Συνέντευξη στον Ιάκωβο Γωγάκη

Είναι  τοις  πάσι γνωστόν ότι οι Ιρανοί αγαπούν τις τέχνες   έχοντας ως παρακαταθήκη και τιμή,  να θεωρούνται απόγονοι των πρώτων κατοίκων του πλανήτη. Δεν πτοήθηκαν ούτε τις περιόδους των μεγάλων ανατροπών κι αναταραχών, με αποκορύφωμα τα πρώτα χρόνια της μετάβασης από την μοναρχία του Ρεζά στην ισλαμική κυριαρχία του Χομεινί το 1979. Ήταν η εποχή όπου έργα καταστράφηκαν, καλλιτέχνες εξορίστηκαν ή εκτελέστηκαν. Παρόμοια περιστατικά συμβαίνουν και στις μέρες μας.
Σήμερα το Ιράν εξακολουθεί να να διέπεται από τους κανόνες της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Η σύγχρονη Ισλαμική Δημοκρατία είναι γεμάτη αντιθέσεις. Εκεί συνυπάρχουν  κι ο μεσαίωνας κι ο δυτικός τρόπος ζωής.

Ο Αλί Αμπάσι γεννήθηκε σε μια μεσοαστική συνοικία της Τεχεράνης το 1981. Οι γονείς του αγάπησαν  τη λογοτεχνία κι ο Αλί ακολούθησε τον ίδιο δρόμο, γράφοντας μικρές ιστορίες. Στα 18 του εισήχθη στο Πολυτεχνείο της Τεχεράνης. Έφυγε σχεδόν άμεσα για τη Στοκχόλμη, για να σπουδάσει αρχιτεκτονική. Το 2007 μετακόμισε για τρίτη φορά. Πήγε στην Δανία για να φοιτήσει στη  σχολή κινηματογράφου της Κοπεγχάγης. Κατάφερε να αποκτήσει τρεις υπηκοότητες ιρανική, σουηδική,  πρόσφατα απέκτησε άλλη μία, θεωρείται επίσημα Δανός πολίτης. Η Κοπεγχάγη είναι η πόλη της μόνιμης του διαμονής. Το 2016 σκηνοθέτησε το  θρίλερ “ Shelley”( το οποίο προβλήθηκε στο Πανόραμα του Φεστιβάλ Βερολίνου) και δύο χρόνια αργότερα, ακολούθησε η συμμετοχή του στο Πανόραμα των Καννών με την πλέον άρτια ταινία του, το “ Border”, το οποίο ακολουθεί τους κώδικες των ταινιών τρόμου, χωρίς εν τέλει να φανερώνεται οπτικά ο τρόμος. Υπάρχει  σασπένς, μπόλικα φιλοσοφικά μηνύματα και φιγούρες που τρομάζουν.

Η συνέντευξη με τον Αλί Αμπάσι, πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Καννών 2018.

 Οι δημοσιογράφοι μετά το τέλος της προβολής στις Κάννες,  αποκάλεσαν το “ Border”  ένα έργο  έξω από τα συνηθισμένα. Μια σκληρή αλληγορία για τις ανθρώπινες σχέσεις. Θα συμφωνούσατε με τη συγκεκριμένη άποψη.

Οι ανθρώπινες σχέσεις, είναι η μία πλευρά. Ήθελα να κάνω μια πολιτική δήλωση με αλληγορικό τρόπο. Είναι μια πολιτική αλληγορική ταινία με  πολλές κατευθύνσεις, όπου η βασική ιδέα είναι η έννοια της μειονότητας. Μειονότητα είναι οι ήρωες της ταινίας με το παραμορφωμένο πρόσωπο, που όλοι οι υπόλοιποι τους  κοιτάνε περίεργα. Μειονότητα είναι οι μαύροι, οι γυναίκες κλπ. Όλοι έχουμε αισθανθεί μειονότητα,  σε κάποια στιγμή της ζωής μας. Υπάρχει ένα σύνορο, το οποίο δεν μας επιτρέπουν να το ξεπεράσουμε. Ένα στίγμα.

Αυτό το στίγμα το αισθανθήκατε  όταν αποφασίσετε να φύγετε από το Ιράν και να σπουδάσετε και να ζήσετε στη Σουηδία και στη Δανία;

Το ζήτημα της ταυτότητας είναι ένα θέμα που με απασχολεί κι είναι θέμα συζήτησης  με φίλους μου. Είναι σημαντικό που υπάρχουν οργανώσεις που υπερασπίζονται τους μετανάστες, οργανώσεις ισότητας κι ενσωμάτωσης των μεταναστών. Από την άλλη,  πιστεύω οτι οι διακρίσεις έχουν ν κάνουν με  τις κοινωνικές τάξεις, φτωχών- πλουσίων, ανεξάρτητα από την καταγωγή. Οι κοινωνικές τάξεις κάνουν τις διακρίσεις και η άνοδος του Τραμπ , αυτό το διχασμό υπερασπίζεται.

Το έργο στηρίζεται σε μυθιστόρημα του Αγβιντέ, ο οποίος είχε γράψει το  ” Άσε το Κακό να Μπει”. Τι κρατήσατε και τι αλλάξατε από τη νουβέλα του Αγβιντέ.

Χρειάστηκε επεξεργασία μηνών για να καταλήξω στο ολοκληρωμένο σενάριο. Είναι μια νουβέλα φαντασίας και ήθελα να την μετατρέψω από μια  light ερωτική ιστορία σε μια αιχμηρή-σκοτεινή ταινία δυο ανθρώπων , όπου τα μηνύματα της θα καθορίζουν διαρκώς την εξέλιξη της ιστορίας. Δεν με ενδιέφερε το happy end, ως αυτοσκοπός.

Ενώ στο δελτίου τύπου που κυκλοφόρησε, το “ Border” χαρακτηρίστηκε ως αλληγορική ταινία τρόμου, το να τοποθετήσουμε το έργο σας στην κατηγορία των ταινιών τρόμου, κατά τη γνώμη μου, θα ήταν λάθος. Συμφωνείτε;

Συμφωνώ απολύτως. Ο τρόμος είναι εικονικός είναι συμβολικός. Προσπάθησα να  κατευθύνω το έργο πάνω σε διάφορους δρόμους ώστε  να απευθύνεται στο ευρύ κοινό. Οι θεατές που θα πιστέψουν οτι  θα τρομάξουν δεν θα τρομάξουν, οι θεατές που θα πιστέψουν πως θα γελάσουν, δεν θα γελάσουν. Θα σκεφτούν και θα προβληματιστούν για τα στερεότυπα,  που αναπαράγουμε ως κοινωνία.

 Το στιλ των ταινιών σας έχει άλλους είδους επιδράσεις ούτε σκανδιναβικές ούτε ιρανικές; Το σκανδιναβικό σινεμά του 21ου αιώνα άραγε οφείλει να μετεξελιχθεί;

Το σκανδιναβικό σινεμά, εξακολουθεί να επηρεάζεται σεναριακά από τους κλασικούς θεατρικούς συγγραφείς Ίψεν και Στρίντμπεργκ, αλλά κι  από τον  Μπέργκμαν. Δεν με ενδιαφέρει το δράμα ως δράμα, ούτε οι άνθρωποι ως άνθρωποι, αλλά οι άνθρωποι ως ζώα κι αυτό το στοιχείο κυριαρχεί στο “ Border”. Οι επιρροές μου προέρχονται από το μαγικό ρεαλισμό του σινεμά της Λατινικής Αμερικής. Μικρός διάβαζα Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες και Χόρχε Λουίς Μπόρχες.  Η λογοτεχνική επίδραση τους, σημαδεύει τις ταινίες μου.

https://screeneye.gr/synoro/?fbclid=IwAR22A22vsosFrSzCNbf1czQvPDTO2sZJ_Qdr0UZ_ewTKkIfL6LLqk5SwP70

The post Αλί Αμπάσι appeared first on screeneye.gr.

Γράφει ο Ιάκωβος Γωγάκης

“Emma Peeters” ή “The Happy Suicide”. Μία ταινία με δύο τίτλους. Ο πρώτος είναι ο επίσημος,  ο δεύτερος ο ανεπίσημος, αλλά πέρα για πέρα εύστοχος.  Ο ανεπίσημος, βαφτίστηκε έτσι,   από τους διοργανωτές του Γαλλόφωνου Φεστιβάλ Κινηματογράφου, που διεξήχθη στην Αθήνα και μεταφέρθηκε τις μέρες αυτές και στη Θεσσαλονίκη. Είναι μια κοινωνική κομεντί,  μια  ιλαροτραγωδία, όπως την χαρακτηρίζει η σεναριογράφος και σκηνοθέτις της.

Η  Νικόλ Πάλο βρέθηκε για πρώτη φορά στη χώρα μας, για να απαντήσει στις ενθουσιώδεις ερωτήσεις του κοινού,  στον κινηματογράφο Άστορ. Συνομιλήσαμε (κατ ιδίαν) κι εμείς μαζί της .

Είναι Βελγίδα (από την πλευρά της  μητέρας), είναι και Αμερικανίδα  (από την πλευρά του πατέρα). Στις Η.Π.Α γεννήθηκε και η ίδια.

Η ταινία, είναι γυρισμένη στο Βέλγιο και στο Παρίσι, προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Βενετίας και κέρδισε ένα βραβείο από τα χέρια του Εμίρ Κουστουρίτσα στο Φεστιβάλ του Μόντε Κάρλο πριν από μερικές βδομάδες. Τα χρήματα βρέθηκαν από παραγωγούς, στο γαλλόφωνο μέρος του Καναδά, στο Κεμπέκ. Το έργο  θα αγγίξει όσους ασχολούνται με τις τέχνες, κάθε λογής καλλιτέχνες,  αλλά κι ένα ευρύ φάσμα ανθρώπων που απογοητεύτηκαν, που βρέθηκαν στον πάτο, που σκέφτηκαν το χειρότερο σενάριο και τελικά άντεξαν. Η ζωή έχει και χαρές κι ευχάριστες εκπλήξεις. Η Πάλο θα συναντήσει την “Αμελί”, την “Frances Ha”, αλλά στο τέλος θα δημιουργήσει κάτι μοναδικά δικό της. Από  τη μια στην αισθητική η ταινία είναι ρετρό , από την άλλη το θέμα είναι  διαχρονικό και σύγχρονο .

Η Έμμα είναι κοντά 35,  μένει ακόμα με τους γονείς της, κι εργάζεται τα πρωινά σε πολυκατάστημα. Θέλει να γίνει ηθοποιός  μα στις οντισιόν του Παρισιού αποτυγχάνει διαρκώς. Η προσωπική της ζωή είναι επίσης ανύπαρκτη. Χωρίς σεξ και σύντροφο,  θεωρεί τον εαυτό της απόλυτα αποτυχημένο  κι ο φαύλος κύκλος της κατάθλιψης την οδηγεί στο να  σχεδιάσει να αυτοκτονήσει τη μέρα των γενεθλίων της. Για τα διαδικαστικά,  θα απευθυνθεί σε  γραφείο κηδειών, κρύβοντας τις πραγματικές της  προθέσεις.  Ο ιδιόρρυθμος ιδιοκτήτης του γραφείου, θα την προσεγγίσει, αλλά αγνοεί το τι πραγματικά η Έμμα σκοπεύει να πράξει.

Το ρόλο της Έμμα ερμηνεύει η Μόνια Τσόκρι,  προσωπική φίλη του διάσημου νεαρού σκηνοθέτη Ξαβιέ Ντολάν και πρωταγωνίστρια στις ταινίες  του “Λόρενς για Πάντα” και Φανταστικές Αγάπες”, την οποία η Νικόλ Πάλο ανακάλυψε μετά από κάστινγκ στον Καναδά.

Το πραγματικό πρόβλημα της Έμμα δεν ήταν ότι απέτυχε ως ηθοποιός, ήταν η μοναξιά της , η απουσία έρωτα, χαράς και πάθους. Δεν είχε κάποιον να την αγαπήσει, να την καταλάβει και να θέλει να συμπορευτεί μαζί της. Στο έργο,  εκεί που υπάρχει σκοτάδι υπάρχει και φως. Το μήνυμα της ταινίας είναι αισιόδοξο.

 Τι κοινό έχει η Έμμα με σας; Θέλατε να γίνετε ηθοποιός, όπως η ηρωίδα και τελικά τα παρατήσατε; 

Η προσωπικότητα της,   μοιάζει πολύ με τη δικιά μου . Δεν χρειάζεται να είναι κανείς  ηθοποιός, για να βιώσει  όσα βίωσε η Έμμα. Όσοι βρίσκονται  μέσα στο χώρο της  τέχνη, τέτοιες καταστάσεις, δηλαδή παρόμοια  διλήμματα, παρόμοιες  απογοητεύσεις, θα τις συναντήσουν. Άρχισα να γράφω το  κείμενο , εξαιτίας προσωπικών εμπειριών,  αρκετά χρόνια μετά την πρώτη μου ταινία( το Get Born) όταν τα σενάριά μου, δεν είχαν καμία τύχη, από τους παραγωγούς, που είχα προσεγγίσει. Είχα απογοητευτεί. Η περίοδος αυτή ήταν τραυματική για μένα. Πίστευα οτι δεν υπάρχω. Ότι είμαι ανίκανη και πρέπει να αφήσω οριστικά πίσω το σινεμά.

Όταν λέτε να “αφήσετε”, εννοείτε και την ίδια τη ζωή; Η Έμμα προετοίμαζε τις διαδικασίες του δικού της τέλους

Όχι. Δεν είχα την πρόθεση  να θέσω τέρμα στη ζωή μου. Αυτή η τρελή ιδέα, ίσως να πέρασε από το μυαλό , όπως πιστεύω περνάει από τους περισσότερους ανθρώπους, που βρίσκονται αντιμέτωποι με μεγάλες απογοητεύσεις και δεν είναι απαραίτητα μόνο καλλιτέχνες. Είναι μια  σκέψη απελπισίας  και για αυτό έμεινα στη σκέψη. Η ζωή έχει όμορφες ανατροπές, οι οποίες έχουν συμβεί και σε μένα, όπως το να ερωτευτώ.

Το πραγματικό πρόβλημα της Έμμα δεν ήταν ότι απέτυχε ως ηθοποιός, ήταν η μοναξιά της , η απουσία έρωτα, χαράς και πάθους. Δεν είχε κάποιον να την αγαπήσει, να την καταλάβει και να θέλει να συμπορευτεί μαζί της. Όταν γνώρισε τον περίεργο τύπο( ιδιοκτήτη του γραφείου κηδειών), που την άκουσε, που αρχικά,  με ανόητο τρόπο την  υποστήριξε, για την Έμμα ήταν κάτι πρωτόγνωρο και διαφορετικό.

Στο έργο,  εκεί που υπάρχει σκοτάδι υπάρχει και φως. Το μήνυμα της ταινίας είναι αισιόδοξο.

Χρησιμοποιήσατε το είδος της κωμωδίας , σε μια ιστορία με μακάβριο θέμα( μια εν δυνάμει αυτοκτονία) και με βαθιά υπαρξιακά χαρακτηριστικά. Το να γράψετε το σενάριο με τα χαρακτηριστικά του δράματος,  δεν ήταν στις επιλογές σας; 

Είμαι άνθρωπος που γελάει πολύ, που αυτοσαρκάζεται πολύ, που σαρκάζεται γενικώς.

Αποφεύγω ακόμα να βλέπω ταινίες που θα μου δημιουργούσαν μια καταθλιπτική διάθεση. Αναγνωρίζω,  πως τα σημαντικά μηνύματα έχουμε μάθει να τα βλέπουμε  μέσα από τις δραματικές ταινίες, αλλά  μπορούμε να τα  συναντήσουμε και στις κωμωδίες. H  ταινία  δεν είναι ακριβώς   κωμωδία, είναι πιο κοντά στην ιλαροτραγωδία.

Γιατί  επιλέξατε να ακολουθήσετε μια γυναίκα, πέρα από το δικό σας προσωπικό κίνητρο; Δεν θα μπορούσε να ήταν στη θέση της ένας  άντρας; 

Θα μπορούσε. Αλλά ο   χαρακτήρας της,  ήταν πιο κοντά στο τι είμαι εγώ.

Η Έμμα φτάνει στο σημείο 0, όταν είναι 35. Είναι η ηλικία όπου η μητρότητα αποτελεί βασικό κεφάλαιο για πολλές γυναίκες κι ένα επιπρόσθετο άγχος, σε συνδυασμό με τις επαγγελματικές προσδοκίες.

Πρέπει όμως να παραδεχτούμε, πως στο θέατρο και στο σινεμά για τις γυναίκες είναι  δυσκολότερος   ο διπλός συνδυασμός( καριέρα -οικογένεια),  όπως πιστεύω ισχύει στους περισσότερους επαγγελματικούς χώρους.

Τι φταίει και οι γυναίκες δημιουργοί, υπό- αντιπροσωπεύονται στην κινηματογραφική βιομηχανία; Το σινεμά μαγνητίζει περισσότερο  τους άντρες ή υπάρχουν στερεότυπα;

Ανήκω σε μια ομάδα κινηματογραφιστών του Βελγίου,  όπου τακτικά αναλύουμε το πρόβλημα του μικρού αριθμού γυναικών στο χώρο.

Συμβαίνει κάτι παράδοξο. Κίνητρα δίνονται και οι γυναίκες αρχικά είναι παρούσες. Υπάρχει και  πρόσβαση  σε σεμινάρια και σε σχολές,  αλλά παραδόξως, στην πορεία οι γυναίκες εξαφανίζονται Ενώ στις κινηματογραφικές σχολές σκηνοθεσίας  το 50% των φοιτητών είναι γυναίκες, μ όνο το 20% από αυτές ασχολούνται με το σινεμά, μετά την απόκτηση του πτυχίου. Ένας βασικός λόγος,  είναι η απροθυμία των παραγωγών να εμπιστευτούν σενάρια, σε γυναίκες σκηνοθέτιδες. Εμπιστεύονται τους άντρες. Επίσης,  η πλειοψηφία των κριτικών κινηματογράφου αντιμετωπίζει με μεγαλύτερη δυσπιστία τις ταινίες που προέρχονται από γυναίκες, απ’ ότι τις ταινίες που σκηνοθετούν άντρες. Μέχρι πριν από μερικά χρόνια,  και τα μεγάλα φεστιβάλ πριμοδοτούσαν αυτή τη διάκριση.

 Τι συμβουλή θα δίνατε σε όσους ασχολούνται ή  ονειρεύονται να ασχοληθούν με τα καλλιτεχνικά επαγγέλματα. Η ταινία -όπως την είδα-είναι αισιόδοξη για τη ζωή κι απαισιόδοξη για την τέχνη. Έτσι είναι; 

Αν πιστεύει κανείς με πάθος στο όνειρό του, όποιο κι αν είναι αυτό, ας προχωρήσει και πιστεύω με επιμονή θα δικαιωθεί. Στο σινεμά χρειάζονται μεγάλα αποθέματα αντοχής για να αντέξει κανείς  την πίεση και την αποτυχία, που η αποτυχία  είναι δεδομένη οτι θα υπάρξει,  σε οποιοδήποτε στάδιο της καριέρας μας.  Η προσωπική μου εμπειρία αυτό δείχνει. Για την ταινία δεν είμαι σίγουρη οτι είναι απαισιόδοξη για την τέχνη, γιατί η Έμμα δεν έκλεισε με απόλυτη βεβαιότητα κάποιο κεφάλαιο. Ίσως έκανε μια παύση.

΄

The post Νικόλ Πάλο appeared first on screeneye.gr.

Ο Τάσος Μπουλμέτης δύο χρόνια μετά τον “Νοτιά”, συνεχίζει να φωτίζει σημαντικές ιστορικές περιόδους της Ελλάδος. Στο 1968 το ενδιαφέρον μετατοπίζεται στην ΑΕΚ, στον ιστορικό τελικό της ελληνικής ομάδας με την Σλάβια Πράγας,  μπροστά σε 80 χιλιάδες θεατές. Οι ορατοί και οι αόρατοι πρωταγωνιστές εκείνης της αναμέτρησης, η χούντα και ο κόσμος που φλέγεται, γίνονται ένα, σε μια από τις πιο αξιόλογες στιγμές του σκηνοθέτη, μετά την “Πολίτικη Κουζίνα”.  Ολόκληρη η συνέντευξη, στην ραδιοφωνική μας εκπομπή στις 25/1 στο Screeneye Web Radio στις 22:00.

Συνέντευξη στον Ιάκωβο Γωγάκη

Βλέποντας την ταινία αντιλήφθηκα πως θέλατε να διατηρήσετε μια ισορροπία ανάμεσα σε έναν αγώνα που ένωσε όλους τους Έλληνες και στην ιστορία της ΑΕΚ. Για αυτό ίσως επιλέξατε να χρησιμοποιήσετε στο τεχνικό μέρος  και στοιχεία ντοκιμαντέρ και μυθοπλασίας;

 Καταρχήν ήθελα να δείξω την ιστορία της ΑΕΚ, πριν πάρει το Κύπελλο Ευρώπης. Πως έφτασε σε αυτό και νομίζω,  ακόμα και να διαθέταμε  υψηλό προϋπολογισμό, για να γυριστεί το έργο  εξ ολοκλήρου   μυθοπλασία, αν δεν είχε τις μαρτυρίες των ανθρώπων που  έζησαν τον αγώνα -μέσα και έξω από το Καλλιμάρμαρο – θα ήταν ελλιπής. Ήθελα να μείνουν αυτοί οι άνθρωποι στο “πανί”. Οπότε επέλεξα να χρησιμοποιήσω στιγμιότυπα του αγώνα, τις διηγήσεις των πρωταγωνιστών για λόγους ιστορικούς. Ήτανε επιλογή.

Από που αντλήσατε το υλικό των ανθρώπινων ιστοριών πέρα από τις αφηγήσεις των πρωταγωνιστών. Δηλαδή κάποιες ιστορίες μπορεί να ήταν πραγματικές; ;Έχετε κάποιες αφηγήσεις ανθρώπων που να τις επιβεβαιώνουν;

Αυτές οι ιστορίες, μου ειπώθηκαν στόμα με στόμα. Δηλαδή η ιστορία με την νύφη,   η οποία ξεκίνησε ως μία επινοημένη ιστορία, αργότερα μας προσέγγισαν  πολλά άτομα και είπαν, πως  αυτό ακριβώς είχε συμβεί στην  μητέρα ή στον πατέρα τους.  Υπήρξαν άτομα που είχαν δώσει υπόσχεση γάμου εκείνη την ημέρα,  αν η ΑΕΚ κέρδιζε.

Είναι ενδιαφέρουσα η ματιά σας,  να καταγράψετε την αποδόμηση της χούντας, από τους ίδιους τους καλαθοσφαιριστές. Αντιληφθήκατε οι καλαθοσφαιριστές και οι παράγοντες της ΑΕΚ να ήθελαν να εξιλεωθούν, να αποκρούσουν τις κατηγορίες για ευνοϊκή μεταχείριση του καθεστώτος στην ομάδα;

Όταν τους έθεσα το ερώτημα,  με πάρα πολύ σαφή τρόπο,  δεν αισθάνθηκα πως κάποιος ήθελε να αποφύγει ή να δικαιολογηθεί. Μάλιστα, ήθελα να πάρω συνέντευξη κι από τον Παττακό,  ήθελα να ακούσω και τη δική του άποψη,αλλά πέθανε όταν βρισκόμουν στη Τσεχία, για τις συνεντεύξεις με τους καλαθοσφαιριστές της Σλάβια Πράγας. Προφανώς το αποδομούν το καθεστώς,  ακόμα και σε κάποιες αφηγήσεις που δεν θεωρήσαμε σκόπιμο να τις εντάξουμε στο έργο, οι παίκτες  περιγράφουν με λίγο γλαφυρό τρόπο,  το πως η χούντα τους χειριζόταν  για δικό της όφελος.

Ενσωματώσατε στο έργο και στοιχεία απ’ όσα συνέβαιναν στον ταραγμένο κόσμο εκείνης της χρονιάς. Ήταν προαποφασισμένο να το κάνετε αυτό;

Σαφέστατα ήταν προαποφασισμένο. Ο πρόχειρος τίτλος της ταινίας ήταν “Ρήγμα στο Xρόνο”, γιατί το 1968 ήταν πραγματικά ένα ρήγμα στο χρόνο, σε όσα συνέβαιναν στον  κόσμο. Έκανα έρευνα για κάθε αγώνα της ΑΕΚ μέχρι τον τελικό, να δω τι συνέβαινε στον κόσμο και για αυτό τα πρόσθεσα.

Είναι πιο εύκολο, το ίδιο ή πιο δύσκολο σήμερα το 2018 ο αθλητισμός να ενώσει και να αμβλύνει τις ανθρώπινες, κοινωνικές και πολιτικές αντιπαραθέσεις. Ήταν πιο ρομαντικό το 1968;

Βεβαίως και ήταν, το λένε και οι πρωταγωνιστές στην ταινία. Το έχουμε ζήσει, το έχω ζήσει, ήταν βιωματικό. Εκείνη την εποχή μπορούσαν οι οπαδοί του   Ολυμπιακού και του  Παναθηναϊκού να πάνε παρέα  στο γήπεδο, να πανηγυρίσουν για την ομάδα τους και να τα πιούνε μετά σε ένα ταβερνάκι, μια εποχή χωρίς σουγιάδες και μαχαίρια.

Το έργο χρηματοδοτήθηκε από την ΑΕΚ, από τον  ΟΠΑΠ και από την εταιρία του Τάσου Μπουλμέτη, την CL.

The post Τάσος Μπουλμέτης appeared first on screeneye.gr.

Συνέντευξη στον Ιάκωβο Γωγάκη

Τριάντα χρόνια νεότερος από τον γνωστότερο εκπρόσωπο του Τυνησιακού σινεμά Νουρί Μπουζίντ, και μια δεκαπενταετία από τον σκηνοθέτη της «Αντέλ» Αμπντελατίφ Κεσίς, ο μέχρι προσφάτως μικρομηκάς ρομαντικών ιστοριών   Μοχάμεντ Μπεν Άτια, έβαλε φαρδιά πλατιά την υπογραφή του στο 66ο Φεστιβάλ Βερολίνου, παρουσιάζοντας στο διαγωνιστικό τμήμα, ένα ισχυρό ερωτικό δράμα κοινωνικών αποχρώσεων, ενταγμένο στο ασταθές περιβάλλον της χώρας του, 4 χρόνια μετά την εξέγερση της νεολαίας, κατά του προέδρου  Μπεν Άλι, κοινώς  «Αραβική Άνοιξη». Το  «Hedi« κέρδισε τελικά το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη και βραβείο πρώτου Ανδρικού ρόλου στον Μαχντ Μαστούρα στο Φεστιβάλ Βερολίνου.

Ο  γεννημένος στην Τύνιδα  Μπεν Άτια και με πτυχίο «Οπτικοακουστικών Μέσων» στη Γαλλία, ήταν από τους μετρημένους στα δάχτυλα δημιουργούς, που στήριξαν ανοιχτά το ξεσηκωμό του 2011. Η ιστορία του θλιμμένου  πωλητή αυτοκινήτων της Peugeot, Χεντί, εγκλωβισμένος από την  αυταρχική του μητέρα,  που θέλει να τον παντρέψει άρον άρον και η γνωριμία του με την ανεξάρτητη υπάλληλο ενός ξενοδοχείου την Μαχντία, παρασύροντάς τον να εξερευνήσει και τα δικά του θέλω, συγκίνησε τους θρυλικούς αδερφούς Νταρντέν αναλαμβάνοντας τη παραγωγή του έργου.

«Η παραγωγός μου, είχε τη φαεινή  ιδέα να στείλω το σενάριο στους αδερφούς Νταρντέν, γνωρίζοντας πως η εταιρία τους καταπιάνεται με τη παραγωγή αρκετών πρότζεκτ, αποδεχόμενοι τελικά να το στηρίξουν. Το «Hedi» είναι μια ιστορία κοινωνικού ρεαλισμού, , άλλωστε το ύφος και το στιλ των Νταρντέν, επέδρασε καταλυτικά στον τρόπο που βλέπω το σινεμά», τονίζει στο Screeneye ο 39χρόνος σκηνοθέτης.

Τέσσερα χρόνια μετά την « Αραβική Άνοιξη», το όραμα των συμπατριωτών σου για ανάπτυξη, περιορισμό των ανισοτήτων, μεγαλύτερη ελευθερία και δημοκρατία φαίνεται πως κάπου έχει κολλήσει. Στο « Hedi» αποτυπώνεις με γλαφυρό και οδυνηρό τρόπο αυτή τη στασιμότητα και την απαισιοδοξία. Τελικά τι πήγε λάθος;

Θα συμφωνήσω μαζί σου. Με πολιτικούς και οικονομικούς όρους έχουμε μείνει στάσιμοι. Μπορώ να ισχυριστώ ακόμα,  πως το βασικό αίτημα της επανάστασης για μείωση των κοινωνικών ανισοτήτων δεν το έχουμε δει, αντίθετα έχει  διευρυνθεί το χάσμα ανάμεσα σε φτωχούς και πλούσιους. Όμως αλλαγές έχουν υπάρξει και είναι εμφανείς. Η Τυνησία άλλαξε. Είναι η πρώτη φορά  που η χώρα μου έχει ανακαλύψει την απόλυτη ελευθερία της έκφρασης, που δεν γνωρίζαμε τι θα πει αυτό στο παρελθόν, και το έργο θα έλεγα, πως δεν είναι απαισιόδοξο αλλά αισιόδοξο. Ο Χεντί  ανεξάρτητα από τις συγκεκριμένες του επιλογές ανακουφίστηκε, ανακάλυψε  τελικά τις πραγματικές του επιθυμίες και με αυτές θα πορευθεί. Το βλέμμα του στη τελευταία σκηνή δείχνει το μέλλον.

Στην Ελλάδα χρησιμοποιούμε την έκφραση « Η αγία ελληνική οικογένεια», ειρωνεία για το αίσθημα καταπίεσης των νέων από τον στενό τους περίγυρο. Παρατήρησα στο έργο καταστάσεις στην Τυνησία  παρόμοιες με τη δικιά μου χώρα και σε μεγαλύτερο βαθμό. Αποτελεί εξαίρεση ή τον κανόνα;

Υπάρχει υπερπροστασία και μια σκληρή παράδοση κανόνων που οφείλει το παιδί να ακολουθήσει. Το στάτους αυτό καταβροχθίζει τους αδύναμους χαρακτήρες και εφόρου ζωής μπορεί να καταπιέσουν τις επιθυμίες τους, χωρίς να μπορούν να το αλλάξουν. Είναι αδύνατον στην Τυνησία να φτάνεις τα 30, όπως ο Χεντί και να μην έχεις παντρευτεί.  Η επιδίωξη μου ήταν να δείξω τις ψυχολογικές διεργασίες ενός υποταγμένου στις παραδόσεις νέου, μέσα από μια απλή ερωτική ιστορία, που θα  τον οδηγήσει σε μια προσωπική επανάσταση.

Όπως και στις μικρού μήκους ταινίες σου, έτσι και εδώ, χρησιμοποιείς τον έρωτα και τον ρομαντικό ρεαλισμό ως το βασικό σου αφηγηματικό μέσον. Γιατί υποστηρίζεις σθεναρά αυτό το σεναριακό μοτίβο;

Το κοινό στην Τυνησία είναι εξοικειωμένο με τον ορθολογισμό και τις σκηνές βίας, τους βιασμούς και τη διεστραμμένη σεξουαλικότητα. Το τόσο απλό και ταυτόχρονα πολύπλοκό συναίσθημα του έρωτα, με στομάχια να σφίγγονται και τις καρδιές να χτυπάνε, αποτελεί ακόμα ταμπού στο προβεβλημένο σινεμά της χώρας. Ήθελα να παρουσιάσω τον έρωτα και το μυστήριο του, στην αγνή του μορφή, ένα φιλί, μια βαθιά συναισθηματική σεξουαλική πράξη.

Η κριτική μας για την “Η Ιστορία του Χέντι”

The post Μοχάμεντ Μπεν Άτια appeared first on screeneye.gr.

Λίγες μέρες πριν την ελληνική πρεμιέρα της νέας του ταινίας μικρού μήκους στο Φεστιβάλ Δράμας, και έχοντας ήδη πανηγυρίσει το πρώτο της διεθνές βραβείο εκτός συνόρων, ο σκηνοθέτης με τη ζωηρή κοινωνική διαλεκτική μιλάει στο Screeneye για την ηθοπλαστική δύναμη του κινηματογράφου και για τα δημιουργικά του εφαλτήρια.

Γράφει η Πόλα Τσώνη

Μόλις ένα χρόνο μετά το θριαμβευτικό του ντεμπούτο ως σκηνοθέτης κινηματογράφου με την πολυβραβευμένη ταινία μικρού μήκους Γενέθλια, ο Δημήτρης Κατσιμίρης επιστρέφει για να προβληματίσει, να συγκινήσει, αλλά κυρίως να διεκδικήσει την αγάπη του κοινού για το νέο του έργο.
“Η νέα ταινία λέγεται Μαμά, Γύρισα. Είναι μία ταινία για τη διαφορετικότητα. Mια γυναίκα επιστρέφει, μετά από 40 χρόνια, στο χωριό στο οποίο γεννήθηκε. Αφορμή είναι ο θάνατος της μητέρας της. Στα χέρια της κρατάει μια παλιά φωτογραφία: μια μάνα με τα δυο αγοράκια της. Φτάνοντας στο νεκροταφείο, έρχεται αντιμέτωπη με τα πρόσωπα όλων εκείνων που άφησε πίσω της κάποτε.”
Οι δύο βασικοί πρωταγωνιστές, Εύα Κουμαριανού και Γιάννης Τσορτέκης, θα συγκρουστούν υπό το βάρος μιάς απρόσμενης αλλά αργοπορημένης αποκάλυψης.
“Το κεντρικό θέμα της ταινίας είναι κατά της τρανσφοβίας, κατά του ρατσισμού. Γίνεται η αποκάλυψη ότι η γυναίκα είναι τρανς, με συνέπεια να δεχτεί επίθεση από τους παλιούς συγγενείς και φίλους”.

Η κοινωνική άγνοια που μας οδηγεί σε άδικες συμπεριφορές οι οποίες καταδικάζουν, εκούσια ή ακούσια, συγκεκριμένες ομάδες του πληθυσμού στον κοινωνικό αποκλεισμό, ήταν άλλωστε το θέμα που καυτηρίαζε ο σκηνοθέτης και στην πρώτη ταινία του, με πρωταγωνιστή έναν νέο με εγκεφαλική παράλυση. Οι σπουδές και η επαγγελματική του ενασχόληση ως κοινωνικός λειτουργός του χάρισαν μία σφαιρική αντίληψη των κοινωνικών ζητημάτων και των ανισοτήτων στην κοινωνία γύρω μας.

“Έχω σπουδάσει και εργαστεί ως κοινωνικός λειτουργός, οπότε με ενδιαφέρουν γενικότερα τα κοινωνικά θέματα. Γενικά όμως θεωρώ ότι ο κινηματογράφος είναι καλό να φωτίζει αυτές τις πλευρές. Μου αρέσει να ασχολείται ο κινηματογράφος με αυτά τα θέματα, και προσωπικά παρακολουθώ ταινίες με αυτές τις θεματικές. Στόχος βέβαια δεν είναι να αλλάξουμε τον κόσμο αλλά να προβληματίσουμε, να δημιουργήσουμε κάποιες σκέψεις, ίσως επάνω σε κάποια θέματα γύρω από τα οποία υπάρχει άγνοια, όπως π.χ. η εγκεφαλική παράλυση που πολύς κόσμος δε γνώριζε τι είναι. Ίσως μία ταινία δημιουργήσει στους αποδέκτες της κάποια ερωτήματα, κάποιες σκέψεις, κάποιες απαντήσεις, και ίσως να τούς κάνει στο μέλλον να δράσουν διαφορετικά εφόσον έχουν δει κάποιο έργο και τους έχει αγγίξει”.

Η παρατήρηση της αδικίας είναι, για το Δημήτρη Κατσιμίρη, ένα δημιουργικό έναυσμα.

“Πιστεύω ότι για κάποιον που ασχολείται με την τέχνη και προβληματίζεται, πίσω κρύβεται συχνά το αίσθημα της αδικίας. Νιώθει αδικία για αυτά που συμβαίνουν και δεν είναι ικανοποιημένος με αυτά που βλέπει, με τις συμπεριφορές των ανθρώπων, ίσως και με τον ίδιο το δημιουργό, οπότε κάνοντας τέχνη προσπαθεί όλο αυτό να το ξορκίσει, δημιουργώντας σκέψεις και στους άλλους. Η αδικία δηλαδή που νιώθει ο ίδιος για αυτά που βλέπει είναι η κινητήρια δύναμη για να δημιουργήσει”.

Δείτε την βραβευμένη ταινία ” Γενέθλια” του Δημήτρη Κατσιμίρη

Με τα Γενέθλια να έχουν ήδη προβληθεί σε περισσότερες από 90 πόλεις ανά τον κόσμο, ο Δημήτρης Κατσιμίρης πιστεύει πολύ στην οικουμενικότητα.

“Παρακολουθώ πάρα πολύ τις δουλειές των ξένων δημιουργών. Μου αρέσει πάρα πολύ αυτό το αλισβερίσι, ότι ο κάθε δημιουργός από τη δική του χώρα μπορεί να δημιουργήσει κάτι ξεχωριστό το οποίο θα το δουν και σε άλλες χώρες. Και θεωρώ ότι υπάρχει και πολύ ενδιαφέρον από κινηματογραφιστές έξω για τις δουλειές των Ελλήνων δημιουργών. Ένα μεγάλο βήμα έχει κάνει ο Γιώργος Λάνθιμος, και πιστεύω ότι τα επόμενα χρόνια θα ανοίξει περισσότερο αυτό, θα υπάρξει ένα εντονότερο ενδιαφέρον από τους ξένους για εμάς”.

Το οικονομικό ζήτημα, αν και παραμένει αγκάθι για κάθε νέο δημιουργό, δεν πιστεύει ότι είναι τροχοπέδη για να σταματήσει η δημιουργία, ιδίως εφόσον ήδη το κόστος παραγωγής έχει μειωθεί δραστικά χάρη στη μετάβαση από το φιλμ στο ψηφιακό.

“Βλέπουμε ότι τα τελευταία χρόνια στα μεγάλα φεστιβάλ, υπάρχουν ταινίες βραβευμένες που είναι γυρισμένες ακόμη και σε κινητό. Το μήνυμα που περνάνε άλλωστε κάποιοι κινηματογραφιστές που επενδύουν πάρα πολλά χρήματα στις ταινίες τους είναι ότι αυτό που ενδιαφέρει τον κόσμο είναι η ιστορία, όχι οι τεχνικές δεξιότητες που χρησιμοποιεί κάθε σκηνοθέτης. Αν η ιστορία είναι συναρπαστική, ακόμα και αν τα τεχνικά μέσα δεν είναι σε υψηλό επίπεδο, ο κόσμος θα παρακολουθήσει με αμείωτο ενδιαφέρον”.

Μολονότι έχει παρουσιάσει και δύο επιτυχημένα δικά του θεατρικά έργα, ο Δημήτρης Κατσιμίρης επικεντρώνει πλέον την ενέργειά του στον κινηματογράφο. Στα επόμενα σχέδια είναι άλλη μία μικρού μήκους, και ύστερα στόχος μία μεγάλου μήκους ταινία που θα μπορούσε να είναι και συμπαραγωγή.
Όσο για τα βραβεία, παραδέχεται ότι “βοηθούν πάρα πολύ έναν δημιουργό να πατήσει καλύτερα”, ωστόσο το υπέρτατο βραβείο είναι μία  ταινία να κερδίσει και να κρατήσει την αγάπη των θεατών μέσα στα χρόνια.

“Θεωρώ πιο σημαντικό από όλα τη διάρκεια, δηλαδή το κάθε βραβείο να σου ανοίγει το δρόμο για την επόμενη δουλειά κι αυτό να συνεχίζεται μέσα στα χρόνια. Υπήρχαν ταινίες που βραβεύτηκαν αλλά μετά ο κόσμος τις ξέχασε. Οπότε θεωρώ πιο δυνατό από όλα την αγάπη του κόσμου. Να βλέπει μία ταινία και να μπορεί να δημιουργήσει συναισθήματα”.

Η ταινία μικρού μήκους Μαμά, Γύρισα του Δημήτρη Κατσιμίρη θα παρουσιαστεί στο Φεστιβάλ Δράμας στις 20 Σεπτεμβρίου.
Συντελεστές
Ηθοποιοί: Εύα Κουμαριανού, Γιάννης Τσορτέκης, Θανάσης Χαλκιάς, Θοδωρής Μπρατσάκος, Πάνος Κατσιμπέρης, Γιάννης Ζαφείρης
Σενάριο – Σκηνοθεσία: Δημήτρης Κατσιμίρης
Cinematography – Μοντάζ: Βασίλης Σταυρόπουλος
Βοηθός Σκηνοθεσίας: Κωνσταντίνα Γιαννοθανάση, Γενοβέφα Ζάγγα
Bοηθός Οπερατέρ: Κυριάκος Γκίκας
Mακιγιάζ – Special effects: Έλλη Κριαρά
Μουσική: λΑΜΠΕΡΟύκ
Ηχοληψία: Κωνσταντίνος Παπαδόπουλος
Re-Recording Mιξάζ: Σαράντης Ράμπιας
Διεύθυνση Παραγωγής: Πάνος Κατσιμπέρης
Φωτογραφίες Backstage: Τιτίκα Καλημέρη
Παραγωγή: Δημήτρης Κατσιμίρης, Βασίλης Σταυρόπουλος, Κυριάκος Γκίκας
(c) 2017

The post Δημήτρης Κατσιμίρης appeared first on screeneye.gr.

The Sower is a strong emotional family drama, where random encounters the necessity of a congregation of disparate rhythmic events that find their artistic expression in an abyss of reflections.
A film that attacks the contractual relations, doubting the welfare of family peace and perfection that draws on the surface of the innermost thoughts, desires and passions of heroes, investing in the nature of human existence, which allows to look to the future with a calculated and courageous optimism, because there is simply no other way beyond our own desire for optimism.
Yosuke Takeuchi is facing human errors as moral issues, which depending on the approach, may prove beneficial elements that motivate forward.
Daydream in a rational manner on the man’s maneuvers to build his life on a new basis. He examines the actions from a distant perspective, demonstrating the intentions and consequences, to complement the weakness of termination of life itself that remains pending in perpetuity.
The filming of the Sower serves clear and simple forms, while fulfilling the specific aesthetic nature of “time” with harmonious coexistence and alternation of rhythmic patterns that are sometimes strange in their duration, and sometimes rationally adapted to the facts.

Q._In the Greek language the Sower “Ο Σπορέας” is he who sows / dispersing / still distributes and causes. Does the “Sower” in your movie serves some of these properties?

A._Of course, all these properties are represented metaphorically by Mitsuo. Even the existence of sunflowers (Himawary) serves these properties in the film. Of a new life, the seed scattered on the ground and a cause for continuity, a symbol of recovery and hope. In a way the existence of the film has to do with sunflowers since the idea came when we saw sunflowers sprouted at various points, in one of our random visits in an area that suffered great damage from the tsunami. That made us think that despite the fact that the tsunami caused massive destruction and taken many lives, but had at the same time enticing sunflowers seeds that sprouted in the ground where people have been buried.

Q._Throughout the film I had a feeling of intense religiosity. The ascetic figure of the “Sower” referred me to Christ sacrificed by taking responsibility for the sins of others out of love. Even the role of the police referred me to Pontius Pilate, that without taking a clear position on who is guilty, let the family to determine who committed the crime. Was this scheme in your mind during the movie creation process?

A._I didn’t consider until now my film with respect to any religious symbols. The inspiration for Mitsuo character emerged from the life and work of Danish painter Vincent van Gogh. He too often accepted help from his brother to be able to live and paint, as the hero of the film receives the care of his brother. Another similarity is that when van Goghs’ brother got married, the two brothers alienated just us Mitsuo and Yuta do in the film. However as I think about you mentioning Christ I believe that one carrying this information in his culture might make such a comparison. In fact, the name Yuta may refer to Judas and what this means in the development of the story of the film. As for the role of the police, they do leave in the discretion of the family the answer of who will take the blame and bear the crime. The police knows from the start who killed Ituski but their aloof attitude gives Chie the opportunity to redeem from an act that would condemn her forever while Mitsuo is easier to assume liability because of his weary past.

Q._Through the sacrifice of two people and especially of the two most vulnerable and innocent in your story the prospect of a new and more optimistic principle for the family is ensured. Do you think that the decision of this family was a brave one?

A._Their decision never occupied me. Since they had to protect a young girl, they had to do everything to achieve it. Besides the passage of time brings solutions to all problems whatever decision that is. In some cases who appear to be dead end and the solution is inevitable the Japanese society seems to sweep the bad situation under the carpet and just continues to live as if nothing had happened. As in the Ancestral Sin, Man, erred and paid for his error, so here too. The family has made mistakes, hurt, paying the price but must continue. This might seem unfair but all of us are led to such decisions at some point in our lives, even in our daily lives. For example, the cell phones or the glasses that we use often come from dubious production conditions which may be unfair to those who serve them. But we continue to use them because what else can we do?

Q._Chie demonstrated the most courageous personality. She will take the initiative, despite her young age, to lead her family away from a deadlock of accusation and guilt that they could not find a way to express. Do you think this is one of the roles of the younger generation towards their immediate environment and society in general?

A._Chie is a child that accumulated very early a heavy load of family problems. I would say that they have violently stolen her childhood. For me this is prohibitive. A child must live according to its age and to enjoy the childhood years. In this case, Chie, who has realized the intense conflict that underlies in her surrounding environment after the birth of her sister is driven to this act in order to live a normal life. Now if that makes her of a good or bad personality, that is another matter.

Q._Does the choice of a girl for this role and not of a boy has to do with the specific characteristics of womanhood or was it a coincidence?

A._A girl in this age is certainly a more complicated character. She can think more mature and be expressed more easily and this helps to establish relations with the environment, like Chie does with her uncle and her father. Conversely, a boy the same age acts more simply. So the choice had to do with this feature, although it arose spontaneously.

Q._In the end, when father and daughter turn to the camera, it seems as they are looking for an answer from the audience or their opinions for their practice. It’s like asking the viewer what he would do in their place. From the reactions of the audience at the end of the film what did you earn as a creator? What was their reactions on this? Do you think that in the end the viewers accept what happened or disagree?

A._I ask exactly the same question for the audience’s reactions and I don’t have a clear picture. Some found the end optimistic and some did not. I did not want to influence in any way the audience on this. Everyone can think as they want. The ending was solid early on as the script was written. The sunflowers would dominate the landscape at the closing scene of the film, and that was something that I decided once I saw the Sunflowers of Van Gogh in Paris. We searched long to find such a place and because we could not find one we went on and planted ourselves the sunflowers you see in the movie. We wanted the last scene to exude optimism, so we put Chie turning back and facing these flowers that always turn towards the sun. There I was thinking that there are so many people in Japan who commit suicide and I wanted to give an optimistic perspective.

Q._The film looks somewhat “defiant” in the use of “time”. There are shots that are extended in duration without apparent reason. It is the time a film shape that motivates developments?

A._People experience time in different ways. Especially when they face a psychological problem, including depression, then it becomes in even greater problem. This is a parameter that I wanted to raise. Moreover, the Japanese people are people who work too many hours and I wanted to show that maybe we should slow down our pace and see time through another perspective.

Q._As we are coming to the end of our interview could we say that the end of the “Sower” is your personal vision of Japan? A country that, with the use of nuclear energy made a big mistake and paid the consequences through a fiery accident, but it is now time to look up with optimism for a brighter future?

A._Originally it was something that didn’t crossed my mind. But an American friend watching the “Sower” raised the issue and got me in the process to think that the end we wrote for the film could be a hope symbolism. Of course they can be given many interpretations about the ending, but such an interpretation would be very beautiful.

The post Yosuke Takeuchi appeared first on screeneye.gr.

Συνένεντευξη  στον Ιάκωβο Γωγάκη

1994: «Σ΄ αυτή την πόλη που κανένας πια δεν είχε τι να πει», ένας ταινιοφάγος 30άρης με χιούμορ και φαντασία αποχαιρέτησε… μια άλλη πόλη, με τρόπο παράξενο, σαρκαστικό και με τη θετική έννοια του όρου «καλτ», αποκτώντας με μιας, ένα μικρό αλλά φανατικό κοινό, που είδε το « Αντίο Βερολίνο» στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, κερδίζοντας το έργο και το ειδικό βραβείο.
Ο Δημήτρης Αθανίτης έφτασε στις μεγάλου μήκους τον αριθμό 7!, δίνοντας υπόσταση σε ρεαλιστικούς χαρακτήρες, όπως ήταν οι περιπέτειες του συγγραφέα Άλεξ, εκείνης της ταινίας, αλλά και σε φανταστικούς, όπως στη σύγχρονη εκδοχή του μυθικού έρωτα του Ορφέα και της Ευρυδίκης, στο «Καμιά Συμπάθεια για τον Διάβολο».

Σήμερα εμπνέεται από τις τραγικές οικογενειακές ιστορίες της ελληνικής πραγματικότητας μεσούσης των μνημονίων και της αυξανόμενης φτώχιας, πρόσωπα ορατά και ταυτόχρονα αόρατα, αυτής της χώρας.
Ένας νεαρός βιοπαλαιστής, διαζευγμένος με παιδί, απολύεται. Ο ιδιοκτήτης του εργοστασίου παίζει κορώνα-γράμματα, το ποιους θα απολύσει. Την πληρώνει ο αδύναμος Άρης, έχοντας να διαχειριστεί χρέη, διατροφή και μια νέα ζωή που οφείλει να χτίσει από την αρχή. Θα αντιδράσει, προσπαθώντας να εκδικηθεί, τον παντρεμένο αλλά αλανιάρη, για χρόνια εργοδότη του.

Ο Δημήτρης Αθανίτης εξηγεί. « Σαφέστατα είναι μία πολιτική ταινία, στο όριο να χαρακτηριστεί επαναστατική, που θα μπορούσε να σπρώξει προς την εξέγερση» και όπως ο ίδιος λέει, και στο παρελθόν, ακόμα και οι ρομαντικές sci-fi ταινίες του, έκρυβαν ένα πολιτικό σχόλιο.

Για τον κεντρικό ήρωα,( τον οποίο ερμηνεύει καθηλωτικά ο Γιάννης Στάνκογλου) αναφέρει. « Ο Άρης χάνει τη δουλειά του, βγαίνει έξω από τον κόσμο του, όπως μέχρι τότε τον είχε ορίσει και θέλει να αποδώσει δικαιοσύνη. Είναι αποφασισμένος να πάρει για πρώτη φορά την κατάσταση στα χέρια του, ενώ το παιδί του, αποδεικνύεται στο τέλος, το βασικό του κίνητρο, το οποίο εισπράττει όμως για καιρό την απόρριψη και από τους δύο γονείς του».

Το έργο γυρίστηκε στον Ασπρόπυργο, τοποθεσία με ιδιαίτερο ρόλο στο έργο, με τον Δημήτρη Αθανίτη να βλέπει και να καταγράφει τα διάφορα πρόσωπα αυτής της περιοχής, που είναι συνάμα εργατική αλλά και βιομηχανική, κοντά στη θάλασσα, δίνοντας την αίσθηση ενός τρομακτικού τοπίου, πολύβουου τη μέρα, ερημωμένου τη νύχτα.

Η ταινία έχει προβληθεί σε 7 πόλεις της Ελλάδος, με ζωηρή ανταπόκριση του κοινού, κέρδισε το μεγάλο βραβείο στο Φεστιβάλ ελληνικών ταινιών του Λονδίνου, παίχτηκε στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και έφτασε μέχρι το Σαν Φρανσίσκο.

« Invisible» από 3 Νοεμβρίου στους κινηματογράφους, σε διανομή New Star

The post Δημήτρης Αθανίτης appeared first on screeneye.gr.

Συνέντευξη στην Ελίνα Τραιφόρου

«Δύο φίλες, η Κάθριν και η Βιρτζίνια αποφασίζουν να περάσουν λίγο καιρό μαζί σε ένα σπίτι στην εξοχή, των γονιών της Βιρτζίνια, κοντά σε μια λίμνη. Η Βιρτζίνια αντιμετώπιζε προβλήματα αλλά είναι τώρα η Κάθριν που περνάει δύσκολες ώρες. Κι ενώ το σπίτι φαίνεται οτι θα μπορούσε να αποτελέσει το τέλειο καταφύγιο, τελικά προκαλεί ασφυξία όσο η ιστορία παρεκτρέπεται σε σκοτεινά μονοπάτια».

Ο Άλεξ Ρος Πέρι, που τον αγαπήσαμε με το «Color Wheel», μια ασπρόμαυρη ταινία με διαλόγους χείμαρρους, «νόθο παιδί» του Γούντι Άλεν και του Κασσαβέτη, έχοντας τώρα ως συμπαραγωγό του, τον δικό μας Χρήστο Κωνσταντακόπουλο της Faliro House, παρουσίασε το «Queen of Earth», πρώτα στην φετινή Μπερλινάλε( εκεί που τον συναντήσαμε) και τώρα στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, μια παραγωγή άξια προσοχής, που δεν μπορούσε να περάσει από το Screeneye, απαρατήρητη!  Πρωταγωνίστρια του η Ελίζαμπεθ Μος.

Ποιο ήταν το αρχικό σου κίνητρο για  «Queen of Earth»; 

Για το «Queen of earth» ήξερα οτι θέλω να ασχοληθώ με το θέμα του ιδιωτικού χώρου και να ερευνήσω ερωτήματα γύρω από αυτή την έννοια. Πως αντιλαμβάνεται κάποιος την ιδιωτική ζωή, πως τη χειρίζεται, αν δίνει κάποιος δικαιώματα σε άλλον στην ιδιωτική του ζωή. Είχα αναλώσει πολύ χρόνο πάνω σε αυτό το θέμα για ένα χρόνο. Μιλούσαμε γι αυτό και με τον Τζο Σουόνμπεργκ, για το πως επεμβαίνει κάποιος στα προσωπικά σου και πως είναι αρκετά σύνηθες στις μέρες μας. Υπάρχει βέβαια το παράδοξο οτι για μια τέτοια θεματολογία δεν έχω εντάξει στο σενάριο μέσα κοινωνικής δικτύωσης  αλλά σε καμιά ταινία μου δεν θα βρεις χαρακτήρες που να χρησιμοποιούν την τεχνολογία. Το αποφεύγω για κάποιο λόγο. Κι όμως τα συναισθήματα που προκύπτουν στην ταινία είναι άμεσα συνδεδεμένα και με τις σύγχρονες τεχνολογίες, απλά γίνεται με έμμεσο τρόπο.

Ποιες είναι οι διαφορές εδώ, από το προηγούμενό σου έργο, το  «Listen Up Philip»;

Το διασκεδαστικό όταν γυρίζεις τη μια ταινία μετά την άλλη, είναι να μην επαναλαμβάνεσαι. Ιδιαίτερα όταν ζητάς από τον ίδιο διευθυντή φωτογραφίας, τον ίδιο μοντέρ, τον ίδιο συνθέτη, την ίδια ηθοποιό να συνεργαστούν σε μια νέα ταινία. Μόνο έτσι θα καταφέρεις να τους ενθουσιάσεις.

Στην προκειμένη περίπτωση είχα να σκεφτώ πράγματα που δεν είχα ξανασκεφτεί. Όπως πλάνα με τοπία και το είχαμε σαν προτεραιότητα. Ο διευθυντής φωτογραφίας, κάθε φορά που έπεφτε φως στη λίμνη ή ανάμεσα στα κλαδιά των δέντρων έτρεχε να πάρει όσα περισσότερα πλάνα μπορούσε γιατί θα ήταν αναγκαία μετά στο μοντάζ. Κι αυτό γιατί όταν βρίσκεσαι σε μια τοποθεσία μόνο, δεν σου δίνονται πολλές ευκαιρίες να βάλεις σφήνες. Στο «Listen Up Philip» δεν υπάρχουν πλάνα εδραίωσης ή μονταζικές σκηνές ενώ στο «Queen of earth» υπάρχουν διαδοχικά πλάνα φύσης, αέρα και νερού, του σπιτιού μέσα και έξω.

Στο «Listen Up Philip» έκανα μια ταινία με κάμερα στο χέρι και θέλαμε η αισθητική και η παλέτα να είναι καφέ, η σκηνική παρουσία και τα κουστούμια έπρεπε να έχουν τέτοιους χρωματισμούς και ήταν μια πολύ «ζεστή» ταινία. Στο «Queen of Earth» αντιθέτως παίζαμε με μπλε και γκρι που δημιουργούσαν μια πιο ψυχρή αίσθηση και αποφύγαμε την κάμερα στο χέρι, εν τούτοις, προτίμησα πάλι τα κοντινά πλάνα όσο κι αν προσπάθησα να δώσω άλλη υφή στην ταινία.

Παρατηρήσαμε μια πολύ ενδιαφέρουσα σκιαγράφηση των χαρακτήρων, η αμφισημία τους, ήταν μια συνειδητή σεναριακή επιλογή; Επίσης είδαμε ένα έξυπνο παιχνίδι,  λογικής και παραλόγου.

Ακολουθούσαμε τους κανόνες παρόμοιων ταινιών. Το απομονωμένο σπίτι, ένα δράμα μιας γυναίκας που ραγίζει ψυχικά, όπως το «Interiors» του Γούντι Άλεν με μείξη ταινίας τρόμου όπως το «Let’s scare Jessica to death». Υπάρχει αυτός ο συνδετικός ιστός ανάμεσα σε ταινίες που έχουν πρωταγωνίστριες γυναίκες που απομονώνονται και μετά «σπάζουν». Το «Persona», του Μπέργκμαν, παρ’ότι το αναφέρουν οι κριτικοί  το απέκλεισα από τις κινηματογραφικές αναφορές στο καστ. Το είχα δει πολύ παλιά. Θυμάμαι πιο έντονα το «Face to Face». Το προτιμούσα σαν μια λιγότερο τετριμμένη αναφορά. Θα μπορούσε να πει κανείς οτι το έργο αποτελείται κατά κύριο λόγο από μια υποκειμενική πραγματικότητα. Έχει να κάνει με το πως ερμηνεύει ο θεατής τη δράση. Αλλά αυτό είναι κάτι που ενυπάρχει εσκεμμένα στην αφήγηση. Η συμπεριφορά δηλαδή των χαρακτήρων να συγκρούεται με την ερμηνεία της συμπεριφοράς αυτής από τους άλλους.

Πώς προέκυψε η συμπαραγωγή με την Faliro House;

Είναι η δεύτερη ταινία που συνεργάζομαι με την Faliro House και η εταιρία στηρίζει πολύ ιδιαίτερους, πολύ έξυπνους, πολύ συναρπαστικούς σκηνοθέτες και θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό που είμαι μέσα σε αυτά τα ονόματα. Οι ελληνικές ταινίες που βγάζει η εταιρία είναι απίστευτες! Για πολλά χρόνια τώρα μας προσφέρουν ελληνικές παραγωγές προχωρημένες και ασυνήθιστες και οι αμερικανικές τους ταινίες είναι σε παρόμοιο επίπεδο, πρότζεκτ που ίσως κάποιοι να φοβούνται να προωθήσουν. Ελπίζω πραγματικά να συνεχιστεί αυτή η συνεργασία μου με την Faliro House.

Κάνατε κάτι ιδιαίτερο στα γυρίσματα που δεν συνηθίζεται;

Κινηματογραφήσαμε την ταινία με χρονολογική σειρά για να ιδωθεί πιο ομαλοποιημένα η εξέλιξη, το χτίσιμο των χαρακτήρων ωστε να οι ηθοποιοί να υπογραμμίσουν δραματουργικά ακόμα περισσότερο την αρνητικότητα, τα συναισθήματα, τα συγκρουσιακά σημεία στο έργο. Αυτή ήταν μια βοήθεια που προσέφερα για την ερμηνεία των ρόλων. Για να μην γίνονται συναισθηματικές αναπηδήσεις. Ακόμα και τα φλασμπακ γυρίστηκαν στην ίδια σειρά με την οποία παρουσιάζονται στο τελικό μοντάζ. Και συνήθως θεωρείται λάθος τρόπος προσέγγισης αλλά όταν έχεις να κάνεις με μια ταινία που κινείται σε περιορισμένο χώρο, δεν έχει και τόση σημασία. Όπως αν έχεις έναν μικρό ρόλο κάθε υπεύθυνος παραγωγός θα σου πει, γύρισε όλες τις σκηνές του μέσα σε μια μέρα. Ενώ εμείς καταλήξαμε να κάνουμε γυρίσματα με αυτό το ρόλο σε 5 μέρες γιατί βρίσκεται σε 5 σκηνές.

Άρα οι περιορισμοί ενδυναμώνουν την δημιουργικότητα;

Ναι, νομίζω πως οι περιορισμοί που μου έβαλε ο Τζο (Σουονμπερκ) ως παραγωγός μου έδωσαν πολλές φορές τη δυνατότητα να είμαι πιο δημιουργικός! Μου έλεγε «ορίστε τι μπορείς να έχεις. ορίστε πόσα πρέπει να ξοδέψεις και τί πρέπει να αποφύγεις, από κει και πέρα είσαι ελεύθερος να κάνεις ο,τι άλλο θέλεις. Υπήρχαν στιγμές που λέγαμε «αυτό αποκλείεται να γίνει οπότε ας ψάξουμε να βρούμε μια λύση με έναν ευχάριστο τρόπο».

Πιστεύετε στον τρόμο των λέξεων;

Ναι, φυσικά! Αν και πολλά άλλα πράγματα συντείνουν ώστε να νιώσεις παγιδευμένος και βασανισμένος από τις πράξεις των άλλων, όχι μόνο οι λέξεις. Ναι, ο τρόπος που μιλάει ο ένας με τον άλλον είναι ένα στοιχείο. Αλλά είναι και τα βλέμματα που προκαλούν δυσφορία.

Έχετε κάποια μελλοντικά σχέδια;

Ναι, αυτό που μου έμαθε ο Τζο σε αυτή την ταινία είναι ο,τι φυσικά, έχω στο μυαλό μου θέματα που θα χρειαστούν μεγάλη σύνθετη παραγωγή αλλά δεν θέλω να κάθομαι σε ένα-δυο χρόνια και να μιλάω για το πως θα γυρίσω αυτές τις ταινίες. Θέλω στο ενδιάμεσο να έχω γυρίσει κάτι μικρότερης κλίμακας και να μιλήσω γι αυτό καλύτερα. Να πραγματοποιείς κάτι μικρό παρά να περιμένεις κάτι μεγάλο.

The post Άλεξ Ρος Πέρι appeared first on screeneye.gr.

Αφού απασχόλησε τη διεθνή κινηματογραφική κοινότητα με τις μικρού μήκους ταινίες του ο Δανός Christian Tafdrup επιχειρεί την πρώτη μεγάλου μήκους προσπάθεια του. Το “Parents”, το οποίο έκανε παγκόσμια πρεμιέρα, στις 15 Απριλίου 2016, στο Μανχάταν, της Νέας Υόρκης, στα πλαίσια του κινηματογραφικού φεστιβάλ Tribeca, έτυχε θερμότατης υποδοχής από το κοινό και την επιτροπή του φεστιβάλ. Το Screeneye συνάντησε και συνομίλησε με τον Christian Tafdrup.

Έχω διαβάσει κάπου πως οι ταινίες σου περιέχουν αυτοβιογραφικά στοιχεία. Ισχύει αυτό στην τελευταία σου ταινία;

Ναι, κατά κάποιο τρόπο. Δεν είναι ότι έχω πραγματικά βιώσει κάποια από τα στοιχεία του «Parents» προσωπικά, αλλά εξακολουθεί να είναι μια πολύ ειλικρινής και προσωπική ταινία για τις σχέσεις, την οικογενειακή ζωή, την ταυτότητα και φυσικά τη νοσταλγία. Όπως ο κεντρικός χαρακτήρας, ο Kjeld, ίσως έχω και εγώ μια κάπως ρομαντική, λίγο μελαγχολική, προσέγγιση των πραγμάτων και της ζωής και το βρίσκω πολύ δύσκολο να αφήσω το παρελθόν. Το σπίτι μου για παράδειγμα, είναι ένα χάος από παλιά πράγματα, δεν μπορώ να αποχωριστώ παλιά βιβλία, ημερολόγια, φωτογραφίες, ακόμα και παλιά εισιτήρια του λεωφορείου! Η κοπέλα μου πετάει συχνά τα πράγματά μου στα σκουπίδια, για να κάνει χώρο για το μωρό μας. Και σίγουρα καλά κάνει, αλλά εξακολουθεί να πονάει το να τοποθετείς το παρελθόν στο υπόγειο.

Πως προέκυψε λοιπόν το Parents;

Προέκυψε από ένα όνειρο που είχα πριν από μερικά χρόνια και αφορούσε τους δικούς μου γονείς, να μετακομίζουν πίσω στο πρώτο τους διαμέρισμά. Στο όνειρο με είχαν καλέσει για δείπνο και φορούσαν τα παλιά τους ρούχα. Ο μπαμπάς μου είχε αφήσει γένια, φλέρταρε και φιλούσε, μπροστά μου, τη «νεαρή» μαμά μου. Ήταν ένας αληθινός εφιάλτης, αλλά και μια τόσο εμπνευσμένη ιδέα. Αστείο, αλλά και λυπηρό. Για να είμαι ειλικρινής με το όνειρο, θα ήθελα η ιστορία να έχει κάποια σουρεαλιστικά στοιχεία.

Τι είναι αυτό που σε ενδιαφέρει περισσότερο στις ενδοοικογενειακές σχέσεις; Κατάφερες να το προσεγγίσεις μέσα από αυτό το φιλμ;

Νομίζω πως μου αρέσουν περισσότερο οι ιστορίες για τους απλούς ανθρώπους σε διάφορα στάδια της ζωής τους. Προσωπικά βρίσκω πως το οικογενειακό περιβάλλον αποτελεί την τέλεια αρένα για να τα βρεις όλα αυτά. Επίσης αισθάνομαι διχασμένος όσων αφορά την έννοια της οικογένειας. Μας κάνει ευτυχισμένους, πολλές φορές όμως και δυστυχισμένους, και είναι κάτι που δύσκολα μπορείς να αφήσεις πίσω. Παρά τις σκοτεινές αποχρώσεις του, το «Parents» αφορά σε μια ελαφριά ιστορία, με αίσιο τέλος. Το φιλμ πιστεύει στην αγάπη και στην αξία του να πορεύονται μαζί οι άνθρωποι στη ζωή.

Βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέρουσα την περιγραφή που έδωσες με αυτό το φιλμ στην ‘αλυσίδα’ των σχέσεων εντός οικογένειας. Τη συναισθηματική προσέγγιση της κάθε σχέσης, το ενδιαφέρον και τη προσοχή του κάθε χαρακτήρα.

Πράγματι, αυτό ήταν εξαιρετικά σημαντικό για μένα. Ήθελα να εξερευνήσω τη ζωή μιας φυσιολογικής οικογένειας και την αντιμετώπιση των συγκρούσεων που όλοι αντιμετωπίζουμε ως ανθρώπινα όντα στην καθημερινή μας ζωή. Αρκετοί που διάβασαν το σενάριο σχολίασαν ότι ο Kjeld και η Vibeke θα έπρεπε να αγωνιστούν περισσότερο, με μια πιο Στρίντμπεργκ προσέγγιση του όρου, αλλά εγώ τους προτίμησα να είναι ένα πολύ προσγειωμένο ζευγάρι, όπου ο ένας αγαπά ακόμα τον άλλο, αλλά φοβούνται την οικειότητα, και τους είναι δύσκολο να βρουν ο ένας τον άλλο μετά την αποχώρηση του γιου τους από το σπίτι, όπως συμβαίνει σε πολλά παντρεμένα ζευγάρια. Το ίδιο ισχύει και για τον γιο. Ήθελα να είναι ένα κοινό παιδί, το οποίο ανακαλύπτει ότι χρειάζεται ακόμα τους γονείς του. Δεν επιδίωξα να είναι τίποτα το εξωπραγματικό και τίποτα το ασυνήθιστο. Αυτό χρειάζεται για την ακρίβεια πολύ θάρρος, να πιστεύεις σε αυτούς τους απλούς χαρακτήρες και τα θεμελιώδη συναισθήματά τους.

Ποιας υποδοχής έτυχε από το κοινό στο Φ. Tribeca;

Πραγματικά θερμότατης. Δεν έτυχε ποτέ μεγαλύτερης υποδοχής οτιδήποτε έχω κάνει ως τώρα. Και ήταν έκπληξη για μένα αυτό. Δεν πίστευα ότι θα άρεσε τόσο πολύ σε ένα τόσο μεγάλο κοινό, αυτή η ταινία.

Ποια η άποψη σου για το Δανέζικο σινεμά;

Πιστεύω πως το δανέζικο σινεμά παίζει εκ του ασφαλούς – όπως νομίζω και ολόκληρος ο Ευρωπαϊκός κινηματογράφος, αυτή τη στιγμή. Δυο σκηνοθέτες έχω σαν πρότυπα, τον Σουηδό Ruben Ostlund και τον Έλληνα Γιώργο Λάνθιμο. Θα ήθελα να δω περισσότερους δημιουργούς να παίρνουν αυτά τα ρίσκα.

Θεωρείς τον εαυτό σου παιδί του Τρίερ;

Όχι, η δουλειά μου διαφέρει. Στη Δανία, ο Trier θεωρείται θεός του κινηματογράφου, πράγμα το οποίο περιέχει μια αλήθεια. Αλλά με εκπλήσσει που δεν υπάρχουν περισσότεροι Δανοί σκηνοθέτες με το θάρρος να διαφοροποιηθούν από τη δουλειά του.

Χρησιμοποιείς στις ταινίες σου το δόγμα 95;

Καθόλου, στην πραγματικότητα συμβαίνει το αντίθετο. Κατά μία έννοια, η ταινία είναι μια εξέγερση ενάντια στο Δόγμα, προσπαθώντας να φέρει τον πραγματικό κινηματογράφο πίσω στην οθόνη.

Τι έπεται;

Δουλεύω ένα σενάριο για την επόμενη μου ταινία η οποία θα ονομάζεται “A Horrible Woman”. Πρόκειται για μια ταινία που περιγράφει όλα τα φοβερά πράγματα που οι γυναίκες μπορούν να κάνουν στους άνδρες μέσα σε μια σχέση.

Η κριτική μας και τρέιλερ για το “Parents”

The post Κρίστιαν Ταφντραπ appeared first on screeneye.gr.

Συνέντευξη στον Ιάκωβο Γωγάκη

Μία από τις πιο εκρηκτικές προσωπικότητες στο χώρο του κινηματογράφου, ο βραβευμένος με Όσκαρ το 2002 για το αντιπολεμικό δράμα   «No Man’s Land», ο Ντάνις Τάνοβιτς,  εξαπολύει δριμύ κατηγορώ για τις πολιτικές της Ε.Ε, για την έλλειψη οράματος από τους ηγέτες της και προτρέπει τους συμπατριώτες του να ξυπνήσουν και να επαναστατήσουν για τα κακώς έχοντα στη Βοσνία, αναπολώντας την εποχή της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας.

Η αφορμή για τη συνέντευξη που μας παραχώρησε, στάθηκε η πρόσφατη του ταινία « Θάνατος στο Σαράγιεβο», βραβευμένη με την Ασημένια Άρκτο του Βερολίνου. Θα προβληθεί στην Ελλάδα την επόμενη κινηματογραφική σεζόν από την AMA FILMS.

Η πρόσφατη σου ταινία, αφήνει πολλά υπονοούμενα για τις μεγάλες ευρωπαϊκές ιδέες που δεν υλοποιήθηκαν και μια πεσιμιστική άποψη για το μέλλον της Ε.Ε.Γιατί τόσο έντονα  την  στοχοποιείς;

Τάνοβιτς: Η Βοσνία είναι ένα εξαιρετικό παράδειγμα που αποδεικνύει πως η Ευρώπη απέτυχε. Μια χώρα ουσιαστικά διαιρεμένη, 24 χρόνια τώρα δεν μπορούν να  συνυπάρξουν ειρηνικά οι διαφορετικές εθνότητες.  Πού είναι η Ευρώπη; Γιατί δεν μπόρεσε να βοηθήσει αυτό το νεοσύστατο κράτος να ορθοποδήσει μετά τον πόλεμο;

Οι αξίες της Ε.Ε είναι μια χαρά, αλλά την διοικούν στενόμυαλοι τεχνοκράτες και δεν βλέπω στο μέλλον να μπορεί να σταθεί το ευρωπαϊκό οικοδόμημα αν δεν αλλάξει.  Δεν είμαι κομμουνιστής, αλλά η Ευρώπη χρειάζεται πολιτικούς με κοινωνικές ευαισθησίες, που θα χτυπήσουν τις ολιγαρχίες, όπως διακηρύττει  o Μπέρνι Σάντερς( ο αντίπαλος της Χίλαρι Κλίντον για το χρίσμα των Δημοκρατικών)). Τον υποστηρίζω, αν και πιστεύω πως δεν έχει πιθανότητες να εκλεγεί πρόεδρός των Η.Π.Α

Εντός του ξενοδοχείου όπου διαδραματίζεται το έργο, βλέπουμε χαρακτήρες εξαθλιωμένους, με ιδανικά, μα και άλλους κυνικούς, του υποκόσμου, που έχουν τελικά τον πρώτο λόγο. Πόσο ορατές είναι αυτές οι αντιθέσεις στην κοινωνία της Βοσνίας;

Τάνοβιτς: Υπάρχει μια μειοψηφία ανθρώπων  που κάνει ότι θέλει και δεν λογοδοτεί σε κανέναν. Λίγες οικογένειες κρατάνε σχεδόν όλα τα λεφτά της χώρας. Η προηγούμενη μου ταινία Στιγμές στη Ζωή Ενός Ήρωα αφορούσε τους Ρομά, αλλά δεν βλέπω στη Βοσνία- μόνο όσοι είναι Ρομά να μην περνούν καλά. Δεν μπορούσα να πιστέψω πως θα υπήρχε συμπατριώτης μου , που θα μπορούσε  να άφηνε μια γυναίκα να πεθάνει λέγοντας « Εμείς δεν θα σε βοηθήσουμε». Και όμως υπήρχε.

Από την άλλη, η αναφορά στο τελευταίο μου έργο στον Γκαβρίλο Πρίντσιπ(ο Σερβοβόσνιος που δολοφόνησε τον Αρχιδούκα Φραγκίσκο Φερδινάνδο της Αυστρίας  και έτσι η Αυστρουγγαρία μπήκε στον Α’ Παγκόσμιο), δείχνει το μέλλον. Χρειάζονται ιδανικά, οράματα, ιδέες και επαναστατικότητα για να βελτιωθεί η ζωή των ανθρώπων. Ήταν ένας ήρωας, ένας ιδεαλιστής Σέρβος 19 ετών, είχε το όραμα μιας ελεύθερης Γιουγκοσλαβίας και οι Βόσνιοι έχουν μια διαφορετική εικόνα για αυτόν, επειδή ήταν Σέρβος. Αυτό είναι ανόητο.

Άρα και οι Βόσνιοι έχουν ευθύνη, όχι μόνο η Ευρώπη και οι ολιγάρχες.

Τάνοβιτς: Την κύρια ευθύνη.Ο κόσμος  παραμένει σε αδράνεια, κάθονται όλοι μπροστά από την τηλεόραση, παρακολουθούν τις ζωές των άλλων και περιμένουν να κάνουν επανάσταση μέσα από το γ……. το Facebook. Η νέα γενιά, τα αποκαλούμενα «παιδιά της κουζίνας»,  από την απέλπιδά τους προσπάθεια να κρατήσουν μια δουλειά που τους προκαλεί μιζέρια,  αποδέχονται τα πάντα. Αντιδρούν μόνο όταν ο πόλεμος φτάσει έξω από την πόρτα του σπιτιού τους.

 Έχεις γυρίσει 9 ταινίες μεγάλου μήκους, με την πρώτη πήρες το Όσκαρ και σχεδόν όλες οι υπόλοιπες έχουν κερδίσει σημαντικά βραβεία. Πόσο σημαντική είναι για σένα η φεστιβαλική αναγνώριση;

Τάνοβιτς: Δεν υποκινούμαι από αυτό το κίνητρο. Τα βραβεία αποδεικνύουν πως έγινε μια καλή ταινία από το σύνολο της ομάδας και αυτό αναγνωρίζεται στα Φεστιβάλ, υπάρχουν όμως πολλοί σκηνοθέτες που δεν έχουν κερδίσει βραβεία. Ας πούμε ο αγαπημένος μου Ρόμπερτ Όλτμαν, δεν κέρδισε ούτε ένα Όσκαρ και  το άξιζε περισσότερες από μία φορά, τελικά έλαβε έναν έπαινο.

Πόσο εύκολος είναι ο συνδυασμός οικογένεια και επαγγελματική σταδιοδρομία;Αυτή τη στιγμή έχεις και τα δύο. Άφησες κάποια στιγμή κάτι πίσω;

Τάνοβιτς: Ήταν επιθυμία μου από μικρό παιδί να αποκτήσω μια μεγάλη οικογένεια, ίσως επειδή είμαι μοναχοπαίδι. Κάναμε με τη σύντροφό μου 5 παιδιά. Από τη Βοσνία μετακομίσαμε στο Παρίσι και πρόσφατα επιστρέψαμε στο Σεράγιεβο. Τα πρώτα χρόνια ήταν δύσκολο να συνδυαστεί η δουλειά με τον οικογενειακό βίο. Χρειάστηκε για μια περίοδο να αφοσιωθώ στην οικογένεια μου και να αφήσω στην άκρη διάφορες ιδέες ή και ταινίες που είχα ξεκινήσει.

Η Κριτική μας για το έργο ” Θάνατος στο Σεράγιεβο” +Τρέιλερ

The post Ντάνις Τάνοβιτς appeared first on screeneye.gr.