Γράφει ο Ιάκωβος Γωγάκης

Αν καμιά φορά αυτοί οι εξωγήινοι πατήσουν πραγματικά το πόδι τους στη γη, τι θα γίνει άραγε;  Μήπως να ρωτήσουμε τον Ρίντλεϊ Σκοτ, τον Τζέιμς Κάμερον , τον Σπίλμπεργκ, δεν μπορεί κάτι θα ξέρουν παραπάνω.
Μπα, εγώ προτιμώ τους εξειδικευμένους εξωγηινοεξολοθρευτές Γουέσλι Σνάιπς, Σβάρτσενέγκερ . Σε χρόνο ντετε θα τους κάνουν με τα κρεμμυδάκια.
« Παιδιά παιδιά, μη φτάσουμε στα άκρα, υπάρχει και άλλος τρόπος, αναίμακτος», παρεμβαίνει στη συζήτηση μας , ένας μουσάτος-κοντοκουρεμένος γκριζομάλλης …και μας δίνει διέξοδο στο αδιέξοδο.
Ποιος είναι αυτός ο τρόπος;
Πιάστε τους στο κουβεντολόι.  »How do you do. Do you speak english;».
Και εμείς μένουμε κάγκελο και τον ρωτάμε. Και αν δεν ξέρουν αγγλικά;
Να τους μάθετε. Ξεκινήστε από τα απλά. «I am a human», « my name is Louise»,  « my name is Ian».
Κερδίστε την εμπιστοσύνη τους, γίνεται με τους εξωγήινους φιλαράκια, και θα την κάνουν μετά… με ελαφρά πηδηματάκια.
Δεν είμαστε ούτε πολεμοχαρείς Κινέζοι, ούτε Ρώσοι. Εδώ στην Αμερική έχουμε ελευθερία, ισότητα, δημοκρατία. Παιδιά, διάλογος με τους εξωγήινους, διάλογος.

Πετάει και ένα «ειρήνη υμίν» και φεύγει… ο Ντενί Βιλνέβ. Ναι, αυτή είναι η ταινία που πάει να σαρώσει στα όσκαρ.

Ένα μεγαλεπήβολο έπος επιστημονικής φαντασίας, προσπάθησε να δημιουργήσει ο καναδός Ντενί Βιλνέβ πιστεύοντας, πως μετά από σχεδόν 20 χρόνια κινηματογραφικής διαδρομής, ήρθε η οσκαρική του ώρα. Ακολούθησε την πεπατημένη, των τριών προαναφερθέντων σκηνοθετών και άλλων πολλών ( πχ Ρόμπερτ Γουάιζ, Χάουαρντ Χοκς), οι οποίοι εμπνεύστηκαν διάφορες ιστορίες από την άγνωστη, ακαθόριστη συμπεριφορά και τη μυστηριώδη μορφή των «ιπτάμενων αντικειμένων». Οι εξωγήινοι θα γίνονταν φίλοι του ανθρώπου ή εχθροί του; Το αιώνιο αναπάντητο ερώτημα απασχολεί και τον Βιλνέβ, σε μια ταινία που θα επιθυμούσε να περάσει και έναν κόσμιο σαρκασμό για τον τρόπο που αντιμετωπίζεται κινηματογραφικά αυτό το θέμα( Arrival λεγόταν και μια ταινία με παρόμοια θεματική του 1996), αλλά διακαώς αυτό που θα επιθυμούσε, είναι ουσιαστικά, η ταινία να λειτουργήσει μεταφορικά, σαν παραβολή πάνω στις διαπροσωπικές σχέσεις και στην πολιτική, για το πως θα μπορούσαν να λύνονται οι διαφορές, να υπάρχει αρμονία και ισορροπία.

Ίσως πάμε κόντρα στο ρεύμα, μα πιστεύουμε πως απέτυχε.

Η ταινία ακολουθεί μια έμπειρη γλωσσολόγο, τη Λουίζ, χωρισμένη με παιδί. Της δίνεται μια σημαντική εργασία από τον στρατό: να επικοινωνήσει με ένα εξωγήινο σκάφος( το οποίο βρίσκεται σε αμερικανικό έδαφος), για να διαλευκάνει το λόγο άφιξής τους στη Γη. Ο κόσμος βρίσκεται σε πανικό. Ρωσία και Κίνα ετοιμάζονται να του επιτεθούν αλλά η κυβέρνηση των Η.Π.Α εμπιστεύεται τον συνταγματάρχη Γουέμπερ και τον συνεργάτη του, τον εργένη Ιάν. Η Λουίζ μαζί με τον Ιάν αναλαμβάνουν να επικοινωνήσουν με τις δύο εξωγήινες μορφές, ονομάζοντάς τες Άμποτ και Κοστέλο. Πριν τους κάνουν την κρίσιμη ερώτηση « Ποιος είναι ο λόγος άφιξης σας στη γη», προσπαθούν να τους μάθουν Αγγλικά και οι εξωγήινοι απαντούν με έναν ιδιόμορφο τρόπο επικοινωνίας, σε μορφή σαν το στεφάνι. Η Λουίζ αρχίζει ταυτόχρονα να ανακαλεί μνήμες από το παρελθόν της.

Η « Άφιξη» ξεκινάει, όπως περίπου το « Δέντρο της Ζωής» του Τέρενς Μάλικ» και τελειώνει με ένα παρόμοιο τρόπο, εξίσου αδόκιμο. Γρήγορη εναλλαγή των εικόνων, μία γυναίκα, ένα παιδί, η φιγούρα ενός άντρα και η θάλασσα. Η αρχική εντύπωση ότι θα δούμε μια ταινία, όπου στο παρασκήνιο θα αναδύονται υπαρξιακές ανησυχίες, χάνεται. Ουσιαστικά κάτι τέτοιο επιθυμεί ο Βιλνέβ, δεν λειτουργεί αποτελεσματικά, μένει στο πρώτο επίπεδο ανάγνωσης, μιας ιστορίας εξωγήινων, με πολλές ευκολίες, από τους τετριμμένους διαλόγους, μέχρι ακόμα τη μη φυσική θλίψη των ηρώων της. Μια ταινία που δεν οδηγεί πουθενά.

Οφείλουμε να ομολογήσουμε, πως την ατμόσφαιρα μέσα στο σκάφος, τη χειρίζεται επιτυχημένα. Το κάθε καρέ του είναι προσεγμένο μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια.  Ο θεατής αδημονεί να δει, εάν η κατάσταση ισορροπίας « υπόγειου τρόμου» ανάμεσα στους μεσολαβητές και στους εξωγήινους, θα ξεφύγει και θα πάρει κάποια άλλη τροπή. Σε αυτά είναι καλός, όμως ό,τι έχει να κάνει με σκιαγράφηση χαρακτήρων και τις παράλληλες προσωπικές διαδρομές, είναι νευρικός, και φαίνεται με τον τρόπο που το backround story της ηρωίδας του, το εξουδετερώνει πλήρως. Αυτό γίνεται ξεκάθαρο στο τέλος, παίζοντας το γνωστό παιχνίδι αλήθειας, ονείρου και φαντασίας. Τον Φόρεστ Γουίτακερ τον έχουμε βαρεθεί να τον βλέπουμε στους ίδιους ρόλους και με την ίδια συμπεριφορά. Ο Τζέρεμι Ρενέρ , περνάει απαρατήρητος, αλλά βεβαίως η Έιμι Άνταμς είναι ηθοποιός κλάσης, ευρείας κινηματογραφικής και θεατρικής παιδείας, το αποδεικνύει και τώρα.

“Η Άφιξη” από 8 Δεκεμβρίου στους κινηματογράφους σε διανομή Spentzos

The post Η Άφιξη appeared first on screeneye.gr.

1. Οδύσσεια

The post Οι Ταινίες της Εβδομάδας από την Πέμπτη 8 Δεκεμβρίου στους Κινηματογράφους appeared first on screeneye.gr.

1.Mommy

Δράμα, 139′, Καναδάς 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: Mommy

Γλώσσα: Γαλλικά/Αγγλικά

Του Ξαβιέ Ντολάν

Με τους Αν Ντορβάλ, Σουζάν Κλεμάν, Αντουάν-Ολιβιέ Πιλόν, Αλεξάντρ Γκογιέ, Πατρίκ Ιάρ, Μισέλ Λιτουάκ, Βιβιάν Πακάλ, Ναταλί Χέιμελ-Ρόι

ΠΛΟΚΗ- ΚΡΙΤΙΚΗ

O γεννημένος το 1989 στο Κεμπέκ, Ξαβιέ Ντολάν, έχοντας καταφέρει να παράξει τέσσερις ταινίες μεγάλου μήκους, έχοντας συλλέξει δεκάδες βραβεία και επαίνους-χαρακτηριζόμενος ως παιδί θαύμα- συνεχίζει με την πέμπτη του( Mommy), να εξερευνά -λιγότερο από το παρελθόν- την εφηβική κρίση σεξουαλικής ταυτότητας και –περισσότερο- να ιχνηλατεί, τους αλληλοσυνδεόμενους πόλους αγάπης και μίσους, ανατροφοδοτούμενος κάθε φορά-όπως και τώρα- από την προβληματική σχέση, με τη μητέρα του, την Ζενεβιέβ.

Το αρχικό πλάνο, μας εισάγει με τίτλους, σε ένα μη ρεαλιστικό γεγονός, στον Καναδά του 2015, όπου ο νόμος του κράτους δίνει τη δυνατότητα στους γονείς να στέλνουν τα παιδιά τους σε ένα ειδικό κέντρο για εφήβους, τύπου αναμορφωτηρίου, χωρίς γραφειοκρατικές διαδικασίες. Η Νταϊάν (Αν Ντορβάλ), χήρα και άνεργη, βρίσκεται ένα βήμα πριν την επανένωση με τον ευερέθιστο, επιθετικό αλλά ευαίσθητο 16χρόνο γιό της, τον Στιβ (Αντουάν-Ολιβιέ Πιλόν), με την δυσπροσάρμοστη του συμπεριφορά, (προκάλεσε εγκαύματα πρώτου βαθμού σε εργαζόμενο του ιδρύματος), να αναπτύσσεται μετά τον θάνατο του πατέρα του.

Η νεαρή μητέρα δεν έχει χρήματα, δεν έχει δουλειά, αντ’αυτού έχει ένα οργισμένο παιδί, που την αγαπάει παθιασμένα, όμως οι υπαρξιακές του ανησυχίες, σε συνδυασμό με τη ψυχολογική του ανισορροπία, θα οδηγήσουν τη συμβίωση τους.. πραγματικά στα άκρα. Στο κινηματογραφικό κάδρο του Ντολάν θα προστεθεί η μούσα του, Σούζαν Κλεμάν, σε ρόλο μιας καταπιεσμένης από τα « κρυφά της θέλω», δασκάλας, της Κάιλα, που διαμένει με τον σύντροφό της απέναντι από την Νταϊάν και η στενή επαφή που θα αναπτύξει με μάνα και γιο, θα την οδηγήσει στην εξερεύνηση και του δικού της εαυτού.

Ο νεαρός σκηνοθέτης, στην επείγουσα του ανάγκη να προβάλει τα έφηβα αγριεμένα όντα, επιτυγχάνει για πρώτη φορά, να ακουμπήσει τις αντιφάσεις, το χάος και την περιπλοκότητα, κατανόησης των πράξεων των παιδιών, στο σύγχρονο- κοινωνικά και οικογενειακά- αποσταθεροποιημένο περιβάλλον που μας περιστοιχίζει. Συνέτεινε σ’ αυτό, ο ιδανικός τρόπος με τον οποίο κατεύθυνε τον ηθοποιό Αντουάν-Ολιβιέ Πιλόν, με την ακατάπαυστη κινητικότητα του, εντός του κάδρου και σε όλες τις εκφάνσεις της συμπεριφοράς του ( πληγωμένος άρα εδώ υπερευαίσθητος, νευρικός, βίαιος).

Από την άλλη πλευρά, η επιθυμία του να ενσωματώσει μέσα στα –υπερβολικά- 150 κινηματογραφικά λεπτά, την κοινωνική αδιαφορία( για τον Στιβ), την οικονομική δυσπραγία( της μητέρας του), την ανελευθερία εντός του γάμου(της Κάιλα), τις απωθημένες τραυματικές εμπειρίες από την απώλεια του πατέρα και το Φροϋδικό “οιδιπόδειο σύμπλεγμα”, αναμειγνύοντάς το -θα λέγαμε- και με το Λακανικό απόφθεγμα «το ασυνείδητο είναι δομημένο σαν γλώσσα», ο Ντολάν από ένα σημείο και έπειτα σκαλώνει, ανακυκλώνεται, χάνεται, μας μπερδεύει, μας κουράζει, γίνεται υπερφίαλος, υπερσυναισθηματικός, θεατρινίστικος, προσπαθεί μάταια να σοκάρει με τις άσκοπες λεκτικές συγκρούσεις και φωνασκίες των ηρώων του, είναι απολύτως λογικό να μην μπορεί να σηκώσει το φορτίο των πολυποίκιλων και δυσεπίλυτων θεμάτων που θέτει, στην ηλικία των 25 του χρόνων. Άλλωστε, το εξαιρετικό κοινωνικό σινεμά των αδερφών Νταρντέν, που δείχνει ο Ντολάν, να παίρνει στοιχεία, έφτασε στην ωρίμανσή του, όταν ήδη το σκηνοθετικό δίδυμο ήταν άνω των 40, με την « Υπόσχεση», του 1996, αλλά ακόμα και ο Αλμοδοβάρ, χρειάστηκε να πειραματιστεί αρκετά για να φτάσει στα 50 του χρόνια, να σκηνοθετεί το « Όλα για τη Μητέρα μου».

Στο τεχνικό μέρος, ο πεισματάρης Ντολάν, επέμεινε –σχεδόν- μέχρι τέλους, στη χρήση της οθόνης σε μέγεθος tablet 1: 1, δημιουργώντας μια απόσταση μεταξύ των τριών χαρακτήρων και του εξωτερικού περιβάλλοντος. Το έργο αποκτούσε άλλη δυναμική όταν το πλάνο άνοιξε 2-3 φορές, στο κλασσικό 16: 9.

Ο παθιασμένος Καναδός σκηνοθέτης έχει όλο το μέλλον μπροστά του, η μέχρι τώρα κινηματογραφική του διαδρομή αξίζει της προσοχής μας, και ιδιαίτερα οι δύο ταινίες που επικοινωνούν σαν συγκοινωνούντα δοχεία, το « Σκότωσα τη Μητέρα μου» (του 2009) και αυτή εδώ, χρειάζεται όμως, να κατασταλάξουν οι εμμονές του, χρειάζεται σοφία, που αποκτάται μέρα με τη μέρα και χρόνο με το χρόνο.     Βραβείο Κριτικής Επιτροπής στο Φεστιβάλ Καννών 2014

Ι.Γ

Η ΤΑΙΝΙΑ ΣΤΙΣ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΕΣ ΠΡΕΜΙΕΡΕΣ

2. 1001 Γραμμάρια 

Δράμα, 93′, Νορβηγία 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: 1001 Gram/ 1001 Grams

Γλώσσα:  Νορβηγικά/ Γαλλικά/ Αγγλικά

Του Μπεντ Χάμερ

Με τους  Αν Νταλ Τορπ, Λοράν Στοκέρ, Περ Κρίστιαν Έλεφσεν

ΠΛΟΚΗ-ΚΡΙΤΙΚΗ

Η Νορβηγίδα Μαρί, ακολουθεί τα επαγγελματικά βήματα του – άρρωστου – αλλά παγκοσμίου φήμης, πατέρα της, τον οποίο θαυμάζει.. Η Μαρί εργάζεται στην Εθνική Υπηρεσία Μετρολογίας, ελέγχοντας  και στις πιο μικρές τους λεπτομέρειες,  εμπορικές κλίμακες, αντλίες βενζίνης, μετρώντας συσκευές για να τις πιστοποιήσει, ταξιδεύοντας από χώρα σε χώρα, σε ερευνητικά κέντρα και συνέδρια. Η προσωπική της ζωή βρίσκεται σε μια στασιμότητα και το ταρακούνημα θα έρθει, όταν σε ένα συνέδριο για το πραγματικό βάρος της  θεμελιώδους μονάδας μάζας( χιλιόγραμμο), που διεξάγεται  στο Παρίσι, θα γνωρίσει έναν επίσης ιδιόμορφο συνάδελφο της, τον Πι, τον οποίο ερωτεύεται, ξεκινώντας ένα περίεργο και πρωτότυπο παιχνίδι, καταγράφοντας το βάρος των διαφόρων της συναισθημάτων.

Ιδιόρρυθμη και εξόχως ασυνήθιστη στην φόρμα της ρομαντική κομεντί, αλληγορική από την αρχή μέχρι και το τέλος της. Ο Νορβηγός Μπεντ Χάμερ φτιάχνει μια ταινία για όσους δυσκολεύονται να εκφράσουν τα συναισθήματα τους, κινούμενος γύρω από τις ευαισθησίες μιας ακόμα -πιο σύγχρονης από την Αμελί – ηρωίδας, μελαγχολικής και φοβισμένης, από τον πεζό τρόπο ζωής και τους άρρωστους,ψυχή τε και σώματι, συνανθρώπους της. Ο Μπεντ Χάμερ μέσα από την προσωπικότητα της Μαρί (ζώντας μέσα από πρωτόκολλα μιας τυποποιημένης καθημερινότητας), δείχνει να ξορκίζει την κουλτούρα των βορειοευρωπαϊκών χωρών, ιδίως της πόλης του Όσλο, όπου ακόμα και τα σπίτια , οι δρόμοι, προκαλούν στον σεναριογράφο και σκηνοθέτη μια νωθρότητα, εν αντιθέσει με το Παρίσι, του φωτός, των ανοιχτών χώρων, το οποίο κατά κάποιο τρόπο ο ίδιος μυθοποιεί, και ο έρωτας έρχεται σαν φυσικό επακόλουθο.
Παρότι, αναγνωρίζουμε την πρωτοτυπία της ιδέας και της τεχνικής αποτύπωσης, το έργο δεν μπορεί να ξεφύγει από την μονοτονία του αργόσυρτου αφηγηματικού ρυθμού, από τους δυσκίνητους διαλόγους ενός περιγραφικού επιστημονικού λόγου και τις απλοϊκές ατάκες του στιλ « Ήρθε η στιγμή να βάλω τη ζωή μου σε μια τάξη ».

Ι.Γ

The post Πρεμιέρες… από 30 Απριλίου appeared first on screeneye.gr.

1.Ένα Περιστέρι Έκατσε σε Ένα Κλαδί, Συλλογιζόμενο την Ύπαρξή του

Κωμωδία, Δράμα, 101′, Σουηδία 2014

Πρωτότυπος Τίτλος:A Pigeon Sat on a Branch Reflecting on Existence

Του Ρόι Άντερσον

Με τους Χόλγκερ Άντερσον, Νιλς Γουέστμπλομ, Σαρλότα Λάρσον, Βίκτορ Γκίλενμπεργκ, Λότι Τόρνρος, Γιόνας Γκέρχολμ, Όλα Στένσον

ΠΛΟΚΗ

Σαν να ’ναι οι σύγχρονοι Δον Κιχώτης και Σάντσο Πάντσα, οι Σαμ και Τζόναθαν, δύο πλανόδιοι πωλητές που εμπορεύονται ασυνήθιστα «παιχνίδια», μας μεταφέρουν σε μια καλειδοσκοπική περιπλάνηση στο ανθρώπινο πεπρωμένο. Πρόκειται για ένα ταξίδι που αποκαλύπτει την ομορφιά των απλών στιγμών, την ευτέλεια των άλλων, το χιούμορ και την τραγωδία που κρύβονται μέσα μας, το μεγαλείο της ζωής, καθώς και την απόλυτη αδυναμία της ανθρωπότητας.

3. Δύο Ανάσες

Δράμα,91′, Γαλλία 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: Respire

Της Μελανί Λοράν

Με τους  Τζοζεφίν Ζάπι,Λου Ντε Λαζ,Ιζαμπέλ Καρέ,Κλερ Καίμ, Ροσάν Ντουράν Καμίγ Κλαρίς

ΠΛΟΚΗ

Η Τσάρλι, είναι δεκαεφτά χρονών. Είναι ταλαντούχα και όμορφη, αλλά παράλληλα βουτηγμένη στις αμφιβολίες και η καθημερινότητά της βρίθει απογοητεύσεων. Κάποια στιγμή, εισβάλει στη ζωή της η Σάρα, ένα διαφορετικό νέο κορίτσι, όμορφο και με περισσό θράσος. Ανάμεσα στις δυο κοπέλες θα ξεκινήσει μια δυνατή φιλία, όμως ο χαρακτήρας της υπέροχης αλλά εύθραυστης Τσάρλι δε μπορεί να αντέξει για πολύ τα τερτίπια και τις τσαχπινιές της απρόβλεπτης Σάρα… Οι τρόποι για να την κρατήσει για πάντα ως αποκλειστική της φίλη είναι πολλοί, ποιον θα διαλέξει όμως η Τσάρλι, στην ευαίσθητη ψυχολογική κατάσταση που βρίσκεται;

Κριτική

Η δεύτερη σκηνοθετική δουλειά της Μελανί Λοράν, είναι εμπνευσμένη από το νεανικό μυθιστόρημα της Αν- Σοφί Μπρασμ  και προβλήθηκε πρόσφατα στο Φεστιβάλ  Καννών, στην λιγότερο προβεβλημένη κατηγορία  ” Εβδομάδα Κριτικής”. Η συμμετοχή της ταινίας στη σημαντικότερη κινηματογραφική διοργάνωση της υφηλίου, ίσως να είναι κι ο βασικός λόγος της αγοράς  του έργου από Έλληνα διανομέα. Αυτό που είδαμε δεν δικαιολογεί τα μεγάλα λόγια και τους επαίνους, αντίθετα δίδεται η εικόνα της συρραφής διάφορων διάσπαρτων ιδεών από το σύγχρονο Γαλλόφωνο σινεμά , ξεκινώντας από τον αργόσυρτο ρυθμό, συνεχίζοντας με τον  μονόπλευρο πλατωνικό  έρωτα μιας γυναίκας για κάποιαν άλλη-φέρνοντας μας στο νου- σε διάφορες στιγμές- τη ” Ζωή της Αντέλ”του Αμπντελατίφ Κεσίς για να περάσει ο θεατής μέσα από μεγάλα χρονικά διαστήματα  κινηματογραφικής πλήξης και να καταλήξει περισσότερο ως κινηματογραφικό τρικ και λιγότερο ως ουσιαστική επιλογή , να μας θυμίσει τις τελευταίες σκηνές από την “Αγάπη” του Χάνεκε. Το εφηβικό στρες, οι οικογενειακές συγκρούσεις, το πρώτο σκίρτημα του έρωτα -χωρίς ανταπόδοση- αλλά και η εκμετάλλευση-τα  καψόνια που υφίστανται οι εσωστρεφείς χαρακτήρες , με τον τρόπο που η Λοράν τα δομή ,δεν δικαιολογούν ταινία μεγάλου μήκους. Αν υπάρχει κάτι άξιο λόγου στις ” Δύο Ανάσες” είναι η παρουσία των δύο κοριτσιών Τζοζεφίν Ζάπι-Λου Ντε Λαζ, σε ένα παιχνίδι εσωτερικών ρόλων και έντονων προσωπικών συγκρούσεων και αμφιταλαντεύσεων. Η Γαλλία εξακολουθεί να βγάζει ηθοποιούς πρώτης κλάσης.

4. Μεταμόρφωση

Θρίλερ,120′, Ή.Π.Α 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: Horns

Του Αλεξάντερ Άζα

Με τους Ντάνιελ Ράντκλιφ, Τζούνο Τεμπλ, Τζο Άντερσεν, Μαξ Μινγκέλα

ΠΛΟΚΗ

Ο Ιγκ Πέρις αντιμετωπίζει βαριές κατηγορίες για το βιασμό και τη δολοφονία της κοπέλας του. Το έγκλημα  όμως συνέβη ένα βράδυ που ο ίδιος ήταν πολύ μεθυσμένος με αποτέλεσμα να μην θυμάται τίποτα. Το επόμενο πρωί ξυπνά και ανακαλύπτει ότι στο μέτωπο του έχουν φυτρώσει κέρατα. Τα κέρατα δεν γίνονται ορατά από τους άλλους αλλά έχουν την μεταφυσική ιδιότητα να εκμαιεύουν ομολογίες για εγκληματικές πράξεις. Ο Ιγκ, αποφασίζει  να εκμεταλλευτεί αυτή την ιδιότητα, να ανακαλύψει ποιος διέπραξε το στυγερό έγκλημα και να εκδικηθεί.

Επίσης κυκλοφορεί η οικογενειακή ταινία του 2012 ” Το Παιδί  Ζιγκ Ζαγκ”

The post Πρεμιέρες… από 13 Νοεμβρίου appeared first on screeneye.gr.

Ρομαντικό δράμα,120′, Η.Π.Α 2013

Του Τζέιμς Γκρέι

Με τους Γιοακίμ Φοίνιξ, Μαριόν Κοτιγιάρ, Τζέρεμι Ρένερ,Άντζελα Σαραφιάν

Το  «Κάποτε στη Νέα Υόρκη» ήταν η ναυαρχίδα των αμερικανικών ταινιών στο Φεστιβάλ Καννών το 2013. Το οσκαρικό καστ, η ίδια η σκοτεινή ιστορία και το δαιμόνιο μυαλό του σκηνοθέτη της Τζέιμς Γκρέι- με τέσσερις συμμετοχές στην κορυφαία φεστιβαλική διοργάνωση- άφηνε μεγάλες προσδοκίες, αυτές  εν τέλει επιβεβαιώθηκαν  μόνο στο κομμάτι της φωτογραφικής απόδοσης της Αμερικής των αρχών του 20ου αιώνα και της ηγεμονικής παρουσίας του Γιοακίμ Φοίνιξ. Το έργο χαρακτηρίζεται  από  τη νωθρότητα της κινηματογραφικής δράσης, κι από την  μη αληθοφανή και έντονα μελοδραματική τροπή του ,  όσο  πλησιάζουμε προς το τέλος του.

Η γνωριμία του 45χρονου αμερικανού σκηνοθέτη με το ευρύ κοινό, έγινε κυρίως μέσα από το ρομαντικό φιλμ “Two Lovers”,   όσοι το έχετε δει, θα θυμάστε τον ταραγμένο και κοινωνικά αδέξιο νεαρό με τάσεις αυτοκτονίας -ο ρόλος ανήκει και πάλι στον Γιοακίμ Φοίνιξ- δεμένο με τους γονείς του, παθιασμένος με το κορίτσι του γείτονα του (Γκουίνεθ Πάλτροου), σε μια παράλογη αλλά εντυπωσιακά δοσμένη  ιστορία για τον έρωτα και τη μοναξιά.

Ο κεντρικός χαρακτήρας του «Κάποτε στη Νέα Υόρκη» είναι εξίσου ταραγμένος στο μυαλό αλλά καθόλου ντροπαλός και κοινωνικά αδέξιος. Διευθύνει ένα καμπαρέ μεταξύ 1920-1930 στην Νέα Υόρκη, θα συναντήσει δύο αδελφές έξω από το λιμάνι, που μόλις έχουν καταφθάσει ρακένδυτες από τη Πολωνία.

Η μία, η Μάγδα( Άντζελα Σαραφιάν), με σοβαρό πρόβλημα υγείας τίθεται σε απομόνωση, και  για νοσηλεία. Λεφτά δεν υπάρχουν και η Εύα(Μαριόν Κοτιγιάρ) θα αποδεχθεί το στυγνό εκβιασμό του Μπρούνο για να εργαστεί στο καμπαρέ του, ταυτόχρονα με κάποιου άλλου είδους εξυπηρετήσεις προς τους πελάτες. Η ωραία Εύα θα κάνει τα πάντα… Όλα για την Αδελφή της.

Ο Μπρούνο θα την ερωτευτεί, το ίδιο θα συμβεί και με έναν νεαρό κομεντιέν του καμπαρέ, τον Ορλάντο, (Τζέρεμι Ρένερ), το ιστορικό δράμα θα πάρει τις κλασικές γνωστές διαστάσεις μιας διαμάχης για το ποιος θα είναι ο κατακτητής «Αδάμ» για την μοιραία Εύα.

Ο Γκρέι είναι σκηνοθέτης με δικαιολογημένες περγαμηνές και πολυσύνθετη οπτική των πραγμάτων, έτσι λοιπόν αμφιβάλουμε αν αυτό το έργο έγινε όπως ακριβώς το ήθελε ή επηρεάστηκε από μια διαφορετική αισθητική, καλουπωμένη, με συγκεκριμένη ευκολονόητη εμπορική φόρμα, από τους υπερβολικά απλοϊκούς και μη ρεαλιστικούς διαλόγους μέχρι το τόσο στατικό κτίσιμο των χαρακτήρων. Αυτή η αλά Χόλιγουντ προσέγγιση, στοίχισε, γιατί έμεινε εστιασμένη στο εύπεπτο μελό και στο τόσο επαναλαμβανόμενο ερωτικό τρίγωνο, αφήνοντας απ’ έξω ότι ο ίδιος επεδίωκε να αναδείξει, δηλαδή τον ανθρώπινο τυχοδιωκτισμό, την ταξική βαρβαρότητα και την παραβίαση των ηθικών κανόνων  για να δημιουργηθεί το αποκαλούμενο «αμερικανικό όνειρο».

Η Μαριόν Κοτιγιάρ βρέθηκε μακριά και έξω από τις ισχυρές-επιβλητικές της ερμηνείες. Ίσως ευθύνεται η σκηνοθετικά αμήχανη απεικόνιση, που την ήθελε σε όλο το φιλμ να κινείται πάνω στην ίδια βάση. Σκυθρωπή, λιγομίλητη, φοβισμένη, χωρίς καμία έκρηξη, χωρίς πάθος και ένταση.

Αντίθετα, ο Γιοακίμ Φοίνιξ παρουσιάστηκε με τη γνώριμη διπολική κινηματογραφική του ταυτότητα, μια τεχνοτροπία που την έχει χρησιμοποιήσει στο “Two Lovers”,  στο “We own the night” και στο “The Master” του Άντερσον. Κράταγε πάνω του το έργο, κι όταν ακόμα ήθελε να εμφανιστεί ως αδίστακτος και κτητικός.

“Κάποτε στη Νέα Υόρκη” από 17/7 στους κινηματογράφους σε διανομή Seven

The post Κάποτε στη Νέα Υόρκη( The Immigrant) appeared first on screeneye.gr.

Δράμα, 105′, Αργεντινή 2012, Γλώσσα: Ισπανικά

του Πάμπλο Τραπέρο

Με τους Ρικάρντο Νταρίν, Τζέρεμι Ρένερ, Μαρτίνα Γκούσμαν

Ρεαλιστικό κοινωνικό σινεμά διαμαρτυρίας που φλερτάρει με το ντοκιμαντέρ, παράλληλες ιστορίες που προκαλούν προβληματισμό και συμπυκνώνουν την απελπιστική καθημερινότητα στις παραγκουπόλεις του Μπουένος Άιρες, με πυρήνα τρεις αφανείς ήρωες της δεκαετίας του 70’, που θα βρεθούν πρόσωπο με πρόσωπο  με την κοινωνική βία, την εξαθλίωση και με τους δικούς τους ατομικούς φόβους κι ενοχές. Τα μεγάλης διάρκειας πλάνα σεκάνς κι ο φωτογραφικός φακός του πρωτεργάτη του νέου Αργεντίνικου σινεμά, του Πάμπλο Τραπέρο, εντυπωσιάζουν. Την ίδια στιγμή η κινηματογραφική αποτύπωση είναι λιγότερο καθηλωτική κι ενδιαφέρουσα, απ’ αυτό καθεαυτό το πολύ ισχυρό υπόβαθρό, της κοινωνικής πραγματικότητας στην Αργεντινή, που προσπαθεί να ανιχνεύσει-και σε κάποια σημεία ανεπιτυχώς- ο σκηνοθέτης.

Ο τίτλος « Λευκός Ελέφαντας» δεν προέκυψε συμπτωματικά. Αντιπροσωπεύει το κτίριο σύμβολο της Αργεντινής- που έμεινε στα μπετά από το 1937-, το οποίο σχεδιάστηκε για να γίνει το μεγαλύτερο νοσοκομείο της Λατινικής Αμερικής. Ο Τραπέρο βγάζει στο φως τις ψεύτικές υποσχέσεις των κυβερνήσεων για την ολοκλήρωση του έργου, που θα εξυπηρετούσε τους άπορους της υποβαθμισμένης περιοχής, αποτυπώνει την ανιδιοτελή προσφορά των ιερέων και των κοινωνικών λειτουργών, κι αφιερώνει το έργο του, στον πατέρα Κάρλος Μουγκίσα που πυροβολήθηκε μέχρι θανάτου το 1974.

Το φιλμ όπως αρχίζει, έτσι τελειώνει, χωρίς διάλογο, με προσευχές, δάκρια κι αναστεναγμούς.

Ένα κοντινό ζουμ στο πρόσωπο του βέλγου ιερέα Τζουλιάν που βρίσκεται ξαπλωμένος σε ιατρικό κρεβάτι, κι ένα flashback, με τα πρώτα δεκαπέντε λεπτά να είναι βουβά, να ακούγεται μόνο ο φυσικός ήχος από τη ζούγκλα του Αμαζόνιου, κι ο θεατής να βλέπει αμυδρά τη φιγούρα ενός φοβισμένου και μελανιασμένου  ιερέα, του  Νίκολα, που προσπαθεί να ξεφύγει από μια ομάδα στρατιωτών. Η διάσωσή του συνοδεύεται  αργότερα με ήχους ροκ&ρολ. Ο σκηνοθέτης τοποθετεί  την υπόλοιπη πλοκή σε μια παραμελημένη συνοικία, δίπλα στον « Λευκό Ελέφαντα»,  με τους δύο ιερείς και την κοινωνική λειτουργό Λουτσιάνα να δίνουν όλες τους τις δυνάμεις για τη βελτίωση των συνθηκών  της ζωής των κατοίκων. Τρεις ξεχωριστοί  χαρακτήρες, με διαφορετικές μέχρι τότε κατευθύνσεις στη ζωή τους, που τους ενώνει η ανιδιοτελής προσφορά, με το δρόμο να μην είναι στρωμένος με ροδοπέταλα. Η άρνηση για βοήθεια από τους ντόπιους, το εμπόριο ναρκωτικών, η τοπική διαφθορά και τα δικά τους προσωπικά πάθη, θα ωθήσουν και τους τρεις, πέρα από τα όρια τους.

Τα διαφορετικά επεισόδια που εξελίσσονται,  και η δύναμη  μερικών ιστοριών, δίνουν την αίσθηση ότι αυτό που βλέπουμε δεν συμπίπτει με το στενό χρονικό διάστημα μιας βδομάδας, όπως επιτάσσει το σενάριο, σκιαγραφώντας πιο καθαρά το πορτρέτο μιας κοινωνίας με τα ίδια προβλήματα, που χρονίζουν. Ταυτόχρονα ο Τραπέρο, αρνείται ορθά να μας υπενθυμίζει διαρκώς ότι το έργο διαδραματίζεται τέσσερις δεκαετίες πίσω, γιατί ακριβώς η δικτατορία του τότε, εξακολουθεί να στοιχειώνει ακόμα το λαό, όπως επίσης η φτώχεια, η κοινωνική ανισότητα και οι συγκρούσεις με την αστυνομία, εμφανίζονται εδώ «σαν να μην πέρασε ούτε μια μέρα». Αυτή η βιρτουόζικη  προσέγγιση του Τραπέρο αποτυπώνεται ξανά με δύναμη και καθαρότητα, σε ότι έχει να κάνει με την κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα της χώρας του( Αξίζει να θυμηθούμε τη ταινία του « Λεονέρα» που προβλήθηκε επανειλημμένα από την ΕΡΤ, για την κατάντια του σωφρονιστικού συστήματος, και την απάνθρωπη στάση των Αργεντινών απέναντι σε μια φυλακισμένη μητέρα).

Μας αποπροσανατολίζει μερικώς, όταν με αμηχανία πλάθει ένα love story-για να πιάσει και το θέμα της αγαμίας των ιερέων- μεταξύ του νεαρού  Νίκολα(Τζέρεμι Ρένερ) με τη γοητευτική Λουτσιάνα( την οποία ερμηνεύει η σύντροφος του σκηνοθέτη Μαρτίνα Γκούσμαν), με εξέλιξη προβλέψιμη και περιττή.

Ανεξάρτητα από τις όποιες αστοχίες, οι ατόφιες και ειλικρινείς προθέσεις του Τραπέρο δεν μπορούν να αμφισβητηθούν. Ο « Λευκός Ελέφαντας» είναι η άλλη-η κρυμμένη- όψη της Αργεντινής

.”Λευκός Ελέφαντας” από 29/5 στους κινηματογράφους σε διανομή Spentzos, Seven

The post Λευκός Ελέφαντας(White Elephant) appeared first on screeneye.gr.