Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Κατά την περίοδο του πρώτου κορονοεγκλεισμού, ο -πολυπράγμων ηθοποιός, σεναριογράφος και σκηνοθέτης- Κένεθ Μπράνα, συλλογίστηκε τα χρόνια της εφηβείας του στο Μπέλφαστ και εν είδη ημερολογίου, άνοιξε το κουτί των προσωπικών και οικογενειακών του αναμνήσεων, με φόντο την έναρξη του μακροβιότερου κύκλου βίας στην ιστορία της Β. Ιρλανδίας, τον Αύγουστο του ’69.
Η επιθυμία του Μπράνα, ήταν η αποφυγή της υπέρμετρης παρουσίασης στην ταινία, του πολύπλοκου πολιτικού και θρησκευτικού σκηνικού -  που πυροδότησε την σύγκρουση ανάμεσα στους Καθολικούς και τους Προτεστάντες.
Πέτυχε, την ισορροπημένη οπτική, όπου οι ταραχές θα συμπορεύονται, θα αλληλεπιδρούν με την αθωότητα και με τη χαρά για εξερεύνηση της ζωής, από ένα παιδί. Από τον εννιάχρονο Μπάντι ( το alter ego του σκηνοθέτη).

Θα πετύχει και κάτι επιπρόσθετο, εξίσου σημαντικό.
Την ίδια στιγμή που επιτηρεί με το φακό του, τον αεικίνητο νεαρό μέσα κι έξω από το οικογενειακό πλαίσιο( ποδόσφαιρο, σινεμά , κόμικς, ο πρώτος έρωτας), θα εξερευνήσει με την ίδια προσοχή και τα διλήμματα των οικείων του.

Επί παραδείγματι του αδελφού του, του  πατέρα του, που πηγαινοέρχεται καθημερινά στην Αγγλία, της μητέρας του, όπου διαρκώς πάλλονται τα συναισθήματα της μια από στοργή, μια από αγωνία, μια από θυμό, και τις δυο στοργικές φιγούρες, της γιαγιάς ( Τζούντι Ντεντς) και του παππού του (Κιάραν Χιντς) , που κουβαλάνε τη σοφή και διορατική ματιά των υπερηλίκων.

H επιλογή του Μπράνα , σχεδόν όλα τα πλάνα να τοποθετούνται στα στενά δρομάκια της γειτονιάς, όσο εξελίσσονται οι ταραχές, αλλά και μέσα στο μικρό ισόγειο σπίτι της οικογένειας του Μπάντι, αποτυπώνουν ρεαλιστικά,  το ασφυκτικό πλαίσιο διαβίωσης τους.
Η αγαπημένη και φιλήσυχη οικογένεια, βρίσκεται αντιμέτωπη και με τις κραυγές μίσους του γραφικού ιεροκήρυκα, αλλά και με τον καθημερινό εκφοβισμό των ομοθρήσκων τους Προτεσταντών.
Στην αυτοβιογραφική του ταινία, ο Κένεθ Μπράνα υμνεί  τον «άνθρωπο», σε αντιδιαστολή με τη δυστυχία που προκαλεί ο  θρησκευτικός φανατισμός  και οι εμφύλιοι σπαραγμοί.
Με  τόνο κοινωνικό μεν, αλλά σκηνοθετικά χαλαρό και αποδραματοποιημένο, ο Μπράνα αφιερώνει την ταινία στους βιοπαλαιστές που εκβιάζονται και εξαναγκάζονται να λάβουν αποφάσεις παρά τη θέλησή τους. Ακολουθεί κατά πόδας,   την πηγαία παιδική αισιοδοξία του εννιάχρονου Μπάντι, που δεν θέλει και δεν επιτρέπεται να επωμιστεί,  τα ασήκωτα βάρη της ενήλικης ζωής.

H ηθοποιός από το Δουβλίνο, η Κατριόνα Μπάλφι,  ηγείται του επίλεκτου κάστ. Με δυναμισμό, με συναίσθημα, με κοφτερή γλώσσα, εμβαθύνει στα χαρακτηριστικά της μητέρας , της συντρόφου, που θέλει να ορίσει από κοινού με τους άλλους συνοδοιπόρους της , το μέλλον της  και το μέλλον της οικογένειας της. Πλάι της, στο ρόλο του συντρόφου – που έχει φοβερά προβλήματα να αντιμετωπίσει – στάθηκε σχεδόν ισάξια,  ο Τζέιμι Ντόρναν.
Ο νεαρός και πρωτοεμφανιζόμενος Τζουντ Χιλ, διαθέτει  ζωντάνια και χαρακτηριστικά ενός ανερχόμενου αστέρα. Υστερούσε ελαφρώς,  στις στιγμές που χρειάζονταν , ο  δραματικός τόνος.
Στο τεχνικό μέρος, η ασπρόμαυρη λήψη, συμβολίζει το προφανές. Δηλαδή τις αναμνήσεις και τα δύσκολα- σκοτεινά χρόνια.
Αντιθέτως, οι έγχρωμες λήψεις, φέρουν μαζί τους, την πρώιμη αγάπη του κεντρικού ήρωα για την 7η τέχνη αλλά και την ελπίδα, την επιθυμία του Κένεθ Μπράνα, το Μπέλφαστ να παραμείνει ήρεμο και γαλήνιο, όπως το βρήκε το 2021.
Το υπέροχο τζαζ ηχόχρωμα ενός σαξοφώνου- που ακούγεται σε όλες σχεδόν τις σεκάνς- φανερώνει τα συναισθήματα του σκηνοθέτη για την πόλη του.

Τζαζ σημαίνει ελευθερία, έλεγε κάποτε ο Τελόνιους Μονκ.

Ο Βαν Μόρισον –που επίσης έζησε τα παιδικά του χρόνια στο Μπέλφαστ – συναινεί και «χαρίζει» για την ταινία, μερικά από τα εξαιρετικά τραγούδια του. Ο σκηνοθέτης θα κάνει την σωστή επιλογή, τα τοποθετεί στα κατάλληλα σημεία και το αποτέλεσμα ενισχύει την προσεγμένη δουλειά , του γνωστού για την τελειομανία του, Κένεθ Μπράνα.

“Μπέλφαστ” από την Πέμπτη 27/1 στους κινηματογράφους

The post Μπέλφαστ appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Ο Ντελ Τόρο, περιορίζει την οπτική του τρόμου, απομακρύνεται αισθητά, αλλά όχι απόλυτα,  από τα αμφίβια και τις φιγούρες των τεράτων , όπως έπραξε επί παραδείγματι στις ταινίες « Η Μορφή του Νερού και « Ο Λαβύρινθος του Πάνα».
Αντιθέτως, διαβλέπει για το σήμερα, μια παλινδρόμηση στη βαρβαρότητα του παρελθόντος ( αναβίωση του πολέμου) και διατηρεί στο προσκήνιο,  τις αντιφάσεις της ανθρώπινης συμπεριφοράς και τη διολίσθηση στον ατομικισμό, όπως την επαινεί και την πριμοδοτεί το αμερικανικό σύστημα αξιών και η δυτική κουλτούρα.
Η ταινία διαδραματίζεται στις Η.Π.Α, στα ταραγμένα χρόνια της οικονομικής ύφεσης, μερικούς μήνες προτού ξεσπάσει ο Β Παγκόσμιος Πόλεμος.
Ο Ντελ Τόρο, ακολουθεί τα βήματα του Σταν (Μπράντλεϊ Κούπερ ), από τη στιγμή που θα βάλει φωτιά στο σπίτι του ( κι ένα ανθρώπινο πτώμα μέσα εκεί, γίνεται παρανάλωμα του πυρός). Αργότερα, θα βρεθεί σε λούνα παρκ και θα πιάσει εκεί δουλειά.
Κρυφό- αλαζόνας, χειριστικός και φιλόδοξος, ο Σταν θα σαγηνεύσει τα πλήθη αλλά και δύο γυναίκες που εργάζονται στο καρουζέλ, την μάντισσα  ( Τόνι Κόλετ)και την ορφανή προστατευόμενη των υπολοίπων , την Μόλι( Ρούνι Μάρα).
Θα «παίξει «και με τις δύο γυναίκες, μα με την πιο συνεσταλμένη – που ήταν «του χεριού του »-, την Μόλι, θα την πάρει μαζί του στο Σικάγο, στην αναζήτησή περισσότερων χρημάτων , μέσα από τα τρικ της μαντικής και της προώθησης του εαυτού του, σαν να κουβαλάει μαζί του, ξεχωριστές ικανότητες.
Η γνωριμία, με τη ψυχολόγο Λίλιθ Ρίτερ ( Κέιτ Μπλάνσετ) , αλλά και με έναν δικαστή  ( τον ερμηνεύει ο αγνώριστος Ρίτσαρντ Τζένκινς ), οδηγεί σταδιακά τον Σταν, σε ένα βάναυσο παιχνίδι σε θολά όρια, ανάμεσα στη λογική και στην παράνοια , αντιλαμβανόμενος κάπως αργά, ότι υπάρχουν κι άλλοι σαν αυτόν, έτοιμοι να κάνουν τα πάντα για να κυριαρχήσουν.

Η περίοδος διαμονής του Σταν στο λούνα παρκ, καταλαμβάνει περίοπτη θέση στην ιστορία του Ντελ Τόρο.
Αποτελεί το πρώτο μέρος , με τον Μεξικανό σκηνοθέτη να πλαισιώνει τους ξύλινους εξωτερικούς χώρους με αρχιτεκτονική φαντασία και μπαρόκ αισθητική, ενώ τις συνθήκες παραμέλησης και ανασφάλειας του θεματικού πάρκου, τις αποτυπώνει και με το φρικιαστικό σόου του Κλεμ ( τον ερμηνεύει εκπληκτικά ο Γουίλεμ Νταφόε).
Το κινηματογραφικό σασπένς και τα φιλοσοφικά μηνύματα, εμφανίζονται στο δεύτερο μέρος της ιστορίας. Διαδραματίζεται σε αστικό περιβάλλον.

Το διακύβευμα όμως, ανάμεσα στα τέσσερα βασικά πρόσωπα της ιστορίας, χρειαζόταν πιο άμεση διασύνδεση-ίσως- και λιγότερη σεναριακή φλυαρία, όπως λόγου χάριν, η ιστορία με το νεκρό παιδί του δικαστή. Ιδιαίτερα όμως, χρειαζόταν να εξερευνήσει περισσότερο, την αμφίδρομη έλξη του Σταν και της Λίλιθ, όπου θα μπορούσε να ισχύσει το εξής: κύλησε ο τέντζερης και βρήκε το καπάκι.
Ο Ντελ Τόρο, έχοντας την ευχέρεια να επιλέξει  τα κατάλληλα πρόσωπα για τους κατάλληλους ρόλους- τόση υπεραφθονία επιλογών μόνο το  αμερικανικό σινεμά μπορεί να προσφέρει -, θα το πράξει και θα κατασκευάσει ένα περίτεχνο έργο, που παραπέμπει στην νουάρ επιδραστική οπτική του Όρσον Γουέλς, όπου το βασίλειο της Αμερικής, δεν αντικατοπτρίζει μονάχα την επιτυχία μέσω της προσωπικής αναρρίχησης, αλλά και τη βίαιη κατάβαση, από τη μια μέρα στην άλλη.
Αντικατοπτρίζει,  και τις μεθόδους που καταφεύγει μέρος του κόσμου για να καταλαγιάσει τους φόβους του, να βρει απαντήσεις για το παρελθόν και για το μέλλον του, σε ένα σκηνικό, είτε αστικό είτε αγροτικό, που φανερώνει μια παρακμή( 1939-1940)  όπως αλληγορικά παρουσιάζεται, μπορεί να είναι και το 2022.
Οι δυνατότητες του Μπράντλεϊ Κούπερ είναι δεδομένες , τις έχει αποδείξει και στο πρόσφατο παρελθόν ( Μην Κοιτάτε Πάνω).
Έδωσε όμως την εντύπωση, μιας  διεκπεραιωτικής στάσης, σε διάφορα σημεία της ταινίας, είτε στο πάρκο είτε με τον τρόπο που αλληλοσυνδεόταν με τους δύο κεντρικούς γυναικείους ρόλους.

Αντιθέτως, σε κάποιες άλλες σκηνές, όπως στις στιγμές του σασπένς και στις στιγμές καταδίωξης, εκφράστηκε με μεγαλύτερη πειθώ. Η τελευταία δραματική σκηνή, ανήκει στις θετικές του στιγμές.

Η Κέιτ Μπλάνσετ, αρχίζει να δημιουργεί ένα σαγηνευτικό προφίλ femme fatale , και σε αυτή την ταινία,  της ταίριαζε γάντι, όπως και ο εσωτερικός ρόλος που ερμήνευσε η Ρούνι Μάρα. Θύμιζαν αμυδρά, τις παρουσίες τους στην ταινία Κάρολ.

” Το Μονοπάτι των Χαμένων Ψυχών” από την Πέμπτη 20 Ιανουαρίου στους κινηματογράφους

The post Το Μονοπάτι των Χαμένων Ψυχών appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Η Αλάνα και ο Γκάρι, δυο νέοι, χωρίς κινητά τηλέφωνα, χωρίς Netflix, οι οποίοι βρίσκονται μακριά από την απομόνωση του εικονικού κόσμου.

Η Αλάνα και ο Γκάρι, δυο νέοι, του « τρεχάτε ποδαράκια μου», της εξωστρέφειας, οι οποίοι είναι  έτοιμοι,  να γευτούν τις προκλήσεις του κόσμου του πραγματικού.

Ο Πολ Τόμας Άντερσον ( Θα Χυθεί Αίμα, Αόρατη Κλωστή),   24 χρόνια μετά το « Boogie Nights, αναπολεί ξανά τη γενέτειρά του-στην Κοιλάδα του Σαν Φερνάντο στην Καλιφόρνια- και αφηγείται –κάπου στην αρχή των 70s- την αναπάντεχη γνωριμία, ενός 25 χρόνου κοριτσιού και ενός 15 χρόνου αγοριού.
Η ακτινοβολία του Χόλιγουντ, οδηγεί την Αλάνα και τον Γκάρι στη Λεωφόρο της Δόξας. Την ίδια στιγμή μπλέκουν και με το επιχειρείν ( με τα στρώματα νερού).  Παράλληλα , κάνουν και πέντε απρόβλεπτες γνωριμίες.
Όλα όσα θα συμβούν, θα συνθέσουν -για την Αλάνα και τον Γκάρι- την αργή διαδικασία της αναγνώρισης των συναισθημάτων τους και την -ακόμη πιο βασανιστική αλλά γνήσια- διαδικασία της ανακάλυψης, του «τι εστί έρωτας».
Έχοντας τη βασική ιδέα κατά νου και -δικαίως- με περισσή αυτοπεποίθηση για τις σκηνοθετικές του ικανότητες, ο Αμερικανός σκηνοθέτης, προχώρησε στα γυρίσματα -εν μέσω Covid- αφήνοντας σε δεύτερη μοίρα την ενδελεχή σεναριακή δουλειά.
Σε διάφορα σημεία της ταινίες, ιδίως με τις μακρόσυρτες παρεμβολές των πέντε γκεστ προσώπων ( εμφανίζονται οι Σον Πεν, Τομ Γουέιτς, Μπράντλεϊ Κούπερ, Μάγια Ρούντολφ, Μπένι Σαφντί ) η μη ενδελεχής σεναριακή δουλειά, γίνεται εμφανής.
Εντούτοις, ο εμπνευστής της ταινίας, συλλαμβάνει με ακρίβεια μετρονόμου, το κοινωνικό, οικογενειακό, πολιτικό, μουσικό και ενδυματολογικό αποτύπωμα των 70ς. Αμφισβητεί την κυρίαρχη αντίληψη, ότι η δεκαετία του ’70 στις Η.Π.Α , ήταν η δεκαετία της στασιμότητας και του αναχρονισμού.
Αντιθέτως, ο Πολ Τόμας Άντερσον, βλέπει στις αρχές του 1970, την επιστροφή των νέων στην περίοδο της αναδυόμενης ενηλικίωσης, η οποία είχε ανακοπεί, εξαιτίας  ενός αναγκαστικού μορατόριουμ( με την αργή διαδικασία ενηλικίωσης),  την εποχή της συμμετοχής των νέων στα κινήματα κατά του Πολέμου στο Βιετνάμ.
Για τον Πολ Τόμας Άντερσον, η αναδυόμενη ενηλικίωση, δεν περιχαρακώνεται σε όρια ηλικίας ( εξού και τα δέκα χρόνια διαφοράς των δύο κεντρικών ηρώων), ούτε και σε ασφυκτικά χρονοδιαγράμματα. Η αναζήτηση ενός ανεξάρτητου ρόλου για το κάθε άτομο ξεχωριστά , περνάει μέσα από τη διαδικασία πειραματισμού και αστάθειας. Οι νέοι, μπορεί να περάσουν κι ένα μακρύ διάστημα, όπου θα δουν τους εαυτούς τους κι ως ανήλικες κι ως ενήλικες, ακριβώς όπως συμβαίνει με την Αλάνα και τον Γκάρι. Είναι και μία έμμεση αμφισβήτηση του Άντερσον για την απαίτηση πολλών γονέων της εποχής μας, τα παιδιά τους να  λαμβάνουν  αποφάσεις για το μέλλον, εν ριπή οφθαλμού, ή να αποφασίζουν άλλοι για αυτά τα παιδιά.

Οι πέντε γκεστ ήρωες, αντανακλούν τις κινηματογραφικές, προσωπικές και κοινωνικές αναφορές του σκηνοθέτη, με το μυαλό του να βρίσκεται στο σήμερα,  παρά στο χθες. Οι εμβόλιμες ιστορίες, είναι χαριτωμένες, έχουν τη σημασία τους, αλλά κρατάνε εκτενή  κινηματογραφικό χρόνο, μια ένδειξη ότι χρειαζόταν ο Άντερσον να καλύψει το σεναριακό κενό.

Ο ρόλος του Μπράντλει Κούπερ, ως ο σύντροφος της  Μπάρμπρα Στρέιζαντ, αντανακλά την ατόφια ιδιορρυθμία των ανθρώπων του star system, που δεν την έκρυβαν, όπως συμβαίνει σήμερα. Ο Κούπερ αποδεικνύει ξανά,  πόσο σπουδαίος ηθοποιός είναι.
Ο Άντερσον, μας συστήνει την κόρη ενός ζευγαριού φίλων του, την Αλάνα Χάιμ και τον υιό του καλού του φίλου και αείμνηστου ηθοποιού,  Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν, τον Κούπερ Χόφμαν, στην αρχής μιας λαμπρής κινηματογραφικής  σταδιοδρομίας,    και για τους δύο.

“ Πίτσα Γλυκόριζα” από την Πέμπτη 6/1 στους κινηματογράφους

The post Πίτσα Γλυκόριζα appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Ιστορικοί και θεωρητικοί του σινεμά , κριτικοί αλλά και ρομαντικοί παραγωγοί της 7ης τέχνης, μετ’ επιτάσεως ζητούν από τους φιλόδοξους νέους σκηνοθέτες, να το ξεχάσουν. Είναι ιεροσυλία, απαντούν. Και συνεχίζουν.

Οι νέοι, να βγάλουν από το μυαλό τους την ιδέα, ότι θα μπορούσε να πέσει στα χέρια τους «Ο Πολίτης Κέιν», τo «Όσα Παίρνει ο Άνεμος »και δεκάδες άλλες ταινίες- που καθόρισαν την εξέλιξη του μέσου.

Τι θέλουν; Να τις φρεσκάρουν; Nα τις φέρουν στο σήμερα; Υπάρχει λόγος;

Το «φρένο», έγκειται στο γεγονός, ότι σε ένα μέρος της κινηματογραφικής βιομηχανίας, επικρατεί ο άτυπος νόμος μιας ηθικής υποχρέωσης, ο οποίος λέει « Σεβασμός στην Ιστορία». Σεβασμός στους κλασικούς δημιουργούς, σεβασμός και στις ταινίες που τα είπαν όλα, που είναι διαχρονικές και δεν υπάρχει τίποτα άλλο να λεχθεί.
Το μιούζικαλ « West Side Story» άραγε θεωρείται κλασικό; Ατόφιο στο πέρασμα του χρόνου;
Η ιστορία είναι οικεία, θυμίζει Ρωμαίο και Ιουλιέτα, όμως η μουσική είναι χάρμα ώτων.
Η έμπνευση ανήκει στον Λέοναρντ Μπερνστάιν.
Το έργο διαδραματίζεται στην Νέα Υόρκη, περίπου τριάντα χρόνια μετά το οικονομικό κραχ του ’29 . Τότε, οι Αμερικανοί είχαν ήδη αρχίσει να ορθοποδούν. Ένας μεγάλος αριθμός κατοίκων της υποβαθμισμένης Δυτικής Πλευράς, μετακινήθηκε σε προάστια αναβαθμισμένα. Στην περιοχή, παρέμειναν αρκετοί Αφροαμερικανοί αλλά και μετανάστες από την Καραϊβική.
Δύο ομάδες εφήβων, μία  με καταγωγή  από το Πουέρτο Ρίκο και μία  λευκών Αμερικανών, συγκρούονται για τον έλεγχο της περιοχής. Ο πολωνικής καταγωγής Τόνι ( μέλος των γιάνκηδων), ερωτεύεται την Μαρία, δηλαδή την αδελφή του Πορτορικανού γκάνγκστερ Μπερνάρντο, και η κόντρα των δύο συμμοριών,  μετατρέπεται σε μάχη μέχρι εσχάτων.
Το « μετά βαΐων και κλάδων» ανέβασμα του μιούζικαλ στο θεατρικό πλατώ του   Μπρόντγουεϊ ( 1957), δεν αποκόμισε μονάχα θριαμβευτικά σχόλια, μα και ένα καλοπληρωμένο  συμβόλαιο για τον κινηματογραφικό σκηνοθέτη Ρόμπερτ Γουάιζ αλλά και τον χορογράφο Τζερόμ Ρόμπινς , που επιλέχθηκαν να μεταφέρουν το « West Side Story» στην μεγάλη οθόνη.
Η ταινία του 1961, κέρδισε 10 Όσκαρ.
Εντούτοις, η ταινία δημιουργήθηκε μετά κόπων και βασάνων, εξαιτίας ενός έντονου διαπληκτισμού, μεταξύ των δύο συν-σκηνοθετών και την αποχώρηση από το έργο, του χορογράφου Ρόμπινς.
Συν τοις άλλοις, ο Κώδικας Παραγωγής και Δεοντολογίας του Χόλιγουντ, απέρριπτε και την αμυδρή υπόνοια να εμφανιστούν οι Αμερικανοί, ολίγον ρατσιστές. Επίσης, στο Χόλιγουντ επικρατούσαν προκαταλήψεις για το χρώμα του δέρματος, οι οποίες έπαιξαν καθοριστικό ρόλο, στο να αναζητηθούν λευκοί ηθοποιοί, ακόμη και για τους ρόλους των Πορτορικανών, με μία και μοναδική εξαίρεση, την επιλογή σε –δευτερεύοντα- ρόλο ( Ανίτα) της Ρίτα Μορένο, η οποία εμφανίζεται και στην προσαρμογή του 2021.
Κλείνοντας  το κεφάλαιο της παρελθοντολογίας, το συμπέρασμα που προκύπτει για την ταινία του 1961, είναι η τάση περιορισμού της καλλιτεχνικής δημιουργίας, που είχε αντίκτυπο στο ίδιο το έργο και στη δυναμική του –ίσως-για να θεωρηθεί λιγότερο κλασικό από κάποια  άλλα, και ίσως να δικαιολογείται η φρέσκια ματιά.
Το γεγονός, ότι τα δικαιώματα της δεύτερης κινηματογραφικής μεταφοράς, δεν δίνονται σε εκπρόσωπο της νέας γενιάς, αλλά σε έναν από τους βετεράνους σκηνοθέτες της Αμερικής, όπως είναι ο Στίβεν Σπίλμπεργκ, αποδεικνύεται ότι οι ταινίες που χρειάζονται ειδική μεταχείριση, παραχωρούνται στους δημιουργούς με περγαμηνές και ισχυρό καλλιτεχνικό εκτόπισμα.
Ο Στίβεν Σπίλμπεργκ , στην νέα εποχή με τους Δημοκρατικούς στην εξουσία, είναι περισσότερο ελεύθερος από τα « πρέπει» και «μη», που είχαν υποστεί οι δύο προκάτοχοί του, τη δεκαετία του ’60. Παρά το γεγονός, πως και τότε Δημοκρατικοί διοικούσαν… μα όχι το Χόλιγουντ.
Ο Σπίλμπεργκ « διαβάζει» την ιστορία -αλλά και τις παρτιτούρες του Μπερνστάιν- έχοντας στο μυαλό του, την εξέλιξη της Αμερικής μέσα στα χρόνια, ωστόσο το έργο διαδραματίζεται- όπως και το πρωτότυπο- στα μέσα της δεκαετίας του ’50. Πλέον, το χρώμα του δέρματος  δεν υφίσταται λογοκρισία και ο σκηνοθέτης αποφασίζει το καστ ελεύθερα.
Ο Σπίλμπεργκ, περιορίζει το  μακρόσυρτο πανοραμικό πλάνο διαρκείας από την Νέα Υόρκη (όπως το είδαμε στην ταινία του ’61) και μας εισάγει άμεσα στις σκηνές νεανικής παραβατικότητας. Αποφεύγει να παρουσιάσει τη βία, απαλή και ισορροπημένη, ούτε η βία υπονοείται, ούτε βεβαίως αμυδρά προβάλλεται. Προβάλλεται ξεκάθαρα και στην έναρξη και σε διάφορα κομμάτια της ιστορίας. Καθρεφτίζεται με σαφήνεια η Αμερική, όπως την αντιλήφθηκε ο Μπερνστάιν. O Σπίλμπεργκ δημιουργεί προσλαμβάνουσες εικόνες, από το παρελθόν και από το παρόν της Αμερικής. Στο πρόσωπο του ντετέκτιβ Lieutenant Schrank (Κόρεϊ Στολ), εμφανίζονται επιθετικά, ξενοφοβικά, ρατσιστικά χαρακτηριστικά, τα οποία στην ταινία  ερμηνεύουν -αλλά δεν δικαιολογούν- την κατάχρηση εξουσίας από το αστυνομικό σώμα. Διαπερνάει επίσης έμμεσα,  η αντίληψη , για το  ” America First” , όπως αποτυπώθηκε-πρόσφατα- και σε πολιτικό σλόγκαν.
Στο τεχνικό μέρος, ο ρυθμός είναι φρενήρης. Τα πάντα και οι πάντες κινούνται με αστραπιαία ταχύτητα, ενώ πολλά κομμάτια του παζλ, λειτουργούν συγχρονισμένα και σωστά, όπως επί παραδείγματι, ότι το κάθε καρέ  έχει και μια ιδιαιτερότητα. Σχεδόν, τίποτα δεν επαναλαμβάνεται δύο φορές και το σκηνικό, είναι προσεγμένο στην εντέλεια. Επί παραδείγματι, το πλούσιο ξύλινο δωμάτιο, όπου μένει η Βαλεντίνα ( Μορένο), με τα βιβλία, τα ρολόγια, την κινούμενη σκάλα, είναι μοναδικής αισθητικής.
Οι λεπτές αντανακλάσεις από τις πολυκατοικίες, τα αυτοκίνητα, ακόμη και τα απλωμένα ρούχα, μεταφέρουν την εντύπωση, ότι βρισκόμαστε στη δεκαετία του ’50, υπάρχουν όμως άλλες στιγμές που δεν είναι τόσο επιτυχημένη η αποτύπωση της εποχής.
Ο Στίβεν Σπίλμπεργκ, ενώ προσφέρει οπτική συνοχή- στηριζόμενος και στις εκπληκτικές μουσικές συνθέσεις του Μπερνστάιν -τις οποίες βεβαίως τοποθετεί εύστοχα στις διάφορες σκηνές- σκεπάζει με την σκηνοθεσία του, τους ηθοποιούς του. Αφαιρεί τη δυνατότητα, πέρα από τα μπαλέτα και τις κινήσεις στο χώρο, να ξεδιπλώσουν εσωτερικά χαρακτηριστικά, δηλαδή σκέψεις, επιθυμίες, αντιφάσεις. Λείπει η ψυχολογική διάσταση στους χαρακτήρες, με δύο εξαιρέσεις, τους φανατικούς γκάνγκστερς   των δυο στρατοπέδων ( , οι οποίοι  έδειξαν ότι διαθέτουν δυνατότητες αυτονόμησης, από τον χειμαρρώδη και επιβλητικό ρυθμό του Σπίλμπεργκ, ο χορευτής και ηθοποιός Ντέιβιντ Αλβάρεζ ( Μπερνάρντο) και ο ηθοποιός Μάικ Φέιστ ως ο Ριφ ).

Το πρωταγωνιστικό δίδυμο, Άνσελ Έλγκορτ-  Ρέιτσελ Ζίγκλερ,  υποδύθηκαν μέσα σε τυπικό-φορμαλιστικό πλαίσιο τους κεντρικούς ρόλους , ενώ κάπως ξεχώρισε η   Αριάνα ΝτεΜπόουζ, ως η Ανίτα.
Πάρα ταύτα, ο Στίβεν Σπίλμπεργκ, προσφέρει την καλύτερη του ταινία, εδώ και μια δεκαετία τουλάχιστον. Μια ταινία, που αν αγνοούσαμε το ποιος ήταν ο σκηνοθέτης της, ίσως στοιχηματίζαμε ότι είναι δημιούργημα της νέας γενιάς σκηνοθετών. Και όμως, είναι  του 75 χρόνου  Σπίλμπεργκ, που εξακολουθεί να  χορεύει στους ρυθμούς της νιότης.

Από την Πέμπτη 9/12 στις αίθουσες

The post West Side Story appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης
Η ποιότητα του σκηνοθέτη Μάικ Μιλς, βρίσκεται πρωτίστως στον χαρακτήρα του-όπως ισχυρίζονται φίλοι και συνεργάτες του-η οποία αποτυπώνεται και στις ταινίες του. Αναμετριέται συχνά με την κατάθλιψη, κουβαλάει και μια μελαγχολία.

Στο σινεμά του, το προσωπικό στοιχείο είναι εμφανές. Ήταν εμφανές, σε μια ταινία αφιερωμένη στην μητέρα του ( 20th Century Women), ήταν εμφανές και στο αυτοβιογραφικό του έργο «Beginners» ( αφιερωμένο στον πατέρα του), με τον κεντρικό ήρωα να συνθλίβεται ψυχικά από  ένα οικογενειακό μυστικό, ο πρωταγωνιστής του δε (Γιούαν ΜακΓκρέγκορ),  αναζητούσε τον έρωτα και  την προσωπική ευτυχία.
Ο ηθοποιός Χοακίν Φίνιξ, μετά τον  απόλυτο έπαινο  στην ταινία «Joker»  και με το Όσκαρ ανά χείρας, είπε το «ναι» στον όχι και τόσο διάσημο Μάικ Μιλς, για τον πρωταγωνιστικό ρόλο, στο χαμηλού προϋπολογισμού έργο   «C’mon C’mon» ( Έλα Έλα).
Για τον Μάικ Μιλς, η εγκατάλειψη είναι ο χειρότερος εχθρός των παιδιών που την έχουν υποστεί, όπως την έχει υποστεί κι ο ίδιος.
Στην νέα του ασπρόμαυρη-σκοπίμως-ταινία, ένα έφηβο αγόρι, αντιμετωπίζει μια άλλου είδους εγκατάλειψη. Ο πατέρας του νεαρού παιδιού, πάσχει από βαριά ψυχική νόσο. Νοσηλεύεται σε κλινική και η μητέρα του αγοριού, για ένα διάστημα,  θα βρεθεί δίπλα στον σύντροφό της. Την επιμέλεια του παιδιού-προσωρινά- θα την αναλάβει ο θείος του, ένας δημοσιογράφος των ερτζιανών του Ντιτρόιτ, ο οποίος καταπιάνεται με μια έρευνα για τις προσδοκίες των παιδιών, σχετικά με το μέλλον τους και το πώς θα ήθελαν να είναι ο κόσμος και πως  τον ονειρεύονται. Επισκέπτεται διάφορες πολιτείες και συνομιλεί μαζί τους.

Ο θείος και το νεαρό αγόρι, για χάρη του ρεπορτάζ, ταξιδεύουν μαζί, σε μια πρωτόγνωρη εμπειρία, γνωριμίας και μιας μεταξύ τους άγνωστης κατάληξης .
Εκεί δοκιμάζονται οι αντοχές τους, εκεί ο θείος, ανακαλύπτει πως « για να κατανοήσεις τα παιδιά πρέπει να ζήσεις μαζί τους». Παράλληλα, τον κεντρικό ήρωα ( Χοακίν Φίνιξ) τον βασανίζουν μνήμες από το παρελθόν, πρώτον από τη μητρική φιγούρα, δεύτερον, από μια γυναίκα που τον έχει αφήσει.
Και στην νέα ταινία του Μάικ Μιλς, η ανατομία της προσωπικής μελαγχολίας είναι παρούσα, όπως επίσης και η διερεύνηση, εάν στο μέλλον τα παιδιά, θα μπορούν να μεγαλώνουν σε καλύτερες οικογενειακές-κοινωνικές συνθήκες.
Η ταινία ξεκινά υποτονικά, συνεχίζει με την περιρρέουσα  θλίψη της αμερικανικής οικογένειας  να κυριαρχεί στην ατμόσφαιρα  , με τη λογική « όλα είναι χάλια». Ολοκληρώνεται όμως διαφορετικά, κάπως αισιόδοξα, με τα παιδιά στο προσκήνιο, σε φόρμα ντοκιμαντερίστικης αισθητικής.

Ο ρυθμός της ταινίας, παραμένει όμως  νωχελικός καθ όλη τη διάρκεια του έργου, Απουσιάζουν οι ουσιαστικές εκρήξεις, η προσωρινή–έστω-θραύση της μονοτονίας, που είναι υπαρκτή στη ζωή. Τίποτα δεν είναι πάντα το ίδιο. Είναι και αναγκαία -η θραύση-  και στο  γλωσσάρι  του σινεμά.
Η «φωνή» του Μιλς και η αλήθεια όσων καταθέτει, αποτυπώνονται ξεκάθαρα από τις τρεις ισχυρές ερμηνείες, του Φίνιξ, της Γκάμπι Χόφμαν, μα και από τον εξίσου σημαντικό -αν και εμφανίζεται φευγαλέα- ρόλο του  Σκοτ ΜακΝέρι( πατέρας). Τρία πρόσωπα εγκλωβισμένα σε ψυχολογικές διαταραχές, περισσότερο ή λιγότερο σοβαρές  αλλά και ένα παιδί( Γούντι Νόρμαν), που κινδυνεύει να μην μπορεί να απεμπολήσει στο μέλλον, το κάπως δυσλειτουργικό οικογενειακό πλαίσιο. Ο Μάικ Μιλς βλέπει ξανά, ένα κομμάτι του δικού του εαυτού.

Από την Πέμπτη 9/12 στις αίθουσες

The post Η Ζωή Συνεχίζεται appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

«Είναι πιο εύκολο να φανταστεί κανείς το τέλος του κόσμου, παρά το τέλος του καπιταλισμού» .
Στο πρόσφατο συμπέρασμα του Σλοβένου φιλοσόφου Ζίζεκ , ο εμπνευστή της ταινίας «Μην Κοιτάτε Πάνω»(Don’t Look up), απαντάει –μάλλον- καταφατικά.
Ο σεναριογράφος και σκηνοθέτης Άνταμ ΜακΚέι, μαγνητίζεται από τα πρόσωπα εξουσίας και  από τον γυμνό μανδύα που τα περιβάλλει, συσσωρεύοντας όλη την εξουσία γύρω τους. Μια κίνηση είναι αρκετή, έτσι ώστε… όλα να  καταρρεύσουν.

Καταρρέουν και όσοι τους πίστεψαν, καταρρέουν κράτη και λαοί. Η κινηματογραφική γλώσσα του Άνταμ ΜακΚέι , ήταν αιχμηρή σε δύο περιπτώσεις.

« Στο Μεγάλο Σορτάρισμα» (2015), για τα αίτια της κατάρρευσης της εταιρίας Lehman Brothers, όπως επίσης και για την ηγεμονική φιγούρα του Αντιπροέδρου των Ή.Π.Α, του Ντικ Τσέινι, ο οποίος επιβλήθηκε απόλυτα του Τζορτζ Μπους Τζούνιορ, μεθοδεύοντας τον Πόλεμο στο Ιράκ και ελέγχοντας από τη θέση του Αντιπροέδρου,  την αμερικανική εξουσία( η ταινία λεγόταν Vice).
Ο ΜακΚέι, προτού ξεσπάσει η πανδημία, ξεκίνησε, ένα νέο σενάριο να επεξεργάζεται, για την  οικολογική καταστροφή που ήδη συντελείται.

Η αδιαφορία των πολιτικών και των δημοσιογράφων αλλά και της κοινωνίας, που    αποσβολωμένη από την υπέρ- πληροφόρηση και  απορροφημένη  από τον εικονικό κόσμο του διαδικτύου,    δεν ξέρει που πατά και που βαδίζει, βρίσκονται σε πρώτο πλάνο.
Προκρίνει την ιδέα, της διακωμώδησης, αντί του δράματος. Ακολουθεί τα βήματα του Κιούμπρικ(,Dr. Strangelove), ο οποίος χλεύασε τον αποκαλούμενο Ψυχρό Πόλεμο. Ακολουθεί τα βήματα του Μπάρι Λέβινσον στο έργο  « Ο πρόεδρος, ένα ροζ σκάνδαλο κι ένας πόλεμος», όπου ένα σεξουαλικό σκάνδαλο στον Λευκό Οίκο, συγκαλύπτεται με πόλεμο σε μια χώρα, σαν εξιλαστήριο θύμα.
Ο Αμερικάνος σκηνοθέτης, έχοντας αυτές τις ταινίες κατά νου- ίσως και το « Elections» του Αλεξάντερ Πέιν- παρουσιάζει εντελώς απλουστευμένα, απολύτως στρογγυλεμένα και πονηρά- στη λογική, να μιλήσουμε για τα κακώς έχοντα αλλά με μέτρο, να μην ενοχλήσουμε ιδιαίτερα  την άρχουσα τάξη και το οικογενειακό κοινό του netflix-, μια ιστορία πολύ περιορισμένου σεναριακού εύρους, η οποία επεκτείνεται  στις 2.5 ώρες, με τη χρήση  άσκοπων  σεκάνς και μπόλικων επαναλήψεων. Σαφέστατα, μια ιστορία που χρειαζόταν πολλά κότσια, ούτως ώστε να αποκτήσει δύναμη και καλλιτεχνική αξία. Ο σκηνοθέτης, απέδειξε ότι διαθέτει τα εφόδια, αλλά  τώρα δίστασε.
Επικεντρώνεται η υπόθεση, σε έναν – όχι ιδιαίτερα γνωστό- αστρονόμο( τον οποίο ερμηνεύει ο Λεονάρντο Ντι Κάπριο) και σε μια διδακτορική φοιτήτρια( ο ρόλος ανήκει στην Τζένιφερ Λόρενς), απόλυτα βέβαιοι και οι δύο, πως ένας κομήτης θα πέσει στη γη και θα επέλθει το τέλος της ανθρωπότητας.

Xτυπάνε την πόρτα του Λευκού Οίκου.

Η Πρόεδρος των Η.Π.Α ( την ερμηνεύει με φινέτσα η Μέριλ Στριπ), ειρωνεύεται και υποβαθμίζει τα ευρήματα της επιστημονικής έρευνας και με   πονηριά , εκμεταλλεύεται την πληροφορία, έτσι ώστε, όχι μονάχα να μην υποστεί η ίδια  απώλειες στις ενδιάμεσες αμερικανικές εκλογές, αλλά να κερδίσει την συμπάθεια μεγαλύτερου ακροατηρίου. Ένας χορηγός της Προέδρου- διαπλεκόμενος μεγιστάνας της κινητής τηλεφωνίας- επιθυμεί διακαώς να αποκτήσει τεραστίων διαστάσεων έσοδα, από την κατάρρευση του πλανήτη. Στην ανάλαφρη ιστορία βλέπουμε και μια φιλόδοξη δημοσιογράφο, οι περγαμηνές της οποίας, είναι -μεταξύ άλλων- ότι κοιμήθηκε με δύο Προέδρους της χώρας( Κέιτ Μπλάνσετ).

Η πρόδηλη αμηχανία του σκηνοθέτη, να αντιμετωπίσει το νέο του δημιούργημα με αιχμηρή διάθεση ( που έχει την στήριξη της πλατφόρμας Netflix), αποδεικνύεται, από την επιθυμία του, να προσπαθεί-επί ματαίω-  να προκαλεί τον γέλωτα, με διάφορες ατάκες, οι οποίες και εξαντλήθηκαν ήδη  από τα αρχικά στάδια της ταινίας και δεν είναι ιδιαίτερα ευρηματικές.

Καταγράψαμε -τουλάχιστον τέσσερις φορές- την ανακύκλωση του ίδιου ζητήματος, ως απτή απόδειξη, ότι το σενάριο, πέραν της ωραίας ιδέας, δεν είχε αναπτυχθεί ουσιαστικά, δεν διέθετε δυναμική. Και οι χαρακτήρες, παρουσιάστηκαν χωρίς την απαιτούμενη στιβαρότητα, εκτός από τον ρόλο του « αστρονόμου» (Ντι Κάπριο) και μιας προσωρινής μεταστροφής του, από την αγάπη για την επιστήμη, στο σαγηνευτικό δέλεαρ της δημοσιότητας και του έρωτα, με την προκλητική δημοσιογράφο ( Κέιτ Μπλάνσετ). Ο σκηνοθέτης –επιμένει συντηρητικά- και προσφέρει μια παραδοσιακού-τύπου κατάληξη, για το συγκεκριμένο ειδύλλιο.
Η Τζένιφερ Λόρενς, χωρίς να προκαλεί- σε έναν underground νεανικό-επαναστατικό ρόλο- κλέβει για μία ακόμη φορά τα βλέμματα και τις εντυπώσεις στην πιο αδύναμη όμως δουλειά,  του σκηνοθέτη Άνταμ ΜακΚέι.

Από την Πέμπτη  9/12 στους κινηματογράφους

The post Μην Κοιτάτε Πάνω appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Δεκαετία του ’60: Ο Χένρι Φόρντ II και  τα υψηλόβαθμα  στελέχη της  Ford προσέγγισαν τον Αμερικανό σχεδιαστή  σπορ αυτοκινήτων Κάρολ Σέλμπι, για να τους φτιάξει ένα κορυφαίο αγωνιστικό όχημα. Η επιθυμία τους ήταν να εκπαραθυρώσουν την  Φερράρι από το θρόνο της  και ο Φορντ να εκδικηθεί τον Έντσο Φερράρι για την άρνησή του τελευταίου,  για εξαγορά της ιταλικής φίρμας από την αμερικανική εταιρία. Ο Σέλμπι ζήτησε από την Ford  να προσληφθεί στο επιτελείο του  ο Κεν Μάιλς , που ήταν κορυφαίος οδηγός και παντογνώστης της  κάθε τεχνικής  λεπτομέρειας των αγωνιστικών αυτοκινήτων. Ο Αντιπρόεδρος της Ford αντιδρά, γιατί ο Μάιλς δεν ήταν Αμερικανός( ήταν Βρετανός),  ήταν underground τύπος, λαϊκός και απρόβλεπτος,  που θα χάλαγε το νέο κι ελιτίστικο πρεστίζ  της εταιρίας.

Η ιστορία είναι υπαρκτή και μεταφέρεται αυτούσια στη μεγάλη οθόνη.

Το αδύναμο της  σημείο, είναι το σενάριο της. Εκ των πραγμάτων,  είναι  οχυρωμένο πίσω από τα  πραγματικά γεγονότα, τα οποία δεν επιτρέπουν τις συνδέσεις με σύγχρονα φαινόμενα και περαιτέρω προβληματισμούς. Είναι μια μικρή ιστορία, μέσα στον κόσμο των αυτοκινητοβιομηχανιών, για το γόητρο και την κυριαρχία.
Ο έμπειρος Τζέιμς Μάνγκολντ( ήταν μεταξύ άλλων  ο δημιουργός της ταινίας Walk the Line για τον Τζόνι Κας),  γνωρίζοντας το περιορισμένο αφηγηματικό εύρος που διαθέτει στα χέρια του, θα βρει εκείνα τα εργαλεία για να φτιάξει μια καλοδουλεμένη ταινία.  Ποια είναι τα εργαλεία του;

Η ατμόσφαιρα και η υψηλή αδρεναλίνη μέσα σε πίστες και  σε αγώνες, με τα  τρομερά  μονοθέσια “αμάξια” και με τους εντυπωσιακούς κινητήρες, που είναι φτιαγμένοι για να ανεβάζουν ταχύτητες. Τι πραγματικά συμβαίνει όταν οι οδηγοί    πατάνε τέρμα το πετάλ… και το  σύστημα ψύξης είναι ένα βήμα πριν τα “παίξει”;

Πως και για πόσο ακόμα  ο Σέλμπι θα πείθει τους ανωτέρους του, ότι για να νικήσουν την Φερράρι, χωρίς τον Μάιλς, είναι χαμένη υπόθεση;   Ο Μάιλς τι ρίσκα παίρνει σε κάθε τρικλοποδιά του Αντιπροέδρου της Ford;

Ο σκηνοθέτης επέλεξε ηθοποιούς-ακόμα και για τους δευτερεύοντες ρόλους- έμπειρους και μεγάλων δυνατοτήτων. Ο Κρίστιαν Μπέιλ, διέθετε πυγμή κι ενσωμάτωσε τα λούμπεν στοιχεία του Κρις Μάιλς. Διέθετε αυτοσαρκασμό  και μια γλυκιά ειρωνεία για τον κόσμο των γρήγορων αυτοκινήτων,  που ήταν το πάθος του,  αλλά ταυτόχρονα  μισούσε.  Φοβόταν μια αυτοκαταστροφική πορεία, που θα προκαλούσε πόνο και δυστυχία στο γιο του-που τον θαύμαζε- και στη σύζυγό του – που τον υπεραγαπούσε-. Πίστευε ότι οι αυτοκινητοβιομηχανίες έψαχναν να  εντυπωσιάσουν τα πλήθη με κούρσες-βιτρίνας, εν αντιθέσει με  τα λειτουργικά και δυναμικά αυτοκίνητα που ο ίδιος λάτρευε.

Ίσως, ο Μπέιλ, αυτοσχεδίασε σε κάποια σημεία, ήταν πάντως  ρόλος αβανταδόρικος, εν μέρει οσκαρικών προδιαγραφών για να θέσει   υποψηφιότητα Β Ανδρικού Ρόλου( κέρδισε Όσκαρ Β’ Ανδρικού Ρόλου για το The Fighter το 2011).
Ο Ματ Ντέιμον, αποτελεί σταθερή αξία για κάθε σκηνοθέτη, ενώ έλαμψε η Καϊτριόνα Μπάλφε ως σύζυγος του Μάιλς και ο Τζος Λούκας ως ο μισητός Αντιπρόεδρος της εταιρίας.

Ενώ ο Τζέιμς Μάνγκολντ έριξε τα βέλη του στην -τότε-ηγεσία της Ford, με τον Χένρι Φόρντ II να παρουσιάζεται συναισθηματικός αλλά ελαφρόμυαλος και να αποδέχεται μια απαράδεκτη απόφαση του Αντιπροέδρου , από την άλλη,  την καυστική του θέση, δεν την ολοκλήρωσε. Έκανε και το ανάποδο, με μια επιθυμία  να δείξει τους Αμερικανούς ως τους καλύτερους και εξυπνότερους όλων, λόγου χάριν από τους Ιταλούς της Φερράρι, που τους παρουσίασε σαν λιγότερο έξυπνους και γραφικούς.   Εν ολίγοις έβαλε το κοινό να πάρει θέση και να βρεθεί-θέλοντας και μη- με τη μία πλευρά.

Λίγα λόγια για την οικογένεια Φορντ και την κόντρα με τον Έντσο Φερράρι.

Μουσεία, μνημεία, οδοί και ιδρύματα βρίσκονται απ’ άκρη σ’ άκρη των Ηνωμένων Πολιτειών προς τιμήν του Χένρι Φορντ, του πρωτοπόρου επιχειρηματία  που άλλαξε ριζικά το τοπίο στην αγορά αυτοκινήτου ήδη από τις αρχές του 20ου αιώνα. Καθιέρωσε τη μαζική παραγωγή, διπλασίασε τις αμοιβές των εργατών του, έφερε  το “αυτοκίνητου του λαού, στο λαό”, είχε βέβαια και αμφιλεγόμενες απαιτήσεις από το προσωπικό του, όπως  ήταν η πριμοδότηση του “ενάρετου βίου τους”.   Ανέλαβε ρίσκα έπεσε και ανέβηκε ξανά. Ο γιός του  πέθανε νωρίς κι ο εγγονός του,  ο Χένρι Φόρντ II, ακολούθησε επιθετική πολιτική απέναντι στους ανταγωνιστές του κι επεδίωξε να διεισδύσει στην αγορά των ακριβών αγωνιστικών αυτοκινήτων, σε μια επί μακρόν προσπάθεια εξαγορά;  της Φερράρι. Οι μακροχρόνιες  διαπραγματεύσεις( τη δεκαετία του ’60) με τον Έντσο Φερράρι κατέρρευσαν και η σχέση των δύο τους, μετατράπηκε σε σχέση μίσους κι αλληλοεξόντωσης.

“Κόντρα σε Όλα” από την Πέμπτη 14/11 στους κινηματογράφους

The post Κόντρα σε Όλα appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Ο   Μπονγκ Τζουν-χο είναι  χαρισματικός  δημιουργός. Το αποδεικνύει για πολλοστή φορά. Από τον  μεταφορικό -κι αρκούντως ακριβή- τίτλο που επιλέγει ( Παράσιτα) μέχρι  την αποτελεσματική πλανοθεσία του , ο Nοτιοκορεάτης σκηνοθέτης  κρατώντας  νοητά ένα  υδραργυρικό θερμόμετρο ακριβείας  με το δείκτη σταδιακά να ανεβαίνει ,   μας  αιφνιδιάζει μεθοδικά  .

Ξεκινάει την  7η  -και πιο καθηλωτική- του ταινία ως μια  “κωμωδία καταστάσεων”,  για έξι πάμπτωχους   και  για  τέσσερις πάμπλουτους συμπατριώτες του,  την εξελίσσει σε “κοινωνική παρωδία” και την καταλήγει σε πεσιμιστική-  αιματοβαμμένη   “υπαρξιακή  τραγωδία”,  με επίκεντρο την πάλη των τάξεων.

Η οπτική του είναι αιχμηρή και καθόλου παραμυθένια. Ούτε από την οπτική του  αναβλύζει αχτίδα φωτός, όπως επί παραδείγματι στο έργο “ Κλέφτες Καταστημάτων” του   Ιάπωνα Χιροκάζου Κορεέντα .

Ήδη από το 2003 και με το έργο του    “Μνήμες Εγκλήματος” ο  Μπονγκ Τζουν-χο  ,    έδειξε να γνωρίζει καλά το τρίπτυχο του αρχαίου ελληνικού δράματος “Ύβρις- Νέμεσις-Κάθαρσις”. Η αγάπη του για τις ταινίες επιστημονικής φαντασίας και η μετακίνησή του από τη Σεούλ στο Χόλιγουντ δεν στάθηκε εμπόδιο για να στοχοποιήσει το δυτικό μοντέλο που παράγει -όπως πιστεύει-ανισότητες και το έργο του “Snowpiercer” του 2009 -ακριβώς  την εποχή της οικονομικής ύφεσης στις Η.Π.Α… το απέδειξε.

Στα “ Παράσιτα” συναντάμε- σε διαφορετικά  προάστια της Σεούλ- δύο  οικογένειες των τεσσάρων μελών, η μία είναι της άρχουσας τάξης  και η άλλη φυτοζωεί. Από την οικογένεια των εξαθλιωμένων θα καταφέρει να διεισδύσει στην οικογένεια των ευπόρων ο γιος και σταδιακά -εν αγνοία των πλουσίων για τη εξ αίματος σχέση- θα βρουν ρόλο εργαζομένων στο σπίτι και  τα υπόλοιπα μέλη.

Το διαβολικό σχέδιο των μικροαπατεώνων θα ανατραπεί από  ένα πρόσωπο που τους βάζει αναπάντεχα εμπόδια – από την απολύτου εμπιστοσύνης των εργοδοτών -  την οικιακή βοηθό.

Το πουλόβερ αρχίζει να ξετυλίγεται.

Η ύπαρξη  ακραίων  και υπερβολικών καταστάσεων ουδόλως υποσκάπτει την αληθοφάνεια του σεναρίου, βρίσκονται εκεί για να υποδείξουν το χάσμα ανάμεσα στον άκρατο πλουτισμό, την εξαθλίωση και να καταδείξουν την εξουσιαστική σχέση των εχόντων με τους εργαζομένους τους.  Ο Μπονγκ Τζουν-χο πυροβολεί ακατάπαυστα  τον τρόπο ζωής των νεόπλουτων συμπατριωτών του( χαρακτηριστική η σκηνή με την ιδιοκτήτρια της βίλας να μην μπορεί να ξεκινήσει ούτε το πλυντήριο των πιάτων) και παρουσιάζει δύο κατηγορίες “παρασίτων”, τα “ αντιδραστικά παράσιτα” που αδυνατούν να συμφιλιωθούν με τις  απαιτήσεις των “αφεντικών”  και τα συμπονετικά “υπάκουα παράσιτα” που θεωρούν τα “αφεντικά τους” ευεργέτες. Πόσοι και ποιοι θα την πληρώσουν τελικά τη νύφη, θα βγουν κάποιοι αλώβητοι από το μακάβριο “ Funny Game” του Μπονγκ Τζουν-χο ;

Οι τρεις εναλλαγές (από κωμωδία  σε παρωδία και τέλος  σε τραγωδία) παρουσιάζονται αριστοτεχνικά στη φιλμική του κατασκευή.

Η μοναδική ένσταση μας -που δεν αλλάζει την άποψή μας για την αξία της  ταινίας-  έγκειται στο γεγονός,  πως ο  σεναριογράφος και σκηνοθέτης αφήνει την αίσθηση της ενοχοποίησης προσώπων αντί κοινωνικών συστημάτων και βγάζει  από το κάδρο των παρασίτων τα μέλη της  πλούσιας οικογένειας, τα οποία  θα μπορούσαν να είναι εξίσου θύματα όπως και οι μη προνομιούχοι. Εν μέρει το δείχνει σε ένα σημείο, σε ένα άλλο αιωρείται.

Ο σκηνοθέτης επιλέγει αγαπημένους του ηθοποιούς , που είναι και πρωτοκλασάτοι του κορεατικού σινεμά και της κορεατικής τηλεόρασης, όπως είναι ο Σονγκ Κανγκ-χο και η Τσο Γέο.

“Παράσιτα” από 17/10 στους κινηματογράφους

The post Παράσιτα appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Ούτε ο Μπομπ Κέιν μα ούτε και ο Μπιλ Φίνγκερ θα μπορούσαν να φανταστούν -εκεί στα τέλη του ‘30- πως 80 χρόνια μετά από την πρώτη έκδοση του Μπάτμαν, τα πλήθη θα εξακολουθούσαν να ψάχνουν την εκδίκηση αλλά και τη δική τους λύτρωση μέσα από το κόμικ που άλλαξε ριζικά την αισθητική του είδους, χαρίζοντας παράλληλα και στο Χόλιγουντ ευκαιρίες πειραματισμού αλλά και μέγιστης κερδοφορίας. Από τον “Μπάτμαν” ξεπηδάει η σαγηνευτική φιγούρα του ιδιόρρυθμου “ κακού” , του Joker και στα χέρια του -χωρίς ιδιαίτερες περγαμηνές-Αμερικανού σκηνοθέτη Τόντ Φίλιπς( The Hangover) ο Joker φτιάχνεται από το 0 και καθοδηγείται μέχρι την τελειότητα.
Πρόκειται για έργο κορυφαίο. Βαθιά πολιτικό, ακραία ταξικό και εξόχως αποκαλυπτικό για τα δεινά των ψυχικά νοσούντων. Η δεξιά του Ρήγκαν συναντά συνειρμικά τη σημερινή του Τραμπ . Ο σκηνοθέτης κεντάει με προσοχή την κάθε σεκάνς. Δεν αφήνει τίποτα στην τύχη. Ένα έργο άρτιο σε όλα τα βασικά αλλά και σε όλα τα επιμέρους επίπεδα ( φανερά και σκοτεινά), έχοντας ως προμετωπίδα του,  την μεθοδική σεναριακή δομή του.

Ο Χοακίν Φίνιξ χορεύει στον αέρα  πλάι στο εκρηκτικό μείγμα που του έφτιαξε ο Τοντ Φίλιπς. Διασώζονται και οι δύο.

Το “Joker” συναγωνίζεται επάξια ταινίες όπως “ Η Σιωπή των Αμνών” και “Seven”…ίσως και να τις ξεπερνάει.

Πίσω από το προβαλλόμενο κάδρο της εκδικητικής συμπεριφοράς του Άρθουρ Φλεκ ο Τοντ Φιλιπς αποκαλύπτει το ασφυκτικό πλαίσιο που “οφείλουν” να πορεύονται οι διαταραγμένες προσωπικότητες στις δυτικές κοινωνίες, προσωπικότητες περικυκλωμένες από παντός τύπου πρότυπα, ενώ η διαφορετικότητα ορίζεται ως στίγμα και στέλνεται στην πυρά. Σε κάποια στιγμή το λέει και ο ίδιος ο αφηγητής και πρωταγωνιστής μας, πόσο δύσκολο είναι για το περιβάλλον  να αποδεχτεί την ύπαρξη  της ψυχικής  νόσου.

Η μάσκα του κλόουν αλλά και το επάγγελμα του σταντ απ κομίντιαν είναι καμουφλάζ επιβίωσης,  για τον άπορο, για τον εσωστρεφή και καταπονημένο από τα ψυχοφάρμακα Άρθουρ. Για πόσο ακόμη θα προσποιείται οτι είναι ακριβώς όπως όλους  τους άλλους, κινούμενος μέσα στο αποδεκτό όριο; Ποια αφορμή θα τροφοδοτήσει την έκρηξη του και πως, ένα και μόνο πρόσωπο μπορεί να γίνει η πηγή έμπνευσης για τους ταλαίπωρους του κόσμου ετούτου;

Ο σκηνοθέτης πατάει γερά  πάνω στην παρακαταθήκη των πρώτων δημιουργιών του Μάρτιν Σκορσέζε(Ταξιτζής, Κακόφημοι Δρόμοι), τοποθετώντας την ιστορία του σε μια μεγαλούπολη των Η.Π.Α( στην φανταστική πόλη Γκόθαμ), στις απαρχές της νέας δεξιάς του Ρόναλντ Ρήγκαν(80s). Σε μια άλλη διάσταση , η ιστορία αγγίζει την σύγχρονη Αμερική του Τραμπ, για τις κοινωνικές-φυλετικές διακρίσεις, αλλά και για την παραμέληση των δομών ψυχικής υγείας.

Ο Άρθουρ δεν είναι ο τυπικός κλόουν. Το χιούμορ του είναι σχεδόν ανύπαρκτο και το γέλιο του είναι σπαστικό, απόρροια των νευρώσεων του. Συμπαθεί μονάχα έναν νάνο συνάδελφό του και  έχει ερωτική έλξη για μια Αφροαμερικανίδα ανύπαντρη μητέρα. Έχει  σχέση εξάρτησης με τη μητέρα του κι επισκέπτεται τακτικά μια κοινωνική λειτουργό σε ένα υποβαθμισμένο από το κράτος κέντρο ψυχικής φροντίδας. Παρακολουθεί μετά μανίας το τηλεοπτικό talk show του Μάρει Φράνκλιν ( Ρόμπερτ Ντε Νίρο) και ονειρεύεται ότι κάποια στιγμή θα είναι και ο ίδιος καλεσμένος του.

Τρία νεοφερμένα μπέιμπι μπούμερς των αγορών κι ένας πλούσιος υποψήφιος δήμαρχος, θα τον οδηγήσουν έξω από το πλαίσιο.

Τι κι αν θυμήθηκε  τον Σκορσέζε, τι κι αν έφτιαξε μια ατμόσφαιρα παρόμοια με τη “Φωλιά του Κούκου” του Φόρμαν(για το κοινωνικό στίγμα ), με το  “Biutiful”του Ινιαρίτου  (για το φαύλο κύκλο των ψυχώσεων   ) ο δημιουργός της ταινίας, δεν έβαλε την υπογραφή του απλά… την χάραξε με τεράστια γράμματα, προσδίδοντας στην ιστορία ρεαλιστικά χαρακτηριστικά, ξεφεύγοντας από τη σφαίρα του φανταστικού, όπως το είχε πράξει ο Κρίστοφερ Νόλαν στο “The Dark Knight”.

Ο Φίλιπς φέρνει στο προσκήνιο  το  μανιφέστο του Τσάπλιν για τους εργαζόμενους στο βιομηχανοποιημένο  ” νέο κόσμο”, όπως το αποτύπωσε στο αριστούργημα ” Μοντέρνοι Καιροί”  τη δεκαετία του ’30. Για τον Φίλιπς τίποτα δεν άλλαξε από τότε.

Η ταινία του Φίλιπς δεν παροτρύνει το κοινό προς την ένοπλη βία. Επισημαίνει το εξής. Όσο  η άρχουσα τάξη αδιαφορεί για τις κοιμώμενες μάζες, τόσο επίφοβο θα παραμένει , από μια  απρόβλεπτη σπίθα, να   ξυπνήσουν οι μάζες και να πάρουν εκδίκηση.

Μπορεί ο Ρήγκαν και ο Τραμπ να είχαν διαφορετική οικονομική φιλοσοφία,  όμως προέρχονταν  από το συντηρητικό στρατόπεδο και ψηφίστηκαν από πολίτες που ήθελαν να ζουν σε περιβάλλον με έντονη την εσωτερική ασφάλεια.Ο Τόντ Φίλιπς (με το έργο ” Joker”) υπενθυμίζει στους συμπατριώτες του, πως τα κρούσματα βίας και μαζικών δολοφονιών δεν περιορίζονται ούτε με περισσότερα ψυχιατρεία ( όπως θέλει ο Τραμπ), ούτε και με την απαγόρευση της οπλοκατοχής( όπως θέλουν οι Δημοκρατικοί), αλλά από συστήματα διαβίωσης ανθρωποκεντρικά, που δεν θα ευεργετούν μόνο τους προνομιούχους. Ο Φίλιπς δεν αφήνει στο απυρόβλητο ούτε το μιντιακό σύστημα, το οποίο -όπως πιστεύει- είναι εξίσου υπεύθυνο για τη γιγάντωση των κρουσμάτων βίας.

Ίσως το μοναδικό θολό σημείο της ταινίας , είναι ο τρόπος χειρισμού της σχέσης μητέρας-γιου. Και πάλι, το αρχέτυπο της “Μεγάλης Μητέρας”, όπως το όρισε ο Γιουνγκ είναι εμφανές και καταλυτικό στην εξέλιξη των ενεργειών του serial-killer.

Η  Ισλανδή συνθέτρια Hildur Guðnadóttir παράγει ήχους αρμονικούς που συμπορεύονται πλήρως   με την απόκοσμη ατμόσφαιρα της πόλης, με τα δαιμόνια του Άρθουρ και με την σταδιακή κλιμάκωση της ιστορίας. Παρεμβάλλεται εύστοχα η φωνή του Φρανκ Σινάτρα, του Μπάρτον Κάμμινγκς ( με το τραγούδι  laughing) , παρεμβάλλεται το χορωδιακό “Smile”.

Έχασε 25 κιλά και διείσδυσε πλήρως στα  καταθλιπτικά και εκδικητικά χαρακτηριστικά του τραυματισμένου ψυχή τε και σώματι κατά φαντασίαν γελωτοποιού και δολοφόνου. Ο λόγος για τον Χοακίν Φίνιξ… που τις προκλήσεις της αποζητά. Άλλωστε, έχει αποδεχθεί ουκ ολίγες φορές να ερμηνεύσει πρόσωπα που ισορροπούν πάνω στη λεπτή γραμμή  λογικής και  παράνοιας(Δεν ήσουν ποτέ εδώ, Inherent Vice) . Η αρτιότητα της ταινίας σε όλα της τα σημεία, αναγκάζει τον Φίνιξ να εντρυφήσει εμμονικά σε εκφράσεις, τεχνικές και συμπεριφορές, γνωρίζοντας πως θα μπορούσε να είναι ο ρόλος που θα καθορίσει -μια για πάντα- την ήδη εξαιρετικά επιτυχημένη καριέρα του. Ώπερ και εγένετο.

“Joker” από 3 Οκτωβρίου στους κινηματογράφους

The post Joker appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Οι περισσότεροι από μας,  έχουμε σίγουρα  βρεθεί σε κοινωνικές μαζώξεις, σε φιλικές συζητήσεις, σε τραπεζώματα κι όταν ανοίγει το  κεφάλαιο
“πολιτική”, τα γεγονότα του 2015  κάποιους χαλαρά  τους απασχολούν και κάποιους άλλους  έντονα τους θυμώνουν, είτε γιατί δεν συνθηκολογήσαμε  εξ αρχής με τους δανειστές  είτε  γιατί δεν το πήγαμε μέχρι τέλους .

  Το 2015 δεν είναι δα και τόσο  μακρινό. Τα μνημόνια-στα χαρτιά- μπορεί να έφυγαν, μας άφησαν όμως προίκα ατελείωτη, προίκα για μας… προίκα για τα δισέγγονα μας.  Ένα χρέος βουνό ολάκερο,   ένα χρέος  που όλο και  μεγαλώνει.

Πολλοί διερωτώνται, τι ήθελε τώρα στα 86 του ο οικουμενικός μας πρεσβευτής στο εξωτερικό  Κώστας Γαβράς να ξύσει τις ανοιχτές πληγές μιας ελληνικής κοινωνίας που είναι ακόμα διχασμένη; Μα με τον Βαρουφάκη λένε πολλοί;

 Και η απάντηση είναι απλή. Μα γιατί στάθηκε στο πλευρό της “ανυπακοής” από την πρώτη στιγμή. Γιατί πάντα η πηγή έμπνευσής του είναι  τα πολιτικά θρίλερ, οι αληθινές ιστορίες και η στήριξή στους αδυνάτους. Γιατί είναι ο σκηνοθέτης που  έκανε παγκοσμίως γνωστό τον Γρηγόρη Λαμπράκη  και την στημένη  δίκη  των παρακρατικών υπαίτιων του θανάτου του( Ζ). Γιατί προκάλεσε εκνευρισμό στους Αμερικανούς  όταν πήγε στη Χιλή του Αλιέντε για να γυρίσει την κορυφαία του ταινία,   για έναν σαδιστή πράκτορα των Αμερικανών( Κατάσταση Πολιορκίας). Γιατί ανάγκασε τον αποθανόντα πια Πρόεδρο της Γαλλίας  Ζακ Σιράκ να απολογηθεί για την φιλοναζιστική κυβέρνηση  του Βισύ, μετά την αιχμηρή  ταινία του  ” Ειδικό Δικαστήριο”. Το ” Missing”, το ” Αμήν”, ήταν εξίσου έργα προκλητικά στη θεματολογία τους, έργα ατμοσφαιρικά  και διεισδυτικά.

Ο   Γιάνης Βαρουφάκης ολοκλήρωσε το βιβλίο του,  για τα γεγονότα του 2015-όπως τα  έζησε ως Υπουργός Οικονομικών – σε χρόνο ρεκόρ. Η πένα του δε,  απέχει από την κλασική μορφή ανάλογων συγγραμμάτων και ο τίτλος ” Ενήλικοι στο Δωμάτιο”, είναι τίτλος για ταινία πονηρού (αλλά όπως αποδείχθηκε) και πολιτικού περιεχομένου( Η Κριστίν Λαγκάρντ έβαλε το χέρι της).

Ο Κώστας Γαβράς βρήκε έτοιμο το υλικό και προχώρησε. Είχε τρεις επιλογές. Είτε  να ακολουθήσει ρεαλιστική εξιστόρηση των γεγονότων του βιβλίου (εν είδει ντοκιμαντέρ), είτε να προσάρμοζε το βιβλίο σε μια δικιά του ιστορία( με έμμεσες αναφορές στα γεγονότα που ήθελε να θίξει), είτε να κάνει ταινία δωματίου (θεατρικού τύπου), απομονώνοντας όλα τα βασικά πρόσωπα  σε ένα δωμάτιο, εν προκειμένω στο χώρο των συνεδριάσεων του Eurogroup( ίσως να ταίριαζε καλύτερα η τελευταία προσέγγιση και με την ευχέρεια του  σκηνοθέτη στους κλειστούς χώρους αλλά και με το ίδιο το θέμα).

Εν τέλει,  ακολούθησε έναν  τέταρτο κι αδιέξοδο  δρόμο(  που τον οδήγησε  στην υπέρ-απλούστευση καταστάσεων κι  ανθρώπινων συμπεριφορών), λίγο απ όλα δηλαδή, παρουσιάζοντας σε κάποιες στιγμές τον Αλέξη… ήρωα, αλλά κυρίως θύμα, που όταν ανέλαβε τα ηνία της χώρας το 2015,  έπεσε από τα σύννεφα όταν κατάλαβε πως οι δανειστές θέλουν να ταπεινώσουν την κυβέρνηση της αριστεράς.

Και ρωτάμε; Τότε το κατάλαβε ο Αλέξης; Πριν το 2015 δεν είχε τέτοιου είδους ενδείξεις;

 Τοποθέτησε πρόσωπα υπαρκτά-  που μοιάζουν με τους πραγματικούς πρωταγωνιστές-κρατώντας τα ίδια ονόματα( χωρίς τα επώνυμα τους)  πχ Αλέξης, Γιάνης, Ευκλείδης, Γερούν ,

κάποια  πρόσωπα όμως, έδειξε ότι  ήθελε να τα προστατεύσει, δίνοντάς τους  φανταστικά ονόματα, όπως του Αντιπροέδρου της τότε Κυβέρνησης, του Γιάννη Δραγασάκη, τον οποίο ονόμασε Σάκη( τον συγκεκριμένο ρόλο ερμήνευσε ο εξαιρετικός ηθοποιός Χρήστος Στέργιογλου).

Βγάζοντας από το κάδρο  τον ορατό σύμβουλο του Αλέξη Τσίπρα (τον  Γιάννη Δραγασάκη),  ο Κώστας Γαβράς έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τον συγγραφέα του βιβλίου, ο οποίος καταλογίζει στον Αντιπρόεδρο της Κυβέρνησης του Σύριζα,  μυστική συνεννόηση με τους εκπροσώπους της Τρόικα και με τα μέλη του Eurogroup, εν αγνοία του αρμόδιου Υπουργού( δηλαδή του Γιάνη Βαρουφάκη).

Ήταν σημαντικό, έπρεπε να λεχθεί και ο Γαβράς το έκανε γαργάρα.

Το έργο βρίθει ανακριβειών  και σκόπιμων παραλείψεων. Επί παραδείγματι, όταν ο Γιάνης ( Χρήστος Λούλης) πείθει την Κριστίν να δοθεί μικρή παράταση του μνημονίου-υπό την απειλή του κλεισίματος των τραπεζών ( Φεβρουάριος 2015), ο Αλέξης(  Αλέξανδρος Μπουρδούμης)  λέει κάπου στο έργο

” Αν χρειαστεί να ψηφιστεί, θα κάνω μια ομιλία στη βουλή.  Πιστεύω θα τους πείσω τους βουλευτές μας”.

Ως γνωστόν, οι βουλευτές σε τέτοιου είδους κορυφαία θέματα -που τίθεται η αξιοπιστία τους  εν αμφιβόλω-  δεν πείθονται με δημόσιες  ομιλίες,  αλλά με το αποκαλούμενο ” πολιτικό μασάζ ” το οποίο είναι παρασκηνιακό  δεν είναι χαλαρωτικό και περιλαμβάνει αρκετά προγράμματα,  από  το light ψυχολογικό bullying  μέχρι hardcore καταστάσεις,  κυρίως  εκβιασμούς. Για ξυλοδαρμούς ακόμα να ακούσουμε.

Το καλοκαίρι του 2015, όταν  η κυβέρνηση του Σύριζα άρχισε να καταθέτει το ένα μνημόνιο πίσω από το άλλο( τα οποία απέρριπταν οι δανειστές και δεν μας είπε τίποτα ούτε  για αυτά ο δημιουργός της ταινίας) ,  ο Αλέξης έθεσε ένα εκβιαστικό δίλημμα  προς τους βουλευτές του . Είτε ψηφίζετε τη  Δανειακή Σύμβαση με τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας,  είτε εσείς κι όχι εγώ   ρίχνετε την πρώτη κυβέρνηση της αριστεράς . Δύο γυναίκες του Σύριζα δεν ψήφισαν και αναγκάστηκαν από την ηγεσία της κυβέρνησης να παραιτηθούν.

Άκρα του τάφου σιωπή από τον σκηνοθέτη.

Ο Κώστας Γαβράς,  σε μια σειρά πολιτικών  ταινιών, χρησιμοποίησε το στοιχείο της αλληγορίας  για να υπερασπιστεί τους αδικημένους και να στηλιτεύσει δόλιες τακτικές των ισχυρών. Το ελληνικό δράμα είναι τόσο πολυσύνθετο, τόσο πολύπλευρο, εμπλέκονται τόσες πολλές κυβερνήσεις και παίχτηκαν πολύ  μεγάλα συμφέροντα, όπου τη δεδομένη χρονική στιγμή,  η ιστορία μόνο ως  αλληγορία θα μπορούσε  να ιδωθεί,  έτσι ώστε να απέφευγε ο σκηνοθέτης  τις στρεβλώσεις και τα σοβαρά ατοπήματα. Επέλεξε να μην το πράξει  και να  κάνει μια προπαγανδιστική ταινία…  όπως τον βολεύει,   όπου  ο  Βόλφγκανγκ άντε και ο Γερούν   είναι οι κακοί ,   η αόρατη Άνγκελα  είναι η  καλή (αλλά είναι εγκλωβισμένη), ο Αλέξης είναι το θύμα που αναγκάζεται να “χορέψει στο ταψί” των Βρυξελλών ( ενώ δεν το θέλει,  αλλά δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς)   κι ο Γιάννης,  ο πιστός στις αρχές του…    διεκπεραιωτής.

Οι πιο συμπαθητικές στιγμές της ταινίας εμφανίζονται κατά τη διάρκεια των συναντήσεων στο  Eurogroup,  με τον Γαβρά να θυμάται πως χτίζεται το σασπένς,  με τις απαραίτητες δόσεις   σαρκασμού και χιούμορ, στοιχεία που  χρησιμοποιεί  από τα μέσα της δεκαετίας του ’70 κι έπειτα.

“Δεν είναι οι Έλληνες που έκλεισαν  τις τράπεζες αλλά οι ξένοι”.  Περνάει ξεκάθαρα το συγκεκριμένο μήνυμα στην ταινία, το οποίο μήνυμα εμείς επικροτούμε.

Ο Χρήστος Λούλης μελέτησε το προφίλ του Γιάνη Βαρουφάκη και τον απέδωσε ορθά, όπως επίσης  κι ο Αλέξανδρος Μπουρδούμης τον Αλέξη Τσίπρα. Η μουσική του Αλεξάντρ Ντεσπλά,  με το μπουζούκι να μονοπωλεί,  ήταν εκτός τόπου και χρόνου, ήταν ατραξιόν  για τουριστική προώθηση.

“Ενήλικοι στην Αίθουσα” από 3 Οκτωβρίου στους κινηματογράφους

The post Ενήλικοι στην Αίθουσα appeared first on screeneye.gr.