Το φετινό κινηματογραφικό  Φεστιβάλ της Βενετίας(75ο), θα μείνει στην ιστορία για τρεις λόγους.

1. Το διαγωνιστικό του τμήμα και το παράλληλο του πρόγραμμα, σκαρφάλωσαν στην πρώτη θέση, όλων των υπόλοιπων κινηματογραφικών διοργανώσεων, ξεπερνώντας σε ποιότητα ταινιών( για όλα τα είδη),  ακόμα και το φημισμένο φεστιβάλ των Καννών.

2. Αποδείχθηκε αξιόπιστο, με τον Πρόεδρο της Κριτικής Επιτροπής του Διαγωνιστικού Τμήματος( Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο) και τα υπόλοιπα μέλη της Επιτροπής, να συμπορεύονται με την πλειοψηφία των  1500 διαπιστευμένων δημοσιογράφων,  βραβεύοντας τις ταινίες που είχαν τις  υψηλότερες βαθμολογίες.

3.  Έγινε το πρώτο φεστιβάλ, το οποίο βράβευσε ταινίες που θα προβληθούν σε ιντερνετικές-τηλεοπτικές πλατφόρμες( όπως επί παραδείγματι η δίκαιη βράβευση με το Χρυσό Λέοντα,  της ταινίας “Ρομά” του Αλφόνσο Κουαρόν ).

Αισθανόμαστε κι εμείς δικαιωμένοι για τις ανταποκρίσεις μας, οι οποίες επιβεβαιώθηκαν.  Στις περισσότερες βραβευμένες ταινίες, υπάρχει κριτική μας. Ολόκληρη η κάλυψη μας, βρίσκεται στην ειδική κατηγορία, την οποία θα βρείτε στην αρχική μας σελίδα.

GOLDEN LION for Best Film to:
ROMA
by Alfonso Cuarón (Mexico)

SILVER LION – GRAND JURY PRIZE to:
THE FAVOURITE
by Yorgos Lanthimos (UK, Ireland, USA)

SILVER LION – AWARD FOR BEST DIRECTOR to:
Jacques Audiard
for the film THE SISTERS BROTHERS (France, Belgium, Romania, Spain)

COPPA VOLPI for Best Actress:
Olivia Colman
in the film THE FAVOURITE by Yorgos Lanthimos (UK, Ireland, USA)

COPPA VOLPI for Best Actor:
Willem Dafoe
in the film AT ETERNITY’S GATE by Julian Schnabel (USA, France)

AWARD FOR BEST SCREENPLAY to:
Joel Coen and Ethan Coen
for the film THE BALLAD OF BUSTER SCRUGGSby Joel Coen and Ethan Coen (USA)

SPECIAL JURY PRIZE to:
THE NIGHTINGALE
by Jennifer Kent (Australia)

MARCELLO MASTROIANNI AWARD for Best Young Actor or Actress to:
Baykali Ganambarr
in the film THE NIGHTINGALE by Jennifer Kent (Australia)

.

The post Οι προβλέψεις μας επιβεβαιώθηκαν. Τα βραβεία του Φ. Βενετίας και οι 3 λόγοι που θα μείνει στην ιστορία appeared first on screeneye.gr.

Ανταπόκριση από το Φεστιβάλ Βενετίας Ιάκωβος Γωγάκης

Στην συμβολή της Λεωφόρου Πατησίων με την Αλεξάνδρας, μια νεαρή γυναίκα( την ερμηνεύει η Κύπρια ηθοποιός  Μαρίνα Συμεού), αρχίζει να πορεύεται προς το κέντρο. Γίνεται ένα με το κινητό της τηλέφωνο, το οποίο αποτελεί την μοναδική πηγή πληροφόρησης “ για τον έξω κόσμο”. Μεγαλώνει μόνη ένα παιδί και ετοιμάζεται να διεκδικήσει ένα ρόλο , στο τελευταίο στάδιο μιας οντισιόν. Η διάθεση της αλλάζει σαν σκωτσέζικο ντους… αλλά μην πάει το μυαλό σας σε διπολική διαταραχή.

Ο Θανάσης Νεοφώτιστος δημιουργεί ένα road movie διαφορετικού τύπου και στιλ από τα κλασικά του είδους. Την ηρωίδα του, την ακολουθεί κατά πόδας για 12 λεπτά, όσο είναι και η διάρκεια της ταινίας.

Η σύλληψη του μπορεί να θυμίζει Ντάρεν Αρονόφσκι, αλλά  είναι ευρηματική και εύστοχη. Αφενός μεν, απαγκιστρώνει το κοινό από την ουδετερότητα και την αποστασιοποίηση- ωθώντας το να  γευτεί την στρεσογόνα εμπειρία της νεαρής κοπέλας, μέσα στο λαβύρινθο των συναισθημάτων της, των επιθυμιών της,  των ενοχών της- και  αφετέρου, καταδεικνύει -χωρίς διδακτική διάθεση- το μαρτύριο  της μονογονεϊκότητας , της επαγγελματικής σταθερότητας και της γενικότερης αστάθειας, στην πιο απρόβλεπτη πόλη, στην Αθήνα.

“ Η Λεωφόρος Πατησίων ” διαγωνίζεται για το βραβείο καλύτερης μικρού μήκους ταινίας στο Φεστιβάλ Βενετίας.

Περισσότερα για την ταινία, μας λέει ο ίδιος ο δημιουργός της, στην μικρή συνέντευξη που είχαμε μαζί του, έξω από την αίθουσα της τελευταίας προβολής, που έγινε χθες Πέμπτη 6/9.

The post Η Λεωφόρος Πατησίων γίνεται θέμα στο Φεστιβάλ Βενετίας appeared first on screeneye.gr.

Ανταπόκριση και κριτική από την Μόστρα Ιάκωβος Γωγάκης

Η Βενετία  συνεχίζει υποδέχεται τα “αστέρια” της 7ης τέχνης, στο 75ο Φεστιβάλ κινηματογραφικό φεστιβάλ.

Η έβδομη μέρα σφραγίστηκε με την παρουσία της Νάταλι Πόρτμαν( οκτώ χρόνια μετά την έλευσή της στο Lido για την ταινία  ” Μαύρος Κύκνος”),  πρωταγωνίστρια στο έργο   ” Vox Lux” του Μπρέιντι Κόρμπετ, ενώ μια ακόμα σημαντική στιγμή, ήταν η προβολή της ταινίας ” Never look Away”,  του Γερμανού – και βραβευμένου με Ξενόγλωσσο Όσκαρ- σκηνοθέτη Φλόριαν Χένκελ φον Ντόνερσμαρκ. Και οι δύο ταινίες διαγωνίζονται για το Χρυσό Λέοντα.

Το κοινό σημείο των δύο ταινιών  είναι ότι δίχασαν, με τις απόψεις των κριτικών και των θεατών, να είναι από τη γη μέχρι τον ουρανό.  Ποια είναι η δική μας άποψη.

Never Look Away 3/5

Ένα τρίωρο έπος, αφιερωμένο στη ζωγραφική, στον έρωτα και στα τραυματικά βιώματα των Γερμανών συμπατριωτών του, διηγείται ο δημιουργός της βραβευμένης με το ξενόγλωσσο Όσκαρ ταινίας “ Οι Ζωές των Άλλων”, Φλόριαν Χένκελ φον Ντόνερσμαρκ.
Η ιστορία της νέας του ταινίας, ξεκινάει το 1940 και ολοκληρώνεται το 1966. Ακολουθεί αρχικά μια – εντυπωσιακά-όμορφη γυναίκα , την Ελίζαμπεθ( Πόλα Μπέερ), η οποία κατοικεί στην Ανατολική Γερμανία. Ο πατέρας της( τον οποίο ερμηνεύει ο Σεμπάστιαν Κοχ) είναι διάσημος γυναικολόγος αλλά  και όργανο των Ες Ες. Όταν ο ναζισμός θα ηττηθεί, ο πατέρας της θα ελιχθεί και θα γίνει όργανο του Κομμουνιστικού Καθεστώτος της Ανατολικής Γερμανίας. Παράλληλα, η Ελίζαμπεθ θα μπει στο Πανεπιστήμιο κι εκεί θα γνωρίσει τον νεαρό ζωγράφο ονόματι Κερτ(Τομ Σίλινγκ). Ο έρωτας τους είναι κεραυνοβόλος, αλλά ήδη από τα αρχικά στάδια της ταινίας, θα μάθουμε για ένα τραγικό συμβάν στη ζωή της Ελίζαμπεθ, με μοναδικό υπεύθυνο. τον ίδιο τον πατέρα της.

Ο σκηνοθέτης, στηρίζεται -εν μέρει- πάνω σε πραγματικά γεγονότα, για να σμιλέψει με τη φαντασία το υπόλοιπο μέρος της ιστορίας. Επιβραβεύεται για την σύλληψη να καταστήσει πρωταγωνιστές τα δύο νεαρά παιδιά, προσδίδοντας ανιδιοτέλεια και αθωότητα στις σκέψεις και στις πράξεις τους, απαλλάσσοντας τα, από το μίσος και τον δογματισμό, ο οποίος ήταν-κατά τον ίδιο-δημιούργημα της γενιάς του πατέρα της Ελίζαμπεθ.
Ο έρωτας των νεαρών παιδιών εμπίπτει μέσα σε αυτό το πλαίσιο, είναι αγνός, μονογαμικός και ανταποδοτικός. Η σκηνή όπου τα καλλίγραμμα γυμνά σώματα, της Ελίζαμπεθ και του Κερτ…γίνονται ένα, αντιπαραβάλλονται με δύο άλλα σώματα( του πατέρα της Ελίζαμπεθ και της ερωμένης του), όπου ο έρωτας δίνει τη θέση του, στην σαρκική ικανοποίηση του ενός.
Εκ παραλλήλου, ο Φλόριαν Χένκελ φον Ντόνερσμαρκ αναφέρεται στην τέχνη και στο ασφυχτικό πλαίσιο των καλλιτεχνών να δημιουργήσουν, πέρα από προσταγές και θελήματα.
Η τριάδα των Γερμανών ηθοποιών είναι κάτι παραπάνω από άψογη.
Η ταινία δεν είναι μόνο για επαίνους, έχει τρωτά σημεία και δεν είναι λίγα.. Αρκετά αφηγηματικά κομμάτια, σε διάφορα σημεία του έργου, αποδεικνύονται αχρείαστα, είτε σε άλλα μέρη της υπάρχουν επικαλύψεις και επαναλήψεις, για αυτό η τρίωρη διάρκεια θεωρείται υπερβολική. Επίσης, η  αφηγηματική δομή της,  είναι ενίοτε θολή και μη κατανοητή.

Vox Lux 2/5

Η ταινία, δεν αποτελεί συνέχεια του ” Μαύρου Κύκνου”, όπως ακούστηκε, εξαιτίας του ολιγόλεπτου-παραπλανητικού-τρέιλερ.

Ο Μπρέιντι Κόρμπετ επιθυμούσε,  να συνδυάσει την σύγχρονη τρομοκρατία με την καθημερινότητα και το βίο, ενός ανθρώπου που την υφίσταται. Επιλέγει να ακολουθήσει-αρχικά-  μια έφηβη κοπέλα,  όπου η μοίρα της  έπαιξε άσχημο παιχνίδι, όταν ένας συνομήλικός της, εισβάλει με πολυβόλο στην τάξη της και προκαλεί μακελειό. Το κορίτσι θα ερμηνεύσει ένα τραγούδι κατά τη διάρκεια της κηδείας και αντί η προσοχή του κόσμου να είναι στα θύματα, είναι πάνω στη φωνή της. Το τραγούδι γίνεται επιτυχία στις Ηνωμένες Πολιτείες και η ίδια, πόλος έλξης των εταιριών. Τον ατζέντη της, τον ερμηνεύει ο Τζουντ Λο. Το κορίτσι γίνεται γυναίκα και μια διάσημη ποπ τραγουδίστρια( Νάταλι Πόρτμαν).

Η έμπνευση του Κόρπετ να δημιουργήσει ομόκεντρους κύκλους, μέσα σε  μια ιστορία όπου ο περίγυρός της, φέρει πολιτικό περιτύλιγμα, αποδεικνύεται και η μεγαλύτερη παγίδα του, την οποία τελικώς δεν αποφεύγει.  Ενώ ο Κόρπετ επιθυμούσε να αναδείξει τον αντίκτυπο των τραυμάτων που επιφέρει η βία στην προσωπικότητα ενός ατόμου, δεν βρήκε τα μέσα να την αναδείξει. Η Πόρτμαν, χρησιμοποιεί μια ιδιαίτερη προφορά, πολύ σαγηνευτική αλλά η επιβλητική της παρουσία δεν ήταν αρκετή, για να αναζωογονήσει το θολό δημιούργημα, του νεαρού σκηνοθέτη.

The post Η τέχνη,ο έρωτας και η τρομοκρατία σημαδεύουν την 7η μέρα της 75ης Μπιενάλε appeared first on screeneye.gr.

Ανταπόκριση και κριτικές από το Φεστιβάλ Βενετίας Ιάκωβος Γωγάκης

Με το σκηνικό διαρκώς να εναλλάσσεται και με την έντονη ηλιοφάνεια να δίνει τη θέση της στις δυνατές καταιγίδες, το 75ο Φεστιβάλ της Βενετίας, διανύει αισίως την έκτη του μέρα Οι ταινίες παγκόσμιας εμβέλειας προβάλλονται στο διαγωνιστικό τμήμα, ενώ μικρά “ διαμαντάκια”, θα συναντήσει κανείς στις υπόλοιπες κατηγορίες. Ταινίες πολιτικές, ακτιβιστικές, κοινωνικές οι οποίες φωτίζουν καταστάσεις στο εσωτερικό των χωρών τους.

“ The Sisters Brothers” 3.5/5

Το ουέστερν “ The Sisters Brothers” ανήκει στην πρώτη κατηγόρια και πρωταγωνιστούν προβεβλημένοι αστέρες του Χόλιγουντ( ο Τζέικ Τζίλενχαλ, ο Χοακίν Φίνιξ κι ο Τζον Σι Ράιλι), παρότι σκηνοθετείται από έναν καταξιωμένο Γάλλο σκηνοθέτη, του arthouse σινεμά, τον Ζακ Οντιάρ( Σώμα με Σώμα, Προφήτης, Dheepan).

Το έργο στηρίζεται  πάνω στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Γαλλοκαναδού συγγραφέα Πατρίκ Ντιούιτ και περιστρέφεται γύρω από μια αποστολή, την οποία αναθέτει ο αποκαλούμενος “διοικητής” ( Ρούτγκερ Χάουερ) σε δύο εγκληματίες, στα αδέρφια Τσάρλι κι Έλι( Χοακίν Φίνιξ-Τζον Σι Ράιλι), να ξεπαστρέψουν τον ΄Χέρμαν Γουόρμ, ο οποίος ασχολείται με την αναζήτηση χρυσού(Ριζ Άχμεντ), χρονικά τοποθετημένη η ιστορία, το 1853. Ο Χέρμαν Γουόρμ συνταξιδεύει με τον Μόρις(Τζέικ Τζίλενχαλ). Τα δύο αδέρφια μέσα από ένα περιπετειώδες ταξίδι, θα τον συναντήσουν…αλλά δεν θα τον σκοτώσουν.

Για τον Οντιάρ, το οδοιπορικό των δυο τους, από το Όρεγκον, στο Μέριλαντ και απ’εκεί στο Σαν Φρανσίσκο, δεν καταγράφεται μονοδιάστατα, ως ένα ουέστερν καταδίωξης, αντιθέτως φανερώνει τον πιο δυναμικό και οξύθυμο χαρακτήρα…και τον πιο πράο και λιγότερο δεξιοτέχνη ( η ανακάλυψη μιας οδοντόβουρτσας και η άγνοια για το πως βουρτσίζουμε, συγκαταλέγεται στις κορυφαίες κωμικές στιγμές της ταινίας), αλλά διεισδύει και μέσα στις σκέψεις τους για το πως οραματίζονται το μέλλον τους, σε έναν κόσμο που τότε αρχίζει να αστικοποιείται και οφείλουν να επιλέξουν εάν θα συνεχίσουν να ζουν μέσα στους κανόνες της άγριας δύσης ή θα αποδεχθούν τις νέες συνθήκες που δημιουργούνται.

Για πολλοστή φορά- σε διαφορετικό ύφος και γλώσσα- ο Οντιάρ καταπιάνεται με τις πρωτόγονες ανθρώπινες συμπεριφορές, με πρόσωπα ανδρικά( όπως συμβαίνει στις περισσότερες ταινίες του), τα οποία ηθελημένα ή άθελα τους, χαρακτηρίζονται ως όμηροι μιας τερατώδους κοινωνικής συμπεριφοράς και είτε θα το καταλάβουν και δεν θα αλλάξουν είτε θα το καταλάβουν και θα αλλάξουν…  στηριζόμενος βέβαια για πρώτη φορά και πάνω στους κώδικες του εμπορικού σινεμά.

Η κινηματογραφική του ατμόσφαιρα συνάδει πλήρως με τα χαρακτηριστικά των συγκεκριμένων ταινιών, ενώ παράλληλα η μουσική του πολυβραβευμένου συνθέτη Αλεξάντρ Ντεσπλά-αν και  διακριτική-, είναι από τις πιο όμορφες της  φετινής διοργάνωσης.

Ανάμεσα στους παραγωγούς της ταινίας είναι και ο πρωταγωνιστής της ταινίας, ο Τζον Σι Ράιλι και μπορούμε από τώρα να στοιχηματίσουμε πως θα βρίσκεται μέσα στους υποψήφιους για Όσκαρ, δεύτερη φορά μετά από το μιούζικαλ “ Σικάγο” το 2003.

Οι υπόλοιπες ταινίες του διαγωνιστικού

Suspiria 2.5/5

Το πολυαναμενόμενο ριμέικ της ταινίας τρόμου του Ντάριο Αρτζέντο ” Suspiria” από τον Λούκα Γκουντανίνο( Call me by your name), μπορεί να έκανε τον Ταραντίνο να κλάψει από συγκίνηση, το ίδιο δεν συνέβη για εμάς αλλά και για το κοινό, εδώ στη Μόστρα( αποτελεί την ταινία που δίχασε περισσότερο κοινό και κριτικούς).

Ο Ιταλός σκηνοθέτης δημιουργεί μια εντελώς διαφορετική ατμόσφαιρα από αυτήν της ταινίας του 1977 και το γεγονός  αυτό γίνεται αντιληπτό,  ήδη από την έναρξη.

Βρισκόμαστε στο Βερολίνο μετά το τέλος του Πολέμου, σε μια περίφημη σχολή χορού, που διευθύνει η μαντάμ Μπλανκ( Τίλντα Σουίντον). Η ταλαντούχα Αμερικανίδα χορεύτρια Σούζι Μπάνιον (Ντακότα Τζόνσον), θα παρουσιαστεί εκεί για μια οντισιόν, αλλά θα βρεθεί αντιμέτωπη, με ένα επεισόδιο, όταν η Σάρα, θα κατηγορήσει την μαντάμ Μπλανκ, για βασανισμό  της Πατρίσια-μέχρι τότε ήταν η  κορυφαία  της χορεύτρια-. Το σώμα της Σάρα αστραπιαία θα υποστεί κλυδωνισμούς και  θα σωριαστεί στο έδαφος από τους αφόρητους πόνους.

Η ” αθώα” Σούζι Μπάνιον, θα βρεθεί το επόμενο διάστημα στο επίκεντρο της προσοχής της μαντάμ Μπλανκ, οφείλοντας να ακολουθήσει τους “αυταρχικούς”  όρους του παιχνιδιού της κι εάν αρνηθεί, θα υποστεί τις συνέπειες. Μια σχολή χορού, με μυστικά δωμάτια κι ένα… μοναδικό- απόλυτο αφεντικό.

Η σχολή-κολαστήριο, μετατρέπεται σε  θέατρικό πλατώ, όπου εκεί παίζονται τα παιχνίδια εξουσίας και ανταγωνισμού.

  Ο εκφοβισμός και η μεταφυσική βία, αποτελούν τα όπλα της διευθύντριάς του,  για να επιβληθεί, αλλά το ερώτημα-το οποίο θα αφήσουμε αναπάντητο- είναι: κι αν η μανταμ Μπλανκ αντικατασταθεί, η αντικαταστάτρια της, πως θα πορευτεί; Ο φασισμός εμφανίζεται με  άλλο μανδύα και  θα μπορούσε μεταφορικά, να αντιπροσωπεύει οποιαδήποτε μορφή ολοκληρωτισμού.   Η ευφυΐα του Γκουαντανίνο, προσκρούει πάνω στις εσκεμμένες και προβοκατόρικες σκηνές του παράλογου τρόμου, προκαλώντας σύγχυση για το νόημα αυτής της επιλογής.

 Sunset 2/5

Απογοήτευσε η Ουγγρική ταινία ” Sunset”( Ηλιοβασίλεμα) του βραβευμένου με Όσκαρ σκηνοθέτη για το έργο ” Ο Γιος του Σαούλ” Λάζλο Νέμες, δημιουργώντας την παραλλαγή της προηγούμενής του ταινίας και -ίσως- αυτό το γεγονός, να  αποδειχθεί παγίδα για τους 70 και πλέον διανομείς ανά τον κόσμο, που αγόρασαν τα δικαιώματα της ταινίας.

Ο Νέμες αφήνει πίσω του, το ολοκαύτωμα και καταπιάνεται με μια επίσης τραυματική περίοδο για τη χώρα του, λίγες μέρες προτού ξεσπάσει ο ‘Α Παγκόσμιος Πόλεμος.

Ακολουθεί κυριολεκτικά κατά πόδας, την ηρωίδα του,  μια ορφανή νεαρή γυναίκα( την ερμηνεύει μια νεοφερμένη ηθοποιός, η Τζούλι Τζέικομπ),, η οποία ψάχνοντας εργασία στη Βουδαπέστη-στο παλάτι ενός προύχοντα- ανακαλύπτει οτι έχει έναν αδερφό.
Η αναζήτηση της τύχης του αδερφού της, γίνεται για την ηρωίδα, ο μοναδικός σκοπός της ύπαρξής της. Τα στόματα είναι ερμητικά κλειστά, ενώ ταυτόχρονα την απειλούν και την εκφοβίζουν.
Ο Νέμες για 144 λεπτά δεν αφήνει ούτε δευτερόλεπτο την νεαρή κοπέλα,από την προσοχή του, ξεκινώντας η κάμερα να την κινηματογραφεί σε κάθε σκηνή, ακριβώς από πίσω της.
Το περιορισμένο σεναριακό υπόβαθρο της ταινίας και παράλληλα ο συγκεκριμένος και επαναλαμβανόμενος τρόπος κινηματογράφησης της, δημιουργούν μια αφόρητη κατάσταση, δεσμεύοντας το κοινό να παρακολουθεί ξανά και ξανά, ένα πανομοιότυπο κάδρο.
Η περιπλάνηση της νεαρής γυναίκας  στους δρόμους της πόλης και στα μεγάλα σαλόνια, αποκαλύπτει την παρακμή της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας και τον καιροσκοπισμό των ανθρώπων της, όπως επίσης και την αυταρχική αντιμετώπιση των ανδρών προς τις γυναίκες. Αυτά είναι και τα φωτεινά σημεία του έργου, αλλά δεν αναδεικνύονται στην ολότητά τους, εξαιτίας της εμμονής του δημιουργού, να γίνει ο ίδιος πρωταγωνιστής( με τα σκηνοθετικά του τεχνάσματα), εξουδετερώνοντας το ιστορικό πλαίσιο και τους ήρωές του.

The post Το πνευματώδες ουέστερν του Οντιάρ στο δρόμο για τα Όσκαρ. Άνισο το “Suspiria” appeared first on screeneye.gr.

Ανταπόκριση τέταρτης μέρας από το Φεστιβάλ Βενετίας

Ιάκωβος Γωγάκης

Μια ευρηματική πολιτική φάρσα από την Τουρκία προσελκύει το ενδιαφέρον της τέταρτης μέρας του Φεστιβάλ Βενετίας και πιθανότατα η Ελληνίδα προεδρεύουσα του Παράλληλου Προγράμματος,΅Αθηνά Ραχήλ Τσαγγάρη , να την επιβραβεύσει.

Πρόκειται για την “ Ανακοίνωση”( The Announcement), του Μαχμούτ Φαζίλ Κοσκούν. Ο Τούρκος σκηνοθέτης, εμπνεύστηκε το σενάριο από το πρόσφατο αποτυχημένο πραξικόπημα κατά του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, δημιουργώντας ένα έργο ,αστείο, πονηρό και χλευαστικό για την σύγχρονη ιστορία της χώρας του, των πέντε πραξικοπημάτων μέσα σε επτά δεκαετίες.

Επειδή οι εποχές είναι περίεργες και επικίνδυνες-πόσο μάλλον στην Τουρκία, όπου η ελευθερία  είναι όνειρο απατηλό- ο δημιουργός της, απέφυγε να τοποθετήσει την ιστορία του στο σήμερα.

Μας γυρίζει πίσω στις αρχές του ‘60( συγκεκριμένα το Μάιο του 1963), όταν ένας συνταγματάρχης και τρεις υπολοχαγοί-μέλη μιας μικρής ομάδας στρατιωτικών- ετοιμάζονται να ανατρέψουν την εκλεγμένη κυβέρνηση, αναλαμβάνοντας την προετοιμασία της ανακοίνωσης, στο κρατικό ραδιόφωνο της Κωνσταντινούπολης, όταν η χώρα θα βρίσκεται υπό τον έλεγχό τους.

Ο Μαχμούτ Φαζίλ Κοσκούν αφήνει ακίνητη την κάμερα του, καθ ‘όλη τη διάρκεια του έργου και καταγράφει τους ανέκφραστους ήρωές του,απομονώνοντας τους, μέσα στους διάφορους χώρους, ενώ παράλληλα αφαιρεί τους εξωτερικούς ήχους και το πλούσιο ντεκόρ. Στηρίζεται στο απογυμνωμένο από τα περιττά, θεατρικό στιλ του Σάμιουελ Μπέκετ και στην κινηματογραφική μεταφορά του Μπέκετ από τον Φινλανδό μετρ , τον Άκι Καουρισμάκι, όπου η κωμικοτραγικότητα αναδεικνύεται μέσα από τη ψυχρότητα του τοπίου και των χαρακτήρων.

Οι τέσσερις βασικοί πρωταγωνιστές αποτελούν μοναδικές φιγούρες από μόνοι τους και τα λιγοστά λόγια που βγαίνουν από το στόμα τους, διαθέτουν παιγνιώδες χιούμορ και διαβολικό αυτοσαρκσμό, σατιρίζοντας ταυτόχρονα, πολιτικούς, στρατιωτικούς, δημοσιογράφους και την τρέχουσα πολιτικοκοινωνική κατάσταση στην Τουρκία.

Ο Μαχμούτ Φαζίλ Κοσκούν διαθέτει φαντασία, ευρηματικότητα και γνωρίζει καλά  το κινηματογραφικό μέσον, υλοποιώντας  το εγχείρημά του και με την στήριξη του βουλγάρικου κέντρου κινηματογράφου.

The post Ιλαροτραγωδία για το αποτυχημένο πραξικόπημα στην Τουρκία ενθουσιάζει στη Βενετία appeared first on screeneye.gr.

Κριτική από Φεστιβάλ Βενετίας Ιάκωβος Γωγάκης

Για τον Ίθαν και Τζόελ Κοέν τα σπαγγέτι ουέστερν της δεκαετίας του ‘60, αποτέλεσαν τις καθοριστικές επιρροές τους, προτού εμπλακούν -δεκαετίες- αργότερα με το σινεμά.
Άλλωστε και η πολυβραβευμένη ταινία τους “ Καμιά Πατρίδα για τους Μελλοθάνατους” (2007)είχε ξεκάθαρες αναφορές σε αυτό το είδους, πραγματοποιώντας το πρώτο καθαρόαιμο ουέστερν τους, το 2010, το ριμέικ του “True Grit,” κερδίζοντας ο Τζεφ Μπρίτζες, το Όσκαρ Πρώτου Ανδρικού Ρόλου.
“ Η Μπαλάντα του Μπάρτον Σκραγκς”, κρύβει πίσω της έναν εν δυνάμει εχθρό της 7ης τέχνης, την τηλεοπτική και ιντερνετική πλατφόρνα “ Netflix”.
Ο σκοπός του πρότζεκτ αρχικά, ήταν να γίνει μια σειρά έξι επεισοδίων, αυτή η ιδέα ναυάγησε, όταν όμως σύντομα θα προβληθεί σε 150 και πλέον εκατομμύρια συνδρομητές, η διάρκεια της ταινίας θα είναι ακόμα μεγαλύτερη από τα 133 λεπτά της προβολής στη Βενετία.

Οι Κοέν οραματίστηκαν τις ιστορίες στην άγρια δύση, ως ένα παραμύθι και μας το διηγούνται, μέσα από ένα βιβλίο, το οποίο ανοίγει, γυρίζει σελίδα, αλλάζει επεισόδια, μέχρι το τελευταίο φύλλο της έκτης ιστορίας.
Και τα έξι αυτοτελή επεισόδια, έχουν κάτι να μας θυμίσουν.
Τα πρώτα δύο είναι εντυπωσιακά, αλλά ως εκεί. Η αξεπέραστη αναπαράσταση των Απάτσι, των Σερίφηδων, των Καουμπόι, των Ινδιάνων, των τοπίων, των κουστουμιών και της μουσικής, δεν συνοδεύεται από γεγονότα και ιστορίες πειστικές.
Αποτελεί μια ωδή σε δεκάδες ταινίες του είδους, τις οποίες ούτε οι πιο φανατικοί σινεφίλ δεν θα μπορέσουν άμεσα να τις συσχετίσουν.
Η πρώτη ιστορία με πρωταγωνιστεί τον Τιμ Μπλέικ Νέλσον, μας παραπέμπει σε έναν μάγο του πιστολιού, ο οποίος θα βρει τον δάσκαλό του ( αναφορά σε ρόλους που έχει ερμηνεύσει ο Τζον Γουέιν, ο Κερκ Ντάγκλας και ο Κλιντ Ίστγουντ), η δεύτερη ιστορία με πρωταγωνιστή τον Τζέιμς Φράνκο, παραπέμπει στα oυέστερν “ Κρεμάστε τους Ψηλά” και “ Δυο Ληστές”, ενώ η τελευταία ιστορία, στο κλασικό φιλμ του Σέρτζιο Λεόνε “ Κάποτε στη Δύση”.

Εν τέλει, οι Κοέν ναι  γνωρίζουν να δημιουργούν ατμόσφαιρα, να διοχετεύουν έξυπνες ατάκες, να μας ωθούν να ζήσουμε μαζί τους, μια εμπειρία από την πρωτόγονη Αμερική, αλλά το κολάζ του, στην  προκειμένη περίπτωση είναι  ασύνδετο και οι αφηγήσεις τους παρά τις καλές προθέσεις τους, αποπροσανατολιστικές για τον επιδιωκόμενο στόχο τους.

The post Τι ήταν η “Η Μπαλάντα του Μπάρτον Σκραγκς” από τους Κοέν που είδαμε στη Μόστρα appeared first on screeneye.gr.

Ανταπόκριση και κριτική από το Φεστιβάλ Βενετίας Ιάκωβος Γωγάκης

Διανύουμε την τρίτη μέρα του 75ου Φεστιβάλ Βενετίας, με τις ταινίες σε όλα τα τμήματα της διοργάνωσης, να βρίσκονται τουλάχιστον ένα σκαλοπάτι πιο πάνω από τα πρόσφατα και  επίσης διάσημα φεστιβάλ των Καννών και του Βερολίνου.

Τον πήχη δεν ανέβασε μονάχα η ταινία έναρξης, το “ First Man” του Ντάμιεν Σαζέλ, αλλά και το αθόρυβο δημιούργημα του μεξικανού σκηνοθέτη Αλφόνσο Κουαρόν, το “ Ρομά”( βραβευμένος για το Όσκαρ Σκηνοθεσίας το 2014 για το έργο επιστημονικής φαντασίας “Gravity”).

Η νέα του ταινία( την οποία θεωρούμε φαβορί ακόμα και για τον Χρυσό Λέοντα), ξεχωρίζει από οτιδήποτε άλλο μας έχει παρουσιάσει τα προηγούμενα χρόνια, επιστρέφοντας στις ρίζες του, δεκαεπτά έτη μετά την παγκόσμια επιτυχία(που δημιούργησε με τον αδερφό του), το “ Θέλω και τη Μαμά σου”.

Η ιστορία διαδραματίζεται στις αρχές της δεκαετίας του ‘70, σε μια από τις πιο ταραχώδεις περιόδους στην ιστορία της χώρας του, με τον αποκαλούμενο βρόμικο πόλεμο, να βρίσκεται στο απόγειο του και τους φοιτητές να ξεσηκώνονται κατά της αμερικανόφερτης κυβέρνησης.

Την πολιτική αστάθεια τη διατηρεί πάντα στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα της ταινίας, αλλά ,δεν την μετατρέπει σε κεντρικό θέμα του.

Το έργο ξεκινάει με ένα μονόλεπτο σταθερό πλάνο, μέσα σε μια μπανιέρα, πάνω από ένα βουλωμένο σιφόνι, φέρνοντας αμυδρά στο μυαλό μας, την έναρξη της ταινίας “Beautiful”, του συμπατριώτη του Αλεχάντρο Ινιαρίτου.  Οι διάφορες μορφές του νερού, στο έργο ξεχωρίζουν και λειτουργούν μεταφορικά.

Είναι το φτωχικό σπίτι της Κλίο, η οποία είναι οικιακή βοηθός μιας μεσοαστικής οικογένειας , που διαμένει στην περιοχή Ρομά.

Η προσωπική ηρεμία της ηρωίδας, θα διαταραχθεί από μια απρόβλεπτη εγκυμοσύνη, με τον νεαρό αυτουργό, αστραπιαία να εξαφανίζεται. Ταυτόχρονα, η οικογενειακή γαλήνη της εύπορης οικογένειας διαταράσσεται , από τις προστριβές, ανάμεσα στους γονείς.

Ο Αλφόνσο Κουαρόν, αλλάζει τα ονόματα και μερικώς τις καταστάσεις, για να παρουσιάσει το δικό του οικογενειακό γίγνεσθαι.

Τον εαυτό του -ως παιδί- δεν τον αυτοπροβάλλει, παρότι οι αναφορές για την αγάπη του προς την 7η τέχνη είναι κατατοπιστικότατες.

Ενώ παρουσιάζει πολλά πρόσωπα και παράλληλα συμβάντα, θα τα ενώσει με μαεστρία, σε μια ιστορία δύο και πλέον ωρών, με ελάχιστα περιττά σημεία.

Υπάρχουν στιγμές που κλείνει το μάτι στα κινηματογραφικά ρεύματα του παρελθόντος “ Σινεμά Νουόβο και Ιταλικός Νεορεαλισμός”, με τον τρόπο που παρουσίασε τους ήρωες του, ενώ η αίσθηση αυτή τροφοδοτείται και από την ασπρόμαυρη εικόνα.

Ο Αλφόνσο Κουαρόν, μας μιλάει για την αδελφοσύνη, την συλλογικότητα και για μια μεξικάνικη κοινωνία, όπου οι κοινωνικές τάξεις, είναι ασήμαντες μπροστά στις ανθρώπινες τραγωδίες, ίδιες και για τους φτωχούς και για τους πλούσιους. Στο έργο,τις κοινωνικές τάξεις  τις διαγράφουν οι γυναίκες και αυτό το γεγονός κάνει την ταινία ακόμα πιο σημαντική.

Children of Women, παραλλάσσοντας τον τίτλο μιας παλαιότερης του, το ” Children of Men”.

Το έργο ανήκει στην τηλεοπτική πλατφόρμα ” Netflix” και σε περίπτωση που΄το έργο  βραβευθεί,  θα είναι η πρώτη φορά σε φεστιβάλ, όπου θα συμβεί κάτι τέτοιο.

The post Μεγάλες προσδοκίες για ένα μεγάλο βραβείο για το ” Ρομά” του Αλφόνσο Κουαρόν appeared first on screeneye.gr.

Κριτική από το Φεστιβάλ Βενετίας Ιάκωβος Γωγάκης

Ο βραβευμένος Έλληνας σκηνοθέτης επιστρέφει στη Βενετία με την ταινία ” The Favourite”( η Αγαπημένη) επτά έτη, μετά από την προβολή της ταινίας “ Άλπεις”(κερδίζοντας τότε το βραβείο σεναρίου). Στο νέο του έργο,  διακωμωδεί το πλέον “ ανεξερεύνητο” πρόσωπο της Βρετανικής Μοναρχίας, την Βασίλισσα ‘Αννα, η οποία βρέθηκε στο θρόνο, για 12 χρόνια ( 1702-17014 ), διχάζοντας τους ιστορικούς. Οι επικριτές της, προβάλλουν το χαμηλό μορφωτικό της επίπεδο, την άγνοιά της για την πολιτική και την ενασχόλησή της, με επουσιώδη ζητήματα. Αντίθετα οι υποστηρικτές της, αναφέρονται στο γεγονός οτι επί ημερών της, ένωσε τη Βρετανία με την Σκωτία και την Ιρλανδία, μοίρασε χρήματα στους φτωχούς και οι πόλεμοι με τη Γαλλία, ήταν αναγκαίοι για να διατηρηθεί συμπαγής η χώρα.

Ο Γιώργος Λάνθιμος ( και κάτοικος Λονδίνου την τελευταία οκταετία), φλερτάρει με την πρώτη εκδοχή και καταπιάνεται με την προσωπική της ζωή. Υιοθετεί τις πηγές της θεατρικής συγγραφέως Χέλεν Έντμουντον, η οποία ανέβασε πρόσφατα το έργο “ Βασίλισσα Άννα”, εστιάζοντας στις ομοφυλοφιλικές σχέσεις της Βασίλισσας με την Δούκισσα του Μάρλμπορο, την Σάρα Τσώρτσιλ και το τρίτο πρόσωπο που διεισδύει στη ζωή της, η Αμπιγκέιλ Μάσαμ.

Ενώ στο τρέιλερ που κυκλοφορεί , δίδεται η εντύπωση πως ο Γιώργος Λάνθιμος, επαναφέρει τα πλούσια εξωτερικά γυρίσματα, όπως έπραξε στον “ Αστακό”, η πραγματικότητα είναι τελείως διαφορετική, ακολουθώντας την καθιερωμένη του τακτική, να γυρίσει το έργο, στο μεγαλύτερο του μέρος, σε εσωτερικούς χώρους και δει στα μεγαλοπρεπή ανάκτορα. Αποδεικνύεται ως μια ορθή .επιλογή. Χρησιμοποιεί με ευφυΐα την κάμερα, καταγράφοντας ταυτόχρονα και τα κεντρικά πρόσωπα και τα αντικείμενα. Μια τακτική ( ονομάζεται tracking shot), που χρησιμοποιήθηκε από τον ίδιο και στην πιο πρόσφατη του ταινία, στο “ Θάνατο του Ιερού Ελαφιού”.
Ο χώρος φωτίζεται με κεριά( όπως συμβαίνει σε πολλές ταινίες εποχής, όπως επί παραδείγματι στην ” Αποπλάνηση” της Κόπολα).

Η κολακεία και το σεξ, αποδεικνύονται οι επιτυχημένες μέθοδοι “ αποπλάνησης”, ενός εύθραυστου ηγεμόνα και τα κατάλληλα μέσα, για τους αυλικούς, για να τον χειραγωγήσουν…μέχρι οι ηγέτες να τους  βαρεθούν και να τους ξαποστείλουν, ή μέχρι οι αυλικοί να επιβληθούν.
Το παράδειγμα της Βασίλισσας ‘Αννα, είτε είναι υπαρκτό, είτε είναι βγαλμένο από τη φαντασία, λειτουργεί συμβολικά για τον Έλληνα σκηνοθέτη, αναφερόμενος εμμέσως πλην σαφώς σε κάθε εποχή, σε κάθε σύστημα και σε κάθε μορφή εξουσίας.

Η αίσθηση του χιούμορ του, ταυτίζεται με το αντίστοιχο φλεγματικό χιούμορ των Βρετανών, ενώ δεν λείπουν-για άλλη μια φορά-οι αυτό-αναφορές σε παλαιότερες του ταινίες

Η Ολίβια Κόλμαν είναι κάτι περισσότερο από επιβλητική σε όλες τις μορφές που καλείται να αποδώσει την Βασίλισσα Άννα( ζηλιάρα, βουλιμική, κυκλοθυμική, θύτης και θύμα μαζί) και η Ρέιτσελ Βάις με την πλούσια της υποκριτική γκάμα, δεν θα μπορούσε να μην την ακολουθήσει.
Ο Γιώργος Λάνθιμος έχοντας στο καστ του την Έμμα Στόουν( La la land), σε αρκετά σημεία της ταινίας, την κάμερα του την τοποθετεί πάνω της, ίσως και να ήταν αχρείαστη η τόσο μεγάλη εμμονή στο πρόσωπό της, ερμηνεύοντας την ” αθώα”Αμπιγκέιλ Μάσαμ,

Συνοψίζοντας, πρόκειται για μια καλοκουρδισμένη σάτιρα εποχής, αλλά θεματολογικά μονοδιάστατη, μια ταινία με συγκεκριμένες δυνατότητες, με τον Γιώργο Λάνθιμο όμως, να επιτυγχάνει -ίσως- να διευρύνει ηλικιακά το κοινό του.

Από την Πέμπτη 31/1/ 2019 σε επιλεγμένες αίθουσες

The post Θερμό χειροκρότημα για την ” Αγαπημένη” του Γιώργου Λάνθιμου. Η γνώμη μας appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Με το δεξί ξεκίνησε το 75ο Φεστιβάλ Βενετίας, έχοντας για ναυαρχίδα της πρώτης μέρας, την πιο πρόσφατη ταινία , του Ντάμιεν Σαζέλ, σκηνοθέτη του ρομαντικού μιούζικαλ “La la land”,το οποίο επίσης ξεκίνησε την κινηματογραφική του διαδρομή από τη Μόστρα.

To “ First Man”στηρίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Τζέιμς Ρ. Χάνσεν, για μια περίοδο από την καριέρα του αστροναύτη Νηλ Άρμστρονγκ. Τα δικαιώματα για την κινηματογραφική μεταφορά τα είχε ο Κλιντ Ίστγουντ, παραχωρώντας τα στην Universal. Το πρότζεκτ τελικά το υλοποίησε ο νεαρός δημιουργός.

Η ταινία διαδραματίζεται από το 1961 έως τις 27 Ιουλίου του 1969, λίγες μέρες μετά, από την ιστορική στιγμή, όπου ο Άρμστρονγκ έγινε ο πρώτος άνθρωπος που πάτησε το πόδι του στο φεγγάρι.

Η οπτική του Σαζέλ είναι να συνδυάσει την επαγγελματική σταδιοδρομία του ήρωά του στην ΝΑΣΑ, με την προσωπική του ζωή, έχοντας ο Άρμστρονγκ να διαχειριστή μια σημαντική απώλεια, την οποία ο Σαζέλ εύστοχα μας την υπενθυμίζει. Η αλληλεπίδραση των δύο, μας έφερε στο μυαλό τις ταινίες “ Ελεύθερος Σκοπευτής” και “Hurt Locker”( των Ίστγουντ και Μπιγκελόου αντίστοιχα).

Το γεγονός ότι ο Άρμστρονγκ -πλην αυτής της απώλειας- κράτησε την προσωπική του ζωή μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, δεν ευνόησε την πλούσια σεναρική δράση, της συγκεκριμένης πτυχής, με αποτέλεσμα, να επικαλύπτει το ένα το άλλο.

Για τον 33χρόνο σκηνοθέτη, ο Νηλ Άρμστρονγκ ήταν παθιασμένος και ανιδιοτελής. Ήταν παθιασμένος , γιατί ήταν έτοιμος να ρισκάρει ακόμα και την ίδια του τη ζωή, για την επίτευξη ενός συλλογικού οράματος(μετά από πολλά χρόνια ανεπιτυχών προσπαθειών, για να φτάσει το Apollo 11 μέχρι το φεγγάρι) και ανιδιοτελής, όταν είδε το συλλογικό όραμα να καταπατείται από την πολιτική ηγεσία της χώρα( στην ταινία υπάρχει ένα έμμεσο καυστικό σχόλιο για τον Κένεντι), οδηγώντας τον, το 1971, μακριά από την ΝΑΣΑ.

Ο Ράιαν Γκόσλινγκ, διέθετε τα γνώριμο ύφος από τις ταινίες “ Drive” και ο “ Ο Θεός Μόνο Συγχωρεί”, δηλαδή περιορισμένα κοινωνικά χαρακτηριστικά και εσωτερικό πόνο, όπως τα διέθετε και ο Νηλ Άρμστρονγκ. Η αποκάλυψη της ταινίας, έρχεται από την επιλογή της πρώτης γυναίκας του διάσημου αστροναύτη, να την ερμηνεύσει η Κλερ Φόι. Κουβαλώντας μαζί της, την βρετανική θεατρική παιδεία, μπόρεσε να κάνει έντονη την παρουσία της, ισάξια, δίπλα στον φυσικό πρωταγωνιστή, τον Ράιαν Γκόσλινγκ.

Ο Ντάμιεν Σαζέλ, έδειξε να χειρίζεται καλύτερα στην οθόνη, τις συναισθηματικές μεταπτώσεις του ζεύγους, αλλά και να προσδίδει μια ρομαντική διάσταση,που μας θύμισε σε κάποια σημεία το “La la land”.

Την συγκεκριμένη ατμόσφαιρα δημιούργησαν ξανά οι μουσικές επιλογές του Τζάστιν Χόροβιτς, ιδίως σε μια εξαιρετική στιγμή, με ήχους για χορό βαλς, όταν το Gemini 8 έφτασε κοντά στον στόχο του.

The post Το ” First Man” τιμά επάξια τον Νηλ Άρμστρονγκ, σε μια εντυπωσιακή έναρξη της Μπιενάλε appeared first on screeneye.gr.

Σε ένα μακρόστενο νησάκι, απομονωμένο από τον υπέρ-τουρισμό,ο οποίος οδηγεί σε “ θάνατο” το πανέμορφο ιστορικό κέντρο της Βενετίας, η 75η κινηματογραφική Μπιενάλε( 29 Αυγούστου-8 Σεπτεμβρίου), προσφέρει στους σινεφίλ ένα γλυκό δέλεαρ, το οποίο λέμε να δοκιμάσουμε και καθημερινά θα σας το μεταφέρουμε.

Γράφει ο Ιάκωβος Γωγάκης

Το δόλωμα΄δεν είναι άλλο από την πρώτη παγκόσμια προβολή των ταινιών που θα σφραγίσουν το τελευταίο τρίμηνο του έτους και σχεδόν ολόκληρο το 2019.

Περισσότερες από εκατό επιλεγμένες πρεμιέρες θα προβληθούν, πρωτοκλασάτοι σκηνοθέτες θα παρουσιάσουν τα δημιουργήματά τους και οι κορυφαίοι τους πρωταγωνιστές, θα παρευρεθούν στο “ παλάτι του σινεμά”, ενώ παράλληλα οι συζητήσεις φουντώνουν για το δυσοίωνο μέλλον του κινηματογραφικού προϊόντος.

Το κόλπο γκρόσο του Αλμπέρτο Μπαρμπέρα για να διασώσει το θεσμό

Με ταχύτητα αστραπιαία, οι αμερικανικές τηλεοπτικές πλατφόρμες και το video streaming , επιφέρουν ήδη ένα καίριο πλήγμα στην 7η τέχνη, πιάνοντας εξαπίνης, ακόμα και τους πιο πεσιμιστές, οι οποίοι προέβλεπαν την επικυριαρχία τους… αλλά σε βάθος χρόνου.

Netflix και Amazon εμπλέκονται εδώ και κάποια χρόνια στην παραγωγή ταινιών, αυξάνοντας ραγδαία τους συνδρομητές τους παγκοσμίως και προβάλλοντας ταινίες σε πρώτη προβολή, είτε παράλληλα με τις αίθουσες, είτε παρακάμπτοντας τες.

Τα περισσότερα κινηματογραφικά φεστιβάλ της Ευρώπης αντιμετώπισαν με νευρικότητα και με διφορούμενο τρόπο τη νέα τάση, όπως επί παραδείγματι το Φεστιβάλ Καννών, το οποίο άνοιξε την πόρτα του στην καινούρια μορφή του τηλεοπτικού προϊόντος, το 2017 και την πολέμησε ταυτόχρονα, πιεζόμενο από τα γαλλικά σωματεία.

Αντιθέτως, ο καλλιτεχνικός διευθυντής του ιστορικότερου φεστιβάλ κινηματογράφου του κόσμου( Φεστιβάλ Βενετίας, το οποίο πρωτοεμφανίστηκε το 1932), ο Αλμπέρτο Μπαρμπέρα, έδειξε να μην έχει παρόμοια ταμπού(παρότι τα ιταλικά κινηματογραφικά συνδικάτα διαμαρτυρήθηκαν για τις επιλογές του), με αποτέλεσμα η φετινή διοργάνωση(75η) να χαρακτηρίζεται ως η πιο ανταγωνιστική των τελευταίων δεκαετιών, αλλά και η πιο “ αγγλόφωνη”, με αναβαθμισμένο και το διαγωνιστικό πρόγραμμα ( 21 ταινίες διεκδικούν τον Χρυσό Λέοντα), αναβαθμισμένο είναι και το παράλληλο πρόγραμμα( Ορίζοντες και Εκτός Συναγωνισμού).

Πρόεδρος της Κριτικής Επιτροπής του Διαγωνιστικού Τμήματος ορίστηκε ο περυσινός νικητής του θεσμού, ο σκηνοθέτης Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο ( The Shape of Water), ενώ πλαισιώνεται- μεταξύ άλλων- από τους ηθοποιούς Ναόμι Γουτς-Κριστόφ Βαλτς.

Στο δεύτερο σημαντικό τμήμα( Ορίζοντες), προεδρεύουσα είναι η Αθηνά Ραχήλ Τσαγγάρη, οκτώ χρόνια μετά την συμμετοχή της στο διαγωνιστικό τμήμα, με το έργο “ Attenberg”.

“ Καθαρή” ελληνική παραγωγή στις μεγάλου μήκους ταινίες δεν υπάρχει, παρότι συμμετέχει η νέα ταινία του Γιώργου Λάνθιμου.  Αντιθέτως, στις μικρού μήκους,, θα βρούμε το έργο “ Λεωφόρος Πατησίων” του Θανάση Νεοφώτιστου, τον οποίο μάθαμε μέσα από το βραβευμένο έργο “ Προσευχή”.

 Ο Ράιαν Γκόσλινγκ στο Φεγγάρι

Επιλέχθηκε για εναρκτήρια ταινία -το φιλόδοξο και για οσκαρ έργο- το “First Man” , στηριζόμενο στο ομώνυμο βιβλίο του Τζέιμς Ρ. Χάνσεν, για μια περίοδο από την καριέρα του αστροναύτη Νηλ Άρμστρονγκ. Τα δικαιώματα για την κινηματογραφική μεταφορά τα είχε ο Κλιντ Ίστγουντ, τα παραχώρησε στην Universal, για να το σκηνοθετήσει τελικά ο 33χρόνος Ντάμιεν Σαζέλ, τον οποίο γνωρίσαμε μέσα από το “μουσικό δράμα Whiplash” και τον αγαπήσαμε   από το ρομαντικό μιούζικαλ “ La la Land”( ήταν επίσης η ταινία έναρξης του Φ. Βενετίας το 2016). Τον κορυφαίο ρόλο, θα τον επωμιστεί ο Ράιαν Γκόσλινγκ( είναι η δεύτερη συνεχόμενη συνεργασία του με τον Σαζέλ), ενώ πλάι του θα είναι η Κλερ Φόι( ευρύτερα γνωστή έγινε, μέσα από το έργο “Breath”).

Ο Γιώργος Λάνθιμος θα επισκεφθεί το Lido τις πρώτες μέρες της διοργάνωσης, εκπλήσσοντας το κοινό του, αναλαμβάνοντας τα ηνία, σε ένα έργο εποχής, το οποίο λαμβάνει χώρα στην Αγγλία του 18ου αιώνα κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντιων Πολέμων. Την βασίλισσα Άννα ερμηνεύει η Ολίβια Κόλμαν, την “ αγαπημένη της” Αμπιγκέιλ Μάσαμ, η Έμμα Στόουν και την στενή της φίλη Σάρα Τσώρτσιλ( που ήταν και η Δούκισσα του Μάρλμπορο), η Ρέιτσελ Βάις.

 Ταινίες εποχής, αυτοβιογραφίες, πραγματικά γεγονότα και σκληρά ουέστερν κυριαρχούν στο διαγωνιστικό

Τρεις πολυαναμενόμενες ταινίες, από τέσσερις καταξιωμένους σκηνοθέτες, θα διεκδικήσουν το Χρυσό Λιοντάρι, σε παραγωγή “ Netflix”.

Από τους Ίθαν και Τζόελ Κοέν δημιουργείται το ουέστερν “ Η Μπαλάντα του Μπάρτον Σκράγκς”, ένα πρότζεκτ που προοριζόταν να γυριστεί σε έξι αυτοτελή επεισόδια, αλλά η ιδέα ναυάγησε. Η ταινία θα έχει διάρκεια 133 λεπτά, αντιθέτως στην τηλεοπτική της παρουσία, θα έχει ακόμα μεγαλύτερη διάρκεια. Είναι η πρώτη φορά που τα “τρομερά” αδέρφια, θα προβάλουν ταινία τους στην Μόστρα. Πρωταγωνιστούν οι Τζέιμς Φράνκο- Λίαμ Νίσον.

Ο Μεξικανός σκηνοθέτης Αλφόνσο Κουαρόν, χρειάστηκε να περιπλανηθεί εκτός Μεξικού για δεκαεπτά συναπτά έτη, επιστρέφοντας στα πάτρια, για να γυρίσει το ημί-αυτοβιογραφικό δράμα “ Ρομά”.Το δικό του οσκαρικό “ Gravity”, είχε ανοίξει την αυλαία της διοργάνωσης το 2013.

Ντεμπούτο στο μαγευτικό νησί και για τον σκηνοθέτη του ( Bourne) Πωλ Γκρήνγκρας, θέλοντας να μας υπενθυμίσει, ότι διαθέτει ακόμα το χάρισμα, των σινεφίλ πολιτικοκοινωνικών αφηγήσεων, όπως έπραξε στο παρελθόν με την “ Ματωμένη Κυριακή” και με το “United 93”. Η νέα του ταινία με τίτλο “ 22 Ιουλίου”, καταπιάνεται με τον Νορβηγό ναζιστή Άντερς Μπέρινγκ, ο οποίος σκότωσε το 2011 δεκάδες πολίτες στο Όσλο και στην Ουτόγια. Η ταινία είναι στην νορβηγική γλώσσα.

Ο Βρετανός συμπατριώτης του Γκρήνγκρας και βετεράνος κινηματογραφιστής Μάικ Λι( Μυστικά και Ψέματα), αποτίει φόρο τιμής στους 15 νεκρούς της Σφαγής του Πήτερλού, στη Βρετανία το 1819. Είναι η πρώτη ταινία, αφιερωμένη στο συγκεκριμένο συμβάν, με τον Μαικ Λι να έχει και καταγωγή από την συγκεκριμένη περιοχή.

Με την απλόχερη στήριξη της “ Amazon”, ο Ιταλός σκηνοθέτης Λούκα Γκουαντανίνo( Call me by your Name), δημιουργεί ένα -σχεδόν τρίωρο- ριμέικ, του all time classic horror film, με τίτλο “ Suspiria”, δημιούργημα από τα παλιά (1977) του συμπατριώτη του, Ντάριο Αρτζέντο. Ο ρόλος της “μαντάμ Μπλανκ”, ανατίθεται στην Τίλντα Σουίντον και ο εμβληματικός ρόλος της “Σούζι Μπανιον”, δίνεται στην Ντακότα Τζόνσον.

Ένας εξαιρετικός, low profile δημιουργός – και βραβευμένος με Χρυσό Φοίνικα- ο Ζακ Οντιάρ( Dheepan, Προφήτης), σκηνοθετεί για πρώτη φορά, εκτός Γαλλίας, ένα αμερικάνικο ουέστερν, για δύο αδέλφια του 190υ αιώνα, όπου στο ψυχισμό του, δεν χωράει η αγάπη. . Πρόκειται για το “ The Sisters Brothers”, βασισμένο στο μυθιστόρημα του Πατρίκ Ντιούιτ. Καταξιωμένοι αστέρες της μεγάλης οθόνης συμπορεύονται με τον Οντιάρ, όπως ο Τζέικ Τζίλενχαλ, ο Χοακίν Φίνιξ κι ο Τζον Σι Ράιλι.

Αντιθέτως, ο Ολιβιέ Ασαγιάς, αφήνει πίσω τις Ηνωμένες Πολιτείες- μετά την παταγώδη αποτυχία του “ Personal Shopper”- για να σκηνοθετήσει την Ζιλιέτ Μπινός, στο έργο με τους δύο τίτλους “ Non Fiction” ή “Doubles vies”.

Το Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας θα επιθυμούσε να το κερδίσει για δεύτερη φορά ο Ούγγρος σκηνοθέτης Λάσλο Νέμες( του δόθηκε το 2017 για το φιλμ που είχε στο επίκεντρο του το ολοκαύτωμα, “ Ο Γιος του Σαούλ”). Η νέα του ιστορία “ Η Δύση του Ηλίου”( Sunset) ,κάνει πρεμιέρα στη Βενετία και διαδραματίζεται στην Ουγγαρία του 1913, λίγους μήνες προτού ξεσπάσει ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος, με την κάμερα του,  να ακολουθεί τις περιπέτειες ενός ορφανού κοριτσιού. Τα γυρίσματα διήρκεσαν 53 μέρες και η ταινία έχει αγοραστεί και από Έλληνα διανομέα.

Ο Φλόριαν Χένκελ φον Ντόνερσμαρκ ήταν ο δημιουργός της ταινίας ” Οι Ζωές των Άλλων”,παρουσιάζει στη Βενετία το νέο του έργο “ Never Look Away”, ενώ, ένα ακόμα αουτσάιντερ θεωρείται, ο Γάλλος Ντέιβιντ Ελχόφεν, με το έργο “ Close-Enemies”.

 Διεγείρει την Μπιενάλε…αν κι ωσεί παρών ο Όρσον Γουέλς

Στις “ Εκτός Συναγωνισμού”, όλα τα φώτα της δημοσιότητας συγκεντρώνει η -για δεκαετίες-ανολοκλήρωτη ταινία του Όρσον Γουέλς “ Η Άλλη Πλευρά του Ανέμου”( The Other Side of the Wind). Εν τέλει, μετά κόπων και βασάνων και με τη χρηματοδότηση της πλατφόρμας “ Netflix”, πήρε σάρκα και οστά. Η πρώτη προβολή, έχει οριστεί για τις 31 Αυγούστου στο Grand Theater. Ο Γουέλς βρήκε σωρεία εμποδίων ( ιδίως οικονομικών), από τις αρχές του ‘70 και ο ξαφνικός θανατός του το 1985, άφησε το δημιούργημα ημιτελές, πέφτοντας όλο το βάρος στον παραγωγό του, τον Φρανκ Μάρσαλ, στον φίλο του Πίτερ Μπογκντάνοβιτς και στη θυγατέρα του, την Μπεατρίς Γουέλς.

Άλλες σημαντικές ταινίες του παράλληλου προγράμματος, είναι “ η Γαλήνη” του Αργεντίνου Πάμπλο Τραπέρο, το ντοκιμαντέρ του Εμίρ Κουστουρίτσα για τον πρώην πρόεδρο της Ουρουγουάης, τον Χοσέ Μουχίκα( El Pepe), το Monrovia-Indiana του βετεράνου ντοκιμεντάρίστα Φρέντερικ Γουάιζμαν.

Η ταινία λήξης θα είναι το θρίλερ “ Driven” του Νικ Χαμ.

Στις 6 Σεπτεμβρίου ο πρωτοπόρος σκηνοθέτης του new wave cinema των eighties, Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ, θα παραδώσει masterclass, ενώ θα τιμηθούν, ο κορυφαίος Κινέζος σκηνοθέτης Ζαν Γιμού και η ηθοποιός Βανέσα Ρεντγκρέιβ.

Ανταποκρίσεις στο Screeneye.gr πριν και κατά τη διάρκεια των προβολών, με video, κείμενα και συνεντεύξεις.

The post Οι ταινίες της χρονιάς “προβάρονται” στη Μόστρα. Όλοι θα είναι εκεί…κι εμείς μαζί! appeared first on screeneye.gr.