάστινγκ… και ήταν μια πραγματική αποκάλυψη. Αντικατόπτριζε όλα τα χαρακτηριστικά της γυναίκας του σήμερα, που προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα σε όλες τις ανάγκες της καθημερινότητας, αλλά όχι τις δικές της. Εξίσου έντονη και δυνατή η παρουσία του Κρις Χίτσεν, αντικατοπτρίζοντας τον Ρίκι, ως το θύμα που δεν έχει καμία διέξοδο.

“Δυστυχώς Απουσιάζατε” από την Πέμπτη 7 Νοεμβρίου στους κινηματογράφους

The post Δυστυχώς Απουσιάζατε appeared first on screeneye.gr.

Η αναίρεση της αρχικής του πρόθεσης, τον έφερε ξανά στη Ριβιέρα, με ένα  κοινωνικό δράμα για τις αδικίες του σύγχρονου κόσμου, το “Εγώ ο Ντάνιελ Μπλέικ”. Η ταινία προβλημάτισε και συγκίνησε, κερδίζοντας και το κορυφαίο βραβείο, το Χρυσό Φοίνικα. Έτσι έγινε ο δεύτερος σκηνοθέτης του θεσμού( μαζί με τους αδερφούς Νταρντέν) που κέρδισε 2 Χρυσούς Φοίνικες( ο πρώτος ήρθε το με το έργο “Ο Άνεμος Χορεύει το Κριθάρι. το 2006).

Μπορούμε μετά βεβαιότητος να ισχυριστούμε πως ο Κεν Λόουτς  διανύει μια δεύτερη εφηβεία- ακόμα και με μπαταρισμένο το ένα του χέρι)  και εξακολουθεί να διαθέτει τρομερή οξυδέρκεια, να μελετάει σε βάθος σύγχρονα κοινωνικά φαινόμενα( όπως  εν πρόκειμένω   είναι οι ευέλικτες εργασιακές σχέσεις και οι συνέπειες τους στον οικογενειακό ιστό). Ο μόνιμος του συνεργάτης, ο σεναριογράφος Πολ Λάβερτι,  βρίσκεται ξανά μαζί του, συμβάλλοντας εξίσου καθοριστικά στην ολοκλήρωση,  άλλης μία πολύ αξιόλογης ταινίας.

Sorry We Missed You είναι ο τίτλος της και η ιστορία διαδραματίζεται στο Νιούκασλ, τη γνωστή πόλη, που δεν είναι μόνο γνωστή για την ποδοσφαιρική της ομάδα αλλά και για τις βιομηχανίες που είχε στο παρελθόν. Θεωρείτο μια   εργατούπολη της Αγγλίας,πλέον όμως, οι  βιομηχανίες έκλεισαν κι όσες έμειναν άλλαξαν τους όρους εργασίας των υπαλλήλων τους, ζητώντας τους να αυτο-ασφαλίζονται( αλλά ουσιαστικά να έχουν οι αόρατοι εργοδότες τον πλήρη έλεγχο της δουλειάς και της ζωής τους).

Ο Ρίκι ανήκει σε αυτή την κατηγορία. Έχασε τη  δουλειά του, που πάνω σε αυτήν στηρίχθηκε για να παντρευτεί  και πάνω σε αυτήν αποφάσισε να κάνει δύο παιδιά και πάνω σε αυτήν τόλμησε να πάρει  δάνειο.

Πλέον μετατρέπεται ο ίδιος σε προϊόν εκμετάλλευσης μιας μεταφορικής εταιρίας, η οποία τον αναγκάζει να χρησιμοποιεί το δικό του βανάκι για τις μεταφορές δεμάτων. Τον εξωθούν στην αυτοασφάλιση τον υποχρεώνουν να υπογράψει οτι θα φέρει ο ίδιος την ευθύνη για κλοπή ή απώλεια των δεμάτων, τον εκβιάζουν να εργάζεται από το πρωί μέχρι αργά το βράδυ για 100 λίρες τη μέρα.

Η γυναίκα του, η Άμπι εργάζεται επίσης μέχρι πολύ αργά,  ως περιφερόμενη νοσοκόμα, από σπίτι σε σπίτι και φροντίζει με μεγάλη αγάπη και αυτοθυσία ηλικιωμένους με  Αλτσχάιμερ και  με κινητικές δυσκολίες.

Ο γιος τους επιδεικνύει παραβατική συμπεριφορά, ενώ το όνειρο του πατέρα, είναι να αποκτήσει ανώτερη μόρφωση, για να διεκδικήσει καλύτερες συνθήκες εργασίας.

Η χιονοστιβάδα των προβλημάτων θα οδηγήσει το ζευγάρι στην μεταξύ τους απομόνωση

Ο Λόουτς,  με ιδιαίτερη  σοφία παρακολουθεί λεπτομερώς τα δύο κεντρικά πρόσωπα στις παράλληλες καθημερινές τους διαδρομές και μοιράζει ισομερώς το χρόνο,  είτε ακολουθώντας τον Ρίκι, είτε την Άμπι. Το εντυπωσιακό με την τακτική του Λόουτς, είναι πως με την  συγκεκριμένη τακτική  εισχωρεί  στον πυρήνα του σύγχρονου προβλήματος. Το ζευγάρι βρίσκεται  διαρκώς σε κίνηση. Είναι  εργάτες και μόνο εργάτες… μάλιστα κακοπληρωμένοι.   Ο ψυχολογικός εκβιασμός που υφίσταται  στο χώρο δουλειάς ο Ρίκι  και το δάνειο που τρέχει, δεν του επιτρέπουν να ασχοληθεί με τα οικογενειακά προβλήματα, τον ατίθασο γιο και να βρει τη γαλήνη. Κι  όπως με κυνικότητα αποκαλύπτει ο προϊστάμενος του,  κι άλλοι υπάλληλοι αντιμετωπίζουν παρόμοια προβλήματα. Η πολιτική της εταιρίας, είναι “ καμία διευκόλυνση”.

Όταν δεν υπάρχει επαγγελματική σταθερότητα,  δεν μπορεί να υπάρξει προσωπική γαλήνη, το απλοϊκό αλλά συνάμα βασικό θέμα της ταινίας.

Ο Λόουτς με τον Λάβερτι  πετυχαίνουν ξανά να κάνουν με ευκρίνεια πολιτικό και κοινωνικό σινεμά παρουσιάζοντας  πρόσωπα της εργατικής τάξης που διαθέτουν στιβαρούς  κώδικες ηθικής και παλεύουν να τους διατηρήσουν… στον καπιταλισμό που πάντα ήταν άδικος -όπως ισχυρίζονται –  και τώρα  έγινε ακόμα πιο άγριος ακόμα πιο  αιμοβόρος και απάνθρωπα κυνικός.

Θα θέλαμε την ταινία, πιο μαζεμένη, ίσως με διάρκεια μέχρι   70 λεπτών. Υπήρξαν στιγμές όπου το μελόδραμα κυριάρχησε-ειδικά σε 2-3 σκηνές προς το τέλος- εάν απέφευγαν να το υπέρ-φορτώσουν με τραγικά γεγονότα, το μήνυμα θα ήταν ακόμα πιο ισχυρό.

Έδωσαν τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην Ντέμπι Χάνιγουντ, την οποία ανακάλυψαν μέσα από το κάστινγκ και ήταν μια πραγματική αποκάλυψη. Αντικατόπτριζε όλα τα χαρακτηριστικά της γυναίκας του σήμερα, που προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα σε όλες τις ανάγκες της καθημερινότητας, αλλά όχι τις δικές της. Εξίσου ισχυρή η παρουσία του Κρις Χίτσεν, αντικατοπτρίζοντας τον Ρίκι, ως το θύμα που δεν έχει καμία διέξοδο.

Ο Κεν Λόουτς στη συνέντευξη τύπου αναφέρθηκε και στα όσα περνούν οι Έλληνες, ως θύματα της νέας τάξης πραγμάτων.

Για μας το έργο είναι ένα σκαλοπάτι πιο κάτω από το ” Εγώ ο Ντάνιελ Μπλέικ”.

The post Ο Κεν Λόουτς διανύει τη δεύτερη του εφηβεία και δεν χαρίζει κάστανα με το αιχμηρό ” Sorry we Missed you”. appeared first on screeneye.gr.

The post Εγώ, ο Ντάνιελ Μπλέικ appeared first on screeneye.gr.

Ο βραβευμένος σκηνοθέτης Κεν Λόουτς αποφάσισε να γυρίσει την επόμενη του ταινία, «I, Daniel Blake»  στο προάστιο Tyneside, του Νιούκασλ., σε μια περιοχή που ταιριάζει γάντι με  τα χαρακτηριστικά του χιούμορ και της συντροφικότητας που θέλει να προβάλει ο βετεράνος δημιουργός. Περιγράφει το έργο στο BBC, ως ένα κοινωνικό δράμα σχετικά με τη φιλία και την επιβίωση, σε ένα καταπιεστικό σύστημα κοινωνικής πρόνοιας.

Πριν μερικά χρόνια ο Κεν Λόουτς δήλωσε ,ότι μετά το «Jimmy’s Hall» θα αποσυρόταν από την ενεργό κινηματογραφική δράση. Το σενάριο του  «I, Daniel Blake» το έγραψε ο στενός του συνεργάτης Πολ Λάβερτι. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Ντέιβ Τζονς και Χέιλι Σκουάιρς και η θεματολογία αφορά της ζωή ενός 50χρονου ξυλουργού και μιας ανύπαντρης μητέρας που αντιμετωπίζουν γραφειοκρατικές δυσκολίες για τα επιδόματα κοινωνικής πρόνοιας. Η ταινία θα κυκλοφορήσει σε Ηνωμένο Βασίλειο και Ιρλανδία το 2016 και υπάρχουν μεγάλες πιθανότητες να κάνει πρεμιέρα στο Φεστιβάλ των Καννών.

The post Τι είπε ο Κεν Λόουτς στο BBC για το επόμενο του έργο «I, Daniel Blake» appeared first on screeneye.gr.

Πριν μερικά χρόνια ο Κεν Λόουτς δήλωσε ότι μετά το «Jimmy’s Hall» θα αποσυρόταν από την ενεργό κινηματογραφική δράση. Φαίνεται όμως ότι τα πράγματα αλλάζουν και ετοιμάζει νέα ταινία με τίτλο «I, Daniel Blake» σε σενάριο και πάλι του Πολ Λάβερτι. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Ντέιβ Τζονς και Χέιλι Σκουάιρς και η θεματολογία αφορά της ζωή ενός 50χρονου ξυλουργού και μιας ανύπαντρης μητέρας που αντιμετωπίζουν γραφειοκρατικές δυσκολίες για τα επιδόματα κοινωνικής πρόνοιας. Η ταινία θα κυκλοφορήσει σε Ηνωμένο Βασίλειο και Ιρλανδία το 2016 και υπάρχουν μεγάλες πιθανότητες να κάνει πρεμιέρα στο Φεστιβάλ των Καννών.

The post Δεν μπορεί χωρίς σινεμά ο Κεν Λόουτς. Επιστρέφει στην ενεργό δράση, με το «I, Daniel Blake» appeared first on screeneye.gr.

Ο σκηνοθέτης Κεν Λόουτς ανακοίνωσε χθες στις Κάννες πως θα συμμετέχει μέσω της εταιρίας του Sixteen Films στην παραγωγή της δραματικής κωμωδίας «Catch the Moon».

Η ταινία διαδραματίζεται στη Γάζα όπου ένας νεαρός Παλαιστίνιος προσπαθεί να μαζέψει λεφτά για την προίκα του προκειμένου να παντρευτεί την κοπέλα του. Τα πράγματα περιπλέκονται όμως όταν ο πατέρας του από περηφάνια υπόσχεται πως θα έχουν μια Μερσεντές. Η πίεση του να βρεθεί ένα τέτοιο αυτοκίνητο εν μέσω του αποκλεισμού από το Ισραήλ θα θέσει τις σχέσεις υπό δοκιμασία.

Το σενάριο της ταινίας θα γράψει η Αν Κόσκι-Γουντ και τη σκηνοθεσία θα κάνει ο Παλαιστίνιος σκηνοθέτης Σαμέχ Ζοαμπί. Τα γυρίσματα θα γίνουν το φθινόπωρο στην Ιορδανία και την Παλαιστίνη.

The post Ο Κεν Λόουτς συμπαραγωγός στην διαδραματιζόμενη στην Παλαιστίνη ταινία «Catch the Moon» appeared first on screeneye.gr.

Ιστορικό-Βιογραφικό δράμα, 1ο9΄, Μ. Βρετανία, 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: Jimmy’s Hall

Γλώσσα: Αγγλικά

Του  Κεν Λόουτς

Με τους Μπάρι Γουόρντ, Σιμόν Κίρμπι, Αντριου Σκοτ

Η τελευταία ταινία του Βρετανού σκηνοθέτη Κεν Λόουτς -πριν βγει στην σύνταξη- διαγωνίσθηκε στο Φεστιβάλ Καννών 2014 διεκδικώντας τον Χρυσό Φοίνικα. Ανήκει στην κατηγορία των πολιτικών του ταινιών, όπως είναι μεταξύ άλλων το «Ladybird, Ladybird» ή το «Ψωμί και Τριαντάφυλλα».
H πραγματική ιστορία που μας διηγείται ο Λόουτς τοποθετείται το 1932 στην Ιρλανδία με κεντρικό χαρακτήρα τον άγνωστο ακτιβιστή Τζέιμς Γκράλτον (Μπάρυ Γουόρντ), έναν τοπικό αρχηγό του κομμουνιστικού κόμματος, και μέλος του SinFinn που επιστρέφει στην πληγωμένη από ανεργία πατρίδα του, μετά από μια δεκαετία παραμονής στη Νέα Υόρκη, για να στηρίξει τη μητέρα του και να δημιουργήσει ένα στέκι ιδεών και δράσης. Η δυναμική του προσωπικότητα και οι επαναστατικές κομμουνιστικές του ιδέες θορύβησαν την εκκλησία και την άρχουσα τάξη, που βρήκαν μια γελοία αφορμή για να τον απελάσουν. Ο Γκράλτον υπήρξε ο μοναδικός ιρλανδός πολίτης που απελάθηκε από τη χώρα του χωρίς δίκη.

Ο Λόουτς, στο κύκνειο κινηματογραφικό του άσμα χρησιμοποιεί όλες τις αγαπημένες του τεχνικές. Η ταινία διαθέτει το λιτό νατουραλιστικό στιλ του δημιουργού, τους τόνους και τις εκφράσεις της καθομιλουμένης διαλέκτου της συγκεκριμένης Ιρλανδικής περιοχής, διαθέτει χιούμορ, βέβαια σε μικρότερες δόσεις από το προηγούμενο του φιλμ (το « Angel’s Share») και μικρό αριθμό ερασιτεχνών ηθοποιών, όπως συνηθίζει να ενσωματώνει στις ταινίες του, ο γνωστότερος εκπρόσωπος του Βρετανικού σινεμά.
Βλέπουμε τον Τζέιμς μαζί με μεγάλες ομάδες ανθρώπων να συζητούν για τον τρόπο αντίδρασης έναντι της τοπικής άρχουσας τάξης, φέρνοντας μας στο μυαλό το« Γη και Ελευθερία», και τις εκεί συζητήσεις για τη διανομή της γης. Η ξύλινη αίθουσα θα μετατραπεί σε μια υπέροχη συνεύρεση ανθρώπων που τους ενώνει το κοινό όραμα για κοινωνική δικαιοσύνη και ίσες ευκαιρίες για όλους. Εκεί χορεύουν, εκεί τραγουδούν, εκεί ο Τζέιμς θα συναντήσει τον μεγάλο του έρωτα, την Ούνα, ( πάντα ο σκηνοθέτης διασταυρώνει τις προσωπικές-ερωτικές ιστορίες με τη πολιτική) ένας χώρος αντίστασης όπου οι εξουσιαστές από φόβο και τρόμο θα τον κάνουν στάχτη.

Το έργο ίσως θεωρηθεί συμβατικό-απλοϊκό, ότι στην τελική δεν κομίζει κάτι που δεν το έχουμε ξαναδεί από τον Βρετανό σκηνοθέτη και τον φίλο του σεναριογράφο Πολ Λάβέρτι. Μπορεί κι έτσι να είναι . Δεν είναι σίγουρα η μεγάλη ταινία του Λόουτς, μα αυτό το γνωρίζει. Στοχεύει όμως αλλού. Μέσα από αυτή την βιογραφία υπενθυμίζει στους συντρόφους του (κι όχι μόνο), ότι η απάντηση στις διακρίσεις, στην έλλειψη ευκαιριών των αδύναμων κοινωνικά στρωμάτων- που εξακολουθούν να υφίστανται-, είναι η  αλληλεγγύη και η δράση, στο πλαίσιο της κοινότητας. Η διαχρονική του άποψη ότι οι μειονεκτούντες, τα αουτσάιντερ του κόσμου τούτου χρειάζονται ένα κίνητρο για να δομήσουν την επαναστατική αλλαγή, το παράδειγμα του, η έμπνευση του , είναι ο κεντρικός ήρωας της ταινίας, ο οραματιστής Τζέιμς Γκράλτον. 

Ο Κεν Λόουτς στα 78 του χρόνια παραμένει ένας καλός κινηματογραφιστής κι ένας γνήσιος μαρξιστής.

 ”Jimmy’s Hall” από 4 Δεκεμβρίου στους κινηματογράφους σε διανομή Feelgood

The post Jimmy’s Hall appeared first on screeneye.gr.