Το κινηματογραφικό Φεστιβάλ του Βερολίνου επιβεβαιώνει για άλλη μία φορά τη φήμη του, ως το κατεξοχήν πολιτικό φεστιβάλ ταινιών μυθοπλασίας και ντοκιμαντέρ, μολονότι τη φετινή χρονιά –πιο έντονα από κάθε άλλη φορά- η διοργάνωση ταυτίστηκε με την κατεύθυνση της πολιτικής ηγεσίας της χώρας. Δηλαδή, εναντίωση στη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, στο καθεστώς του Ιράν και άρνηση να καταδικάσει τις δολοφονίες Παλαιστινίων αμάχων στη Γάζα.

Καλεσμένος της 74ης Μπερλινάλε ήταν ο σκηνοθέτης από το Ισραήλ, ο Άμος Γκιτάι, ένας πρώην αξιωματικός του στρατού στον πόλεμο του Γιομ Κιπούρ, ο οποίος αποχώρησε από το στράτευμα και ακολούθησε κινηματογραφική καριέρα, με θεματολογική έμφαση των ταινιών του, στην ειρηνική συνύπαρξη των Ισραηλινών και των Αράβων.
Ο Άμος Γκιτάι εμφανίστηκε στην αίθουσα Festpiele και αναφέρθηκε στην ανάγκη να βρεθεί το modus vivendi, να σταματήσει ο πόλεμος στη Γάζα, να υπάρξει ειρήνη, να αντιληφθούν οι δύο πλευρές ότι μοιράζονται την ίδια γη και ότι οφείλουν να συνυπάρξουν.
Σχετικό βίντεο με περισσότερες δηλώσεις του Γκιτάι, ακολουθεί.

Πάνω σε πειραματική φόρμα, η ταινία του με τίτλο «Shikun» διαπραγματεύεται με έντονη αλληγορική ματιά το ζήτημα « εξουσιάζων και εξουσιαζόμενος» στηριζόμενος στο αντιναζιστικό θεατρικό έργο του Ιονέσκου « Ρινόκερος». Ο Γκιτάι επιλέγει 20 πρόσωπα διαφορετικών εθνοτήτων, όπου σε μια πολυκατοικία οφείλουν να συνυπάρξουν. Κάποιοι μετατρέπονται σε ρινόκεροι. και με ολοκληρωτική συμπεριφορά επιβάλλονται στους υπόλοιπους.

Η Άντρεα Παίρνει διαζύγιο 

Θαμώνας του Φεστιβάλ Βερολίνου, είτε ως σκηνοθέτης είτε ως ηθοποιός ακόμη κι ως θεατής , ο Αυστριακός Γιόζεφ Χάντερ επιστρέφει στην Μπερλινάλε επτά χρόνια μετά το « Wild Mouse» . Η νέα του ταινία με τίτλο « Η Άντρεα παίρνει διαζύγιο» με κωμικοτραγικό προσανατολισμό διαπραγματεύεται ένα τροχαίο ατύχημα σε μια μικρή επαρχιακή πόλη της Αυστρίας. Η Άντρεα είναι αστυνομικός και βρίσκεται σε διάσταση από τον Άντι. Επέστρεψε στο πατρικό και ζει με τον πατέρα της. Το διαζύγιο δεν είναι μια εύκολη υπόθεση. Ο Άντι είναι αξιαγάπητος στην μικρή τους κοινότητα. Ένα βράδυ το ζευγάρι διαπληκτίζεται και ο μεθυσμένος Άντι τη διώχνει από το αυτοκίνητο. Λίγη ώρα αργότερα η Άντρεα θα εμπλακεί σε δυστύχημα.
Στο έδαφος κείτεται νεκρός ένας άντρας. Είναι ο σύζυγός της. Καθώς η Άντρεα προσπαθεί να αποκρύψει την αλήθεια και καλύπτει τα ίχνη της για να μη χάσει τη δουλειά της, ο Φραντς, ένας μοναχικός και αλκοολικός δάσκαλος , ισχυρίζεται ότι είναι ο ίδιος ο ένοχος του ατυχήματος.
Ο Γίοζεφ Χάντερ εκτός από τη σκηνοθεσία κρατά και το ρόλο του αλκοολικού Φραντς. Η ταινία βυθίζει το θεατή μέσα στον μικρόκοσμο των τοπικών κοινοτήτων, όπου κανείς δεν μπορεί εύκολα να ξεφύγει, γιατί όλοι γνωρίζουν όλους… από την καλή και την ανάποδή τους.

Ο Χάντερ χτυπώντας μια στο καρφί ( κωμωδία) μια στο πέταλο ( δράμα), χαρτογραφεί την κουλτούρα των αστών στις μικρές πόλεις, όπου οι ρήξεις και τα « θέλω» τις περισσότερες φορές παραμένουν στη σφαίρα της φαντασίας. Η ταινία μεταφέρει τα μηνύματά της με αφοπλιστικό χιούμορ αλλά και με την αύρα της μελαγχολίας των ηρώων της. Ο Γίοζεφ Χάντερ πιθανότατα εμπνεύστηκε την ιστορία από το “Φάργκο” των Κοέν. Αφοπλιστική ερμηνεία,  από την επί σκοπού απαθή, Μριτζίτ Μινιχμάιρ στο ρόλο της Άντρεα.

The post O ισραηλινός σκηνοθέτης Άμος Γκιτάι ζητάει modus vivendi στη Μέση Ανατολή. «Η Άντρεα Παίρνει Διαζύγιο» ξεχωρίζει στο Πανόραμα appeared first on screeneye.gr.

Ένα γεγονός με πολιτική σημασία διαδραματίστηκε το απόγευμα του Σάββατου 17/2  στην αίθουσα Arsenal 1, κατά την προβολή του πειραματικού ντοκιμαντέρ ” Hold on to her “, όταν ο Βέλγος ντοκιμαντερίστας Ρόμπιν Βανμπεσιέν διάβασε στο κοινό δήλωση των συντελεστών του ντοκιμαντέρ,  κατά των δολοφονιών Παλαιστινίων στη Γάζα. Η διοίκηση του Φεστιβάλ, κατηγορείται για την άρνησή της να πράξει το ίδιο και οι αυτόνομες κινήσεις των δημιουργών εντός του Φεστιβάλ όπως και των εργαζομένων του, πιέζουν έντονα τη διοίκηση για να τοποθετηθεί. Το ντοκιμαντέρ αφορά την αστυνομική βία στο Βέλγιο κατά των μεταναστών και συγκεκριμένα αναφέρεται στη δολοφονία της 2χρόνης ιρακινής-κουρδικής καταγωγής- Mawda Shawri, το 2018. Ακολουθεί σχετικό βίντεο.

From Hilde, with Love

Από τις πιο ισχυρές παρουσίες του Νέου Γερμανικού Ρεύματος στον κινηματογράφο, είναι  ο σκηνοθέτης Αντρέα Ντρέζεν. Ανέκαθεν η ματιά του ήταν πολιτική και με τη νέα του αντιναζιστική  ταινία  …. που διαγωνίζεται για τη Χρυσή Αρκούδα, θέτει τις βάσεις για το μεγάλο βραβείο.

Μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη την ιστορία της  Χίλντε, μιας νεαρής βερολινέζας, που ερωτεύτηκε τον Χάνς Κόπι, δραστήριο μέλος της  φιλοσοβιετικής αντιστασιακής  ομάδας « κόκκινη μπάντα». Η Χίλντε συμμετείχε ενεργά στην ομάδα,  και  το 1942  συλλαμβάνεται από την Γκεστάπο, φυλακίζεται, γεννάει μέσα στη φυλακή και μερικούς μήνες μετά, εκτελείται.

Ο Ντρέζεν ξεδιπλώνει τα γεγονότα  με τη χρήση  flashback. Θα  ήταν προτιμότερη άλλου είδους προσέγγιση. Υπήρχαν στιγμές όπου οι  συνεχείς αναδρομές στο παρελθόν,  αποπροσανατόλιζαν. Ο Ντρέζεν κρατάει την εθνική γραμμή που χάραξε το γερμανικό κράτος μετά το τέλος του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου και στην ταινία του, δεν καταδικάζει συλλήβδην τους έχοντες κάποια κρατική θέση την εποχή του Χίτλερ. Αντιθέτως, δίνει κινηματογραφικό χρόνο σε ένα πρόσωπο που κρυφά στάθηκε πλάι στην Χίλντε. Απέφυγε επίσης να τοποθετήσει ναζιστικά σύμβολα, ούτε εμφανίζονται Ες Ες με τις γνωστές  στολές.

Η ταινία κουβαλάει έντονο συγκινησιακό φορτίο  και την Λιβ Λιζα Φρις να θυμίζει την πραγματική Χίλντε Κόπι.

Arcadia 

Στο τμήμα  « Encounters» του Φεστιβάλ Βερολίνου προβλήθηκε  η ταινία « Arcadia» του Γιώργου Ζώη( Casus Belli, Ιnterruption). Το σενάριο της ταινίας ανήκει στον ίδιο και στην  Κωνσταντίνα Κοτζαμάνη.

Ο Γιώργος Ζώης  στο  αινιγματικό και μεταφυσικό ψυχολογικό του  δράμα, κρατάει την προσοχή του θεατή με τη χρήση μη  γραμμικής αφήγησης  όπως επίσης  και με την  ανακατασκευή του παρόντος με το παρελθόν, για να μας φέρει όσο το δυνατόν πιο κοντά στα συναισθήματα ενός συζύγου που κυνηγάει τα δικά του φαντάσματα( Βαγγέλης Μουρίκης) . Ο κεντρικός χαρακτήρας της ταινίας,  θα μάθει πως η γυναίκα του ( Αγγελική Παπούλια)  ήταν με τον εραστή της στην Αρκαδία και από ατύχημα με το αμάξι, έφυγε από τη ζωή.

 Την ίδια στιγμή, εμπλουτίζεται το κινηματογραφικό  πάζλ με ατμοσφαιρικές εικόνες,  όπως είναι ένα παραισθησιακό ταξίδι με τη μορφή της βασικής ηρωίδας,  προς τον κόσμο των σεξουαλικών φαντασιώσεων.  Η σκηνοθεσία του Γιώργου Ζώη κρατάει το κοινό σε εγρήγορση, το έργο όμως είναι  σε μερικά   του σημεία άνισο.

Suspended Time

Οι μήνες του εγκλεισμού της πρώτης καραντίνας- από τον Απρίλιο του 2020 κι εντεύθεν- τροφοδοτούν το αυτοβιογραφικό σενάριο  του Ολιβιέ Ασαγιάς, ο οποίος αποφασίζει να του  δώσει κινηματογραφική υπόσταση.

Το  «Suspended Time» (Αναστολή Χρόνου) παρακολουθεί τη συμβίωση δύο αδελφών, του Ετιέν που είναι σκηνοθέτης και του Πωλ που είναι μουσικό-κριτικός, στο εξοχικό των αποθανόντων γονέων τους, μακριά από το Παρίσι. Μαζί τους βρίσκονται και οι φίλες τους Μόργκαν και Κάρολ.

Ο Γάλλος σκηνοθέτης, έχει την επιθυμία να βγάλει φόρα παρτίδα…τα του οίκου του, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Ως εκ τούτου ο Ετιέν (Vincent Macaigne) είναι το άλτερ έγκο του σκηνοθέτη  και για να διηγηθεί τα ενδόψυχά του, ο Ασαγιάς  χρησιμοποιεί τη φόρμα της νουβέλ βάγκ. Μπορεί ο Γκοντάρ να είπε ότι η ταινία του « Με Κομμένη την Ανάσα»  δεν είχε θέμα, είχε όμως έγκλημα και έρωτα. Η ταινία του Ασαγιάς, δεν έχει θέμα , δεν έχει ανατροπή, δεν έχει πολιτική, έχει ασταμάτητη λόγοδιάρροια, έχει αστική τάξη, ενίοτε χιούμορ, προσεγμένο σάουντρακ και μια παιχνιδιάρικη ερμηνεία από τον Macaigne.

The post 74 Μπερλινάλε: Στο προσκήνιο η τραγική ιστορία της Χίλντε Κόπι, η μεταφυσική Arcadia και η Παλαιστίνη appeared first on screeneye.gr.

Κριτική από Φεστιβάλ Βερολίνου  Ιάκωβος Γωγάκης

Έξοχη αναπαράσταση των  ανθρώπινων αναγκών  αλλά  και της επιθυμίας η αόρατη επιδημία της μοναξιάς…να ηττηθεί πανηγυρικά.

Το  ιρανικό σινεμά εξακολουθεί να συγκλονίζει.

Το ζευγάρι στη ζωή και στην τέχνη, η Μαριάμ Μογκαντάμ και ο Μπεχτάς Σαναέχα μέσω ενός παραπλανητικού τίτλου (« Το Αγαπημένο μου Κέικ») ξεδιπλώνει μία απόλυτα  καλοκουρδισμένη ιλαροτραγωδία  για την αξία  της συντροφικής σχέσης ,

 ανεξαρτήτως ηλικίας.

Η ηρωίδα του έργου  η Μαχίν ( Λίλι Φαρχανπούρ) μια γυναίκα της μεσαίας τάξης,  που έχει κλείσει τα εβδομήντα, χήρα και με την κόρη της να ζει μακριά της, εκτός Ιράν, πήρε την απόφαση να σπάσει τη μοναξιά της  και να αναζητήσει σύντροφο. Στο εστιατόριο που συχνάζει βλέπει έναν ηλικιωμένο άντρα, τον Φαραμάρτζ ( Ισμαήλ Μεχραμπί)  να γευματίζει μόνος του. Είναι πρόθυμη να κάνει το πρώτο βήμα. Το πρώτο θα φέρει κι ένα δεύτερο και η ιστορία παίρνει μια απρόβλεπτη εξέλιξη.

Το σκηνοθετικό δίδυμο στην τρίτη τους -από κοινού- ταινία μεγάλου μήκους ( προηγήθηκε η « Μπαλάντα της Λευκής Αγελάδας» η οποία προβλήθηκε και στην Ελλάδα) αφήνει – εν μέρει- στην άκρη τον μικρόκοσμο του Ιράν –και καταπιάνεται με ένα ουμανιστικό ζήτημα.

Η Περσία της εποχής μας, παρουσιάζεται ως μια χώρα με αρκετά από  τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα των δυτικών κοινωνιών και με τους ηλικιωμένους, να μην μπορούν εύκολα να ακολουθήσουν τον νέο τρόπο ζωής. Και η κοινωνική απομόνωση, βασικό θέμα της ταινίας,  το αποδεικνύει.

Υπάρχει μια συγκλονιστική σεκάνς σκηνοθετημένη και ερμηνευμένη με ακρίβεια μετρονόμου  μέσα στο σπίτι της Μαχίν , ένας ατελείωτος χορός  που θα γράψει ιστορία.

Η Λίλι Φαρχανπούρ και ο  Ισμαήλ Μεχραμπί με φοβερή άνεση κινούνταν στο χώρο, έπλασαν δύο αξέχαστες φιγούρες, η Λίλι Φαρχανπούρ ως το κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας, είχε και  εξαιρετικές εναλλαγές συναισθημάτων.

Οι δημιουργοί της ταινίας Μαριάμ Μογκαντάμ- Μπεχτάς Σαναέχα, δεν παρέστησαν στο Φεστιβάλ, εξαιτίας της αφαίρεσης των διαβατηρίων τους από τις ιρανικές αρχές, τη στιγμή που ετοιμάζονταν να μεταβούν στο Παρίσι για το τελικό μοντάζ.

Η προηγούμενή τους ταινία, προκάλεσε την αντίδραση του ιρανικού καθεστώτος και από τότε βρίσκονταν στο στόχαστρο.

Στην Μπερλινάλε είναι οι δύο βασικοί ηθοποιοί και διάβασαν στους δημοσιογράφους ένα κείμενο διαμαρτυρίας των σκηνοθετών,  κατά της απόφασης των αρχών του  Ιράν, να τους απαγορεύσει την έξοδο από τη χώρα.

Η ταινία είναι υποψήφια για τη Χρυσή Άρκτο.

The post « Το Αγαπημένο μου Κέικ». Το ιρανικό σινεμά εξακολουθεί και στην Μπερλινάλε να συγκλονίζει appeared first on screeneye.gr.

Η ιαπωνική ταινία « All the Long Nights» η οποία προβάλλεται στο Παράλληλο Πρόγραμμα του Φεστιβάλ Βερολίνου, ξεκινάει με μονόλογο γυναίκας  και ολοκληρώνεται με μονόλογο άντρα.  Τι είναι άραγε τα δύο πρόσωπα.  Δύο άγνωστοι, δύο εραστές, δύο πρώην σύντροφοι;

H Φουτζισάο και ο Γιαμαζόι συναντήθηκαν στο χώρο δουλειάς και βρήκαν ένα κοινό σημείο. Ότι πάσχουν από ήπιες αναπτυξιακές διαταραχές οι οποίες όμως επηρεάζουν την καθημερινότητά τους.

Η νεαρή γυναίκα βυθίζεται σε μια ευερεθιστότητα, σε εξάρσεις θυμού και απώλειας ελέγχου εξαιτίας του προεμμηνορροϊκού  συνδρόμου ενώ ο νεαρός άνδρας πάσχει από  κρίσεις πανικού, μεταφέροντας  του,  διαφόρων ειδών φοβίες . Πάνω  σε μια σχέση φροντίδας που δεν εξελίσσεται σε κάτι παραπάνω, θα ανταλλάξουν επισκέψεις, θα συζητήσουν…μέχρι και κουβέρτα θα δανείσουν.

Ενώ στο ευρωπαϊκό και αμερικάνικο σινεμά,  το θέμα θα προκαλούσε την επιθυμία στους δημιουργούς να αποτυπώσουν δραματικά και  υπέρ-ρεαλιστικά  το τι εστί απώλεια ελέγχου και κρίσεις πανικού -δίνοντας στους ηθοποιούς και τις ανάλογες κατευθύνσεις – ο σκηνοθέτης Μιγιάκε Σο ακολουθεί μια διαφορετική  προσέγγιση. Τα  δύο πρόσωπα  χωρίς ιδιαίτερες εντάσεις βρίσκονται   « ο ένας για τον άλλον». Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο, είναι ότι  περιστοιχίζονται και από τον εργοδότη τους και από τους  συναδέλφους τους, που τους κατανοούν και τους στηρίζουν. Το πολυπληθές καστ με τις μικρές του ιστορίες,  ενίοτε έξω από τον κεντρικό πυρήνα της  κεντρικής υπόθεσης  δεν συμβάλλει πάντα θετικά στη διατήρηση μιας συγκεκριμένης κατεύθυνσης στο έργο.

Βασισμένη στο ομώνυμο θεατρικό έργο  του σπουδαίου συγγραφέα Άρνολντ Γουέσκερ,  η ταινία «Η Κουζίνα»  του Μεξικανού σκηνοθέτη Αλόνσο Ρουιζπαλασίος- η οποία διαγωνίζεται για τη Χρυσή Άρκτο-  διαθέτει  φρενήρη ρυθμό, φαντεζί σκηνοθεσία, γνώριμα αλλά επίκαιρα  μηνύματα, μα και έντονο το στοιχείο της υπερβολής. Υπερβολή στο σενάριο, στη σκηνοθεσία ακόμη και στις ερμηνείες,  πλην της καταξιωμένης και οσκαρικής ηθοποιού Ρούνι Μάρα. Η  μοναδική παρουσία που έδωσε εσωτερική υπόσταση,  στο ρόλο που της ανατέθηκε.

Το έργο διαδραματίζεται σχεδόν εξολοκλήρου στο υπόγειο ενός εστιατορίου της Νέας Υόρκης.  Οι εργαζόμενοι  ως επί το πλείστον είναι  Μεξικανοί,  που  προσλαμβάνονται χωρίς άδεια παραμονής. Οι  άντρες μαγειρεύουν και οι  γυναίκες σερβίρουν.  Ο Πέδρο ανήκει στην ομάδα των Μεξικανών που δεν έχουν τα απαραίτητα χαρτιά διαμονής και η Τζούλια είναι Αμερικανίδα, νεαρή σεφ. Ο Πέδρο την έχει βάλει στο μάτι και την  κοιτάει επίμονα για καιρό. Η Τζούλια θα ενδώσει στο φλερτ και γρήγορα από τον Πέδρο μένει  έγκυος.  Την απασχολεί, το εάν θα  κρατήσει το παιδί ή θα προχωρήσει σε έκτρωση.

 Την ίδια περίοδο,  ο ιδιοκτήτης της επιχείρησης ισχυρίζεται ότι έχουν κάνει φτερά αρκετά χρήματα και ζητάει να γίνει έρευνα.

Το έργο του Αλόνσο Ρουιζπαλασίος θέτει σειρά ζητημάτων,  από το φθηνό και παράνομο εργατικό  προσωπικό, μέχρι θέματα ρατσισμού και  κοινωνικών τάξεων. Ο Ρουιζπαλασίος επικαλύπτει όλα τα σημαντικά θέματα που θέτει, από τη μέθοδο που ακολουθεί. Δεν  παρακολουθεί ούτε καταγράφει την ιστορία, αλλά δίνει την αίσθηση στο θεατή, ότι  συμμετέχει και ο ίδιος, είτε με τα  μακρόσυρτα μονοπλάνα είτε με την τοποθέτηση ακραίων καταστάσεων-που παραπέμπουν στο γκροτέσκο-  σαν μια απόδειξη ότι είναι ικανός να  χειριστεί οποιαδήποτε ανατροπή, μπορεί η φαντασία να αναζητήσει.

The post 74ο Φεστιβάλ Βερολίνου: « All the Long Nights» & «Η Κουζίνα» appeared first on screeneye.gr.

Το 74^ο  Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου άνοιξε με το δεξί την ανεπίσημή του αυλαία στις 14 Φεβρουαρίου,  μία μέρα πριν την επίσημη έναρξη.

Η ταινία «Small Things Like These» κέρδισε τις εντυπώσεις, αφενός μεν,  με την αποπνικτική και  απογυμνωμένη υπαρξιακή ματιά του   Βέλγου σκηνοθέτη Τιμ Μιλάντς ( Peaky Blinders)- πάνω σε μια μαύρη κηλίδα της ρωμαιοκαθολικής ιρλανδικής εκκλησίας- αφετέρου δε,  από την αρχικά καταπραϋντική, εν συνεχεία φοβισμένη κι εντέλει ανατρεπτική παρουσία του Κίλιαν Μέρφι ( στο ρόλο του Μπιλ Φούρλογκ). Ισάξιά του στάθηκαν τουλάχιστον  δύο  γυναικείες παρουσίες που τιμούν επάξια  την τέχνη της υποκριτικής, η  Αϊλίν Γουόλς ( η σύζυγος του Μπιλ Φούρλογκ) και  Έμιλι Γουότσον( η Ηγουμένη).

Το  έργο στηρίζεται στο ομώνυμο βιβλίο της Κλερ Κίγκαν για τον κατάπτυστο θεσμό των « πλυντηρίων της Μαγδαληνής» που είχε πάρει μεγάλες διαστάσεις στην κεντρική και νότια Ιρλανδία, από τα μέσα του 19^ου αιώνα μέχρι το 1996.  Εργάτριες του σεξ, ανύπαντρες μητέρες, γυναίκες που είχαν υποστεί βιασμό , οδηγούνταν σε θρησκευτικό άσυλο καταναγκαστικών έργων, για ολόκληρή τους τη ζωή.

Ο Τιμ Μιλάντς μεταφέρει την ατμόσφαιρα των μικρών κοινοτήτων της Ιρλανδίας που της σκέπαζε ο καθολικισμός και η ρουτίνα, αλλά κάτω από την ήρεμη επιφάνεια επικρατούσε ο σκοταδισμός και η εκμετάλλευση των γυναικών, από τους υπηρέτες της πίστης. Η ταινία διαδραματίζεται την εποχή των Χριστουγέννων, ως εκ τούτου προβάλλεται πιο έντονα και σαρκαστικά η υποκρισία του κλήρου.

Η σκηνοθετική προσέγγιση οδηγεί το θεατή  βήμα  βήμα στην  αίσθηση ασφυξίας. Ο κεντρικός ήρωας, ανακαλύπτει την αλήθεια και αμφιταλαντεύεται για το σωστό. Αλλά ποια είναι  η αλήθεια, πόσο βαθιά στην ιστορία βρίσκεται ο Μπιλ, ποια είναι η τελική ανατροπή;

Κατά τα λοιπά, εξακολουθεί να προκαλεί κραδασμούς στην κινηματογραφική κοινότητα,  η απόφαση των διοργανωτών της Μπερλινάλε  να καλέσουν –επίσημα- υψηλόβαθμα μέλη του ακροδεξιού κόμματος AFD στην τελετή έναρξης και στις προβολές του Φεστιβάλ, παρότι τελευταία στιγμή  έκαναν πίσω και  ανακάλεσαν τις προσκλήσεις.

Ταυτόχρονα, δεκάδες εργαζόμενοι του Φεστιβάλ Βερολίνου, σε ανακοίνωσή τους εκφράζουν την συμπαράστασή τους στον Παλαιστινιακό λαό, αναφέρονται σε άμεση κατάπαυση του πυρός στη Γάζα και ζητούν από τη διοίκηση του Φεστιβάλ να πάρει πιο δυναμική θέση,  υπερασπιζόμενη την ανθρώπινη ζωή των Παλαιστινίων.

Πρόσφατα, ομάδα εικαστικών και κινηματογραφιστών,  που είχαν προσκληθεί στο « Forum»  του Φεστιβάλ, αρνήθηκαν να παραστούν, ζήτησαν να αφαιρεθούν τα έργα τους από το επίσημο πρόγραμμα,  εξαιτίας των τελευταίων ενεργειών της διοίκησης,  σε όλα τα επίπεδα.

Θα διαγωνιστούν 20 ταινίες για τη Χρυσή Άρκτο, ανάμεσα σε αυτές και το « Small Things Like These». Δεν υπάρχει ελληνική συμμετοχή στο διαγωνιστικό τμήμα, ούτε και φέτος. Υπάρχει στο παράλληλο πρόγραμμα ( Encounters) , η ταινία του Γιώργου Ζώη με τίτλο « Arcadia».

The post Προέναρξη 74ης Μπερλινάλε…με το δεξί! appeared first on screeneye.gr.

Ανταπόκριση Ιάκωβος Γωγάκης

Το 25ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης,  βρίσκεται στις τελευταίες  ώρες , προτού η αυλαία  κλείσει χαμηλόφωνα,  εξαιτίας της ακύρωσης της τελετής λήξης και της απονομής των βραβεύσεων, συμμετέχοντας οι διοργανωτές στο εθνικό πένθος των ημερών.

Η τραγωδία των Τεμπών ρίχνει βαριά τη σκιά της,  όχι μονάχα στην κινηματογραφική γιορτή αλλά και σε ολόκληρη την πόλη, με τους περισσότερους νεκρούς και τραυματίες να προέρχονται από τη Βόρεια Ελλάδα.

 Η 25ή διοργάνωση ξεκίνησε στις 2 Μαρτίου, μερικές ώρες  αφότου τα τραγικά γεγονότα του σιδηροδρομικού δυστυχήματος έλαβαν χώρα κι ένα ευρύ φάσμα παράλληλων δράσεων και τελετών , ακυρώθηκαν.

Το φεστιβάλ ολοκληρώνεται την Κυριακή 12/3 με το ντοκιμαντέρ  «Εγώ και το κατοικίδιό μου»,  του Γιόχαν Κράμερ.

Κάθε χρόνο, έτσι και  φέτος,  επίκαιρα αιχμηρά ντοκιμαντέρ- κοινωνικά, πολιτικά, οικολογικά- απ’  όλο τον κόσμο παρουσιάστηκαν στο σινεφίλ κοινό της πόλης κι εμείς επιλέγουμε τα πιο ενδιαφέροντα που έχουμε δει .

1. LET THE LITTLE LIGHT SHINE

Στο Σικάγο, η πλειοψηφία των κατοίκων διαχρονικά στηρίζει τις πιο προοδευτικές τάσεις της αμερικανικής κοινωνίας . Πάρα ταύτα, τα τελευταία χρόνια, ένας μεγάλος αριθμός δημόσιων σχολείων της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης κλείνουν –και δη στις πιο υποβαθμισμένες περιοχές- και είτε γίνονται επιχειρήσεις είτε αντικαθίστανται από εκπαιδευτικά ιδρύματα που ενισχύουν τους εύπορους μαθητές και κλείνουν την πόρτα στους οικονομικά ασθενέστερους, μαύρους και μεξικανούς.

Ο σκηνοθέτης Κέβιν Σο,  παρακολουθεί τις αγωνιώδεις προσπάθειες γονέων, μαθητών και εκπαιδευτικών,  να αντισταθούν στο κλείσιμο του δημόσιου δημοτικού σχολείου,  στο πιο jazz μέρος της πόλης,  στο Σάουθ Λουπ. Καταιγιστικός ρυθμός, σινεμά διαμαρτυρίας, συνεντεύξεις και από την άλλη πλευρά της όχθης και μια ταξική και φυλετική αποτύπωση, των παιδιών ενός κατώτερου θεού. Το ντοκιμαντέρ του Κέβιν Σο , μπορεί να έχει ως επίκεντρο του την Αμερική, αλλά το πλαίσιο της ταινίας,  έχει άμεση επίδραση και στην ελληνική πραγματικότητα

2. Red Herring

Ένας 25χρόνος σκηνοθέτης, διαγιγνώσκεται με καρκίνο και ξεδιπλώνει στους γονείς του, όλο το φάσμα της προσωπικής του ζωής, σε μια διαδρομή όπου η ασθένεια και ο φόβος του θανάτου, τους  φέρνει όλους κοντά, σε μια σκηνοθετική οπτική όπου οι συναντήσεις και η επικοινωνία με τους γιατρούς, συναντούν την πιο αυθόρμητη επικοινωνία με τους οικείους του νεαρού σκηνοθέτη. Δημιουργός του ντοκιμαντέρ είναι ο βρετανός  Κιτ Βίνσεντ, ο οποίος πετυχαίνει τη διερεύνηση όλων των απόκρυφων επιθυμιών και αναγκών ενός σοκαρισμένου από την ασθένεια του, ήρωα. Πέραν τούτου, προβάλλει την ανάγκη για επικοινωνία και ότι η κατανόηση έρχεται πρωτίστως από την οικογένεια.

3. Lynch/Oz

Όπως πολλοί θα γνωρίζουν, οι πρώτες ταινίες του Ντέιβιντ Λιντς, δεν προκάλεσαν καμία συγκίνηση στον κόσμο των κριτικών , αλλά η αγάπη του κοινού για το ιδιόρρυθμο στιλ του Αμερικανού δημιουργού, οδήγησε ένα μέρος της παγκόσμιας κριτικής, να αλλάξει γνώμη.

Ο Ελβετός σκηνοθέτης Αλεξάντερ Ο. Φιλίπ , δημιουργεί ένα δοκιμιακού τύπου ντοκιμαντέρ, για το πώς η κλασική ταινία « Ο Μάγος του Όζ» επέδρασε καταλυτικά στην κοσμοθεωρία του Λιντς και μέσα από έξι διαφορετικές αφηγήσεις προσώπων που μελέτησαν το έργο του, αναλύει σε βάθος  πανεπιστημιακών συγγραμμάτων, όλες του τις κινηματογραφικές επιρροές, παρουσιάζοντας σκηνές, από τις ταινίες του, βάζοντας πλάι τις επιρροές του, εμβόλιμα τον συναντάμε κι ενώ  τους περισσότερους μη εξοικειωμένους  με τη φιλμογραφία του θεατές ίσως τους απωθήσει , τους μυημένους θα τους συμπαρασύρει στο ονειρικό σύμπαν του Ντέιβιντ Λιντς.

The post Ξεχωρίζει το ντοκιμαντέρ- αφιέρωμα στον Ντέιβιντ Λιντς λίγο πριν το κλείσιμο του 25ου ΦΝΘ appeared first on screeneye.gr.

Κριτική από το 73ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου Ιάκωβος Γωγάκης

Η αγάπη, η  ενότητα, η αλληλοβοήθεια, η πατριαρχία-με τη θετική και την αρνητική σημασία-  οι θρησκευτικές πεποιθήσεις- με τη θετική και την αρνητική σημασία, η στήριξη στις γιαγιάδες και  στους παππούδες, η αλληλεπίδραση με μακρινούς συγγενείς-θείες ξαδέρφια-  οι διευρυμένες  οικογενειακές μαζώξεις με επίκεντρο τα νόστιμα εδέσματα, ο κομβικός ρόλος της μητέρας,   διαμορφώνουν τα στερεότυπα μιας τυπικής μεξικάνικης οικογένειας, που αποτελεί -όπως και στην Ελλάδα-

  τον πιο σημαντικό κοινωνικό θεσμό.

Από τη « Roma» του Αλφόνσο Κουαρόν μέχρι την περί ης ο λόγος ταινίας  « Totem» της Λίλα Αβιλές,  βλέπουμε τις  μεξικάνικες οικογένειες, να ζουν μέσα σε ένα οργανωμένο χάος.

Η Λίλα Αβιλές,  σχηματίζει το πορτρέτο των σύγχρονων συμπατριωτών της, μέσα σε ένα κινηματογραφικό 24ώρο, κατά τη μέρα ενός πάρτι γενεθλίων.

Το πάρτι γενεθλίων είναι προς τιμήν του πατέρα της 7χρόνης Σολ, ο οποίος είναι καρκινοπαθείς  και η ζωή του κρέμεται από μια κλωστή. Ήδη από τα αρχικά στάδια της ταινίας η μικρή Σολ προσδιορίζει το διακύβευμα «ο πατέρας της να ζήσει  και να μην πεθάνει « ταυτόχρονα, ένα πρόσωπο κλειδί της ιστορίας , είναι και η μητέρα της, η Λουσία,  με όλο το βάρος της ανατροφής του παιδιού να πέφτει πάνω της , ενώ έχει να διαχειριστεί  τη στήριξη στο σύζυγο της, οικονομικά και επαγγελματικά διλήμματα . Άπαντες είναι παρόντες και παρούσες στο πάρτι. Ο παππούς της, οι θείες της , η ξαδέρφη της.

Η κάμερα της  Αβιλές  παραμένει επικεντρωμένη μέσα στους κλειστούς χώρους του σπιτιού, όπου όλοι μιλούν ακατάπαυστα, κάνουν ένα απίστευτο σαματά, ενώ υπογείως υπάρχει διάχυτη η ανησυχία για τον άρρωστο σύζυγο και πατέρα, για τη ζωή και το θάνατο. Η μικρή Σολ  κινείται στους δικούς της ρυθμούς, ενώ σε μια φοβερή σκηνή, τα υπόλοιπα μεγαλύτερα μέλη, μιλούν αλληγορικά για την ασθένεια του πατέρα της, για να μην την ταρακουνήσουν ψυχικά. Η  σκηνοθέτιδα από το Μεξικό, δίνει αξία στις μικρές λεπτομέρειες της καθημερινότητας , τις οποίες πολλές φορές παραβλέπουμε, παραδομένοι στα μεγάλα βάσανα που συναντάμε σε κάθε οικογένεια.

Η Αβιλές δίνει νόημα και σκοπό στις μικρές απολαύσεις, όπως είναι  ένα πάρτι γενεθλίων, γνωρίζοντας ότι την ασθένεια του πατέρα δεν μπορεί κανείς να την ανατρέψει . Για την Αβιλές  η συμπόνια, η ευγνωμοσύνη και η συντροφικότητα, αποτελούν τα στηρίγματα για την επόμενη μέρα.  Εξαιρετική η κινηματογράφηση και μοναδικές, ατόφιες ερμηνείες, από ένα σύνολο μεξικανών ηθοποιών , που θα μνημονεύονται για καιρό.

The post Η ζωή, ο θάνατος και οι μικρές χαρές της καθημερινότητας στο ” Totem” της Λίλα Αβιλές appeared first on screeneye.gr.

Κριτική από το 73ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου Ιάκωβος Γωγάκης

Διαδεδομένα  και με ανοδικές τάσεις, τα «έξυπνα σπίτια» ,παρέχουν όλα τα εξελιγμένα τεχνολογικά μέσα, κάνοντας-θεωρητικά- τη ζωή των ενοίκων τους, ευκολότερη, ασφαλέστερη και ποιοτικότερη. Με την κατάλληλη εφαρμογή στο κινητό,  τα παράθυρα μετατρέπονται από διαφανή σε αδιαφανή, δεν ανοίγουν με φυσικό τρόπο και η ηχομόνωση των έξυπνων σπιτιών απομακρύνει οποιοδήποτε εξωτερικό ερέθισμα,  μπορεί να αναστατώσει τους διαμένοντες σε αυτά.

Με την κατάλληλη εφαρμογή  στο κινητό,   ανιχνεύονται οι απειλές, η διαρροή νερού και η φωτιά. Ο αυτόματος υδραυλικός και ο αυτόματος πυροσβέστης ενεργοποιούνται, η  διαρροή σταματά και η φωτιά κατασβήνεται. Με την κατάλληλη εφαρμογή στο κινητό,  ανάβει ο θερμοστάτης, ρυθμίζεται το κλιματιστικό, σηκώνεται το καπάκι,  τραβιέται το καζανάκι κι αν ξεχαστεί το ψυγείο ανοιχτό… στο υπενθυμίζει ένα τραγουδάκι.

Τι ακριβώς  συμβαίνει,  όταν ένας κλέφτης- εν προκειμένω υψηλής τέχνης- θα τρυπώσει σε ένα έξυπνο ρετιρέ της Νέας Υόρκης  και θα αντιληφθεί ότι ούτε η ευφυΐα του,  μπορεί αναίμακτα να τον  ξετρυπώσει;

Οι ώρες και οι μέρες αποδεικνύονται δραματικές για τον επίδοξο κλέφτη- τον οποίο ερμηνεύει ο Γουίλεμ Νταφόε- ο οποίος εγκλωβίζεται σε μια κατάσταση πρωτοφανή για αυτόν, να μην μπορεί να βρει διέξοδο διαφυγής, σηκώνοντας κυριολεκτικά το σπίτι ανάποδα.

Το σενάριο της ταινίας το υπογράφει ο Μπεν Χόπκινς  και η σκηνοθεσία ανήκει στον πρωτοεμφανιζόμενο Βολιώτη Βασίλη Κατσούπη.

Η ταινία ακολουθεί το μοτίβο μιας σειρά παρόμοιων θεματολογικά κινηματογραφικών ιστοριών, όπως είναι οι ταινίες  «127 ώρες», ο «Θαμμένος»,  «1408»,  με τους μοναχικούς-παγιδευμένους πρωταγωνιστές, να γνωρίζουν ότι ο  χρόνος στην κλεψύδρα σιγά σιγά λιγοστεύει, το οξυγόνο το ίδιο,  κι από μια κλωστή αλλά  κι από τύχη,  χωρίζεται η ζωή από το θάνατο.

Ο Βασίλης Κατσούπης διαβολικά δοκιμάζει τα νεύρα του επίδοξου κλέφτη και  σφραγίζει ένα ψυχολογικό θρίλερ επιβίωσης, οδηγώντας τον ήρωά του,  να αναμετρηθεί με τα πιο ακραία ψυχολογικά του  όρια , αλλά και φυσικά όρια, με την πείνα,  με τη δίψα, κρατώντας δυνάμεις, για μια μακρά παραμονή στο σπίτι-φυλακή.

Ο Γουίλεμ Νταφόε, είναι αυτός που σηκώνει το βάρος και διευκολύνει τον Κατσούπη, στον τρόπο χειρισμού της ταινίας. Η κλάση του Νταφόε είναι δεδομένη,  αλλά είναι και κάποιας ηλικίας. Το σώμα του πλέον είναι ζαρωμένο  και δεν ταιριάζει ο συγκεκριμένος ηθοποιός στα χαρακτηριστικά ενός κλέφτη που αναλαμβάνει μεγάλα ρίσκα.  Θα ταίριαζε ένας  νεότερος από τον Νταφοε ηθοποιός.

Ο Κατσούπης όμως, μεταφέρει τη φιλοσοφική διάσταση της απομόνωσης, όταν  ο ιδιωτικός χώρος παραμένει τόσο πολύ  ιδιωτικός,  όπου κανένα εξωτερικό ερέθισμα δεν είναι ικανό  να τον αλλοιώσει. Η αίσθηση ότι βρισκόμαστε σε ένα σπίτι- φυλακή, εν τέλει  αποδεικνύεται φυλακή και για τον κλέφτη και για τους ένοικους.

The post Τι είναι τελικά το Inside του Βασίλη Κατσούπη που συζητείται στη φετινή Μπερλινάλε appeared first on screeneye.gr.

Κριτική από Φεστιβάλ Βερολίνου

Ιάκωβος Γωγάκης

Σε ένα αξιακό σύστημα  εκ διαμέτρου αντίθετο από το δυτικό, οι συλλογικές αξίες, οι οικογενειακές αξίες, το ισχυρό συναίσθημα βαθιάς στοργής, η έκφραση της αγάπης χωρίς τις γνωστές σε μας λέξεις, στο ασιατικό αξιακό σύστημα τα συναισθήματα  μπορούν να εκφραστούν με απροσδόκητους τρόπους, όπως μας δίδαξε η ασιατική λογοτεχνία  και το ασιατικό σινεμά.

Οι εσωτερικές συγκρούσεις επέρχονται  και η κρίση   ταυτότητας  εμφανίζονται,  όταν οι  ασιάτες μεταναστεύον στον δυτικό κόσμο και καλούνται να ενσωματώσουν πολλαπλές ταυτότητες.

Την εσωτερική κρίση και την κρίση ταυτότητας μιας νοτιοκορεάτισσας που ζει στην Αμερική και την εμμονή ενός νοτιοκορεάτη για το πρώτο ερωτικό σκίρτημα, η σημασία και η αξία του, αναγάγονται, ως το κεντρικό θέμα της ταινίας « Past Lives»,   της  πρωτοεμφανιζόμενης  σκηνοθέτιδας Σελινγκ Σονγκ , η οποία ζει στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Η ηρωίδα της, η Νόρα,  μεταναστεύει από την Νότια Κορέα στις Ηνωμένες Πολιτείες,  στα 12 της. Στην πατρίδα της, είχε ένα παιδικό φίλο,  τον Χέι Σουνγκ,  μαζί μεγάλωσαν, ένιωσαν και το πρώτο ερωτικό σκίρτημα.

20 χρόνια αργότερα,  η Νόρα είναι παντρεμένη  με τον Αμερικανό Άρθουρ,  αλλά ο Χεί Σουνγκ που παραμένει προσκολλημένος στον πρώτο του έρωτα, επικοινωνεί μαζί της. Το Skype γίνεται μεταξύ τους μια καθημερινή συνήθεια, έως ότου η Νόρα τον καλεί στην Αμερική.

Η Νόρα μπερδεμένη από τα δικά της συναισθήματα καλείται να αντιμετωπίσει μια μεγάλη πρόκληση.  Ο σύζυγός  της –ίσως-ακόμη μεγαλύτερη, υπό τον κίνδυνο ενός τρίτου προσώπου, που έχει επίδραση πάνω στη γυναίκα του.  Ο Άρθουρ δεν κάνει σπασμωδικές κινήσεις ζηλοτυπίας- η ανασφάλεια του είναι βεβαίως υπαρκτή αλλά ώριμα διαχειρίσιμη και μέσα σε ένα μπαρ, βρίσκεται σιωπηλός, να ακούει τους διαλόγους και τις εξομολογήσεις των δύο παιδικών φίλων, όπου το ερωτικό στοιχείο υπάρχει στην  ατμόσφαιρα, υπό τους ήχους μιας υπέροχης μπαλάντας.

Η  Σελίνγκ Σονγκ με καθαρότητα και ευκρίνεια χαρτογραφεί πλήρως και τα τρία πρόσωπα της ιστορίας, τις δύο διαφορετικές κουλτούρες, το πώς ορίζεται ο έρωτας στην Κορέα και χωρίς δραματοποιημένη αφήγηση, παρουσιάζει τα πραγματικά διλήμματα που έχουν  να αντιμετωπίσουν και οι τρεις, πρωτίστως η ηρωίδα της.

Πρωταγωνιστούν οι Γκρέτα Λι, Τέο Γιου, Τζον Μαγκαρο.

The post Past Lives appeared first on screeneye.gr.

The Teachers’ Lounge

Στα δημόσια και ιδιωτικά σχολεία της Ευρώπης, είναι συνταγματικά κατοχυρωμένο το δικαίωμα της ίσης μεταχείρισης.

Μαθητές εύποροι, άποροι, αυτόχθονες, μετανάστες, όλοι με το γράμμα του νόμου είναι ίσοι.

Στην πραγματικότητα, οι διακρίσεις υφίστανται, όσο οι κατέχοντες θέση ευθύνης και εξουσία , εφαρμόζουν μια άκαμπτη στάση, η οποία δημιουργεί τις διακρίσεις.

Ο τουρκικής καταγωγής σκηνοθέτης – αλλά μεγαλωμένος στη Γερμανία- Ιλκέρ Τσατάκ, παρακολουθεί ασφυχτικά την Κάρλα, μια νεαρή καθηγήτρια σε γερμανικό γυμνάσιο, κατά τη διάρκεια διάφορων περίεργων συμβατών και κλοπών, που συμβαίνουν στην αίθουσα των καθηγητών. Οι υποψίες στρέφονται στην τουρκικής καταγωγής γραμματέα, η οποία έχει κι ένα γιο, ο οποίος είναι μαθητής του σχολείου. Η γραμματέας τίθεται σε αναστολή και ο γιος της αντιδρά, αρνούμενος την ενοχή της μητέρας του.

Η Κάρλα μαζί με τη διευθύντρια του σχολείου ετοιμάζονται να στείλουν το αγόρι, σε άλλο σχολείο. Ο Όσκαρ επιμένει για την αθωότητα της μητέρας του, μαζεύει ό,τι χρήματα έχει και τα δίνει στην Κάρλα, η οποία αρνείται να τα δεχτεί, εμμένοντας στη θέση της …κι ο Όσκαρ της ετοιμάζει την εκδίκησή του. Οι συμμαθητές του, θα πάρουν το μέρος του.

Η Κάρλα είναι ασυμβίβαστη, ακολουθεί πιστά τη δική της θέση.

Η σκηνοθετική ματιά, δεν την παρουσιάζει σκληρή, ούτε κακιά ούτε ρατσίστρια. Ακολουθεί το ορθό βάσει του δικού της ηθικού κώδικα , ένας κώδικας με παρωπίδες, που το μόνο που τη νοιάζει είναι το ποιος/ποια είναι ο κλέφτης. Δεν έχει προσωπική ζωή, κοιτάει τη ζωή κοντόφθαλμα.

Η ταινία είναι κάτι περισσότερο από ένα θρίλερ μυστηρίου κι εξερεύνησης του ένοχου.

O Ιλκέρ Τσατάκ στην ταινία δεν κρατάει ίσες αποστάσεις, αποκαλύπτει την ηθική αποσύνθεση, όταν το εκπαιδευτικό σύστημα αντί να ενσωματώνει στον πυρήνα του, όλα τα παιδιά, κάποια τα διώχνει, τα οδηγεί στο περιθώριο και στην παραβατικότητα. Χωρίς να το βροντοφωνάζει, η ταινία κρύβει έναν καλώς νοούμενο διδακτισμό και καταιγιστικό ρυθμό.

Superpower

Ένας χρόνος συμπληρώνεται από την έναρξη της εισβολής της Ρωσίας στην Ουκρανία και ο Σον Πεν μαζί με τον Άαρον Κάουφμαν αποφασίζουν στην καρδιά της Ευρώπης και κοντά στο πεδίο των μαχών, στο Βερολίνο, να παρουσιάσουν το ντοκιμαντέρ τους για την Ουκρανία, το «Superpower».

Ο Σον Πεν, επισκέφθηκε την Ουκρανία πριν ξεσπάσει ο πόλεμος.

Λίγα 24ώρα προτού ο Ρώσος πρόεδρος δώσει το πράσινο φως για την επίθεση, έκανε ξανά ένα ταξίδι αστραπή στο Κίεβο , για να συνομιλήσει με τον Ζελένσκι.

Ο Σον Πεν στο ντοκιμαντέρ του , υμνεί τον εαυτό του και τον Ουκρανό πρόεδρο.

Ενώ η περιοχή κρύβει μεγάλο πλούτο για μια βαθιά εξιστόρηση των γεγονότων, ο Σον Πεν, παίρνει συνέντευξη κι από τον εαυτό του, λέγοντας χαρακτηριστικά, ότι απέκλειε τη ρωσική εισβολή, σαν να είναι διεθνολόγος. Δεν είναι όμως.

Ταυτόχρονα, δημιουργεί την προσωπογραφία του Βολοντίμιρ Ζελένσκι, από τα χρόνια της ενασχόλησης του με την υποκριτική μέχρι το καλοκαίρι του ’22, δηλαδή πέντε μήνες μετά τη ρωσική εισβολή. Θεωρεί ότι χωρίς τον Ζελένσκι δεν θα υπήρχε αντίσταση. Πιστεύει ότι ένωσε τους Ουκρανούς. Συνομιλεί με στενούς συνεργάτες του Ζελένσκι, όπως επί παραδείγματι είναι ο εκπρόσωπος του τάγματος Αζόφ, που εμφανίστηκε και στο ελληνικό κοινοβούλιο.

Το ντοκιμαντέρ δεν έχει σαφή κατεύθυνση, όλα είναι αποσπασματικά, μια γενική αναφορά στο τι είναι δημοκρατία κι ελευθερία και με ποιο τρόπο καταπατείται στην Ουκρανία.

The post Μία Superpower αίθουσα καθηγητών κι ένας απογοητευτικός Σον Πεν appeared first on screeneye.gr.