Για την 57χρόνη Κέλι Ράιχαρντ,  η Αμερική της υπαίθρου αποτέλεσε το  επίκεντρο πολλών ιστοριών της.  Εντούτοις, η μία και μοναδική μεγάλη της επιτυχία,  είχε σύγχρονο θέμα, πιο κοντά στη δική της ζωή. Το έργο  λεγόταν “Γουέντι και Λούσι”,  του 2008.

Με το  “First Cow” ( Πρώτη Αγελάδα), επιστρέφει στις ιστορίες της -πάλαι ποτέ- ανεξερεύνητης Αμερικής και στηρίζεται πάνω στο μυθιστόρημα του Τζόναθαν Ρέιμοντ, έχοντας ως κεντρικό τόπο,  το Όρεγκον,  περίπου το 1830, όταν η περιοχή,  δεν ήταν τμήμα των Ηνωμένων Πολιτειών.

Ένας περιπλανώμενος μάγειρας  καταφθάνει στην περιοχή  και θα εισχωρήσει σε μια ομάδα, που η δουλειά τους είναι το κυνήγι της γούνας. Αναπτύσσει   φιλία με τον Λου, έναν Κινέζο μετανάστη, τον οποίον κάποιοι καταδιώκουν. Θα συνεργαστούν  σε μια παράνομη επιχείρηση αρμέγματος μιας αγελάδας, για να φτιάχνουν μπισκότα.

Το αφηγηματικό σκέλος των ταινιών της  Ρέιχαρντ,   πάσχει διαχρονικά. Έτσι κι εδώ, η υποτιθέμενη δυνατή φιλία των δύο ανδρών, δεν επικοινωνείται επαρκώς με το κοινό. Η έμφαση και σε δευτερεύοντες ρόλους,  εξασθενεί το βασικό θέμα της ταινίας( η φιλιά δύο  ανθρώπων που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα), μα και η επιθυμία της,  οι ήρωες της, όσα βιώνουν να τα αντιμετωπίζουν με συναισθηματική  αποστασιοποίηση. Δημιουργεί ένα περίπλοκο στη δομή του έργο,  δίωρης διάρκειας, με αρκετά σημεία χωρίς διαλόγους. Μία μας πάει στο ντοκιμαντέρ μία μας πάει στη μυθοπλασία. Το άρμεγμα της αγελάδας διανθίζεται με χιούμορ. Το μακιγιάζ και τα κοστούμια, αντιπροσωπεύουν πλήρως την ιστορία εποχής,  αλλά παραμένει ένα έργο αρκετά  βαρύ, ένα έργο  ασήκωτο, ακόμα και για μερίδα του φεστιβαλικού κοινού.  Ξεχωρίζουν οι τρεις βασικοί πρωταγωνιστές, ο Τζον Μαγκάρο, ο Όριον Λι και ο Τομπι Τζόουνς.

“First Cow” από την Πέμπτη 22/7 στους κινηματογράφους

div style=”text-align:center”>

The post First Cow appeared first on screeneye.gr.

Πριν μπούμε στα άδυτα της ταινίας «Μήλα»,  του Χρήστου Νίκου, οφείλουμε να υπενθυμίσουμε στο κοινό μας, ότι η 7^η τέχνη στηριζόταν – προ πανδημίας και πιθανότατα μετά το πέρας της- στις ράγες της βιομηχανίας, δηλαδή  του εμπορίου,  άρα και του  χρήματος.

Εάν η βιομηχανία του κινηματογράφου συρρικνωθεί περαιτέρω-όπως εικάζουμε ότι θα συμβεί εξαιτίας της μετατόπισης του κοινού σε άλλες μορφές θέασης ταινιών- τότε, το σινεμά, θα έχει μια διαφορετική μορφή. Ίσως να γίνει το σινεμά, πιο καθαρό από εξαρτήσεις, που καθορίζονται από τη λογική του κέρδους.

Η επισήμανσή μας, έχει έμμεση σχέση με την ταινία « Μήλα» του πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη-αλλά γνώριμου στο κινηματογραφικό γίγνεσθαι- Χρήστου Νίκου, ο οποίος είναι ένας από τους  βασικούς συνεργάτες  του Γιώργου Λάνθιμου.

Το σενάριο της ταινίας γράφτηκε και τα γυρίσματά της πραγματοποιήθηκαν,  προτού η ανθρωπότητα μπει σε παρατεταμένο lockdown.

Ο 37 χρόνος καλλιτέχνης, εμπνεύστηκε την ιστορία του, μετά το θάνατο του πατέρα του και το κυρίαρχο στοιχείο του σεναρίου ήταν η μνήμη-μέσα από τη θλίψη- σε όλες τις μορφές της.

Μέχρι εδώ όλα καλά.  Η εμπλοκή στην παραγωγή της ταινίας ισχυρών ονομάτων της παγκόσμιας κινηματογραφικής βιομηχανίας, όπως είναι η εταιρία  παραγωγής Dirty Films  που ηγείται η ηθοποιός Κέιτ Μπλάνσετ, μετατόπισαν -επί σκοπού- τη διαφημιστική καμπάνια της ταινίας, ούτως ώστε να συμβαδίζει  με τις πρωτόγνωρες συνθήκες που βιώνουμε.

Επί του προκειμένου, άραγε τα « Μήλα» του  Χρήστος Νίκου έχουν άμεση ή έμμεση σχέση με την πανδημία;

Η απάντηση είναι όχι. Πρόκειται για διαφημιστικό τρικ, με σκοπό να προσελκύσει αγοραστές από όλο τον κόσμο και να αποφέρει έσοδα.

Η απώλεια  μνήμης για τον  ήρωα της ταινίας, τον Άρη,  ( Άρης Σερβετάλης) θα τον βρει “δέσμιο” μιας αποστολής, να καθοδηγείται-για το δικό του καλό-από τους υπεύθυνους ενός Ιδρύματός.

Ο σεναριογράφος και σκηνοθέτης χρησιμοποιεί ένα ουδέτερο αφαιρετικό στιλ, παίζει με τους συμβολισμούς σε δεύτερο και τρίτο επίπεδο-όπως έχει συμβεί στις ταινίες του Γιώργου Λάνθιμου, «Ιερό Ελάφι «και «Αστακός»- και επιτρέπει στους υπεύθυνους της διαφημιστικής καμπάνιας, να την προμοτάρουν σαν μια ταινία, που σχετίζεται με τον ιό και την πανδημία. 2/5

Πρωταγωνιστούν  Άρης Σερβετάλης, Σοφία Γεωργοβασίλη, Άννα Καλαϊτζίδου, Αργύρης Μπακιρτζής.

«Μήλα» από 3 Ιουνίου στους κινηματογράφους

The post Σχόλιο -αντί κριτικής- για την ταινία «Μήλα» appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Οι “Μικρές Κυρίες” της Αμερικανίδας Λουίζα Μέι Άλκοτ ταξίδεψε και ταξιδεύει εδώ και ενάμιση αιώνα, απ’ άκρη σ’ άκρη του κόσμου. Μεταγενέστεροι συγγραφείς -πάνω στο μυθιστόρημα – έχτισαν νέες ιστορίες. Kαμιά δεκαριά κινηματογραφικές παραγωγές πήραν σάρκα και οστά , ενώ έγιναν επίσης και αρκετές τηλεοπτικές σειρές.

Η 36χρόνη ηθοποιός και σκηνοθέτις Γκρέτα Γκέργουιγκ ( η προηγούμενη ταινία της το “Lady Βird” έφτασε μέχρι τα Όσκαρ ), προσάρμοσε το μυθιστόρημα στα δικά της μέτρα και σταθμά. Από την άλλη, διατήρησε ακέραιο τον κορμό της ιστορίας.

Ο πατέρας της οικογένειας είναι απών – πολεμάει στον αμερικανικό εμφύλιο- η στοργική μάνα( Λόρα Ντερν) έχει συντηρητικά αλλά προσγειωμένα όνειρα για το μέλλον των κοριτσιών της(“καλύτερα να ζείτε με έναν φτωχό άντρα , παρά με πλούσιο και να το μετανιώσετε ), ενώ η θεία( Μέριλ Στριπ) ισχυρίζεται το αντίθετο (μόνο μια πλούσια γυναίκα μπορεί να μείνει ανύπαντρη, αλλιώς οφείλει να βρει έναν ευκατάστατο σύζυγο).

Όμως, τα τρία από τα τέσσερα κορίτσια έχουν μεγάλα όνειρα.
Μεγάλα όνειρα γυναικών, στην Αμερική του 19ου αιώνα. Φαντάζει εξωπραγματικό.
Η Τζο παραδίδει σε εκδότη το πρώτο της μυθιστόρημα( η έναρξη της ταινίας), η Είμι έχει το πάθος της ζωγραφικής, η Μπεθ έχει ταλέντο στο πιάνο, μόνο η Μεγκ που είναι και η μεγαλύτερη , θα ήθελε μια παραδοσιακή ζωή.
Ποιες από τις τέσσερις θα τα πραγματοποιήσουν;
Στο έργο, δίνεται έμφαση στις δύο αδερφές ( Τζο και Είμι), τις οποίες ερμηνεύουν η Σίρσα Ρόναν και η Φλόρενς Πιού.
Η Γκέργουιγκ, με πηγαίο συναίσθημα, φτιάχνει μια ταινία για το πλαίσιο των ζητημάτων της γυναικείας χειραφέτησης του 19ου αιώνα. Εντούτοις, αγνοεί το σήμερα. Απουσιάζει η φρέσκια ματιά της ιστορίας. Μια αμυδρή έστω σύνδεση με τα σύγχρονα ζητήματα και διλήμματα που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες. Και δεν είναι λίγα. Επίσης, η Γκέργουιγκ ντύνει το κάδρο με μια πολύχρωμη παλέτα χρωμάτων στα κουστούμια και στην εικόνα, η οποία είναι ανεξήγητα έντονη και δημιουργεί την εντύπωση ότι έγινε επιτηδευμένα. Διαθέτει ανεξάντλητο καστ, και το χρησιμοποιεί με πομπώδη τρόπο ενώ είναι ξεκάθαρη η έλλειψη ομοιογένειας και συνοχής στη δομή του σεναρίου , εξου και τα αναίτια μπρος-πίσω στο χρόνο. Ο Τιμοτέ Σαλαμέ, στον ρόλο του ανώριμου εραστή, μπορεί να κουβαλάει τις δάφνες από την ερμηνεία του στο ” Call me by your name”, εμφανίζεται όμως να ζει το σήμερα και όχι ότι ερμηνεύει ένα χαρακτήρα, από άλλο αιώνα κι από άλλη εποχή. Από τους ανδρικούς ρόλους ξεχωρίζει ο Λουί Γκαρέλ στο ρόλο του “σοβαρού” καθηγητή , ο οποίος μεταξύ άλλων θα ωθήσει την Τζο, να αναπτύξει τη γραφή της. Όμορφη και κωμική η στιγμή της γνωριμίας τους.

6 Οσκαρικές υποψηφιότητες

The post Μικρές Κυρίες appeared first on screeneye.gr.

Δεν είναι λίγοι που  τον κατατάσσουν στους   υπερεκτιμημένους σκηνοθέτες .Μπορεί και να είναι.

Οφείλουμε όμως  να παραδεχτούμε, ότι ξεκίνησε πάρα πολύ δυναμικά την κινηματογραφική του σταδιοδρομία στα τέλη του ’90- αρχές 2000, με δύο θορυβώδεις ταινίες.

Αναφερόμαστε στις “Δυο Καπνισμένες Κάννες” και στην  ” Αρπαχτή “. Αναφερόμαστε επίσης στον αυτοδίδακτο Βρετανό σκηνοθέτη Γκάι Ρίτσι, πρώην σύντροφο της Μαντόνα.  Και οι δύο ταινίες φανέρωσαν ένα σινεμά που ήθελε να ξεφύγει από τα συνηθισμένα. Βέβαια, λίγα χρόνια πιο πριν, ένας άλλος Βρετανός σεναριογράφος και σκηνοθέτης, ο Ντάνι Μπόιλμας φανέρωσε ένα επίσης ασυνήθιστο για την εποχή σινεμά(Trainspotting). Ο Μπόιλ εξελίχθηκε, ενώ ο Ρίτσι έμεινε στάσιμος.

Οι πρώτες  ταινίες του Γκάι Ρίτσι ( προτού καταπιαστεί με Σέρλοκ Χoλμς, κλπ) στηρίζονταν στην ίδια τεχνική. Σ απολαυστικούς χαρακτήρες, που μας έκαναν να συμπαθήσουμε τους μικροκομπιναδόρους του,  στο γρήγορο ρυθμό, στις αναδρομές σε διάφορους χρόνους και στις παράλληλες αφηγήσεις, που στο τέλος ενώνονται, σε ένα φινάλε που μας γύρναγε στην αρχή. Ήξερε να φτιάχνει χαρακτήρες. Το έχασε μετά. Άγνωστο γιατί. Α
Η τελευταία του ταινία “ Οι Κύριοι”( The Gentlemen) υμνεί το γκανγκστερικό σινεμά,  που κι ο ίδιος αγαπά και κατά κάποιο τρόπο επιστρέφει στο είδος που τον καθιέρωσε.

Ο Μάθιου ΜακΚόναχι κρατάει τον πρωταγωνιστικό ρόλο, ενός βαρόνου των ναρκωτικών του Λονδίνου,  ενώ ο χαρισματικός Χιου Γκραντ το ρόλο ενός δημοσιογράφου που ξέρει από πρώτο χέρι  όλες τις βρομοδουλειές του βαρόνου και θέλει να τον εκβιάσει, με τρόπο κινηματογραφικό, σαν να διηγείται το σενάριο κι εμείς βλέπουμε την εξέλιξη του.  Ρώσοι και Κινέζοι μαφιόζοι επίσης κάνουν αφόρητη τη ζωή του.

Το σεναριακό εκτόπισμα του έργου είναι μικρό, σε πολλά του σημεία είναι αδιάφορο και ίσως αμυδρά σεξιστικό, εν γνώσει του Ρίτσι. Όταν  όμως,  μας παραπέμπει στον παραγωγό του σινεμά, γνωστό για τις δικαστικές του περιπέτειες περί σεξισμού Γουάινστιν, σε μια σκηνή έξυπνη ευρηματικά, τότε ο Ρίτσι φαίνεται να διακωμωδεί το σεξιστικό στοιχείο της ταινίας του. Και η μοναδική γυναικεία παρουσία, αυτή τη διακωμώδηση εξυπηρετεί.  Ο  Ρίτσι φτιάχνει μια ταινία για τους φαν του. Υπάρχουν στιγμές που το φλεγματικό χιούμορ του διεισδύει στο ακροατήριο του. Όμως οι θαυμαστές του Ρίτσι, δεν πρέπει να έχουν αυξημένες απαιτήσεις. Τροφοδοτεί το έργο με λίγες αλλά  ατμοσφαιρικές στιγμές-η έναρξη επί παραδείγματι γεννά προσδοκίες-  και στηρίζεται στην κλάση των ηθοποιών του,  όπως είναι η  γκραντ ερμηνεία του αδικημένου γενικώς Χιου Γκραντ αλλά και ο αποκαλούμενος “προπονητής”,  τον οποίο ερμηνεύει ο Κόλιν Φάρελ.

” Οι Κύριοι” από την Πέμπτη 30/1 στους κινηματογράφους

2/5

The post ” Οι Κύριοι”(The Gentlemen). Ο Γκάι Ρίτσι επιστρέφει στο γκανγκστερικό σινεμά που αγαπά . Μία άποψη κι ένα τρέιλερ appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Για τη φετινή οσκαρική κούρσα,  η αμερικάνικη  εταιρία  Fox Enterntemtment, ,πόνταρε σε δύο δικές της ταινίες. Στο “Ford V Ferrari” του Τζέιμς Μάνγκολντ,  για την κόντρα των  δύο πανίσχυρων αυτοκινητοβιομηχανιών   και στο θρίλερ επιστημονικής φαντασίας  “Ad Astra” του Τζειμς Γκρέι, με κεντρικό πρόσωπο  τον Μπραντ Πιτ. Η πρώτη δικαίως διεκδικεί 4, ενώ η δεύτερη δικαίως  διεκδικεί μόνο ένα.

Η έκπληξη για τους παραγωγούς , ακούει στο όνομα “Jojo Rabbit” ( 6 υποψηφιότητες).

Το έργο εμπνέεται από βιβλίο της Κριστίν Λέουνενς και  θεωρητικώς διαδραματίζεται στη Γερμανία, αλλά είναι γυρισμένο στη Τσεχία και η γλώσσα ομιλίας είναι τα αγγλικά.
Αναφέρεται στον  Χίτλερ και στα τελευταία χρόνια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, μέσα από τα μάτια ενός δεκάχρονου μπόμπιρα και στρατευμένου νέοναζι ( με την κυριολεκτική σημασία του όρου). Ο Φύρερ τον καθοδηγεί.

Ο μικρούλης τον βλέπει στον ύπνο του σαν οπτασία ,   σαν  καλοκάγαθο άνθρωπο, που του μιλάει όμορφα και τον παροτρύνει -μεταξύ άλλων-  να γίνει ένας καλός στρατιώτης.  Ο Χίτλερ  παρουσιάζεται γλυκύτατος, γιατί έτσι τον βλέπει το παιδί. Κάνει μέχρι και καταδύσεις. Ο μικρός έχασε τον πατέρα του και η   εικόνα του Χίτλερ -απόρροια της φαντασίας του παιδιού- έρχεται να αντικαταστήσει τον πραγματικό του πατέρα.
Η μητέρα του αντιθέτως, αντιστέκεται στο φιλοναζιστικό παραλήρημα. Σε μια κίνηση υψηλού ρίσκου,  φιλοξενεί κρυφά στο σπίτι, ένα κοριτσάκι εβραϊκής καταγωγής.
Ο κόσμος του νεαρού αγοριού κλονίζεται. Το μίσος για το κορίτσι σταδιακά εξασθενεί κι ένας νέος κόσμος ανοίγεται μπροστά του…της αδελφοσύνης και  της αγάπης.

Το σενάριο του Νεοζηλανδού Τάικα Γουαϊτίτι,  αλλά και η σκηνοθεσία του, δομείται με τέτοιο τρόπο,  ώστε να απευθύνεται   κυρίως σε παιδιά, δευτερευόντως και σε ενήλικες. Κρατάει και το ρόλο του Αδόλφου, ενώ στο έργο παίζει και ο Σαμ Ρόκγουελ, σε έναν αμφιλεγόμενο ρόλο ναζιστή.

Είναι ένα έργο εύπεπτο, εύκολο και με θολό διδακτικό προσανατολισμό. Τα αρχικά  του στάδια , διογκώνουν τα κωμικά- καρικατουρίστικα χαρακτηριστικά του, όπως για παράδειγμα είναι  ο υποχρεωτικός χαιρετισμός “Χάιλ Χίτλερ”, τον οποίο ο σκηνοθέτης διακωμωδεί , σε μια σκηνή όπου όλοι χαιρετιούνται με όλους. Βαρετό και απλοϊκό!

Το έργο στην αρχή είναι μπερδεμένο αφηγηματικά  , ενώ όσο εξελίσσεται αποκτά στρωτή  ροή, κυρίως όταν δίνεται χώρος στη μητέρα (την οποία ερμηνεύει η Σκάρλετ Γιόχανσον) και ιδίως στην τροπή που παίρνει η ιστορία , με την εμφάνιση της νεαρής Εβραίας.

Το απλοποιημένο δίδαγμα “ λέμε ναι στον ανθρωπισμό, λέμε όχι στον πόλεμο”, θα είχε μεγαλύτερη σαφήνεια και δυναμική, σε μια ιστορία βίας διαφορετικής εποχής,  που δεν θα έθετε στο επίκεντρο τον ναζισμό, γιατί από την πλευρά των ναζί δεν υπήρχε ίχνος  ανθρωπισμού, υπήρξαν θηριωδίες, με επιστέγασμα το Ολοκαύτωμα.

Δημιουργείται το πορτρέτο του Χίτλερ-έστω κι αν είναι από τη ματιά ενός παιδιού- εντελώς στρεβλό και παραμορφωμένο, το οποίο -εμμέσως πλην σαφώς- μαλακώνει τα γνωστά και αποδεδειγμένα απάνθρωπα   χαρακτηριστικά του Φύρερ, όπως και των Ες Ες, χωρίζοντας το σενάριο, σε καλούς και κακούς  ναζί  . Πρώτες οι γυναίκες  μεταφέρουν το ουμανιστικό μήνυμα της ταινίας, αλλά το αγόρι, είναι ο αποδέκτης (Ρόμαν Γκρίφφιν Ντέιβις).

“Jojo Rabbit” από την Πέμπτη 23/1 στους κινηματογράφους

The post Jojo Rabbit appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Η ιεροτελεστία του παπικού κονκλάβιου, για την εκλογή Ποντίφικα είναι γνωστή. Συμμετέχουν καμιά εκατοσταριά και βάλε καρδινάλιοι, μετά ρίχνουν τους σφραγισμένους φακέλους στην κάλπη, γευματίζουν, συζητούν, ξαναψηφίζουν πρωί, μεσημέρι, βράδυ κι όταν φτάσουν στο αμήν και βγει ο λευκός καπνός, τότε στην Βασιλική του Αγίου Πέτρου, ακούγεται το Habemus Papam… και τον μαθαίνουμε. Ο Φερνάντο Μεϊρέγιες θα μας παρουσιάσει στην έναρξη εν τάχει και με χιούμορ, την επίμονη διαδικασία εκλογής του 265ου Πάπα ( του Βενέδικτου) επικρατώντας το 2005 του Καρδινάλιου Χόρχε Μάριο Μπεργκόλιο, ο οποίος έγινε αργότερα ο 266ος Ποντίφικας( ο Φραγκίσκος).

Μεταξύ τους υπήρχε μια υπόγεια αντιπαλότητα. Ο εκσυγχρονιστής Μπεργκόλιο έβλεπε πως στραβά αρμένιζε ο γιαλός στο Βατικανό και η μη εκλογή του, τον έβαλε σε σκέψεις για να ζητήσει μετάθεση ή παραίτηση. Ο σεναριογράφος Άντονι ΜακΚάρντεν θα φέρει στο προσκήνιο την αντιπαλότητα των δύο ανδρών, με τον Φερνάντο Μεϊρέγιες( Επίμονος Κηπουρός) να αναλαμβάνει την σκηνοθετική καθοδήγηση της ταινίας.

Ο Μεϊρέγιες επιλέγει να προσδώσει στο έργο αντί κινηματογραφική ματιά, καθαρά θεατρική, υπερισχύει η στατικότητα κι ο λόγος. Ως εκ τούτου, οι δύο εκπρόσωποι του καθολικισμού θα συναντηθούν στο εξοχικό του Βενέδικτου, για να τα πουν έξω από τα δόντια , όπως λέμε “ και τώρα οι δύο τους”.

Οι προθέσεις του Μεϊρέγιες είναι θεμιτές και θα μπορούσαν να ήταν και αποτελεσματικές, από την στιγμή που οι δύο του ηθοποιοί (Άντονι Χόπκινς και Τζόναθαν Πράις) φάνηκε να διατηρούνται σε φοβερή φόρμα και το σενάριο θα έδινε την ευχέρεια ενός παιχνιδιού ανάμεσα στις δύο μορφές τέχνης. Η ατολμία των δημιουργών να ανοίξουν τη βεντάλια και να αναμετρηθούν τα δύο πρόσωπα και με την κριτική που ασκείται στον κλήρο και με τις σκοτεινές ιστορίες των κορυφαίων εκπροσώπων του καθολικισμού, πρόδωσε το δημιούργημά τους.
Ο σκηνοθέτης, μετατοπίζοντας την κάμερα πάνω στα δύο πρόσωπα, άφησε να εννοηθεί ότι διέθετε ένα ανατρεπτικό σενάριο, πολλές εκπλήξεις και αποκαλύψεις, είτε για το παρελθόν τους( ο γερμανικής καταγωγής Βενέδικτος ήταν μέλος της νεολαίας των Ναζί, έστω κι αν ήταν όπως λέει μέλος υπό πίεση και ο Αργεντίνος Φραγκίσκος κατηγορήθηκε ότι πρόδωσε κατά την περίοδο του δικτάτορα Βιδέλα δύο αριστερούς ιερείς, που ήταν υπέρμαχοι τοι κινήματος Η Θεολογία της Απελευθέρωσης) είτε να συζητήσουν για τα καυτά θέματα που απασχολούν την καθολική εκκλησία( σεξουαλικά σκάνδαλα στον κλήρο, αμβλώσεις, κ.α ). Τίποτα από τα δύο δεν συνέβη στο έργο και τα flαshback λειτούργησαν ως ένα είδος βιογραφίας τους και κυρίως καθαρτικού, πρωτίστως για τον τωρινό Ποντίφικα, τον Φραγκίσκο.
Ο πάγος μεταξύ τους θα σπάσει , αναζητώντας τον εκσυγχρονισμό μέσω της μουσικής των Βeatles, Αbba, της γκαζόζας με ανθρακικό και μιας pizza diabolo, άντε κι ενός αγώνα ποδοσφαίρου. Ο Μεϊρέγιες αναζητούσε διαρκώς να μας συγκινήσει, να μας πείσει για τις αγνές προθέσεις των ηρώων του, στην επιφάνεια όμως των πραγμάτων.

“Οι Δύο Πάπες” από την Πέμπτη 12/12 στους κινηματογράφους και από τις 20/12 στο Netflix

The post Οι Δύο Πάπες appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Η Αμερική ως γνωστόν- ορίζει τον αστικό μύθο που -θεωρητικώς- ευεργετεί την ελευθερία, τη δικαιοσύνη αλλά και το σύνθημα “όλα είναι εφικτά με τη σκληρή δουλειά” .
Ο ( ιταλικής καταγωγής) Μάρτιν Σκορσέζε, από το 1973 εκθέτει συστηματικά τον αστικό μύθο, ιδίως με τρεις οδυνηρές ταινίες, για τη διαφθορά, για τη μοναξιά στις πόλεις και τους ανταγωνισμούς του ( Κακόφημοι Δρόμοι , Ο Ταξιτζής , Οργισμένο Είδωλο).Τρεις ταινίες, μα και τρεις πολύτιμοι θησαυροί. Αυτή είναι η παρακαταθήκη του Σκορσέζε -όταν θα αφήνει πίσω τα εγκόσμια- που κοσμούν το πρώτο ράφι της παγκόσμιας ταινιοθήκης.

Ο Σκορσέζε έχει όμορφες συνήθειες που δεν τις αλλάζει. Αγαπάει τις μεταφορές βιβλίων αντί των κινηματογραφικών σεναρίων, τις αφηγήσεις σε πρώτο πρόσωπο, τα μπρος-πίσω στο χρόνο(αναδρομές),τα παγωμένα καρέ, τα soul, pop και blues τραγούδια( από τα 50s μέχρι τα 80s) και δεν αλλάζει αγαπημένους του συνεργάτες.
Η σταθερότητα, ενίοτε απογειώνει τις δημιουργίες του κι άλλοτε τις ανακυκλώνει και τις χαντακώνει.
Η ταινία “Ο Ιρλανδός” γέρνει προς την δεύτερη “επίπτωση” της σταθερότητας.

Τα γκανγκστερικά έργα του ” Τα Καλά Παιδιά” (του 1990) και “Καζίνο”(του 1995), είναι πανταχού παρούσα και στον “Ιρλανδό”.

Δεν τα φρεσκάρει ελαφρώς ( όπως πράττουν οι Νταρντέν ή ο Λόουτς, οι οποίοι δεν ασχολούνται με γκάνγκστερ, αλλά έχουν παρόμοιες συνήθειες) … τα αντιγράφει.

Τα αντιγράφει στο ύφος , στην κινηματογράφηση, στα νοήματα, ακόμα και στη διάρκεια( ξεπερνάει ακόμα και τις 3 ώρες της ταινίας “Καζίνο”) και τοποθετεί στους κορυφαίους ρόλους, δύο φίλους του και πρωταγωνιστές των δύο ταινιών( Ρόμπερτ ντε Νίρο- Τζο Πέσι) . Καλεί επίσης τον Αλ Πατσίνο για να συνεργαστούν, για πρώτη φορά.

Χάνεται η αληθοφάνεια και παγώνει ο ρυθμός, από τον διακαή του πόθο , να ερμηνεύσουν τα ίδια πρόσωπα μέχρι και τρεις διαφορετικές χρονικές περιόδους. Σαν νέοι, σαν μεσήλικες, σαν ηλικιωμένοι. Ήθελε όλα τα φώτα να πέσουν πάνω στους ηθοποιούς, που πορεύτηκαν για δεκαετίες μαζί του χέρι-χέρι.
Ήταν μια άνιση μάχη με το χρόνο και άδικη επιθυμία του, προς τους καταξιωμένους του ηθοποιούς. Πιθανολογούμε, το έπραξε ως μια προέκταση φιλοσοφική για τα γηρατειά και το τέλος της ζωής, των ζωντανών θρύλων της μεγάλης οθόνης. Κατανοητή, αλλά αδόκιμη η επιθυμία του.

Ο Ντε Νίρο είναι στα 76 του και κλήθηκε από τον Σκορσέζε να υποδυθεί τον Φρανκ Σίραν ακόμα και στη νιότη του( όταν εκτελούσε συμβόλαια θανάτου), όπου τα αντανακλαστικά των νέων είναι αστραπιαία, όχι όμως τα δικά του και είναι λογικό.
Αντιθέτως, ο Τοντ Φίλιπς στην ταινία “Joker”, περιορίζοντας τον Ντε Νίρο χωροχρονικά, τον ώθησε σε μια αξιόπιστη και στιβαρή ερμηνεία. Είναι από τις σπάνιες φορές -για τα δεδομένα ταινιών τέτοιου βεληνεκούς- όπου οι ηθοποιοί φαίνεται να αδυνατούν να ανταποκριθούν στις πολυσύνθετες απαιτήσεις των ρόλων τους, χωρίς να φέρουν οι ίδιοι την ευθύνη.
Τον αέρα νοσταλγίας και νωχελικότητας (του Σκορσέζε, του Ντε Νίρο και του Πέσι), ταρακούνησε ελαφρώς ο 79χρόνος Αλ Πατσίνο, σε μια γκεστ αλλά καθοριστική εμφάνιση, γεμάτη ενέργεια, πάθος και ζωντάνια, όμως το έργο βαλτώνει, σε διάφορά του σημεία. Το κρατάει ο Σκορσέζε-κάπως- ζωντανό με το μοντάζ και το σάουντρακ.

Ο Σκορσέζε στο έργο, επαναλαμβάνει την πάγια θέση του περί ηθικής. Δεν είναι η ηθική που ορίζει την ευτυχία, μπορεί να την ορίσει και η ανομία και η ανηθικότητα. Οι άνθρωποι που κλέβουν, πλουτίζουν αθέμιτα και διαπράττουν φόνους, δεν το μετανιώνουν πάντα, ούτε κάποιος άγραφος κανόνας τους αναγκάζει να ζητήσουν συγχώρεση για να “φύγουν” με ήσυχη συνείδησή.
Συν τοις άλλοις, πιστεύει, ότι για όσο χρόνια θα διαθέτουν χρήμα και κύρος, οι σύντροφοι τους στη ζωή θα τους εξυμνούν… όταν τα χάσουν όλα, τότε τους γυρίζουν την πλάτη.
Εν ολίγοις, μην ψάχνετε για τύψεις των ενόχων, ούτε και για δικαιοσύνη, είναι η διαχρονική συμβουλή του 76 χρόνου -και ακμαίου- ιταλοαμερικανού σκηνοθέτη, στο τρίτο πανομοιότυπο μοτίβο, στην τρίτη ταινία, που στήνει ένα πανομοιότυπο σκηνικό.

Λίγα λόγια για την ιστορία για όσες/όσες επιθυμούν να μάθουν περισσότερες λεπτομέρειες

Το βιβλίο φέρει τον τίτλο “I Heard You Paint Houses”, το έγραψε ο Τσαρλς Μπραντ και ο Ιρλανδός δεν λέγεται Χένρι( όπως στα “Καλά Παιδιά”), αλλά Φρανκ.
Ο Φρανκ Σίραν ήταν βετεράνος του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου και όταν επέστρεψε από το μέτωπο, έκανε “θαύματα”. Η ταινία ξεκινά, όταν βρέθηκε σε γηροκομείο και εκμυστηρεύτηκε τον κρυφό του βίο στον Τσαρλς Μπραντ(μεταξύ 1998-2003).
Του τα είπε όλα χαρτί και καλαμάρι. Επί παραδείγματι, πως δέθηκε με τον αρχηγό μιας τοπικής μαφίας, τον Ράσελ Μπαφαλίνο (Τζο Πέσι) και τον Άντζελο Μπρούνο (Χάρβεϊ Καϊτέλ) και πως, από οδηγός φορτηγού, ξεκίνησε να σκοτώνει αβέρτα-πάντα σε συνεννόηση με τον μέντορά του- .
Ισχυρίστηκε επίσης, πως ούτε η πρώτη του γυναίκα( με την οποία απέκτησε δύο κόρες , ούτε και η δεύτερη (με την οποία έκανε άλλη μία κόρη), είχαν αντιληφθεί τις δραστηριότητές του. Κομβικό σημείο της καμουφλαρισμένης του σταδιοδρομίας ήταν η θέση του ως Επίτροπος Εργατικού Συνδικάτου, στο οποίο κυριαρχούσε ο φιλόρεπουμπλικάνος, Τζίμι Χόφα( Αλ Πατσίνο). Με τον Τζίμι Χόφα έγιναν φίλοι, αλλά ο Χόφα εξαφανίστηκε μυστηριωδώς. Ο Σίραν ισχυρίστηκε πως ο ίδιος και ο Χόφα είχαν κάποια εμπλοκή και στη δολοφονία Κένεντι.

“Ο Ιρλανδός” από την Πέμπτη 21/11 στους κινηματογράφους και στο Netflix από τις 27/11

The post Ο Ιρλανδός appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Synonyms ή αλλιώς  συνώνυμα . Έτσι λέγεται ο  τίτλος,  της βραβευμένης με Χρυσή Άρκτο ταινίας που προβλήθηκε στο πρόσφατο Φεστιβάλ Βερολίνου. Είναι επίσης η ταινία που αγάπησε η Πρόεδρος της Επιτροπής, η ηθοποιός Ζιλιέτ Μπινός, για να την επαινέσει  απλόχερα με  το Μεγάλο Βραβείο.

Η ταινία είναι δημιούργημα του ισραηλινού σκηνοθέτη Ναντάβ Λαπίντ. Ο Λαπίντ δεν είναι ιδιαίτερα γνωστός στην Ελλάδα.

Το “Synonyms” αναφέρεται στη μετάβαση ενός ισραηλινού στρατιώτη από το Τελ Αβίβ στο Παρίσι για να κάνει μια νέα αρχή. Η ταινία διαπραγματεύεται θέματα εθνικών ταυτοτήτων και δυσκολίες ενσωμάτωσης όσων  αποφασίζουν να αλλάξουν ζωή.

Το στιλ της ταινίας  μας παραπέμπει στο weird cinema, γνωστό στη χώρα μας από τις αρχικές ταινίες του Γιώργου Λάνθιμου, με την συγκεκριμένη  γαλλική και ισραηλιτική  παραγωγή να θυμίζει  έντονα το έργο του Έκτορα Λυγίζου “Το αγόρι τρώει το φαγητό του πουλιού”.

Ο Λαπίντ, ήδη από την αρχική σκηνή, αφήνει τα αποτυπώματα του και το ύφος των ταινιών που αγαπά.

Ο νεαρός ήρωας του- ονόματι Νοάβ- περπατάει με ένα σακίδιο στους δρόμους του Παρισιού. Μπερδεμένος θα βρεθεί σε ένα άδειο διαμέρισμα. Αργότερα -γυμνός πια- θα διαπιστώσει ότι ο υπνόσακος του και όλα του τα ρούχα δεν είναι εκεί.  Θα μπει στη μπανιέρα,  θα τραβήξει και μια….

Μετά από λίγο, ένα νεαρό ζευγάρι, ο Εμίλ και η Κάρολιν θα μπουν στο διαμέρισμα.  Θα παράσχουν θαλπωρή στον Νοάβ αλλά και  ρούχα και χρήματα.  Ο Νοάβ θα εργαστεί ως φύλακας στο Προξενείο του Ισραήλ. Θα συναντήσει έναν παλιό του γνώριμο,  τον εθνικιστή ομοεθνή του. τον Γιαρόν, μια σχέση που θα καθορίσει τη μετέπειτα του πορεία. Αργότερα , θα βρεθεί ξανά στην ανεργία,  απομονωμένος πλέον στο μικρό διαμέρισμα του Παρισιού θα τρώει  το ίδιο φαγητό.

Θα χρησιμοποιήσει το  σώμα του για να κερδίσει χρήματα.  Κάποια στιγμή θα χτυπήσει την πόρτα του Εμίλ.

Θα του ανοίξει;

Παρίσι ή επιστροφή στο Τελ Αβίβ;

Ενώ ο Λαπίντ διαπραγματεύεται πολλά και καυτά θέματα της επικαιρότητας, με πρωταρχικό τη μετανάστευση και παρά το γεγονός πως  η σκοπιά που βλέπει τα πράγματα δείχνει εύστοχη, η κατακερματισμένη δομή της ταινίας την καταδικάζει και την περιχαρακώνει  στο πλαίσιο ενός περιορισμένου κοινού ,που αρέσκεται στις αναπαραστάσεις δια μέσου των συμβολισμών, των ατελείωτων παύσεων και  των ρομποτικών κινήσεων. Είναι όμως και η εξέλιξη της…τόσο μα τόσο προβλέψιμη.

“Συνώνυμα” από 17/10 στους κινηματογράφους

The post Συνώνυμα appeared first on screeneye.gr.

“Το Πορτρέτο μιας Γυναίκας που Φλέγεται”, έλαβε διθυραμβικές κριτικές από τα “Φεστιβάλ του Κόσμου” και βραβείο σκηνοθεσίας για τη Γαλλίδα Σελίν Σιαμά στο πρόσφατο Φεστιβάλ Καννών. Η ταινία άνοιξε και για το ελληνικό κοινό σε επιλεγμένους κινηματογράφους,  στις 10 Οκτωβρίου. Σε αντίθεση με την  πλειοψηφία των κριτικών, έχουμε μια διαφορετική άποψη για την αξία του έργου.  Η ιστορία διαδραματίζεται στη Βρετάνη της Γαλλίας το 1770. Το πορτρέτο μιας καταπιεσμένης  γυναίκας από μία νεαρή ζωγράφο, μετατρέπεται σε  υπόγεια έντονη έλξη των δύο προσώπων. Η Μαριάννα προσλαμβάνεται από την  κοντέσα( Βαλέρια Γκολίνο) να ζωγραφίσει τη θυγατέρα της για να στείλει το πορτρέτο στον μέλλοντα σύζυγο της κόρης της,  που αγνοεί την εμφάνισή της.

Η Γαλλίδα σκηνοθέτις έχει κάποιους σεναριακούς άσσους στο μανίκι, αλλά μέχρι να τους βγάλει… θα μας βγάλει τη ψυχή. Κοφτοί διάλογοι, ληθαργικού τύπου τέμπο και μια επί μακρόν μονότονη αφήγηση, η οποία δημιουργεί απόσταση μεταξύ του κοινού και των χαρακτήρων.

Η ταινία διασώζεται μερικώς, από την έξυπνη κλιμάκωση στα τελευταία της στάδια και από τη δυναμική παρουσία της Noémie Merlant( ως Μαριάννα) και τη συναισθηματική ερμηνεία της Adèle Haenel( ως Ελοίζα).

Δεν φαίνεται να προσδίδει το έργο κάτι νέο,  ούτε στην  ίδια την πολυφορεμένη θεματική του , ούτε στην σκηνοθετική του ματιά,  από άλλες ταινίες που καταπιάνονται με τον έρωτα δύο γυναικών. “Κάρολ” και “Αντέλ” αποτελούν ταινίες αναφοράς  των τελευταίων χρόνων για την  ερωτική έλξη μεταξύ γυναικών,  που βεβαίως θεωρείται ακόμα ταμπού.

The post Το Πορτρέτο μιας Γυναίκας που Φλέγεται appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Οι περισσότεροι από μας,  έχουμε σίγουρα  βρεθεί σε κοινωνικές μαζώξεις, σε φιλικές συζητήσεις, σε τραπεζώματα κι όταν ανοίγει το  κεφάλαιο
“πολιτική”, τα γεγονότα του 2015  κάποιους χαλαρά  τους απασχολούν και κάποιους άλλους  έντονα τους θυμώνουν, είτε γιατί δεν συνθηκολογήσαμε  εξ αρχής με τους δανειστές  είτε  γιατί δεν το πήγαμε μέχρι τέλους .

  Το 2015 δεν είναι δα και τόσο  μακρινό. Τα μνημόνια-στα χαρτιά- μπορεί να έφυγαν, μας άφησαν όμως προίκα ατελείωτη, προίκα για μας… προίκα για τα δισέγγονα μας.  Ένα χρέος βουνό ολάκερο,   ένα χρέος  που όλο και  μεγαλώνει.

Πολλοί διερωτώνται, τι ήθελε τώρα στα 86 του ο οικουμενικός μας πρεσβευτής στο εξωτερικό  Κώστας Γαβράς να ξύσει τις ανοιχτές πληγές μιας ελληνικής κοινωνίας που είναι ακόμα διχασμένη; Μα με τον Βαρουφάκη λένε πολλοί;

 Και η απάντηση είναι απλή. Μα γιατί στάθηκε στο πλευρό της “ανυπακοής” από την πρώτη στιγμή. Γιατί πάντα η πηγή έμπνευσής του είναι  τα πολιτικά θρίλερ, οι αληθινές ιστορίες και η στήριξή στους αδυνάτους. Γιατί είναι ο σκηνοθέτης που  έκανε παγκοσμίως γνωστό τον Γρηγόρη Λαμπράκη  και την στημένη  δίκη  των παρακρατικών υπαίτιων του θανάτου του( Ζ). Γιατί προκάλεσε εκνευρισμό στους Αμερικανούς  όταν πήγε στη Χιλή του Αλιέντε για να γυρίσει την κορυφαία του ταινία,   για έναν σαδιστή πράκτορα των Αμερικανών( Κατάσταση Πολιορκίας). Γιατί ανάγκασε τον αποθανόντα πια Πρόεδρο της Γαλλίας  Ζακ Σιράκ να απολογηθεί για την φιλοναζιστική κυβέρνηση  του Βισύ, μετά την αιχμηρή  ταινία του  ” Ειδικό Δικαστήριο”. Το ” Missing”, το ” Αμήν”, ήταν εξίσου έργα προκλητικά στη θεματολογία τους, έργα ατμοσφαιρικά  και διεισδυτικά.

Ο   Γιάνης Βαρουφάκης ολοκλήρωσε το βιβλίο του,  για τα γεγονότα του 2015-όπως τα  έζησε ως Υπουργός Οικονομικών – σε χρόνο ρεκόρ. Η πένα του δε,  απέχει από την κλασική μορφή ανάλογων συγγραμμάτων και ο τίτλος ” Ενήλικοι στο Δωμάτιο”, είναι τίτλος για ταινία πονηρού (αλλά όπως αποδείχθηκε) και πολιτικού περιεχομένου( Η Κριστίν Λαγκάρντ έβαλε το χέρι της).

Ο Κώστας Γαβράς βρήκε έτοιμο το υλικό και προχώρησε. Είχε τρεις επιλογές. Είτε  να ακολουθήσει ρεαλιστική εξιστόρηση των γεγονότων του βιβλίου (εν είδει ντοκιμαντέρ), είτε να προσάρμοζε το βιβλίο σε μια δικιά του ιστορία( με έμμεσες αναφορές στα γεγονότα που ήθελε να θίξει), είτε να κάνει ταινία δωματίου (θεατρικού τύπου), απομονώνοντας όλα τα βασικά πρόσωπα  σε ένα δωμάτιο, εν προκειμένω στο χώρο των συνεδριάσεων του Eurogroup( ίσως να ταίριαζε καλύτερα η τελευταία προσέγγιση και με την ευχέρεια του  σκηνοθέτη στους κλειστούς χώρους αλλά και με το ίδιο το θέμα).

Εν τέλει,  ακολούθησε έναν  τέταρτο κι αδιέξοδο  δρόμο(  που τον οδήγησε  στην υπέρ-απλούστευση καταστάσεων κι  ανθρώπινων συμπεριφορών), λίγο απ όλα δηλαδή, παρουσιάζοντας σε κάποιες στιγμές τον Αλέξη… ήρωα, αλλά κυρίως θύμα, που όταν ανέλαβε τα ηνία της χώρας το 2015,  έπεσε από τα σύννεφα όταν κατάλαβε πως οι δανειστές θέλουν να ταπεινώσουν την κυβέρνηση της αριστεράς.

Και ρωτάμε; Τότε το κατάλαβε ο Αλέξης; Πριν το 2015 δεν είχε τέτοιου είδους ενδείξεις;

 Τοποθέτησε πρόσωπα υπαρκτά-  που μοιάζουν με τους πραγματικούς πρωταγωνιστές-κρατώντας τα ίδια ονόματα( χωρίς τα επώνυμα τους)  πχ Αλέξης, Γιάνης, Ευκλείδης, Γερούν ,

κάποια  πρόσωπα όμως, έδειξε ότι  ήθελε να τα προστατεύσει, δίνοντάς τους  φανταστικά ονόματα, όπως του Αντιπροέδρου της τότε Κυβέρνησης, του Γιάννη Δραγασάκη, τον οποίο ονόμασε Σάκη( τον συγκεκριμένο ρόλο ερμήνευσε ο εξαιρετικός ηθοποιός Χρήστος Στέργιογλου).

Βγάζοντας από το κάδρο  τον ορατό σύμβουλο του Αλέξη Τσίπρα (τον  Γιάννη Δραγασάκη),  ο Κώστας Γαβράς έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τον συγγραφέα του βιβλίου, ο οποίος καταλογίζει στον Αντιπρόεδρο της Κυβέρνησης του Σύριζα,  μυστική συνεννόηση με τους εκπροσώπους της Τρόικα και με τα μέλη του Eurogroup, εν αγνοία του αρμόδιου Υπουργού( δηλαδή του Γιάνη Βαρουφάκη).

Ήταν σημαντικό, έπρεπε να λεχθεί και ο Γαβράς το έκανε γαργάρα.

Το έργο βρίθει ανακριβειών  και σκόπιμων παραλείψεων. Επί παραδείγματι, όταν ο Γιάνης ( Χρήστος Λούλης) πείθει την Κριστίν να δοθεί μικρή παράταση του μνημονίου-υπό την απειλή του κλεισίματος των τραπεζών ( Φεβρουάριος 2015), ο Αλέξης(  Αλέξανδρος Μπουρδούμης)  λέει κάπου στο έργο

” Αν χρειαστεί να ψηφιστεί, θα κάνω μια ομιλία στη βουλή.  Πιστεύω θα τους πείσω τους βουλευτές μας”.

Ως γνωστόν, οι βουλευτές σε τέτοιου είδους κορυφαία θέματα -που τίθεται η αξιοπιστία τους  εν αμφιβόλω-  δεν πείθονται με δημόσιες  ομιλίες,  αλλά με το αποκαλούμενο ” πολιτικό μασάζ ” το οποίο είναι παρασκηνιακό  δεν είναι χαλαρωτικό και περιλαμβάνει αρκετά προγράμματα,  από  το light ψυχολογικό bullying  μέχρι hardcore καταστάσεις,  κυρίως  εκβιασμούς. Για ξυλοδαρμούς ακόμα να ακούσουμε.

Το καλοκαίρι του 2015, όταν  η κυβέρνηση του Σύριζα άρχισε να καταθέτει το ένα μνημόνιο πίσω από το άλλο( τα οποία απέρριπταν οι δανειστές και δεν μας είπε τίποτα ούτε  για αυτά ο δημιουργός της ταινίας) ,  ο Αλέξης έθεσε ένα εκβιαστικό δίλημμα  προς τους βουλευτές του . Είτε ψηφίζετε τη  Δανειακή Σύμβαση με τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας,  είτε εσείς κι όχι εγώ   ρίχνετε την πρώτη κυβέρνηση της αριστεράς . Δύο γυναίκες του Σύριζα δεν ψήφισαν και αναγκάστηκαν από την ηγεσία της κυβέρνησης να παραιτηθούν.

Άκρα του τάφου σιωπή από τον σκηνοθέτη.

Ο Κώστας Γαβράς,  σε μια σειρά πολιτικών  ταινιών, χρησιμοποίησε το στοιχείο της αλληγορίας  για να υπερασπιστεί τους αδικημένους και να στηλιτεύσει δόλιες τακτικές των ισχυρών. Το ελληνικό δράμα είναι τόσο πολυσύνθετο, τόσο πολύπλευρο, εμπλέκονται τόσες πολλές κυβερνήσεις και παίχτηκαν πολύ  μεγάλα συμφέροντα, όπου τη δεδομένη χρονική στιγμή,  η ιστορία μόνο ως  αλληγορία θα μπορούσε  να ιδωθεί,  έτσι ώστε να απέφευγε ο σκηνοθέτης  τις στρεβλώσεις και τα σοβαρά ατοπήματα. Επέλεξε να μην το πράξει  και να  κάνει μια προπαγανδιστική ταινία…  όπως τον βολεύει,   όπου  ο  Βόλφγκανγκ άντε και ο Γερούν   είναι οι κακοί ,   η αόρατη Άνγκελα  είναι η  καλή (αλλά είναι εγκλωβισμένη), ο Αλέξης είναι το θύμα που αναγκάζεται να “χορέψει στο ταψί” των Βρυξελλών ( ενώ δεν το θέλει,  αλλά δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς)   κι ο Γιάννης,  ο πιστός στις αρχές του…    διεκπεραιωτής.

Οι πιο συμπαθητικές στιγμές της ταινίας εμφανίζονται κατά τη διάρκεια των συναντήσεων στο  Eurogroup,  με τον Γαβρά να θυμάται πως χτίζεται το σασπένς,  με τις απαραίτητες δόσεις   σαρκασμού και χιούμορ, στοιχεία που  χρησιμοποιεί  από τα μέσα της δεκαετίας του ’70 κι έπειτα.

“Δεν είναι οι Έλληνες που έκλεισαν  τις τράπεζες αλλά οι ξένοι”.  Περνάει ξεκάθαρα το συγκεκριμένο μήνυμα στην ταινία, το οποίο μήνυμα εμείς επικροτούμε.

Ο Χρήστος Λούλης μελέτησε το προφίλ του Γιάνη Βαρουφάκη και τον απέδωσε ορθά, όπως επίσης  κι ο Αλέξανδρος Μπουρδούμης τον Αλέξη Τσίπρα. Η μουσική του Αλεξάντρ Ντεσπλά,  με το μπουζούκι να μονοπωλεί,  ήταν εκτός τόπου και χρόνου, ήταν ατραξιόν  για τουριστική προώθηση.

“Ενήλικοι στην Αίθουσα” από 3 Οκτωβρίου στους κινηματογράφους

The post Ενήλικοι στην Αίθουσα appeared first on screeneye.gr.