Η ανακοίνωση του χωρισμού του με την Λιβανέζα Αμάλ Αλαμουντίν, ουδόλως επηρέασε τα επαγγελματικά του σχέδια.
Ο Τζορτζ Κλούνεϊ σε συνεργασία με την πλατφόρμα Netflix, ολοκλήρωσε την 7η ταινία του ως σκηνοθέτης, με τίτλό “ The Midnight Sky”( Ο Ουρανός του Μεσονυχτίου), βασισμένη στο μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας “ Good Morning, Midnight”, της Λίλι Μπρούκς-Ντάλτον. Τα γυρίσματα ολοκληρώθηκαν πρόσφατα στα Κανάρια Νησιά και η ταινία βρίσκεται στη διαδικασία του μοντάζ, ενώ η κυκλοφορία της στους κινηματογράφους αλλά και διαδικτυακά, θα γίνει το χειμώνα της φετινής χρονιάς. Δηλαδή λίγους μήνες πριν από τα Όσκαρ.
Η ιστορία καταπιάνεται με έναν επιστήμονα της NASA στο Ντέβον της Αρκτικής και την απέλπιδα προσπάθεια του, να διασώσει μια ομάδα αστροναυτών, από μια παγκόσμια καταστροφή που βρίσκεται προ των πυλών.
Η σκηνοθετική καριέρα του Κλούνεϊ ξεκίνησε με τρεις μεγάλες καλλιτεχνικές και εμπορικές επιτυχίες (Εξομολογήσεις ενός επικίνδυνου μυαλού, Καληνύχτα, και καλή τύχη, Αι ειδοί του Μαρτίου) αλλά οι τελευταίες δύο του ταινίες (Μνημείων Άνδρες, Suburbicon) είχαν απογοητεύσει.
Στο “ The Midnight Sky” θα κρατάει και ο ίδιος έναν πρωταγωνιστικό ρόλο. Πλάι του θα δούμε τους Φελίσιτι Τζόουνς , Κάιλ Τσάντλερ, Ντέιβιντ Ογιελόβο, Ντεμιάν Μπιτσίρ.

Μη επιβεβαιωμένη είδηση, αλλά από έγκυρη πηγή, αναφέρει πως ο Τζορτζ Κλούνεϊ θα αναλάβει την ταινία “Τhe Boys in the Boat”, για την αμερικανική ομάδα κωπηλασίας, που κέρδισε χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς του 1936 στο Βερολίνο.

The post Ο Τζορτζ Κλούνεϊ κρατάει τα σκηνοθετικά ηνία σε δύο νέες ταινίες appeared first on screeneye.gr.

 Ανταπόκριση από Φ. Βενετίας Έλλη Μαστώρου

Φαρδιοί δρόμοι,μοντέρνα σπίτια, κήποι με περιποιημένο γρασίδι, ακριβώς δίπλα τα σχολεία, η αστυνομία και  η πυροσβεστική. Δηλαδή οι ανέσεις της πόλης και η ηρεμία των προαστίων… καλώς ορίσατε στο Suburbicon. Το φαίνεσθαι τελικά  δεν είναι  η πραγματικότητα, αλλά η οφθαλμαπάτη. Μια σειρά τραγικών γεγονότων θα διαδραματιστούν, που θα ανατρέψουν την ” ιδανική ζωή” των κατοίκων τους.

Γυρισμένη σε ντεκόρ χολιγουντιανού στούντιο, όπου ο κάθε Αμερικανός μπορεί να ζήσει μια ευχάριστη και ευημερούσα ζωή μαζί με τους δικούς του. Αρκεί… να είναι λευκός. Γιατί, όπως θα το διαπιστώσει η οικογένεια των Meyers((αφροαμερικανοί που μόλις έχουν  εγκατασταθεί εκεί) θα γίνουν θέμα κουτσομπολιού, πίσω από την υποτιθέμενη ευγένειά των λευκών κατοίκων του προαστίου. Απέναντι από το σπίτι των Meyers βρίσκεται το σπίτι της οικογένειας Lodge, όπου μένει ο μπαμπάς Γκάρντνερ (Matt Damon), η μαμά Ρόουζ και η δίδυμη αδερφή της Μάγκι (ή Julianne Moore σε διπλό ρόλο), και ο μικρός Νίκυ. Μια οικογένεια καθωσπρέπει και χωρίς προβλήματα… μέχρι την μέρα όπου η θεία του,  λέει στον Νίκυ να παίξει με το γιο των Meyers. Μια άκρως σοκαριστική κίνηση για την συντηρητική κοινότητα του Suburbicon, και η τιμωρία δεν θα αργήσει. Το ίδιο βράδυ, δύο κακοποιοί εμφανίζονται στο κατώφλι του σπιτιού των Lodge.

Το Suburbicon τελικά κρύβει μίσος και φόβο.

Κάπως έτσι ξεκινάει η καινούργια ταινία του Τζορτζ Κλούνεϊ, μια ρετρό σάτιρα, με το σενάριο να είναι από τα χέρια των αδερφών Κόεν. Εν τέλει θυμίζει το στιλ των ταινιών τους,  τόσο στην μορφή  (παλέτα χρωμάτων, ρετρό λουκ) όσο και στο κάστινγκ (εκτός από τους Ντέιμον και Μουρ κάνει και μια εμφάνιση ο Όσκαρ Άιζακ πρωταγωνιστής του Inside Llewyn Davis) και στα θέματα του (κοινωνική σάτιρα, κακοποιοί που πάνε δυό-δυό, καταστάσεις που ξεφεύγουν εκτός ελέγχου).

Διαδραματίζεται σε μια φανταστική Αμερική της δεκαετίας του ’50, αλλά θυμίζει δυσάρεστα την αληθινή Αμερική του 2017.

Ο Τζορτζ Κλούνεϊ, δεν είναι πρωτάρης, διαθέτει ένα αξιοπρόσεκτο σκηνοθετικό παρελθόν, ως εκ τούτου, από  αισθητικής και τεχνικής άποψης, το νέο του έργο,  είναι άκρως ικανοποιητικό.

Υπάρχουν  όμως και πολλά αδύνατα σημεία, τα εντοπίσαμε στο σενάριο αλλά και στο απλοϊκό μήνυμα -που κατά την άποψη μας- προσπαθεί να περάσει.

Άραγε  τι συμπέρασμα ο θεατής θα αποκομίσει, βλέποντας τους κατοίκους του Suburbicon να  στρατοπεδεύουν μπροστά στο σπίτι των Meyers ουρλιάζοντας και εκστομίζοντας  ρατσιστικές βρισιές και κάνοντας όσο πιο πολύ θόρυβο μπορούν, για να τους τρελάνουν και να τους διώξουν ;  Ή όταν ο “μπαμπά Γκάρντνερ”,  ένα “πρότυπο”  loser( ανεκδιήγητος σε όλα του ( όπως πολλοί χαρακτήρες των ταινιών των Κόεν), να λέει στον μικρό  γιο του  ”ότι κακό έπαθε η οικογένειά μας το προκάλεσες εσύ, παίζοντας και κάνοντας παρέα  με το μαύρο αγοράκι της γειτονιάς”.

 Η ταινία χλευάζει την λευκή ρατσιστική Αμερική, που κατηγορεί συστηματικά τις μειονότητες για ό,τι κακό της συμβεί, τυφλωμένη από την προνoμιακή της θέση και ανίκανη να αμφισβητήσει τον εαυτό της. Το ηθικό  δίδαγμα της, είναι εύκολο και το έχουμε δει κατά κόρον. Μένει στο πρώτο επίπεδο. Καμία πρωτοτυπία.

Εάν το Suburbicon είχε γυριστεί στην δεκαετία στην οποία διαδραματίζεται,  ίσως τότε το μήνυμα τoυ,  να είχε θεωρηθεί τολμηρό και δυνατό. Γιατί μάθαμε πως οι Κόεν από τότε( δεκαετία 80)  ξεκίνησαν να γράφουν το σενάριο, πριν αποφασίσουν να το  παραχωρήσουν πρόσφατα  στον Κλούνεϊ. Αλλά η ταινία είναι του 2017.

Η (αυτο)κριτική που κάνει σχετικά με τα ρατσιστικά και κοινωνικά θέματα που μαστίζουν τις Ηνωμένες Πολιτείες, φτάνει λίγο αργά και είναι ανεπαρκής, κυρίως με αυτήν την επιφανειακή αντιμετώπιση. Πόσο να γελάσεις βλέποντας τους γελοίους ρατσιστές να κρεμάνε σημαία των Νοτίων στον Αμερικανικό Εμφύλιο έξω από το σπίτι των Meyers, μετά τα γεγονότα του Charlottesville ;

Συνοπτικά, είναι μια μέτρια ταινία με εξαιρετικούς ηθοποιούς-που μας έκανε να γελάσουμε σε κάποια σημεία- αλλά γενικά μας απογοήτευσε, γιατί γυρίστηκε με τουλάχιστον 30 χρόνια καθυστέρηση.

The post Το προάστιο των “ονείρων” του Τζορτζ Κλούνεϊ, κρύβει εκπλήξεις και ανατροπές appeared first on screeneye.gr.

Έτοιμη να προβληθεί στο Φεστιβάλ του Τορόντο είναι η πολιτική ταινία που ετοιμάζει ο Ντέιβιντ Γκόρντον Γκρίν(Joe, Γελαστός Πρίγκιπας),μαζί με τη βοήθεια  στην παραγωγή του Τζορτζ Κλούνεϊ, με τίτλο  “Our brand is crisis”. Το τρέιλερ προδικάζει για μια από τις πιο φωτεινές στιγμές της διοργάνωσης.  Η ταινία είναι βασισμένη στο ομώνυμο ντοκιμαντέρ της Rachel Boynton το οποίο εξέταζε τις τακτικές πολιτικού κι επικοινωνιακού μάρκετινγκ, που χρησιμοποιούνται στις Ηνωμένες Πολιτείες κατά τη διάρκεια των πολιτικών περιοδιών πριν από εκλογές.

Στην ταινία θα δούμε να εφαρμόζονται αυτές οι τακτικές στη Λατινική Αμερική για την εκλογή του Βολιβιανού προέδρου. Οι πρώην σύμβουλοι του προέδρου Κλίντον, James Carville και Stan Greenberg, θα προσπαθήσουν να βοηθήσουν τον πρόεδρο της Βολιβίας να επανεκλεγεί . Ο πρόεδρος είναι υποψήφιος για δεύτερη φορά μέσα σε δεκαπέντε χρόνια και πρόκειται για έναν ψυχρό άνθρωπο, που δεν έχει καμιά επαφή με τον απλό κόσμο, έχει μια ιδιαίτερη αντιπάθεια για την εργατική τάξη και επιπλέον πάσχει και από άνοια.

Τον πρόεδρο της Βολιβίας θα υποδυθεί ο Πορτογάλος ηθοποιός Γιοακίμ Ντε Αλμέιντα(Desperando, Σε εχθρικό έδαφος) ο οποίος έρχεται να συμπληρώσει το δυνατό καστ της ταινίας. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Σαντρα Μπούλοκ, Μπίλι Μπομπ Θόρντον, Σκοτ ΜακΝάρι, Αν Ντάουντ και Άντονι Μακί.

The post Εν όψει εκλογών: Το παιχνίδι του πολιτικού μάρκετινγκ, στο τρέιλερ του “Our brand is crisis”. Συνεργασία Γκόρντον Γκρίν-Τζορτζ Κλούνεϊ appeared first on screeneye.gr.

1. Μανταρίνια 

Πολεμικό δράμα, 87′, Εσθονία 2013

Πρωτότυπος Τίτλος: Mandariinid/Tangerines

Γλώσσα:  Εσθονικά/Ρωσικά/Γεωργιανά

Του Ζάζα Ουρουσάντζε

Με τους   Λέμπιτ Ούλφσακ, Έλμο Νουγκάνεν, Γκιόργκι Νακασίντζε, Μίσα Μέσκι, Ράιβο Τρας

ΠΛΟΚΗ

1992, Αμπχαζία. Ένας Εσθονός καλλιεργητής μανταρινίων περιθάλπει με περίσσια ανθρωπιά δύο βαρειά τραυματισμένους από αντίπαλα στρατόπεδα. Ο ένας μισθοφόρος Τσετσένος και ο άλλος Γεωργιανός. Η συμβίωση κάτω απο την στέγη του γενναιόδωρου Εσθονού θα τους κάνει να καταλάβουν ότι περισσότερα πράγματα τους ενώνουν, παρά τους χωρίζουν.

ΚΡΙΤΙΚΗ

Ουμανιστική παραβολή για τις καταστροφικές συνέπειες του πολέμου, έχοντας για οδηγό μια λιγότερο γνωστή φιλονικία, το 1992 στον ορεινό Καύκασο, μεταξύ των επιθυμούντων για αυτοδιάθεση κατοίκων της Αμπχαζίας( μέχρι τη δεκαετία του ’50 η πλειοψηφία ήταν Έλληνες) και του Γεωργιανού στρατού, στο αποκορύφωμα της εμφύλιας σύρραξης.

Ο Εσθονός Ζάζα Ουρουσάντζε τοποθετεί στον πυρήνα της κινηματογραφικής του ταινίας μόνο άντρες, τέσσερις εν προκειμένω, με μοναδική γυναικεία «παρουσία», τη φωτογραφία σε μεταλλικό κάδρο, ενός όμορφου νεαρού κοριτσιού. Με ανεπιτήδευτη τεχνική απλότητα, χωρίς εφέ, χρησιμοποιώντας τουλάχιστον τρεις φορές το ίδιο καταπληκτικό μουσικό κομμάτι από βιολί και τοποθετώντας το σκηνικό του -ως επί το πλείστον-,στην κουζίνα μιας οικείας, εν είδει θεατρικού σκηνικού, χρησιμοποιεί τα φρούτα ως σύμβολο της καρποφορίας και της γέννησης, αλλά επίσης του μαρασμού και του θανάτου, κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου για τις οδυνηρές συνέπειες του τυφλού φανατισμού και της μισαλλοδοξίας, παράλληλα επιτυγχάνει να αναδείξει την ανάγκη για κοινή συμπόρευση των διαφορετικών εθνοτήτων και των διαφορετικών θρησκειών. Συνδετικός κρίκος, ο πράος και ειρηνοποιός πρωταγωνιστής του, ο Ίβο, τον οποίο ερμηνεύει ο Εσθονός ηθοποιός Λέμπιτ Ούλφσακ, φτυστός ο αυστρακός σκηνοθέτης Μίκαελ Χάνεκε.

Η αφηγηματική δράση χαρακτηρίζεται από τη στατική της δομή και μια διαδικαστικού τύπου περιγραφικότητα( επί παραδείγματι η ανησυχία του Μάρκους και του Ίβο για την άμεση ανάγκη βοήθειας για τη συγκομιδή των μανταρινιών), πυροδοτώντας -σε ένα άλλο επίπεδο- ενίοτε λεκτικές συγκρούσεις ανάμεσα στους δύο «φιλοξενούμενους», τον μουσουλμάνο μισθοφόρο Άχμέντ και τον ορθόδοξο Γεωργιανό, τον Νίκο. Η ένταση εξωτερικεύεται, μόνο στο φινάλε.

Το ερώτημα που τίθεται, είναι σε ποιο βαθμό η ταινία αυτή διαθέτει εκείνα τα χαρακτηριστικά, τα οποία δεν θα την ταύτιζαν με το στερεότυπο άλλων αντιπολεμικών έργων. Μολονότι ο θεατής εισπράττει τις τίμιες προθέσεις του Ζάζα Ουρουσάντζε, δεν αποφεύγεται ο γνώριμος διδακτισμός, και η προβλεψιμότητα του σεναρίου, ιδίως στα τελευταία του στάδια.

Είναι τόσα πολλά τα έργα που έχουν -κατά το παρελθόν- καταπιαστεί με την ίδια θεματολογία και τα ίδια μηνύματα, όπως το αριστούργημα « No Man’s Land»του Βόσνιου Τάνοβιτς,  ή οι πρώτες σπουδαίες ταινίες του Κουστουρίτσα, αφήνοντας μας εδώ στα « Μανταρίνια» την αίσθηση ενός κατά κόρον επαναλαμβανόμενου μοτίβου. Η υποψηφιότητα της Εσθονίας για το ξενόγλωσσο Όσκαρ. Ι.Γ

Η ΤΑΙΝΙΑ ΣΤΙΣ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΕΣ ΠΡΕΜΙΕΡΑΣ ΤΟΥ SCREENEYE

The post Πρεμιέρες… από 28 Μαΐου appeared first on screeneye.gr.

Οι Τζος Μπρόλιν και Τζορτζ Κλούνεϊ πρόκειται να ξανασυνεργαστούν με τους αδερφούς Κοέν στη νέα τους ταινία. Ο Μπρόλιν πρωταγωνίστησε στη ταινία τους «Καμιά Πατρίδα για τους Μελλοθάνατους» ενώ ο Τζορτζ Κλούνεϊ έπαιξε στο «Ω αδερφέ πού είσαι» και «Αβάσταχτη Γοητεία».Μαζί τους θα είναι και οι Τίλντα Σουίντον, Ρέιφ Φάινς και Τσάνινγκ Τέιτουμ όπως ανακοινώθηκε χθες 24/6.

Το τελευταίο πρότζεκτ των αδερφών Κοέν με τίτλο «Hail, Caesar» εστιάζει στην δεκαετία του ‘50 στο Χόλιγουντ, και στον Έντι Μάνιξ, ο οποίος δουλεύει για να κρατήσει τους σταρ της εποχής μακριά από κουτσομπολίστικες στήλες, προφυλάσσοντας τη φήμη τους. Ακόμα δεν έχει γίνει γνωστό αν ο ρόλος του Μάνιξ προορίζεται για τον Μπρόλιν ή τον Κλούνεϊ. Τον Δεκέμβριο οι αδερφοί Κοέν είχαν δηλώσει πως η ταινία είναι «για τον κινηματογράφο ως επιχείρηση και τρόπος ζωής, για τη θρησκεία και την πίστη.»

The post Οι Κοέν επιλέγουν δυο παλιούς τους γνώριμους, τους Τζορτζ Κλούνεϊ-Τζος Μπρόλιν για το «Hail, Caesar» appeared first on screeneye.gr.

Δράση, Βιογραφία, Δράμα

τουΤζορτζ Κλούνεϊ

Με τους Κέιτ Μπλάνσετ , Μπιλ Μάρει , Ματ Ντέιμον , Τζον Γκουντμαν

Ανταπόκριση Ιάκωβος Γωγάκης

Η αναμενόμενη πρεμιέρα της νέας ταινίας του  Τζορτζ Κλούνεϊ «Μνημείων Άνδρες»  που προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Βερολίνου μας απογοήτευσε αλλά έκρυβε μια ενδιαφέρουσα είδηση, μετά το πέρας της δημοσιογραφικής προβολής, όταν ο διάσημος αστέρας δήλωσε ένθερμος υποστηρικτής της επιστροφής των Μαρμάρων του Παρθενώνα στην Ελλάδα.

Το «Μνημείων Άνδρες» είναι η 6^η ταινία που σκηνοθετεί και  εστιάζει σε μια ομάδα που είναι επιφορτισμένη στη διάσωση από τους Ναζί πολύτιμων έργων τέχνης και να τα επιστρέψουν στους πραγματικούς τους ιδιοκτήτες. Η ιστορία δεν είναι προϊόν της φαντασίας, είναι υπαρκτή, έμεινε για χρόνια στο περιθώριο για να τιμηθούν τα μέλη της από το Κογκρέσο, πριν από μερικούς μήνες όταν ο σκηνοθέτης έβγαλε στο φως το σενάριο.

Ο Κλούνεϊ 2 χρόνια μετά το πολιτικά καυστικό έργο «The Ides of March» που στόχευε Δημοκρατικούς και Ρεπουμπλικάνους, αλλάζει ρότα και ακολουθεί την πεπατημένη του Χολιγουντιανού σινεμά παρουσιάζοντας Αμερικάνους υπέρ-ήρωες έτοιμους να σώσουν με ένα διαφορετικό τρόπο (πιο καλλιτεχνικό) τον κόσμο από τους Ναζί.  Οι χαρακτήρες του δεν έχουν σεναριακό βάθος για αυτό και σχεδόν όλοι οι πρωτοκλασάτοι ηθοποιοί του (Κέιτ Μπλάνσετ , Μπιλ Μάρει , Ματ Ντέιμον , Τζον Γκουντμαν) είναι υποτονικοί, με τις σκηνές και τις ατάκες να  επαναλαμβάνονται.

Θα μπορούσε να προσδώσει στο φιλμ σκηνική δράση για να τονώσει το ενδιαφέρον του κοινού, μα δεν το έπραξε.

Ο Τζορτζ Κλούνεϊ είναι σκηνοθέτης με δυνατότητες, αρκεί να θυμηθούμε το « Good Νight and Good Luck» και το «The Ides of March», ατύχησε όμως εδώ στην επιλογή του σεναρίου, και εν τέλει  δεν μπόρεσε να κρατήσει το ενδιαφέρον του κοινού, ούτε βεβαίως να  διοχετεύσει κάποια κοινωνικά- πολιτικά μηνύματα.

«Μνημείων Άνδρες» από 13/2 στους κινηματογράφους σε διανομή Odeon

The post Γνώμη για το «Μνημείων ‘Ανδρες » του Τζορτζ Κλούνεϊ appeared first on screeneye.gr.

Απαντώντας σε ερώτηση Ελληνίδας δημοσιογράφου στη συνέντευξη τύπου στο Βερολίνο για τη νέα του ταινία «The Monuments Men» ο Τζορτζ Κλούνεϊ είπε πως η Ελλάδα έχει δίκαιο αίτημα να ζητάει την επιστροφή των Μαρμάρων του Παρθενώνα, που βρίσκονται ακόμα στη Βρετανία.

«Δεν θα ήταν άσχημο να επιστραφούν. Νομίζω είναι μια καλή ιδέα. Πιστεύω οτι θα ήταν μια δίκαια και καλή πράξη. Ναι είναι αυτό που πρέπει να γίνει».

The post Ο Τζορτζ Κλούνεϊ υπέρ της επιστροφής των Μαρμάρων του Παρθενώνα appeared first on screeneye.gr.

Τί έχουν στα σκαριά μετά το “Inside Llewyn Davis” οι αδερφοί Κοέν;

Πιο παλιά είχε κυκλοφορήσει δήλωση από συνέντευξη των Κοέν οτι η επόμενη ταινία τους θα έχει σαν θέμα τον κόσμο της όπερας αλλά σύμφωνα με μια πρόσφατη συνέντευξη θα βασίζεται σε ένα σενάριο που το περιτριγυρίζουν εδώ και πολύ καιρό.

Ο Τζοελ Κοέν μιλώντας στο Thompson on Hollywood ανέφερε οτι «αρκετές φορές δουλεύουμε πράγματα που βρίσκονται σε διάφορα στάδια, ολοκλήρωσης ή απλά σκέψης, ενώ υπάρχουν και σενάρια που έχουμε γράψει όλα αυτά τα χρόνια που έχουν ήδη ολοκληρωθεί. Για να είμαι ειλικρινής, τα σενάρια που έχουν γραφτεί και τελειώσει και τα αφήνουμε στο συρτάρι για χρόνια, μετά δεν ενδιαφερόμαστε να τα γυρίσουμε. Δεν ξέρω γιατί συμβαίνει αυτό. .. Αυτό το δουλεύουμε και υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να είναι η επόμενη ταινία.

Ο Ίθαν Κοέν επεξηγεί λέγοντας « (το θέμα) σχετίζεται με την κινηματογραφική βιομηχανία και ζωή καθώς και την θρησκεία και την πίστη. Και θα είναι με τον Τζορτζ (Κλούνει).

Πρόσφατα οι αδερφοί Κοέν είχαν δηλώσει οτι σκέφτονται να γυρίσουν ένα ιστορικό έπος στη Ρώμη με ξίφη και σανδάλια, και μάλλον έκαναν αναφορά σε αυτό το πρότζεκτ, με τον Τζορτζ Κλούνει στο καστ.

Επιμέλεια: Ελίνα Τραιφόρου

Δείτε εδώ το προηγούμενο άρθρο για τους Κοέν

The post Τα αδέλφια Κοέν επιλέγουν τον Τζορτζ Κλούνει στο επικό τους φιλμ για τη Ρώμη appeared first on screeneye.gr.

Δράμα, Επιστημονικής Φαντασίας, 91′  Η.Π.Α 2013

του Αλφόνσο Κουαρόν

Η κριτική γράφτηκε στο Φεστιβάλ Βενετίας

Ο σκηνοθέτης Αλφόνσο Κουαρόν δούλεψε σχεδόν 4 χρόνια πάνω στο τρόπο με τον οποίο θα παρουσίαζε το μεγαλεπήβολο έργο το οποίο πραγματικά εντυπωσιάζει, και μπορεί να θεωρηθεί ωε ένα οπτικό υπερθέαμα.

Οι στιγμές που τα  πανοραμικά longshots 17 λεπτών!! συνδέονται με την τρισδιάστατη απεικόνιση του κόσμου του διαστήματος, δημιουργούν μια αισθησιακά  φορτισμένη οπτική διέγερση, που όμοια της μπορεί να συγκριθεί με αυτήν του «StarWars», του «Σολάρις»  και την «Οδύσσεια 2001 ».  Αλλά στο  «Σολάρις» ο Ταρκόφσκι θέτει μέσα από τον κόσμο του διαστήματος  μια σειρά από ηθικές προκλήσεις που έχουν να κάνουν με τον άνθρωπο και την τεχνολογία. Tο ίδιο και  ο Στάνλει Κιούμπρικ,  ο οποίος στην « Οδύσσεια 2001» αφαίρεσε τους περιττούς διαλόγους, και αποκάλυψε βαθιά συναισθήματα που είχαν ένα ιδιαίτερο νόημα για τον κόσμο και την ανθρωπότητα. Αντίθετα ο Κουαρόν έμεινε με το ποτήρι μισογεμάτο, από τη στιγμή που το έργο δεν είχε σεναριακό υπόβαθρο, το οποίο κατά διαστήματα  είχε κλισέ και υπερβολές .

Επέλεξε την κλασική χολιγουντιανή μέθοδο που θέλει μια ανάλαφρη έναρξη, που θα αφήνει υπονοούμενα για το τι θα ακολουθήσει.  Η Σάντρα Μπούλοκ ως Ράιαν Στόουν στη πρώτη της αποστολή στο διάστημα, και ο Τζορτζ Κλούνεϊ ως ο βετεράνος αστροναύτης Ματ Κοβάλσκι. Η  διαστημική γνωριμία και το εκατέρωθεν φλερτ γρήγορα θα μετατραπεί σε κόλαση, όταν μια βλάβη στο διαστημόπλοιο θα βρει την Ράιαν να παλεύει με το ελάχιστο οξυγόνο που της απομένει, και όλα τα άλλα μέλη του πληρώματος να βρίσκονται  νεκρά, πλην αυτής και του Κοβάλσκι.

Οι οδηγίες του έμπειρου αστροναύτη  θα την κρατήσουν στη ζωή μέχρι τη στιγμή που δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Η επιστροφή στη βάση είναι μία λύση, το σχοινί θα κοπεί κι ο σώζων εαυτόν σωθήτω. Ο Κοβάλσκι θα την αφήσει μόνη στο διάστημα,  και από το σημείο αυτό, το θρίλερ θα πάρει μια κατά τη γνώμη μου τραγελαφική τροπή, όταν η Ράιαν βρίσκεται αντιμέτωπη διαρκώς με τον θάνατο, αλλά συνέχεια να την  γλιτώνει. Είτε βρίσκοντας «τυχαία» έναν πυροσβεστήρα και σβήνει τη φωτιά από την μηχανική βλάβη, είτε σε μια δύσκολη στιγμή θα εμφανιστεί ο Κοβάλσκι που είχε πάει στη βάση , και κάνοντας τη διαδρομή «διάστημα-γη» σαν δρομολόγιο «Κολιάτσου-Παγκράτι», θα την κρατήσει στο παρά ένα όρθια, στο τετ α τετ με τον θάνατο.

Η Αμερικάνικη σημαία πανταχού παρούσα, η εικόνα του Ιησού Χριστού εμφανίζεται την κρίσιμη στιγμή, το στοιχείο του παιδιού μπαίνει κι αυτό σαν σφήνα, δηλαδή εν ολίγοις πατρίς-θρησκεία-οικογένεια, θέματα διαχρονικά που αρέσουν,  για να γεμίσουν οι αμερικάνικες αίθουσες και όχι μόνον.

Έτσι λοιπόν η διαστημική οπτική πανδαισία του Κουαρόν  δεν μπορεί να κερδίσει από μόνη της τον έπαινο, όταν η ιστορία  είναι επιφανειακή. Ο Μεξικανός είναι σημαντικός σκηνοθέτης( μεταξύ των ταινιών που σκηνοθέτησε είναι οι «Μεγάλες Προσδοκίες» του 1998, και το εξαιρετικό «Τα Παιδιά των Ανθρώπων” του 2006) με το « Gravity» όμως  σίγουρα αδικείται. 

Το «Gravity»( Βαρύτητα) στους ελληνικούς κινηματογράφους απο 7/11/2013 σε διανομή Village Films

The post Gravity appeared first on screeneye.gr.

Δράμα Επιστημονικής Φαντασίας, με τους: Τζορτζ Κλούνεϊ , Σάντρα Μπούλοκ

Η.Π.Α 2013

Κριτική από Φεστιβάλ Βενετίας

Του Ιάκωβου Γωγάκη

Το «Gravity» ( Βαρύτητα) που άνοιξε την αυλαία του 70^ου Φεστιβάλ Βενετίας μπορεί να μην είναι το σπουδαιότερο έργο  επιστημονικής φαντασίας, αλλά  σίγουρα θα συζητηθεί, ιδιαίτερα στη νέα κινηματογραφική σεζόν που ξεκινά.

Ο σκηνοθέτης Αλφόνσο Κουαρόν δούλεψε σχεδόν 4 χρόνια πάνω στο τρόπο με τον οποίο θα παρουσίαζε το μεγαλεπήβολο έργο το οποίο πραγματικά εντυπωσιάζει, και μπορεί να θεωρηθεί ωε ένα οπτικό υπερθέαμα. Οι στιγμές που τα  πανοραμικά longshots 17 λεπτών!! συνδέονται με την τρισδιάστατη απεικόνιση του κόσμου του διαστήματος, δημιουργούν μια αισθησιακά  φορτισμένη οπτική διέγερση, που όμοια της μπορεί να συγκριθεί με αυτήν του «Star Wars», του «Σολάρις»  και την «Οδύσσεια 2001 ».  Αλλά στο  «Σολάρις» ο Ταρκόφσκι θέτει μέσα από τον κόσμο του διαστήματος  μια σειρά από ηθικές προκλήσεις που έχουν να κάνουν με τον άνθρωπο και την τεχνολογία. Tο ίδιο και  ο Στάνλει Κιούμπρικ,  ο οποίος στην « Οδύσσεια 2001» αφαίρεσε τους περιττούς διαλόγους, και αποκάλυψε βαθιά συναισθήματα που είχαν ένα ιδιαίτερο νόημα για τον κόσμο και την ανθρωπότητα. Αντίθετα ο Κουαρόν έμεινε με το ποτήρι μισογεμάτο, από τη στιγμή που το έργο δεν είχε σεναριακό υπόβαθρο, το οποίο κατά διαστήματα  είχε κλισέ και υπερβολές .

Επέλεξε την κλασική χολιγουντιανή μέθοδο που θέλει μια ανάλαφρη έναρξη, που θα αφήνει υπονοούμενα για το τι θα ακολουθήσει.  Η Σάντρα Μπούλοκ ως Ράιαν Στόουν στη πρώτη της αποστολή στο διάστημα, και ο Τζορτζ Κλούνεϊ ως ο βετεράνος αστροναύτης Ματ Κοβάλσκι. Η  διαστημική γνωριμία και το εκατέρωθεν φλερτ γρήγορα θα μετατραπεί σε κόλαση, όταν μια βλάβη στο διαστημόπλοιο θα βρει την Ράιαν να παλεύει με το ελάχιστο οξυγόνο που της απομένει, και όλα τα άλλα μέλη του πληρώματος να βρίσκονται  νεκρά, πλην αυτής και του Κοβάλσκι.

Οι οδηγίες του έμπειρου αστροναύτη  θα την κρατήσουν στη ζωή μέχρι τη στιγμή που δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Η επιστροφή στη βάση είναι μία λύση, το σχοινί θα κοπεί κι ο σώζων εαυτόν σωθήτω. Ο Κοβάλσκι θα την αφήσει μόνη στο διάστημα,  και από το σημείο αυτό, το θρίλερ θα πάρει μια κατά τη γνώμη μου τραγελαφική τροπή, όταν η Ράιαν βρίσκεται αντιμέτωπη διαρκώς με τον θάνατο, αλλά συνέχεια να την  γλιτώνει. Είτε βρίσκοντας «τυχαία» έναν πυροσβεστήρα και σβήνει τη φωτιά από την μηχανική βλάβη, είτε σε μια δύσκολη στιγμή θα εμφανιστεί ο Κοβάλσκι που είχε πάει στη βάση , και κάνοντας τη διαδρομή «διάστημα-γη» σαν δρομολόγιο «Κολιάτσου-Παγκράτι» θα την κρατήσει στο παρά ένα όρθια, στο τετ α τετ με τον θάνατο.

Η Αμερικάνικη σημαία πανταχού παρούσα, η εικόνα του Ιησού Χριστού εμφανίζεται την κρίσιμη στιγμή, το στοιχείο του παιδιού μπαίνει κι αυτό σαν σφήνα, δηλαδή εν ολίγοις πατρίς-θρησκεία-οικογένεια, θέματα διαχρονικά που αρέσουν,  για να γεμίσουν οι αμερικάνικες αίθουσες και όχι μόνον.

Έτσι λοιπόν η διαστημική οπτική πανδαισία του Κουαρόν  δεν μπορεί να κερδίσει από μόνη της τον έπαινο, όταν η ιστορία  είναι επιφανειακή. Ο Μεξικανός είναι σημαντικός σκηνοθέτης( μεταξύ των ταινιών που σκηνοθέτησε είναι οι «Μεγάλες Προσδοκίες» του 1998, και το εξαιρετικό «Τα Παιδιά των Ανθρώπων” του 2006) με το « Gravity”  όμως  σίγουρα αδικείται. 

Το «Gravity»( Βαρύτητα) είναι προγραμματισμένο για να βγει στις Ελληνικές αίθουσες στις 7 Νοεμβρίου

The post Gravity του Αλφόνσο Κουαρόν. Κριτική απο Φεστιβάλ Βενετίας appeared first on screeneye.gr.