Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Το απόγειο της κινηματογραφικής καριέρας του Πίτερ Φαρέλι, συνοψίζεται στο “Πράσινο Βιβλίο”, αφήνοντας πίσω, εμπορικές ταινίες δεύτερης διαλογής, όπως ήταν  ο “ Ο Ηλίθιος και ο Πανηλίθιος 1&2″  αλλά και το κάπως ανώτερο έργο “Κάτι τρέχει με τη Μαίρη”. Ο Φαρέλι καταπιάνεται με τον Ντον Σίρλεϊ, έναν Αφροαμερικανό πιανίστα  της κλασικής μουσικής και της τζαζ , που έζησε μέχρι τα 86 του, κι “έφυγε” το 2013, στη  Νέα Υόρκη.

Οι γονείς του κατάγονταν από την Τζαμάικα κι εγκαταστάθηκαν στις αρχές της δεκαετίας του ‘20 στη Φλόριντα. Τον γαλούχησαν με  αριστοκρατική  παιδεία. Η κατεύθυνση του στην εκλεπτυσμένη μουσική, θεωρήθηκε αναμενόμενη. Αργότερα, όταν τέθηκαν διάφορα  εμπόδια στη σταδιοδρομία του,  ακολούθησε τον κλάδο της ψυχολογίας, με εξειδίκευση στη ψυχολογία της μουσικής και της  μουσικοθεραπείας(  δεν φωτίζεται η συγκεκριμένη πτυχή στο έργο).  Όλα όσα περιγράφουμε, ταιριάζουν στο προφίλ, ενός λευκού Αμερικανού πολίτη- εκείνων των χρόνων- , αλλά όχι ενός μαύρου, όπου ο φυλετικός διαχωρισμός, εμπόδιζε την εξέλιξη τους και την αποδοχή τους, ως ίσοι, με τους υπόλοιπους -λευκούς- Αμερικανούς.

Ο Φαρέλι, εστιάζει σε  μια πραγματική διαδρομή, του βιρτουόζου μουσικού( τον υποδύεται ο Μαχερσαλά Αλί)  σε διάφορες νότιες αμερικανικές πολιτείες  τη δεκαετία του ‘60, έχοντας για οδηγό του, έναν λευκό άντρα -λαϊκής καταγωγής-,  τον Τόνι, τον οποίο ερμηνεύει ο Βίγκο Μόρτενσεν. Το σενάριο,  το συνυπογράφουν,ο Φαρέλι μαζί με το γιο του Τόνι, αλλά η οικογένεια του διάσημου μουσικού, θεωρεί οτι το σενάριο είναι αποκύημα φαντασίας, κι ότι δεν υπήρξε ουσιαστική φιλία, ανάμεσα στους δυο τους. Ο τίτλος της ταινίας παραπέμπει στο ομώνυμο βιβλίο, των αρχών του 20ου αιώνα, που θεωρήθηκε οδηγός  επιβίωσης των μαύρων,  από πόλη σε πόλη.

Η εκατέρωθεν επιφυλακτικότητα, οι πρώτες διαφωνίες, η διαφορετική ματιά πάνω στην αισθητική αλλά  και στην ίδια τη ζωή, μειώνονται μέρα με τη μέρα.

 Ο  Σίρλεϊ,  στο έργο εμφανίζεται εγωκεντρικός και αυτο- απορροφημένος   διαθέτει μια υπεροπτική στάση, ακόμα και απέναντι στους μαύρους( χαρακτηριστικό παράδειγμα μέσα από την ταινία, ο σνομπισμός του, απέναντι στην Αρίθα Φράνκλιν, την οποία φαίνεται να αγνοούσε), όμως,  η οπτική του Φαρέλι  δεν στέκεται στο να κατακρίνει τον Σίρλεϊ, αντιθέτως,   αντιμετωπίζει τη συμπεριφορά του, ως  ασυναίσθητη προσπάθεια ενσωμάτωσης του, με το κατεστημένο των λευκών,επιδιώκοντας να τον αντιμετωπίσουν  ως  “δικό τους”… κι όχι ως  έναν οργανοπαίχτη.

 Η συμβολή των εξωτερικών παραγόντων, συμβάλουν καθοριστικά,  στο να συνειδητοποιήσει ο  Σίρλεϊ  την αλήθεια,  όπως ήταν η ρατσιστική στάση ενός διευθυντή εστιατορίου, που δεν του επέτρεψε, να δειπνήσει στο εστιατόριο,  πριν την προγραμματισμένη του συναυλία,  στον ίδιο χώρο. Ταυτόχρονα, οι περιπλανήσεις και οι συναντήσεις με διάφορα πρόσωπα,  θα    ανοίξουν το δρόμο για τη μεταξύ τους σχέση ( Σίρλεϊ και Τόνι).

Ο Φαρέλι,  εμπνέει τους βασικούς πρωταγωνιστές του, να καταθέσουν όλο τους το είναι και να ξεδιπλώσουν τις υποκριτικές ικανότητές τους. Ο Μαχερσαλά Αλί( τον οποίο γνωρίσαμε στο Moonlight) διαθέτει το χάρισμα της  ουσιαστικής μεταμόρφωσης, σε μεγαλοαστό, ενώ κι ο Βίγκο Μόρτενσεν είναι  πιο παιχνιδιάρης κι άνετος, σε έναν ίσως δυσκολότερο ρόλο από αυτόν του Αλί.

Το έργο μπορεί να είναι ευχάριστο και σωστά δομημένο, αλλά δεν εξελίσσεται πολυδιάστατα, για να δικαιολογήσει μεγαλύτερη βαθμολογία και επαίνους.

5 υποψηφιότητες για τις Χρυσές Σφαίρες και αρκετά βραβεία κοινού σε διάφορα Φεστιβάλ, όπως του Τορόντο

The post Πράσινο Βιβλίο appeared first on screeneye.gr.

Συνεχίζοντας την πολύ πετυχημένη περιοδεία της ταινίας Green Book στα διεθνή φεστιβάλ, ο πρωταγωνιστής Βίγκο Μόρτενσεν έδωσε μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη κατά τη διάρκεια της έναρξης του Κινηματογραφικού Φεστιβάλ του Μαρακές.

Καταρχάς δήλωσε πόση εμπιστοσύνη έχει στην ταινία Green Book. Έχοντας ήδη διακριθεί σε 14 φεστιβάλ, ξέρει πως είναι μία ταινία που θα κρατήσει τον χαρακτήρα της και την αγάπη του κοινού σε βάθος χρόνου, άσχετα αν πάρει ή όχι και Όσκαρ τελικά. Το θέμα τη, το θέμα των διακρίσεων μεταξύ των ανθρώπων είναι και θα παραμείνει επίκαιρο για πολλές γενιές γιατί έτσι είμαστε οι άνθρωποι, και κάποια πράγματα που αφορούν το παρόν είναι πιο εύκολο να τα δούμε αφηγούμενη μια ιστορία από το παρελθόν, δήλωσε. “Είμαστε σαν παιδιά, χρειαζόμαστε εμπειρίες. Πάντα χρειαζόμαστε ιστορίες όπως αυτή του Green Book που θα μας κάνουν να σκεφτούμε και να δούμε την κοινωνία διαφορετικά”.

Η δραματική κομεντί του Πήτερ Φαρέλι είναι βασισμένη στην πραγματική ιστορία του Αφροαμερικανού πιανίστα Ντον Σίρλεϋ ο οποίος προσέλαβε ως οδηγό του έναν λευκό πυγμάχο προκειμένου να συνεχίσει την τουρνέ του στον νότο των ΗΠΑ κατά τη δεκαετία του 1960. Ο Μόρτενσεν έχει τον ρόλο του οδηγού στην ταινία.

Μάθαμε όμως και περισσότερα για τα σχέδιά του να έχει τριπλό ρόλο στην ταινία Falling καθώς πρόκειται να είναι σεναριογράφος, σκηνοθέτης αλλά και πρωταγωνιστής. Είναι η πρώτη φορά που θα κάτσει στην καρέκλα του σκηνοθέτη και η ταινία θα εξετάζει τη δύσκολη σχέση ενός πατέρα και ενός γιου ο οποίος είναι ομοφυλόφιλος με τον ίδιο να έχει τον ρόλο του γιου ενώ τον πατέρα θα υποκριθεί ο Λαρς Χένρικσεν. Τα γυρίσματα θα ξεκινήσουν τον Φεβρουάριο.

Ο ηθοποιός επίσης δήλωσε πως θα ήθελε πολύ να δουλέψει με την Άγκνες Βάρντα και τον Μάρτιν Σκορσέζε, αλλά όποια ταινία και να κάνει στο μέλλον για τον ίδιο πρώτη προτεραιότητα έχει η ιστορία που θα αφηγείται, μετά ο ρόλος και μετά το ποιος τη σκηνοθετεί.

The post O Βίγκο Μόρτενσεν κάθεται στην καρέκλα του σκηνοθέτη για πρώτη φορά appeared first on screeneye.gr.

Μία από τις δυνατές στιγμές του πρόσφατου Φεστιβάλ Σαντάνς στη Γιούτα των Η.Π.Α χαρακτηρίστηκε το «Captain Fantastic», εξωθώντας και τους διοργανωτές του Φεστιβάλ Καννών να προβάλουν την ταινία σε λίγες μέρες, μια επιλογή ασυνήθιστη για τους Γάλλους, που επιλέγουν  μόνο πρώτες προβολές.

Βαθιά στα δάση του Βορειοδυτικού Ειρηνικού, απομονωμένος από την κοινωνία, ένας αφοσιωμένος πατέρας ( Βίγκο Μόρτενσεν) αφιερώνει τη ζωή του στο να μεγαλώσει τα έξι μικρά παιδιά του.  Όταν όμως μια τραγωδία θα χτυπήσει την οικογένεια του, αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τον αυτοδημιούργητό τους παράδεισο, με τον θλιμμένο πατέρα να αρχίζει να αμφισβητεί τις αρχές που τους έχει διδάξει.

Η σκηνοθεσία ανήκει στον Ματ Ρος και μαζί με τον Μόρτενσεν μεταξύ άλλων παίζουν οι Φρανγκ Λανγκέλα και η Κάθριν Χαν. Η ταινία θα ανοίξει στις αίθουσες των Η.Π.Α αρχές Ιουλίου και περίπου την ίδια περίοδο και στην Ελλάδα.

The post Διθυραμβικά τα πρώτα σχόλια για το ” Captain Fantastic” με τον αγνώριστο Βίγκο Μόρτενσεν appeared first on screeneye.gr.

Δράμα, 101′, Γαλλία 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: Loin des Hommes/Far from Men

Γλώσσα: Γαλλικά/Αραβικά

Του Νταβίντ Ελχόφεν

Με τους  Βίγκο Μόρτενσεν, Ρεντά Κατέμπ

Παρότι χρονικά τοποθετημένο 60 χρόνια πίσω, έχοντας ως βάση ένα διήγημα του Αλμπέρ Καμύ από τη συλλογή “Η εξορία και το βασίλειο” ο Γάλλος Νταβίντ Ελχόφεν στο 100/100 επίκαιρο του φιλμ, τονώνει εκείνη την ιστορία και καθοδηγεί τη σκέψη μακριά από τον διδακτισμό, όπου το υψηλό καλλιτεχνικό του επίτευγμα αντισταθμίζει τις γνώριμες- και στο σινεμά- επαναλαμβανόμενες οικουμενικές αξίες των μηνυμάτων του( βλέπε “Χορεύοντας με τους Λύκους”, “Gran Torino”).

Η ανεπιτήδευτη απλότητα της εξιστόρησης των γεγονότων, πέρα από αινίγματα και γρίφους και της λιτής κινηματογραφικής του τεχνικής, στο Φεστιβάλ Βενετίας -εκεί που προβλήθηκε το έργο για πρώτη φορά-, βρήκε αρκετούς επικριτές, αλλά σε μας δεν λειτουργεί αποτρεπτικά, τουναντίον, αφήνει την αίσθηση της ηθικής καθαρότητας. Ο αντιμιλιταρισμός, η θρησκευτική αδελφοσύνη, οι πολιτισμικές διαφορές που τις πλείστες φορές υπερισχύουν του φανατισμού, εδώ συνταξιδεύουν αρμονικά στην εκστρατεία ζωής και θανάτου ένα καθολικού δασκάλου κι ενός καταδικασμένου για φόνο μουσουλμάνου, με φόντο το επικίνδυνο road-trip ,από μια πόλη της Αλγερίας στην άλλη, κατά την έναρξη της Αλγερινής επανάστασης για αυτοδιάθεση από τους Γάλλους, το 1954. Η σκηνοθετική απεικόνιση προτάσσει και την επιβλητική- άγρια ομορφιά των τοπίων, χρησιμοποιώντας κυρίως μακρινά πλάνα και φυσικό φωτισμό.

Η καρδιά του έργου δεν είναι αυτός καθαυτός ο πόλεμος, η επιτυχία του Ελχόφεν είναι ότι φανερώνει μέσα από ένα ελκυστικό σενάριο, ότι οι συγκρούσεις και οι εκατέρωθεν διαφορές, δεν μετατρέπουν τους πάντες σε ανθρωπόμορφα τέρατα. Αλληλέγγυοι στο όραμα του δημιουργού, οι (ουσιαστικά) δύο του παίκτες, ο Βίγκο Μόρτενσεν( Ντάρου) και το εκρηκτικό νεοφερμένο ταλέντο ο Ρεντά Κατέμπ( Μοχάμεντ). Ο πρώτος αποποιείται τη στρατιωτική του θέση ως συνταγματάρχης του γαλλικού στρατού, απομονώνεται στη σχολική τάξη αλλά η καθημερινότητα του διαταράσσεται, από την τροπή των γεγονότων που θα τον θέσει μπροστά στο δίλημμα ή να αφήσει τον Μοχάμεντ στο έλεος του Θεού ή να ακολουθήσει τον ηθικό κανόνα, που εκ των πραγμάτων θα βάλει και τη δικιά του ζωή σε κίνδυνο. Μπροστά στην κάμερα, ο Αμερικάνος ηθοποιός ακόμα και με τη γλώσσα του σώματος του, του βλέμματος και των χειρονομιών του, θα ισορροπήσει εξαίσια πάνω στις υπαρξιακές του αμφιταλαντεύσεις.

Ο Νταβίντ Ελχόφεν θα προσεγγίσει τους δύο χαρακτήρες και θα χτίσει την απροσδόκητη συνύπαρξη τους, εντός του ηλεκτρισμένου περιβάλλοντος, παίζοντας ο ένας τον ρόλο του δασκάλου και ο άλλος του μαθητή. Ο Αλγερινός Μοχάμεντ δεν διαθέτει μόρφωση, εμπιστεύεται τον καθοδηγητή του, θέλει να μάθει ακόμα και για τον έρωτα, ένα πρόσωπο υπερήφανο και ταπεινό, που διέπραξε ένα έγκλημα, σκοτώνοντας τον ξάδερφό του για ασήμαντη αφορμή, οι ντόπιοι ζητούν να του πιουν το αίμα, αλλά η ζωή του δεν κινδυνεύει πια από τους συγγενείς του δολοφονηθέντος , μα από τα φίλια ή εχθρικά πυρά Αλγερινών και Γάλλων.

Παραμένει σκοτεινό αυτό το σημείο και δεν φαίνεται να δίνεται κάποια ουσιαστική εξήγηση από τον σκηνοθέτη, για τα αίτια του φόνου ή τι άλλο θα μπορούσε να κρύβεται πίσω από την εγκληματική πράξη. Αδιευκρίνιστη παραμένει και η τελευταία σκηνή. Ο αγγλικός τίτλος ” Far from Men” θα λέγαμε είναι πιο εύστοχος από τον ελληνικό. Είναι ξεκάθαρο πως ο Ελχόφεν κηρύττει τον δικό του πόλεμο στο ανδρικό φύλο για τη βία και τη μισαλλοδοξία, φωτίζοντας δύο πρόσωπα που βρίσκονται έξω από το συγκεκριμένο πλαίσιο. Ο Νικ Κέιβ κρύβεται πίσω από τη μελαγχολική μουσική αυτού του ουμανιστικού-δυνατού δράματος.

“Μακριά από τους Ανθρώπους” από 26/3 στους κινηματογράφους σε διανομή One From the Heart

The post Μακριά από τους Ανθρώπους appeared first on screeneye.gr.

Ο Βίγκο Μόρτενσεν, γνωστός από τον ρόλο του ως Άραγκορν στον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, κάνει μια ακόμα ιδιαίτερη επιλογή ταινίας με το να πρωταγωνιστήσει στην ταινία “Jauja” του Λισάντρο Αλόνσο.

“Jauja”(Σαουσά) είναι μια μυθική γη της επαγγελίας. Πολλοί ξεκίνησαν να τη βρουν, αλλά όλοι χάθηκαν στο δρόμο.

Η ταινία μας μεταφέρει στην Παταγονία του 1882, μια χώρα καταδειναστευμένη από τους αποικιοκράτες οι οποίοι έχουν επιδωθεί στη γενοκτονία του ντόπιου πληθυσμού. Ο λοχαγός Ντίνεσεν (Μόρτενσεν) φτάνει από τη Δανία σε ένα απομακρυσμένο σημείο με την 15χρονη κόρη του, Ίνγκεμποργκ, για να αναλάβει ένα έργο. Η Ίνγκεμποργκ είναι η μόνη γυναίκα στη περιοχή, πράγμα που προκαλεί μια αναταραχή στους στρατιώτες. Ένα βράδυ το σκάει μαζί με έναν στρατιώτη και από εδώ αρχίζει η περιπέτεια του πατέρα της να τη βρει. Μόνος του στο ταξίδι της αναζήτησης θα μας οδηγήσει σε ένα άχρονο περιβάλλον όπου το παρελθόν εξαφανίζεται και το μέλλον δεν έχει σημασία.

Ο Αλόνσο, που έχει κάνει και το σενάριο της ταινίας, αφήνει για μια ακόμα φορά στην άκρη την παραδοσιακή αφηγηματικότητα προκειμένου να μας βάλει σε ένα δικό του σύμπαν.

Δείτε το πρώτο διεθνές τρέιλερ της ταινίας.

The post Την εξαφανισμένη του κόρη ψάχνει ο Βίγκο Μόρτενσεν στη νέα ταινία εποχής του Λισάντρο Αλόνσο, “Jauja” appeared first on screeneye.gr.

Η ταινία του Νταβίντ Ελοφέν με τίτλο «Loin des hommes» («Μακριά από τους άντρες») έχει ως πρωταγωνιστές τους Βίγκο Μόρτενσεν και Ρεντά Κατέμπ (Ο προφήτης, Zero Dark Thirty). Το έργο τοποθετείται  στις αρχές του Πολέμου της Αλγερίας με τη Γαλλία το 1954 και θα προβληθεί στο φεστιβάλ της Βενετίας και του Τορόντο. Η υπόθεση αφορά τη φιλία δυο αντρών κατά τη διάρκεια του πολέμου.

Η ιστορία είναι βασισμένη σε ένα διήγημα του Αλμπέρ Καμύ όπου ένας μοναχικός δάσκαλος (Μόρτενσεν) βοηθά έναν χωρικό που κατηγορείται για δολοφονία (Κατέμπ) να αποδράσει στα βουνά την περίοδο του πολέμου της Αλγερίας. «Αν και λαμβάνει χώρα σε μια απομακρυσμένη περιοχή της Αλγερίας, κατά τη διάρκεια του αγώνα της χώρας για απελευθέρωση, το «Loin des hommes» μοιάζει με κλασικό γουέστερν. Ο γάλλος σεναριογράφος και σκηνοθέτης Νταβίντ Ελοφέν έχει επεκτείνει το διήγημα του Αλμπέρ Καμύ «The Guest» σε μια σκοτεινή ιστορία επιβίωσης με ανθρώπους λιγομίλητους και ηθικά αμφίβολους.»

Η κριτική μας  1 Σεπτεμβρίου από το Φεστιβάλ Βενετίας.

The post Σε διήγημα του Καμύ και στον Βίγκο Μόρτενσεν στηρίζεται ο Νταβίντ Ελοφέν για τη διεκδίκηση του Χρυσού Λέοντα appeared first on screeneye.gr.

Θρίλερ μυστηρίου, 96΄, ΗΠΑ- Μ. Βρετανία- Γαλλία 2014

Του Χοσέιν Αμίνι

Με τους Βίγκο Μόρτενσεν, Κίρστεν Ντανστ, Όσκαρ Άιζακ, Όμηρο Πουλάκη

Κλασάτο ζευγάρι αμερικανών τουριστών ανακαλύπτει τις αρχαιολογικές και άλλες ομορφιές της Ελλάδας του 1962. Η γνωριμία του μπλαζέ Τσέστερ ΜακΦάρλαντ (Βίγκο Μόρτενσεν) που το έχει σκάσει από τις ΗΠΑ καθώς διώκεται για οικονομικές απάτες και της γοητευτικής νεαρής συζύγου του Κολέτ (Κίρστεν Ντανστ), με τον Ράιντελ Κίνερ, έναν αινιγματικό αμερικανό ξεναγό που μιλάει ελληνικά (ο υποψήφιος για όσκαρ…Όσκαρ Άιζακ του «Inside Llewyn Davis») θα σηματοδοτήσει την απαρχή μιας σειράς απρόβλεπτων εξελίξεων όπου κυρίαρχη θέση έχουν το σεξ και το χρήμα. Η τυχαία δολοφονία ενός ιδιωτικού ντετέκτιβ από τον απελπισμένο Τσέστερ, θα μπλέξει και τον Ράιντελ σε μια παγίδα θανάτου, όπου ο απεγκλωβισμός των θηραμάτων από αυτήν μοιάζει σχεδόν αδύνατη θυμίζοντας τον λαβύρινθο του Μινώταυρου… 

Ξεκάθαρα πράγματα: ο Χοσέιν Αμίνι μπορεί να είναι ικανότατος γραφιάς όμως δεν γνωρίζει πως να διαχειριστεί σκηνοθετικά, ένα τόσο απαιτητικό υλικό όπως αυτό των «Δύο προσώπων του Ιανουαρίου». Ο βρετανοϊρανός σεναριογράφος – μεταξύ άλλων του «Drive» και του εξαίσιου «Τα φτερά της αγάπης» (η διασκευή του μυθιστορήματος του Χένρι Τζέιμς σε σκηνοθεσία Ίαν Σόφτλι)-  είχε τη χρυσή ευκαιρία να μεγαλουργήσει στο σκηνοθετικό ντεμπούτο του. Οι συνθήκες έμοιαζαν ιδανικές: ένα περίφημο βιβλίο γραμμένο από την Χάισμιθ το 1964, μπάτζετ που άγγιξε τα 20 εκατομμύρια δολάρια, γυρίσματα σε αυθεντικούς χώρους της Αθήνας, της Κνωσσού και της Κωνσταντινούπολης – έστω και με την κοπιαστική διαδικασία της μεταμόρφωσης τους σε κομμάτια μιας αλλοτινής εποχής-, ένα καστ που θα ζήλευαν οι μεγαλύτεροι σκηνοθέτες του Χόλιγουντ. Κι όμως ο Αμίνι άφησε αυτή την ευκαιρία να πάει χαμένη. Η αδυναμία του να αρθρώσει μια στρωτή έστω, αν όχι υποτυπώδη, αφήγηση ώστε να «ανοίξει» τον κατάλληλο δρόμο στους δυνατούς χαρακτήρες της Χάισμιθ είναι το μεγαλύτερο μείον του φιλμ.

Η κινητήρια δύναμη στα έργα της Πατρίσια Χάισμιθ είναι η μεταμόρφωση συνηθισμένων ανθρώπων κάτω από ειδικές συνθήκες σε τραγικές φιγούρες ικανές για όλα. Όπως ο Τομ Ρίπλεϊ, το δειλό, άχρωμο ανθρωπάκι που γνωρίζει τον πλούσιο και αλαζόνα Ρίκι στον «Ταλαντούχο κύριο Ρίπλεϊ» και από τότε αλλάζει η ζωή του, ανακαλύπτοντας τον «αμαρτωλό» αληθινό εαυτό του, έτσι και ο Ράινταλ Κίνερ είναι ένας μυστηριώδης τύπος που τα αληθινά του κίνητρα βρίσκονται καλά κρυμμένα στο σκοτάδι ακόμη και μετά τους τίτλους του τέλους. Ο άτολμος ξεναγός αρχικά «γοητεύεται» από τους λαμπερούς ταξιδιώτες. Είναι ο αέρας ανωτερότητας, η βαθιά γνώση και η φιλοσοφημένη ζωή τους ή μήπως ο αφτιασίδωτος αισθησιασμός της Κολέτ, που «τραβάει» από τη μύτη τον σαγηνευμένο Ράινταλ στον κύκλο του ζευγαριού; Όταν μάλιστα ύστερα από λίγο καιρό μπει στο κάδρο και η βαλίτσα με τα λεφτά, τότε το αίνιγμα Ράινταλ θα γίνει σταυρόλεξο μόνο για δυνατούς λύτες. Αλλά κι αυτοί δεν θα βρουν το κουράγιο να ασχοληθούν περαιτέρω με την αδύνατη δραματουργία του Αμίνι.

Η ταινία ως το βαθμό της συσχέτισης του άγριου ελληνικού τοπίου (προεξάρχουσες φυσικά οιαρχαιολογικές ομορφιές της Ακρόπολης και της Κνωσσού)με τις αδιευκρίνιστες διαθέσεις των χαρακτήρων της, βρίσκεται μέσα στους στόχους της και διατηρεί ένα σχετικό ενδιαφέρον. Από τη στιγμή όμως που το φολκλορικό στοιχείο, αυτή η κατάρα των made in Greece φιλμ, αρχίζει να επισκιάζει σχεδόν τα πάντα (μεθύσι με ούζο, δείπνο κάτω από το αττικό ολόγιομο φεγγάρι, νησιά και θάλασσα, καφές και απογευματινή εφημερίδα, χορός μέχρι πρωίας, απατεώνες ταρίφες που μαδάνε τους ξένους, μέχρι και χτύπημα χταποδιού με τις πρώτες ακτίνες του ήλιου…), η ταινία παίρνει τον κατήφορο.

Μπορεί το χάδι στον αμφιβληστροειδή να διατηρεί το θέλγητρο της χαλαρωτικής, καρτποσταλικής εικόνας μιας Ελλάδας που σβήνει σιγά- σιγά αλλά αντέχει στο μύθο τηςακόμη, όμως όλη η προβληματική της Χάισμιθ διαλύεται στις επιβλητικές, σκονισμένες γωνίες της αρχαίας Κρήτης και τις αστοχίες του Αμίνι. Εκεί που ο μισανθρωπισμός, το ακατέργαστο ερωτικό πάθος και η απληστία για εξουσία κι χρήμα (μόνιμες πηγές ενασχόλησης για την αμερικανίδα Χάισμιθ) έπρεπε να βάλουν φωτιά στην οθόνη, ο σκηνοθέτης επέλεξε να προβεί σε μια απλή, ανούσια και ρουτινιάρικη καταγραφή των πεπραγμένων. Δύσκολα θα επιβίωναν ακόμη και υποκριτικοί κολοσσοί, σε μια τόσο άβολη κατάσταση. Οι Μόρτενσεν – Άιζακ το παλεύουν όσο μπορούν, η Ντανστ χάνεται κάποια στιγμή στα μέσα της διαδρομής και μετά δεν ξαναβρίσκει το δρόμο της, οι έλληνες δευτεραγωνιστές (Ο. Πουλάκης, Π. Αλειφερόπουλος, Ν. Γιωργάκης, Ευγ. Δημητροπούλου, Σ. Αλαφούζος κ.α.) θα έχουν να λένε στα εγγόνια τους για τα μυθικά βράδια που έζησαν με τον Βίγκο Μόρτενσεν στα ταβερνάκια της Πλάκας!

“Τα Δυο Πρόσωπα του Ιανουαρίου” από 19/6 στους κινηματογράφους σε διανομή Seven/Spentzos

The post Τα Δυο Πρόσωπα του Ιανουαρίου(The Two Faces of January) appeared first on screeneye.gr.