Ο Βούλγαρης, με το πρόσχημα της φαινομενικής ελαφρότητας των διακοπών , χωρίς να το βροντοφωνάζει, σκιαγραφεί κι έναν άλλο κόσμο. Του παρθένου τοπίου -που αγκαλιάζει τα γαλαζοπράσινα χρώματα της θάλασσας- των ήχων της φύσης, εν αντιθέσει με τους καταπατητές και τα πρόσωπα πίσω από τα φιμέ τζάμια του τζιπ, που παρακολουθούν στενά τα τέσσερα κορίτσια
Διαβάστε Περισσότερα...
Υπέροχοι και οι δύο. Το υποκριτικό βάθος του Γουίλεμ Νταφόε είναι ανεξάντλητο, είναι και ογκώδες. Οι εκφράσεις του , τα ξεσπάσματά του, η προφορά του, το τι υπαινίσσεται και το τι όχι, ισορροπούν τέλεια πάνω στον καλά σχεδιασμένο μοιρογνωμόνιο του Έγκερς
Διαβάστε Περισσότερα...
Το απλοποιημένο δίδαγμα “ λέμε ναι στον ανθρωπισμό, λέμε όχι στον πόλεμο”, θα είχε μεγαλύτερη σαφήνεια και δυναμική, σε μια ιστορία βίας διαφορετικής εποχής, που δεν θα έθετε στο επίκεντρο τον ναζισμό, γιατί από την πλευρά των ναζί δεν υπήρχε ίχνος ανθρωπισμού, υπήρξαν θηριωδίες, με επιστέγασμα το Ολοκαύτωμα
Διαβάστε Περισσότερα...
Η Περουβιανή σκηνοθέτις Μελίνα Λεόν, άκουσε από τον πατέρα της ζοφερές ιστορίες, από την έρευνα που ο ίδιος είχε διεξάγει ως δημοσιογράφος στη Λίμα, για τα κυκλώματα γιατρών, νοσηλευτών και δημόσιων λειτουργών, που δρούσαν ανενόχλητα τη δεκαετία του ‘80, καθιστώντας το Περού, την πρώτη χώρα παγκοσμίως, στο baby-trafficking
Διαβάστε Περισσότερα...
Οι σκηνές, παρότι είναι μικρές και εναλλασσόμενες, έχουν πλούσια αφηγηματική ροή, τροφοδοτούν ένα είδος μυστηρίου και το συμπέρασμα είναι με το γάντι καταγγελτικό. Δικαίως η αγαπημένη ηθοποιός Κάθι Μπέιτς θα διεκδικήσει το Όσκαρ Β’ Γυναικείου Ρόλου
Διαβάστε Περισσότερα...
Για τον Σκανδιναβό σκηνοθέτη, το άτομο ορίζει τις-εντός ορίων- επιθυμίες του. Μπορεί να κλαίει μέσα σε ένα λεωφορείο χωρίς να ξέρει την αιτία , να αρνείται την νάρκωση πριν την οδοντιατρική επέμβαση, δύο εραστές να συζητούν γυμνοί για φιλοσοφία και τεχνολογία
Διαβάστε Περισσότερα...
Η ταινία διαρκεί δύο ώρες, χωρίζεται -τεχνικά- σε δύο μέρη, σε δύο μεγάλα μονοπλάνα, τα οποία προσδίδουν την αρμόζουσα κλειστοφοβική αμεσότητα, ένταση κι έλλειψη απόστασης με το κοινό. Ο Μέντες διέθετε ένα πλάνο πλοκής, που όλο κάπου θα οδηγούσε και δεν οδήγησε
Διαβάστε Περισσότερα...
Είναι σπάνια -για τα δεδομένα της κινηματογραφικής μας εποχής- η τόση λεπτομέρεια και η αποτύπωση του 19ου αιώνα, σαν να τον ζούμε τώρα, από τα κοστούμια μέχρι τα σκηνικά. Ακόμα και ο διάκοσμος των εσωτερικών χώρων -της στρατιωτικής και κοινωνικής ελίτ- παραπέμπει στο Βικτοριανό στιλ, που ήταν συνήθως βαρυφορτωμένο και έσταζε πολυτέλεια
Διαβάστε Περισσότερα...
Οι σεξουαλικές παρενοχλήσεις στο χώρο εργασίας είναι η μυστική πληγή των εργασιακών σχέσεων. Στην Ελλάδα, αποσιωπώνται σχεδόν συντριπτικά κι ο φόβος των αντιποίνων κυριαρχεί, με αποτέλεσμα σπανίως να προχωρούν τα θύματα σε καταγγελίες
Διαβάστε Περισσότερα...
Οι ικανότητες των δύο ηθοποιών- ιδίως της πιο έμπειρης Καραμπέτη- να προσαρμόσουν τον ρόλο στα δικά τους μέτρα και σταθμά, θα αποδειχθούν καθοριστικές για την εν μέρει διάσωση του εγχειρήματος και την αποφυγή του φιάσκου, φωτίζοντας -στο μέτρο που το επέτρεπε το σενάριο και η δομή της ταινίας- την εξερεύνηση της περίπλοκης Ευτυχίας
Διαβάστε Περισσότερα...